Κοζάκοι

[Διάδοχος]

Οι Κοζάκοι είναι ομάδα κυρίως ανατολικοσλαβικών λαών, οι οποίοι αρχικά ήταν μέλη δημοκρατικών, ημιστρατιωτικών κοινοτήτων και κατοικούσαν σε αραιοκατοικημένες περιοχές και νησιά στις λεκάνες του κάτω Δνείπερου και του Ντον, στην περιοχή της σημερινής Ουκρανίας και νότιας Ρωσίας. Οι Κοζάκοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη αυτών των εθνών. Κοινό χαρακτηριστικό τους ανά τους αιώνες ήταν το φιλοπόλεμο και ατίθασο πνεύμα τους

Η προέλευση των πρώτων Κοζάκων είναι αντικείμενο διαμάχης. Η παραδοσιακή ιστοριογραφία χρονολογεί την εμφάνιση των Κοζάκων στον 14ο έως τον 15ο αιώνα. Προς τα τέλη του 15ου αι., οι Κοζάκοι στην Ουκρανία σχημάτισαν τους Ζαποροζιανούς Κοζάκους που εγκαταστάθηκαν γύρω από τα οχυρωμένα νησιά του Δνείπερου. Αρχικά ήταν υποτελείς στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, αλλά η αυξανόμενη κοινωνική και θρησκευτική καταπίεση τούς ανάγκασε, στα μέσα του 17ου αιώνα, να εξεγερθούν υπό τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι, ανακηρύσοντας το ανεξάρτητο Αταμανάτο των Κοζάκων. Στη συνέχεια, η περιοχή των Κοζάκων τέθηκε υπό ρωσικό έλεγχο για τα επόμενα 300 χρόνια





Το ετυμολογικό λεξικό Vassmer ανιχνεύει το όνομα στην παλαιά ανατολική σλάβικη λέξη козакъ, η οποία προέρχεται από τη λέξη των Κουμάνων kаzаk, που σήμαινε ο ελεύθερος άνθρωπος, και ιδιαίτερα το άτομο που δεν μπορούσε να βρει τη θέση του στην κοινωνία και πήγε στις στέππες, όπου δεν αναγνώριζε καμία εξουσία. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε λεξικό του 13ου αιώνα. Το εθνώνυμο Καζάκος είναι από την ίδια τούρκικη ρίζα.

Είναι ασαφές το πότε άρχισε η εγκατάσταση των Σλάβων στον κάτω ρου των μεγάλων ποταμών, όπως του Ντον και του Δνείπερου. Πάντως θεωρείται απίθανο να είχε συμβεί πριν τον 13ο αιώνα. Επίσης είναι γνωστό ότι κληρονόμησαν έναν τρόπο ζωής που ήδη προϋπήρχε καιρό πριν, σε λαούς όπως οι τουρκικής καταγωγής Κουμάνοι.

Είναι πολύ πιθανό οι πρώτες ομάδες "Πρωτο-Κοζάκων" να εμφανίστηκαν στα εδάφη της σημερινής Ουκρανίας στα μέσα του 13ου αιώνα, καθώς η επιρροή της Χρυσής Ορδής γινόταν όλο και πιο αδύναμη. Άλλες μη επικρατούσες θεωρίες έχουν αποδόσει την πρώτη εμφάνιση των Κοζάκων στον δέκατο αιώνα. Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι οι Κοζάκοι ήταν μικτής εθνικής καταγωγής, ως απόγονοι Ρώσων, Ουκρανών, Πολωνών, Τούρκων, Τατάρων και άλλων λαών που εγκαταστάθηκαν ή πέρασαν από τη μεγάλη στέπα. Ωστόσο ορισμένοι τουρκολόγοι υποστηρίζουν ότι οι Κοζάκοι είναι απόγονοι των ιθαγενών Κουμάνων της Ουκρανίας, που ζούσαν εκεί πολύ καιρό πριν από την εισβολή των Μογγόλων.





Εν μέσω της αύξησης της ισχύος του κράτους της Μόσχας και της Λιθουανίας, εμφανίστηκαν στην περιοχή νέες πολιτικές οντότητες όπως η Μολδαβία και το Χανάτο της Κριμαίας. Για διάφορους λόγους, οι ιστορικές αναφορές για τους Κοζάκους πριν από τον 16ο αιώνα είναι πενιχρές. Είναι όμως γνωστό ότι, το 1380, Κοζάκοι του Ντον έδωσαν μία εικόνα της Παναγίας στον Ντμίτρι Ντονσκόι.

