Καπιταλισμός

[akritas]

Μία από την προπαγάνδα που έχει επικρατήσει στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, είναι ότι υπάρχει στον κόσμο μόνο ένας Καπιταλισμός. Αυτή η προπαγάνδα αρχικά προωθείται –και συνεχίζει- από την Κομμουνιστική Αριστερά, αλλά πρόσφατα με την κρίση έχουμε τους καινούργιους «οικονομικοεπιστήμονες» της νεοφιλελεύθερης σκέψης, ειδικά της λεγόμενης Αυστριακής σχολής.
Η βιβλιογραφία είναι σαφής: ο καπιταλισμός, ένα σύστημα αγοράς, δεν είναι ένας, αλλά πολλοί. Εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα και εδραιώθηκε κυρίως μετά από την εποχή του Άνταμ Σμιθ(18ος αιώνας).

Για να δούμε όμως ποιές είναι οι διάφορες μορφές του Καπιταλισμού:

Ο Επιχειρηματικός καπιταλισμός θεωρείται ευρέως -ιδιαίτερα στον αγγλοσαξονικό κόσμο- «καθαρός» καπιταλισμός, δηλαδή ένα πρότυπο προς το οποίο αναπόφευκτα τείνουν οι άλλοι καπιταλισμοί. Είναι ωστόσο φανερό ότι αυτό το μοντέλο απορρίφθηκε στα περισσότερα μέρη του κόσμου, με εξαίρεση τις ΗΠΑ (την πατρίδα του επιχειρηματικού καπιταλισμού) και, παρά τη διύλισή του από το φίλτρο της κεϋνσιανής οικονομολογίας αμέσως μετά το 1945, τη Μ. Βρετανία. Ο επιχειρηματικός καπιταλισμός βασίζεται στις ιδέες κλασικών οικονομολόγων, όπως ο Adam Smith και ο David Ricardo (1772-1823), που εκσυγχρονίστηκαν από σύγχρονους θεωρητικούς, όπως ο Milton Friedman και ο Friedrich von Hayek.

Ο Κοινωνικός καπιταλισμός αναφέρεται στη μορφή καπιταλισμού που αναπτύχθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης. Πατρίδα του είναι η Γερμανία, αλλά οι αρχές του υιοθετήθηκαν σε διάφορες παραλλαγές από την Αυστρία, τις Κάτω Χώρες, τη Σουηδία, τη Γαλλία και τις περισσότερες χώρες της Σκανδιναβικής. Αυτή η οικονομική μορφή επηρεάστηκε περισσότερο από τις ευέλικτες και πραγματιστικές ιδέες οικονομολόγων όπως ο Friedrich List (1789-1846) παρά από τις αυστηρές αρχές της αγοράς της κλασικής πολιτικής οικονομίας, όπως τις διατύπωσαν οι Smith και Ricardo.

Ο Συλλογικός καπιταλισμός βασίζεται στο παράδειγμα της μεταπολεμικής Ιαπωνίας. Είναι ένα μοντέλο το οποίο έσπευσαν να υιοθετήσουν οι «τίγρεις» της Ανατολικής Ασίας (Νότια Κορέα, Ταϊβάν, Σιγκαπούρη κ.ά.) ενώ, πιο πρόσφατα, επηρέασε τον ανερχόμενο κινεζικό καπιταλισμό. Η ιδιαιτερότητα του συλλογικού καπιταλισμού έγκειται στην έμφαση που δίνει στις μακροπρόθεσμες σχέσεις συνεργασίας.

Ο Διευθυνόμενος είναι αυτός που επιζητεί την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ πολιτικής και οικονομίας κι επομένως μεταξύ του κράτους και της αγοράς. Αρχικός εκφραστής είναι ο Keynes, εφαρμόστηκε στο ΗΒ και γενικά στην Δυτική Ευρώπη. Σήμερα εκφράζεται από τους λεγόμενους Νεοκεϋνσιανιστές όπως ο Krugman, Wolf κλπ, οι οποίοι φυσικά έχουν μάθει τα παθήμα των δεκαετιών του 70 και 90 όπως και από τον μονεταρισμό.

O Χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός(καπιταλισμός καζίνο, καπιταλισμός ζόμπι) είναι μία στρέβλωση του επιχειρηματικού καπιταλισμού, που δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον εισοδηματία άρπαγα και τον άπληστο κερδοσκόπο και όχι στον μισθωτό απασχολούμενο και τον επιχειρηματία. Αντικαθιστά το πνεύμα της επιχειρηματικότητας με το δόλωμα του γρήγορου και εύκολου κέρδους, καταλύει την ιδιοκτησία, αφήνει ανεξέλεγκτη την αγορά και προωθεί ΣΗΜΕΡΑ μέσω της νεοφιλευθεροποιημένης παγκοσμιοποίησης τον φονταμενταλισμό των αγορών. Στο παρελθόν έφερε την κρίση του 1929 με το γνωστό κραχ της Wall Street ( ονομαζόταν Laissez-faire capitalism) και σήμερα την κρίση του 2007 καθώς και την κρίση του Ευρώ.

Ο Βιομηχανικός καπιταλισμός είναι αυτός που γνώρισε ο Μαρξ μέσω της βιομηχανικής επανάστασης, η οποία ήταν ένα ιδιαίτερα σύνθετο σύστημα ραγδαίων μεταβολών και ανακατατάξεων - τεχνικών, οικονομικών κοινωνικών και πνευματικών -, οι οποίες οδήγησαν για πρώτη φορά στην εμφάνιση της εκβιομηχανισμένης κοινωνίας στη Μεγάλη Βρετανία μεταξύ των ετών 1760 - 1860.

Ο ευνοιοκρατικός καπιταλισμός (crony capitalism) είναι το οικονομικό σύστημα που στηρίζεται στην παραχώρηση εύνοιας από την πολιτική και τεχνοκρατική ελίτ σε οικονομικούς δρώντες. Ευδοκιμεί, βέβαια, σε πολιτείες που δεν υπάρχει ανεπτυγμένο κράτος δικαίου.Απαραίτητο συστατικό του ευνοιοκρατικού καπιταλισμού είναι επίσης η αδιαφάνεια στη λήψη αποφάσεων και, κυρίως, στις ροές πολιτικού χρήματος.Η παραχώρηση εύνοιας δεν γίνεται βέβαια με το αζημίωτο. Ο ευνοιοκρατικός καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από φαινόμενα ανταλλαγής μεταξύ πολιτικών, τεχνοκρατικών και οικονομικών δρώντων. Γι’ αυτό και το σύστημα αυτό συνδέεται με τη διαφθορά. H Ελλάδα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ευνοιοκρατικού καπιταλισμού.


Κάποια στιγμή στην Ελλάδα πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε το οικονομικό με το πολιτικό σύστημα ή την ιδεολογία.
Το δεύτερο παίρνει το οικονομικό σύστημα και το εφαρμόζει ανάλογα με τις αξίες του.
Η Κίνα, μ’ένα ολοκληρωτικό πολιτικό σύστημα (κομμουνιστικό), εφαρμόζει ένα ιδιότυπο κρατικό νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό(State Capitalism).
Η ΕΕ και οι ΗΠΑ, εφαρμόζουν εδώ και χρόνια τον χρηματοπιστωτικό, ο οποίος μετά το 2008, είναι σε μεγάλη κρίση, η οποία κρίση αρχίζει και χτυπάει και τους δημοκρατικούς θεσμούς τους, ειδικά στην πρώτη.

Όπως λέει ο Σκιντέλσκι, η ιδεολογία φτιάχνει το οικονομικό πρόγραμμα και όχι το αντίθετο.

Βιβλιογραφία:
-Andrew Heywood, Πολιτική, 2006
-Ανρι Γκενό, συνέντευξη στην Ναυτεμπορική, 30-9-2010
-Ρ.Σκιντέλσκι, Keynes:Επιστροφή στη Διδασκαλία του, 2012

[Love Ready's]

οι σχέσεις-αναλογίες μεταξύ των οικονομικών τάξεων και τα μέσα παραγωγής οδηγούν τις κοινωνίες. Οι ιδεολογίες είναι αδύνατον να ξεπεράσουν τους πεπερασμένους πόρους και τεχνολογικά όρια κάθε εποχής. Κατά τα άλλα ενδιαφέροντες ορισμοί ,για το ένα πράγμα που λέγεται καπιταλισμός ,όπως ένα είδος είναι ο homo sapiens παρ όλο που βγαίνει σε πολλά χρώματα και μεγέθη.

[itteithe]

Υπάρχει και ο Αναρχοκαπιταλισμός.

