αγαπημένες τριλογίες

[Πηγαδισιος]

Δε ξερω αλλα η τριλογια εχει κατι το διαφορετικο
κατι πιο ολοκληρωμενο
και οταν μαλιστα γινεται με συναιση και οχι με εισιτηριο θηρικους σκοπους το αποτελεσμα ειναι κατι παραπανω απο ικανοποιητικο

[Πηγαδισιος]

ξεκιναω με την αγαπημενη μου τριλογια

τρια χρωματα τρια συναισθηματα
Η τριλογία Τρία χρώματα (γαλλικά: Trois couleurs, πολωνικά: Trzy kolory, αγγλικά: Three Colors) είναι κινηματογραφική δημιουργία του Πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Κισλόφσκι, αποτελούμενη από τις ταινίες Μπλε, Λευκή και Κόκκινη, οι οποίες κυκλοφόρησαν την περίοδο 1993-1994. Το σενάριο και των τριών γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τον Κριστόφ Πισίεβιτς. Τη μουσική συνέθεσε ο Ζμπίγκνιεφ Πρέισνερ. Η τριλογία του Κισλόφσκι θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.[1][2]

Οι κριτικές που απέσπασε ήταν ως επί το πλείστον πολύ θετικές. Και οι τρεις ταινίες έλαβαν διακρίσεις: Η Μπλε ταινία αποκόμισε πολλές διακρίσεις για το ρόλο της Ζυλιέτ Μπινός, ενώ στα Βραβεία Γκόγια τιμήθηκε ως η Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία. Η Λευκή χάρισε μία Χρυσή Άρκτο Σκηνοθεσίας στον Κισλόφσκι,[3] ενώ η Κόκκινη, μεταξύ άλλων, υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ σε 3 κατηγορίες. Τα συνολικά έσοδα της τριλογίας ήταν $6.144.162.

Τα χρώματα που απαρτίζουν την τριλογία είναι μία αναφορά στη γαλλική σημαία, και η ιστορία της είναι, εν μέρει, βασισμένη στις πολιτικές και ιδεολογικές έννοιες των χρωμάτων της σημαίας, τα οποία προέρχονται από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Το μπλε συμβολίζει την ελευθερία, το λευκό την ισότητα και το κόκκινο την αδελφοσύνη. Ο Κισλόφσκι είχε ασχοληθεί και στο παρελθόν με αυτές τις έννοιες, όπως για παράδειγμα στην τηλεοπτική δραματική σειρά The Decalogue, με αναφορές στις Δέκα Εντολές, όμως τόσο σε αυτό το έργο όσο και στο παρόν, παρουσιάζονται με ασάφεια και, πολλές φορές, με ειρωνεία. Από την άλλη, ο Κισλόφσκι, είχε δηλώσει σε μία συνέντευξη ότι «Οι λέξεις (ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη) είναι γαλλικές, επειδή το χρήμα (χρηματοδότηση της ταινίας) είναι γαλλικό. Αν τα λεφτά προέρχονταν από άλλη χώρα ίσως ο τίτλος να ήταν διαφορετικός, ή ακόμα και κάποιες πολιτιστικές έννοιες. Όμως, οι ταινίες, θα ήταν οι ίδιες».

Η πρώτη ταινία ανήκει κυρίως στο δραματικό είδος, η δεύτερη στο δραματικό και το κωμικό και η τρίτη στο δραματικό και το ρομαντικό

[Ελληγεννής]

Αν θα ορίσεις καλύτερες τριλογίες, θα πρέπει να βάλεις κανόνες. Είναι η καλύτερη τριλογία γενικά ή π.χ. η καλύτερη τριλογία που και οι τρεις ταινίες είναι καταπληκτικές; Γιατί π.χ. ο Νονός είναι σαφέστατα μια εξαιρετική τριλογία, αλλά το τρίτο μέρος σχεδόν δεν βλέπεται.

Έπειτα, μετράνε σαν τριλογίες οι σειρές που έχουν πάνω από τρεις ταινίες; Δηλαδή μπορώ να πω ότι π.χ. ο Πόλεμος των Άστρων είναι τρεις τριλογίες ή να θεωρήσω ότι τα Σαγόνια του Καρχαρία 1-3 είναι μια τριλογία και αγνοώ την τέταρτη ταινία;

Μπορώ να θεωρήσω τριλογία μια σειρά ταινιών που δεν έχει αρκ; Δηλαδή που είναι μία ή δύο ταινίες και η τρίτη είναι διαφορετική τελείως ιστορία, ριμπούτ, ριμέικ ή κάτι ενδιάμεσο; Είναι τριλογία το Mad Max;

[Cavaliere]

The Godfather.
The Omen.
Indiana Jones.

[Τοξικός]

Lord of the Rings. Πώρωση.

[Ελληγεννής]

The Godfather.
The Omen.
Indiana Jones.

Εδώ κολλάνε οι ερωτήσεις μου. Είναι τριλογία ο Ίντυ, όταν υπάρχουν 4 ταινίες και ετοιμάζεται πέμπτη; Είναι καλή τριλογία ο Νονός όταν το τρίτο μέρος είναι για τον πέο;

[Cavaliere]

Εδώ κολλάνε οι ερωτήσεις μου. Είναι τριλογία ο Ίντυ, όταν υπάρχουν 4 ταινίες και ετοιμάζεται πέμπτη; Είναι καλή τριλογία ο Νονός όταν το τρίτο μέρος είναι για τον πέο;

Κάτσε, πού είναι 4 οι ταινίες του Indiana?

[Ελληγεννής]

Κάτω από ποια πέτρα ζούσες τα τελευταία 10 χρόνια;

[Cavaliere]

Κάτω από ποια πέτρα ζούσες τα τελευταία 10 χρόνια;

Α, ναι, καλά λες. Το έχω δει, και το είχα διαγράψει τελείως από τη μνήμη μου. Όχι, είναι τετραλογία. Τριλογία είναι ο Godfather, and The Omen. Και τα δύο γαμάτα, δεν χορταίνω να τα βλέπω. Ακόμα και το Γ' μερος του πρώτου, κανένα πρόβλημα, βάλε και σάλτσα, και μουστάρδα, και απ΄όλα. Φατσάρες, Joe Mantegna - Zaza, o Enzo Robutti Don Lucchesi...

[Ελληγεννής]

Ο Οιωνός νομίζω ότι είναι λιγότερο άνιση τριλογία. Παρότι θα έλεγα ότι το πρώτο μέρος είναι αρκετά καλύτερο* κι από τα δυο επόμενα, διατηρείται μια πολύ καλή συνοχή, ίσως γιατί γυρίστηκαν κοντά το ένα στο άλλο. Ο Νονός πάλι είναι διαφορετικό πράμα. Η πρώτη ταινία είναι υπέροχη αλλά η δεύτερη είναι από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά αριστουργήματα και η τρίτη είναι αίσχος σε σύγκριση με τις άλλες δυο. Αν την πάρεις σαν ξεχωριστή ταινία, δεν είναι κακή. Τουναντίον, είναι αξιοπρεπέστατη, καλή ταινία. Αλλά δίπλα στο δεύτερο μέρος μοιάζει πατάτα ολκής.


* ένιωσα δέος όταν είδα από κοντά τον ναό όπου γίνεται το σκηνικό (είναι ο καθεδρικός του Γκίλφορντ και είναι μέσα στο πανεπιστήμιο).