Τον 15ο αιώνα, η κοινωνία των Κοζάκων περιγράφεται ως χαλαρή ομοσπονδία ανεξάρτητων κοινοτήτων, που συχνά σχημάτιζαν τοπικούς στρατούς, εντελώς ανεξάρτητη από τα γειτονικά κράτη (Πολωνία, Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας, Χανάτο της Κριμαίας). Σύμφωνα με τον ιστορικό Μιχαήλο Χρουσέβσκι, η πρώτη αναφορά Κοζάκων θα μπορούσε να χρονολογηθεί στον 14ο αιώνα, ωστόσο ήταν είτε τουρκικής είτε απροσδιόριστης προέλευσης. Οι Κοζάκοι ήταν ένα είδος αυτοαμυνόμενων σχηματισμών, οργανωμένων ενάντια στις διάφορες επιδρομές που διεξήγαγαν οι γείτονες. Ήδη το 1492 ο Χαν της Κριμαίας παραπονέθηκε ότι Κοζάκοι επιτέθηκαν στο πλοίο του κοντά στην πόλη Τιγκίνα και ο Μέγας Δούκας της Λιθουανίας, Αλέξανδρος Α', υποσχέθηκε να βρει τον ένοχο μεταξύ των Κοζάκων. Κάποια στιγμή στις αρχές του 16ου αιώνα εμφανίστηκε μία ουκρανική μπαλάντα για κάποιον Κοζάκο κοντά στην Κίλιγια.





Μέχρι το 16ο αιώνα αυτές οι κοινότητες Κοζάκων συγχωνεύθηκαν σε δύο ανεξάρτητες εδαφικές οργανώσεις καθώς και σε άλλες μικρότερες, ακόμα αποσπασμένες ομάδες.

- Οι Κοζάκοι της Ζαπορίζγια, εγκατεστημένοι γύρω από τις νοτιότερες όχθες του Δνείπερου, εντός του εδάφους της σύγχρονης Ουκρανίας. Αναγνωρίστηκαν επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος, κατόπιν συνθήκης με την Πολωνία το 1649.

- Το κράτος των Κοζάκων του Ντον, στον ποταμό Ντον. Η πρωτεύουσα του κράτους ήταν στο Σταροτσερκάσκαγια και αργότερα μεταφέρθηκε στο Νοβοτσερκάσκ.

- Λιγότερο γνωστοί είναι οι Πολωνοί Κοζάκοι (Kozacy) και οι Τάταροι Κοζάκοι (Nağaybäklär). Ο όρος "Κοζάκοι" χρησιμοποιήθηκε επίσης για έναν τύπο ελαφρού ιππικού στο στρατό της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.





https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE ... E%BF%CE%B9

[Διάδοχος]

[Διάδοχος]

Στη Ρωσική Αυτοκρατορία


Από την αρχή, η σχέση των Κοζάκων με το Βασίλειο της Ρωσίας πέρασε από πολλά στάδια. Άλλοτε συνεργάζονταν σε συνδυασμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις και άλλες φορές συνέβαιναν εξεγέρσεις των Κοζάκων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η διάλυση του Ζαποροζιανού θύλακα, η οποία έλαβε χώρα στα τέλη του 18ου αιώνα. Ο διχασμός στις τάξεις των Κοζάκων ήταν εμφανής ανάμεσα σ' αυτούς που επέλεξαν να μείνουν πιστοί στον Ρώσο μονάρχη και να συνεχίσουν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους (και που αργότερα μετακινήθηκαν στο Κουμπάν) και σ' εκείνους που επέλεξαν να συνεχίσουν τον μισθοφορικό τους ρόλο και έφυγαν από το δέλτα του Δούναβη.





Παρόλα αυτά, το 19ο αιώνα η Ρωσική Αυτοκρατορία κατάφερε ν' αποκτήσει τον έλεγχο σε όλους τους θύλακες και έδωσε προνόμια στους Κοζάκους σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους. Εκείνη την εποχή οι Κοζάκοι συμμετείχαν ενεργά σε πολλούς πολέμους των Ρώσων. Αν και οι τακτικές των Κοζάκων σε ανοιχτές μάχες ήταν γενικά κατώτερες από εκείνες των κανονικών στρατιωτών, όπως των Δραγώνων, εντούτοις ήταν εξαιρετικοί στην ανίχνευση και την αναγνώριση καθώς και στις ενέδρες.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι κοινότητες των Κοζάκων απολάμβαναν προνομιακό αφορολόγητο καθεστώς στη Ρωσική Αυτοκρατορία, αν και είχαν υποχρεωτική στρατιωτική θητεία 20 ετών (η οποία μειώθηκε στα 18 έτη το 1909). Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Ρώσοι Κοζάκοι αριθμούσαν 4.500.000 άτομα και ήταν οργανωμένοι σε ξεχωριστούς περιφερειακούς θύλακες.