Αναρχοκαπιταλισμός ή αναρχισμός της ελεύθερης αγοράς αποκαλείται το ρεύμα εκείνο του αναρχοατομικισμού που αρνείται μεν την ύπαρξη του κράτους, ως αυτόνομου μηχανισμού εξουσίας επί της κοινωνίας, αλλά δέχεται την ύπαρξη του συστήματος της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και του κινήτρου του χρηματικού κέρδους ως μοχλού της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι κύριοι θεωρητικοί του αναρχοκαπιταλισμού οραματίζονται ένα κοινωνικό μοντέλο στηριγμένο αποκλειστικά στην ατομική ιδιοκτησία και στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι βασικοί τους στόχοι είναι η διαμόρφωση ενός δικαίου στηριγμένου στα αρνητικά δικαιώματα, η ιδιωτικοποίηση όλων των κρατικών θεσμών και η εξάλειψη κάθε μορφής άμεσου εξαναγκασμού έναντι οποιουδήποτε πολίτη. Οι αρχές τους στηρίζονται σε μια προσήλωση στα φυσικά δικαιώματα και στη λοκιανή κοσμοθέαση.

Κατά καιρούς ο αναρχοκαπιταλισμός έχει συνδεθεί με τον νεοφιλελευθερισμό, ως ακραία εκδοχή του τελευταίου, ενώ ορισμένοι θεωρητικοί, κυρίως σοσιαλιστές, έχουν αμφισβητήσει το κατά πόσον αποτελεί πραγματικά κάποια «δεξιά» τάση του αναρχισμού. Υπήρξαν αναρχοατομικιστές οι οποίοι αποδέχονταν την ελεύθερη αγορά ως φυσικό τρόπο διανομής των παραγόμενων αγαθών, αλλά όχι τον καπιταλισμό και το κίνητρο του χρηματικού κέρδους: αυτοί δεν μπορούν να ταξινομηθούν ως αναρχοκαπιταλιστές. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο ο αναρχοκαπιταλισμός ορισμένες φορές αποκαλείται δεξιός ελευθεριακός χώρος («right libertarianism»).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Σομαλία.

[Λαχουρένιος]

Akrita είσαι πολύ διαβασμενος άλλα και πολυ σχολαστικιστης

Ο έτσι καπιταλισμός, ο γιουβετσι κλπ Επιστημονικά δε στέκουν και πολύ ολά αυτα

[Love Ready's]

Akrita είσαι πολύ διαβασμενος άλλα και πολυ σχολαστικιστης

Ο έτσι καπιταλισμός, ο γιουβετσι κλπ Επιστημονικά δε στέκουν και πολύ ολά αυτα

Όχι ,στέκουν αλλά σαν μορφές του ίδιου τελικού αποτελέσματος. Εξ άλλου δεν αφορά μόνο τον καπιταλισμό αλλά διάφορα πράγματα. Και ο Χριστιανισμός ένας είναι ,παρά τις χιλιάδες αιρέσεις του , το ίδιο και ο Ισλαμισμός κλπ κλπ. Αλλά και για τον κομμουνισμό ισχύει το ίδιο. Οφείλει εξ ορισμού να είναι μαρξιστικός αφού αποτελεί τα θεμέλια και από εκεί και πέρα υπάρχουν τροτσιστές ,σταλινικοί ,λενινιστές ,ευρωκομμουνιστές ,Μαοικοί κλπ κλπ κλπ. Χώρια που έχουμε και τις περιπτώσεις κατ επίφασιν καπιταλισμού ή κομμουνισμού.

[Ραν ταν πλαν]

Προσθέστε στη λίστα και τον κρατικό καπιταλισμό, τον μονοπωλιακό καπιταλισμό και τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό.
Κοινή συνισταμένη όλων των μορφών καπιταλισμού η ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και η εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Και την τελευταία πιο επιθετική, και πιο επικίνδυνη, πολιτική του μορφή, τον νεοσυντηρητισμό, που εκφράζεται όχι μόνο από τα παραδοσιακά κόμματα της ''δεξιάς'' ή της ''κεντροδεξιάς'' αλλά και από την ''αριστερή'' σοσιαλδημοκρατία στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας.

[Λαχουρένιος]

Είναι αυτονόητο οτι ενα συστημα ή ιδέα έχει διαφορετική μορφή ανάλογα με τις συνθήκες που εφαρμόζεται

Έχει νόημα να τα καταγραψεις σαν ιστορικές και εμπειρικες εφαρμογες μιας ιδέας αλλά όχι να το θεωρητικοποιεις. Αυτό είναι σχολαστικισμος, είναι σαν να πεις οτι υπάρχουν 7 δις ειδη Χόμο Σάπιενς όσο και οι άνθρωποι στον πλανήτη δηλαδή.

