Λένε ότι «η κόλαση δεν έχει τη μανία της γυναίκας που αδικηθηκε». Αν όμως στερησεις απο αυτην οτι εχει πιο αγαπημενο, γινεται ακομα χειρότερη - κάτι που οι Ναζι ανακαλυψαν με οδυνηρο τροπο στο Ανατολικο Μετωπο στον ΒΠΠ.
Η Mariya Vasilyevna γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1905 στην Κριμαία ως ένα από τα δέκα παιδιά μιας οικογένειας φτωχών αγροτών, δουλοπαροικων: δεν μπορούσαν ούτε να πανε πουθενά ούτε να κάνουν τίποτα χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη τους.
Δεν ήταν λοιπόν περίεργο το γεγονός ότι εγινε κομμουνιστρια αμεσως μολις ηταν δυνατο: η Επανασταση την απελευθέρωσε από μια ζωή δουλείας και υποταγης και της επέτρεψε να μορφωθει, να βρει δουλειά σε ένα κονσερβοποιείο αρχικα και αργότερα ως τηλεφωνητρια.
Το 1925, συνάντησε τον αντρα της ζωής της - τον Ilya Oktyabrskaya. Η Ρωσική Αυτοκρατορία ειχε δωσει τη θέση της στη Σοβιετική Ένωση πριν από τρία χρόνια και ο Ilya ήταν αξιωματικός του Κοκκινου Στρατού που πρέπει να την πηγε σε πολυ ενδιαφεροντα ραντεβου επειδή η Μάριγια εντυπωσιαστηκε με τον στρατό και οτιδηποτε στρατιωτικο.
Εντάχθηκε στο "Συμβούλιο Σύζυγων Στρατιωτικων ", εκπαιδευτηκε ως στρατιωτικη νοσοκόμα, έμαθε να οδηγεί (ασυνήθιστο για τις γυναίκες τότε) και να χρησιμοποιει διαφορετικά όπλα. Έγραψε κάποτε στην αδελφή της: "Παντρεψου εναν στρατιωτη και θα βρεθεις να υπηρετεις στον στρατο".
Παρά τις καλύτερες προσπάθειές τους, το ζευγάρι δεν μπορούσε να κανει παιδιά, αλλά τουλάχιστον είχαν ο ένας τον άλλον. Και ικανοποίουσαν τους εαυτούς τους με την ειλικρινή πεποίθηση ότι συνέβαλαν στην οικοδόμηση μιας νέας και καλύτερης χώρας για τον λαό τους. Ολα ηταν σχεδόν τέλεια.
Μέχρι τις 22 Ιουνίου 1941. Θέλοντας να αυξήσει το γερμανικό έδαφος και να καταστρέψει τον κομμουνισμό, ο Χίτλερ διέταξε την εισβολή στην Ρωσία - γνωστή ως Επιχειρηση Μπαρμπαροσα. Περιλάμβανε 3,8 εκατομμύρια στρατιωτες, 3,350 αρματα, 2770 αεροπλάνα και 7,200 κανονια - καθιστώντας τη μεγαλύτερη εισβολή στην ιστορία.
Το Γενικό Επιτελείο του Κόκκινου Στρατού ήταν πεπεισμένο ότι οι Γερμανοί θα έρχονταν βόρεια από τους Πριπιανούς βράχους στη Λευκορωσία - πράγμα που ήταν σωστό. Ωστόσο, ο Στάλιν πίστευε ότι η εισβολή θα γινοταν νότια, καθώς αυτό οδήγουσε στις οικονομικά σημαντικές περιοχές της Ουκρανίας.
Εξακολουθούσαν να αναπτύσσουν τις δυνάμεις τους όταν ήρθαν οι Γερμανοί. Και ενώ μερικά σοβιετικά αρματα ήταν ανώτερα από αυτά που είχαν οι Γερμανοί, δεν υπηρχαν ακομα αρκετά. Οι Σοβιετικοι στερουνται επισης πυρομαχικων, ασυρματων και φορτηγων ανεφοδιασμού - δίνοντας στους Γερμανούς ένα τεράστιο πλεονέκτημα.
Για την ασφάλειά της, η Μαρια στάλθηκε στο Τομσκ στη Σιβηρία. Δύο χρόνια θα περάσουν προτού να μάθει τη μοίρα του αγαπημένου της Ίλια. Ειχε πεσει στη μαχη με τους Γερμανούς λίγο έξω από το Κίεβο τον Αύγουστο του 1941. Η Μαρίγια τρελαθηκε απο την θλιψη και την οργη της. Στη συνέχεια, στην ηλικια των 38 ετων, πούλησε όλα τα υπαρχοντα της και έγραψε στον Στάλιν:
Ο σύζυγός μου σκοτώθηκε στη δράση υπερασπίζοντας την πατρίδα. Θέλω εκδίκηση στα φασιστικά σκυλιά για το θάνατό του και για το θάνατο του σοβιετικού λαού που βασανίστηκε από τους βάρβαρους φασιστες . Για το σκοπό αυτό, έχω καταθέσει όλες μου τις οικονομιες - 50.000 ρούβλια - στην Εθνική Τράπεζα για να φτιαξουν ενα αρμα. Παρακαλώ να ονομάσετε το αρμα "Μαχιμη Γκομενα/Боевая подруга" και να με στείλετε στην πρώτη γραμμή ως οδηγός του εν λόγω αρματος.