Το αίσθημα των Κοζάκων ότι αποτελούν ξεχωριστή και εκλεκτή κοινωνία, τους έδωσε ισχυρό κίνητρο πίστης στην τσαρική κυβέρνηση και γι' αυτό οι μονάδες των Κοζάκων χρησιμοποιήθηκαν συχνά για να καταστείλουν εγχώριες διαταραχές, ειδικά κατά τη διάρκεια της Ρώσικης Επανάστασης του 1905. Η κυβέρνηση εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την αξιοπιστία των Κοζάκων, αν και από τις αρχές του 20ου αιώνα οι χωριστές τους κοινότητες και οι ημιφεουδαρχικές στρατιωτικές τους υπηρεσίες θεωρούνταν όλο και περισσότερο ξεπερασμένες. Με αυστηρά στρατιωτικούς όρους η Διοίκηση του Ρώσικου Στρατού δεν είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους Κοζάκους, επειδή δεν τους θεωρούσε καλά πειθαρχημένους, εκπαιδευμένους και στημένους όσο ήταν οι Ουσάροι, οι Δραγώνοι και οι επαγγελματίες του τακτικού ιππικού. Οι ικανότητες των Κοζάκων στην ιππασία και στην ανάληψη πρωτοβουλιών δεν έχαιραν πλήρους εκτίμησης. Ως αποτέλεσμα, οι μονάδες των Κοζάκων συχνά έσπαζαν σε μικρά αποσπάσματα για να χρησιμοποιηθούν ως ανιχνευτές, αγγελιαφόροι ή γραφικοί συνοδοί.

Κατά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917, οι Κοζάκοι φαίνεται πως ασπάστηκαν τη γενική απογοήτευση από την τσαρική ηγεσία, και τα συντάγματα των Κοζάκων που βρίσκονταν στην Αγία Πετρούπολη προσχώρησαν στην εξέγερση. Ενώ λίγες μόνο μονάδες συμμετείχαν στην εξέγερση, η αποστασία τους αποτέλεσε σημαντικό ψυχολογικό πλήγμα για την κυβέρνηση του Νικόλαου Β' και επιτάχυνε την παραίτησή του.

[Διάδοχος]

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος


Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι Κοζάκοι για άλλη μια φορά βρέθηκαν και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης. Ένας σημαντικός αριθμός πολέμησε με το πλευρό των Ναζί. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από τη σκληρή καταπίεση που αντιμετώπιζαν πολλοί από αυτούς στο πλαίσιο της πολιτικής της κολεκτιβοποίησης και της αποκοζακοποίησης που εφάρμοσε ο Ιωσήφ Στάλιν. Όπως και άλλοι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης που υπέστησαν διώξεις από τον Στάλιν, πολλοί Κοζάκοι οραματίζονταν την αυτονομία και έβλεπαν τα προωθημένα γερμανικά στρατεύματα ως απελευθερωτές.





Ενώ ο πυρήνας των συνεργαστών των Ναζί αποτελείτο από πρώην πρόσφυγες του Λευκού Στρατού, πολλοί Κοζάκοι λιποτάκτησαν από τον Κόκκινο Στρατό και ενώθηκαν με τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις (Βέρμαχτ). Ήδη από το 1941, διαμορφώθηκαν τα πρώτα υπό γερμανική ηγεσία αποσπάσματα Κοζάκων από αιχμαλώτους πολέμου, λιποτάκτες και εθελοντές. Το Τάγμα Ντουμπρόβσκι που σχηματίστηκε από Κοζάκους του Ντον το Δεκέμβριο του 1941, αναδιοργανώθηκε στις 30 Ιουλίου 1942 στο Σύνταγμα Παβλόφ αριθμώντας έως 350 άνδρες. Οι Κοζάκοι χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία στα μετόπισθεν του γερμανικού στρατού επιτελώντας ενέργειες αντιμετώπισης ανταρτών.