[paul25]

Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων, όπως και οι επενδύσεις σε οικονομικά αγαθά, παραγωγή, κατανομή, το εμπόριο και υπηρεσίες, κατέχονται από ιδιώτες, με κυρίαρχο κίνητρο/στόχο το κέρδος. Το κράτος στον καπιταλισμό μπορεί επίσης να αποτελεί τον ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής (συλλογικός καπιταλιστής) ή διακίνησης των προϊόντων (και των υπηρεσιών που στον καπιταλισμό νοούνται ως προϊόντα).

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE ... F%8C%CF%82

Εγώ πάλι βάσει του παραπάνω ορισμού δεν βλέπω κανένα πολιτικό σύστημα που πέρασε ιστορικά απο αυτό το πλανήτη να μην ήταν καπιταλιστικό, βασικά και τι δεν είναι καπιταλισμός;

[Love Ready's]

Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων, όπως και οι επενδύσεις σε οικονομικά αγαθά, παραγωγή, κατανομή, το εμπόριο και υπηρεσίες, κατέχονται από ιδιώτες, με κυρίαρχο κίνητρο/στόχο το κέρδος. Το κράτος στον καπιταλισμό μπορεί επίσης να αποτελεί τον ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής (συλλογικός καπιταλιστής) ή διακίνησης των προϊόντων (και των υπηρεσιών που στον καπιταλισμό νοούνται ως προϊόντα).

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE ... F%8C%CF%82

Εγώ πάλι βάσει του παραπάνω ορισμού δεν βλέπω κανένα πολιτικό σύστημα που πέρασε ιστορικά απο αυτό το πλανήτη να μην ήταν καπιταλιστικό, βασικά και τι δεν είναι καπιταλισμός;

Κανένα σύστημα πριν τη βιομηχανική επανάσταση ΔΕΝ ήταν καπιταλιστικό . Όπως και χωρίς τον καπιταλισμό δεν θα μπορούσε να έχει εφευρεθεί ο κομμουνισμός.

[Heritage86]

Ας δώσω και γω κάτι με τη δική μου λιτή και περιεκτική προσέγγιση...πάμε να δούμε.

Καπιταλισμός=Capital-ism=Κεφαλαιο-κρατισμός.
Η δύναμη λοιπόν είναι στο κεφάλαιο το οποίο ναι μεν μπορεί να σημαίνει τυπωμένο χαρτί ή ιδιοκτησία/μέσα παραγωγής,ο καπιταλισμός όμως σα σύστημα δημιουργήθηκε στη σύγχρονη μορφή του στις εμπορικές πόλεις-κράτη της Ιταλίας κατά το μεσαίωνα και την το πέρασμα από το μαύρο στο περιεχόμενο μεσαιωνικό ιδεαλισμό στον καθημερινό υλισμό του τοκογλύφου εμπόρου.
Η πρώτη καπιταλιστική δύναμη κατ'εμέ υπήρξε η Ρώμη καθώς χρεωμένοι της εποχής φορούσαν την αρμάδα τους και κατακτούσαν για να ξεπληρώσουν,να γαμήσουν και ν'αρπάξουν.Επιμένω όμως,ότι το παρόν σύστημα στον πυρήνα του έχει την εμπορία του χρήματος,την τοκογλυφία δηλαδή που αναπτύχθηκε κατά το μεσαίωνα.Είναι το χρήμα που γεννάει χρήμα και αυτό που ο Αριστοτέλης είχε καυτηριάσει ως χρήμα που δεν προέρχεται από την εργασία.Ανατρέξτε να δείτε πως δημιουργήθηκε η σύγχρονη Βρετανία και το ρόλο που είχε η Βενετική αριστοκρατία.Ψάχτε επίσης για τη δημιουργία της σύγχρονης Ελβετίας και τον αντίστοιχο ρόλο της αριστοκρατίας της Γένοβας.

Για μένα προσωπικά καπιταλισμός μπορεί να σημαίνει 1002 πράγματα,κυρίως όμως είναι η αναπαραγωγή χρήματος από το πουθενά,ο δανεισμός αυτού,ο οποίος βεβαίως γίνεται εφικτός μέσα από το τσάκισμα των μισθών των εργαζομένων.Από το 70 αυτό έγινε πρακτικά στην Αμερική,χάθηκαν δικαιώματα δεκαετιών και η μεσαία τάξη κράτησε μια ψεύτικη ευημερία μέσω δανεισμού.

Μείνετε μακρυά απ'τις πιστιωτικές κάρτες.Αν η κατάσταση το έφερε έτσι ώστε να αναγκάζεστε να στρέφεστε εκεί,αγορές ΜΟΝΟ με άτοκες δόσεις πολλές,μικρές και σε τιμή που συμφέρει εσάς και όχι τον έμπορο.