Πιθανότατα τρομοκρατημένος απο τι θα του συνεβαινε αν αρνιοταν, ο Στάλιν απαντησε: "Μέσα!"
Η Κρατικη Επιτροπή Άμυνας ομως δεν ήταν τόσο πεπεισμένη. Κατάλαβαν ομως την αξία της δημοσιότητας που της παρείχε, κι έτσι της δωσαν ενα T-34.
Ακολούθησε ένα πρόγραμμα εκπαιδευσης πέντε μηνών - σε αντίθεση με τους άνδρες οι οποίοι είχαν πολύ λιγότερο χρόνο για να σταλούν στο μέτωπο (συχνά ακόμα απροετοίμαστοι). Μολις εκπαιδευτηκε, η Μάριγια ενταχθηκε τον Σεπτέμβριο του 1943 στην 26η Τεθωρακισμενη Ταξιαρχία των Φρουρών ως οδηγός και μηχανικός.
Μια γυναίκα!; Οδηγος αρματος;! Που το λενε Μαχιμη Γκομενα! Η Μαριγια εγινε δυστυχως αντικειμενο αστειισμων σε βαρος της στην μοναδα της.
Σαφώς, δεν είχαν ακούσει για το τι συμβαίνει όταν μια γυναίκα χάσει αδικα την αγάπη της ζωής της - ειδικά όταν την χάσει απο Ναζιστες. Αλλά η αδελφή της γνώριζε, επειδή η Μαριγια έγραψε σε αυτήν "Ελαβα το βαπτισμα του πυρος ... Μερικές φορές, είμαι τόσο θυμωμένη που δεν μπορώ να αναπνεύσω."
Οι υπολοιποι θα μαθουν για την οργη της στις 21 Οκτωβρίου 1943 στο Smolensk. 220 μίλια δυτικά-νοτιοδυτικά της Μόσχας, οι Γερμανοί είχαν πάρει την πόλη το 1941, αλλά δεν μπορούσαν να προχωρήσουν περισσότερο. Οι Ρώσοι πήραν το μεγαλύτερο μέρος πίσω στις 25 Σεπτεμβρίου 1943, αλλά εξακολουθούσαν να ασχολούνται με τη γερμανική αντίσταση.
Η Μαριγια εβαλε μπρος την Μαχιμη Γκομενα και εκανε εφοδο - καταστρεφοντας αρκετα αντιαρματικα και φωλιές πολυβόλων πριν χτυπηθει. Ενάντια στις εντολές, βγηκε έξω απο το αρμα, και παρά το καταιγιστικο εχθρικο πυρ, επισκευασε τη ζημια πριν ξαναμπει μεσα για να πολεμήσει. Οι τελευταίοι γερμανικοι αμυντικοι θυλακες τελικά ξεπαστρευτηκαν και ο δρομος τους προς τη Μόσχα δεν ήταν πλέον ασφαλής.
Στην μοναδα της, μετά από αυτό την ονόμασαν "μητέρα" και πηρε προαγωγη σε λοχια.
Εβδομάδες αργότερα, στις 17 Νοεμβρίου, οι Σοβιετικοί ανακατέλαβαν την πόλη Novoye Selo στο Vitebsk. Η Μαριγια επιτέθηκε σε γερμανικές αμυντικές θέσεις έως ότου ένα βλημα πυροβολικού διελυσε τις ερπυστριες του αρματος της. Κάτω από εχθρικο πυρ, βγηκε και παλι εξω για να επισκευασει το αρμα της, προτού επανενωθει με την υπολοιπη μονάδα της.
Η 17 Ιανουαρίου 1944, την βρηκε έξω από την πόλη Shvedy, ακόμα στο Vitebsk. Η Mariya επιτέθηκε σε αρκετά γερμανικά ορυγματα, φωλιές πολυβολων και αντιαρματικων, όταν, για μια ακομα φορα - το αρμα της χτυπήθηκε από ένα γερμανικό αντιαρματικό.
Ως συνήθως, βγηκε εξω για να επισκευασει την Μαχιμη Γκομενα. Αυτη τη φορα ομως η τυχη δεν ηταν πια με το μερος της. Ένα άλλο αντι-αρματικο βλημα εσκασε μερικα μέτρα μακριά: μερικά από τα θραυσματα την χτύπησαν στο κεφάλι.
Η Μαριγια δεν ανακτησε ποτέ συνείδηση. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο κοντά στο Κίεβο και βρισκόταν σε κώμα για δύο μήνες πριν τελικά επιστρεψει στον αγαπημενο της Ilya στις 15 Μαρτίου 1944. Τον Αύγουστο της απεδωθει ο υψιστος τιτλος τιμης του Κοκκινου Στρατου και ανακυρηχθηκε Ηρωιδα της Σοβιετικής Ένωσης.