Η πλειοψηφία των Κοζάκων πολέμησε στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού στο νότιο θέατρο του ανατολικού μετώπου, όπου οι ανοικτές στέπες ήταν ιδανικές για μετωπικές περιπολίες. Ένα απόσπασμα Κοζάκων παρέλασε στην Κόκκινη Πλατεία κατά τη νικητήρια παρέλαση στη Μόσχα το 1945.

[Διάδοχος]

Σύγχρονη εποχή


Μετά τον πόλεμο, οι μονάδες των Κοζάκων, καθώς και το ιππικό γενικά, ήταν πλέον παρωχημένες και απελευθερώθηκαν από τον σοβιετικό στρατό. Στη μεταπολεμική περίοδο πολλοί απόγονοι των Κοζάκων έγιναν απλοί αγρότες, και αυτοί που ζούσαν εντός μίας αυτόνομης δημοκρατίας συνήθως μετανάστευαν σε άλλα μέρη και ιδιαίτερα στην περιοχή της Βαλτικής.





Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, την εποχή της Περεστρόικα στη Σοβιετική Ένωση, πολλοί Κοζάκοι ενθουσιάστηκαν με την αναζωογόνηση των εθνικών τους παραδόσεων. Το 1988, η Σοβιετική Ένωση πέρασε νόμο που επέτρεπε την ανασύσταση των παλαιών θυλάκων και τη δημιουργία νέων. Ο αταμάνος του μεγαλύτερου, του πανίσχυρου θύλακα Κοζάκων του Ντον, πήρε τον βαθμό του Στρατάρχη και το δικαίωμα να ιδρύσει νέο θύλακα. Οι Κοζάκοι έλαβαν ενεργό μέρος σε πολλές από τις συγκρούσεις που ακολούθησαν: στον πόλεμο της Υπερδνειστερίας, στη σύγκρουση Γεωργίας-Αμπχαζίας, στη σύγκρουση Γεωργίας-Οσετίας, στον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, στον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας και στο Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας.





Την ίδια εποχή, έγιναν πολλές προσπάθειες για να ενισχυθεί ο ρόλος των Κοζάκων στη ρωσική κοινωνία και σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 πολλές περιφερειακές αρχές συμφώνησαν να παραδώσουν μέρος της τοπικής αυτοδιοίκησης και των αστυνομικών καθηκόντων στους Κοζάκους. Τον Απρίλιο του 2005, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν κατέθεσε στην Κρατική Δούμα ένα νομοσχέδιο "Περί της Κρατικής Υπηρεσίας των Ρώσων Κοζάκων", το οποίο και υπερψηφίστηκε στις 18 Μαΐου 2005. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες οι Κοζάκοι αναγνωρίστηκαν όχι μόνο ως ξεχωριστή εθνοπολιτισμική οντότητα αλλά και ως ισχυρή στρατιωτική δύναμη.





Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, υπάρχουν περίπου 7 εκατομμύρια άνθρωποι που σήμερα αυτοπροσδιορίζονται ως Ρώσοι Κοζάκοι, κυρίως στη Ρωσία και την πρώην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

[Διάδοχος]

[ВладимирВладимирович]

Οι κοζακοι γενικα ειναι οι ακριτες, ημιαυτονομες στρατιωτικές δυναμεις που βρισκοταν μονιμα σε παραμεθόριες περιοχές της αυτοκρατορίας.
Υπηρχαν (και υπαρχουν) οι κοζακοι της Σιβηρίας, κοζακοι του Ζαμπαϊκαλγιε (περιοχες ανατολικα της λίμνης Μπαϊκαλ), κοζακοι του Αμουρ, της Απο Ανατολης κλπ.

[Διάδοχος]

Από αυτά που διαβάζω, εντύπωσή μου είναι ότι σημερινοί συνοριοφύλακες/εθνοφύλακες Κοζάκοι δεν έχουν και πολύ σχέση με τους παλιούς/αυθεντικούς. Ισχύει;

[ВладимирВладимирович]

Ναι, ετσι ειναι. Βασικα οποιοσδήποτε κατοικος της συγκεκριμένης περιοχης μπορεί να παει και να γραφτει κοζακ.
Το μονο που τσεκαρουν (afaik) ειναι να ειναι Χ.Ο. σε θρησκευμα (ναι, οι κοζακοι ειναι και παντα ηταν φανατικοι χριστιανοί).