Προσωπική ιστορία του Γιώργου Μπόμπολα
ΑΠΟ ΤΟ <<ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟ>> BOBOLASGATE.INFO
Ο Γιώργος Μπόμπολας (80) είναι το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Φώτη Μπόμπολα και της Μαρίτσας Κουβαρά. Οι γονείς του παντρεύτηκαν το 1926 και μεγάλωσαν τα παιδιά τους σε ιδιόμορφες συνθήκες, κατά περιόδους δυσμενείς και αργότερα επώδυνες λόγω του πολέμου και των διώξεων των “αριστερών” πατέρα και πρωτότοκου γιου.
Σε αντίθεση με τα τρία αδέλφια του που πάλεψαν στην ζωή τους για να επιβιώσουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ο Γιώργος ανέπτυξε τον πιο σκληρό και αδίστακτο χαρακτήρα. Καλλιέργησε βαθιά στην ψυχή του την εμμονή του αμύθητου πλούτου με κάθε τρόπο και κάθε θυσία, καλλιέργησε το μίσος ενάντια στο Κράτους που του είχε φερθεί σκληρά και χάραξε μια διαβολική στρατηγική μέχρι να πετύχει να γίνει ο ίδιος δυνάστης του Κράτους και μέχρι να καταφέρει να του απομυζήσει το μεδούλι.
Πήγε στο πολυτεχνείο με ένα τρύπιο παντελόνι, τελείωσε με καλές επιδόσεις, ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά με τον φίλο του τον μακαρίτη Κουλουμπή του ΠΑΣΟΚ. Άρχισε να προσπαθεί να μάθει τα δημόσια έργα. Στην δικτατορία ο γαμπρός του ο Πανταζόπουλος (άντρας της αδελφής του της Παρασκευής) τον βόηθησε να μπει στα δημόσια έργα παίρνοντας αποχετευτικά και άλλα. Άρχισε να κάνει λεφτά…
Αποφάσισε να στραφεί στον εφοπλισμό. Αγόρασε μερικά μικρά πλοία χρησιμοποιώντας ανορθόδοξες μεθόδους, χειραγωγώντας και εξαπατώντας ανθρώπους. Χρησιμοποίησε τον Κακομανώλη που ήξερε την Ναυτιλία για να του ανοίξει τον δρόμο. Κάποια στιγμή προσπάθησε να τον ρίξει (κάτι που στην επιχειρηματική του πορεία κατέληξε συνήθεια). Ο Κακομανώλης τον πρόλαβε και τον έριξε εκείνος. Ο Μπόμπολας έφαγε το πρώτο του επιχειρηματικό χαστούκι. Λίγο έλειψε να χρεοκοπήσει. Αλλά έμαθε, έμαθε να είναι πιο σκληρός και πιο αδίστακτος με τους συνεργάτες του. Δεν επρόκειτο να επιτρέψει στον εαυτό του να την ξαναπατήσει…
Έστρεψε και πάλι την προσοχή του στις κατασκευές. Στην προσπάθεια να αναπτυχθεί με τα δημόσια έργα όμως τα βρήκε μπαστούνια. Τα μικρολαδώματα που χρησιμοποιούσε στις δοσοληψίες του με το Δημόσιο, κόλλαγαν στην αντίσταση του Αντώνη Αναστασόπουλου που βρισκόταν “απέναντι”. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον φέρει στο στρατόπεδο του. Τα κατάφερε “πασάροντας” του την μικρή του αδελφή, την οποία ο Αναστασόπουλος παντρεύτηκε. Ο Αναστασόπουλος αποδείχθηκε μια από τις πιο επιτυχημένες επιχειρηματικές στρατηγικές του Μπόμπολα. Εξίσου “μάγκας” και εξίσου “πειραιώτης”, υπερτερούσε γιατί κατείχε τους μηχανισμούς και τα αδύναμα σημεία του Δημοσίου. Και ακόμα ήξερε πρόσωπα και πράγματα. Τα μοιράστηκε με τον Μπόμπολα, τον εκπαίδευσε και τον επιμόρφωσε. Ο Μπόμπολας του άφησε έξυπνα όλο το πεδίο ελεύθερο να τρέξει τις κατασκευές. Ο Αναστασόπουλος “ζωγράφιζε”. Στα δύσκολα ο Μπόμπολας έμπαινε μπροστά και λάδωνε τους υπουργούς Δημοσίων Έργων, όλων των κυβερνήσεων από το ’74 και μετά… (κάποια στιγμή το ’06, ο μικρός του γιος ο Λεωνίδας, θα εκμυστηρευτεί με αφέλεια σε στενό συγγενικό πρόσωπο, ότι ο ΥΠΕΧΩΔΕ του ΠΑΣΟΚ που μακροημέρευσε περισσότερο από όλους, ήταν και ο πιο “απαιτητικός”!).
Στο μεταξύ, μέχρι το ’93, ο Αναστασόπουλος είχε κάνει την κατασκευαστική εταιρία του Μπόμπολα, τον ΑΚΤΩΡΑ την μεγαλύτερη και πιο κερδοφόρα κατασκευαστική εταιρία στην Ελλάδα. Μια αγελάδα που έκανε γάλα δισεκατομμυρίων για τον αχόρταγο Μπόμπολα. Τότε ο Μπόμπολας αποφάσισε να πολλαπλασιάσει την περιουσία του, βάζοντας την εταιρία στο Χρηματιστήριο. Προσδοκούσε υπεραξίες δεκάδων δισεκατομμυρίων και αλματώδη ανάπτυξη με τον πακτωλό που θα αντλούσε από το ΧΑΑ, αλλά του έλειπε ένα σημαντικό νούμερο για να τσεπώσει “όλο το χαρτί”. Το 15% της εταιρίας που κατείχε ο Αναστασόπουλος.
Χρησιμοποίησε τις πιο εκλεπτισμένες και δόλιες μεθόδους για να μανιπιουλάρει τον Αναστασόπουλο και να του φάει τις μετοχές μέσα από τα χέρια. Προσπάθησε να τον βάλει να υπογράψει πλαστό συμφωνητικό που έλεγε άλλα από τα συμφωνημένα, βασισμένος στην εμπιστοσύνη που θα του έδειχνε ο γαμπρός του… Ο μάγκας Πειραιώτης τον πήρε χαμπάρι, μάζεψε όλα τα ντοκουμέντα της απάτης του Μπόμπολα και μια μέρα του τα πέταξε στη μούρη, εκβιάζοντας τον με δικαστήρια και δημόσια διαπόμπευση. Ο Μπόμπολας για δεύτερη φορά έβαλε την ουρά στα σκέλια και υποχώρησε. Το γυαλί όμως είχε ραγίσει, ο Αναστασόπουλος πήρε το 11,5% που είχε περισώσει από τον άρπαγα κουνιάδο του, και το πούλησε στο ανώτερο σημείο της μετοχής του ΑΚΤΩΡΑ, γκρεμίζοντας την χρηματιστηριακή αξία της εταιρίας και τσεπώνοντας ο ίδιος αρκετά δισεκατομμύρια που του έδωσαν την ευκαιρία να ξεφύγει οριστικά από την λάκκο της διαφθοράς του Μπόμπολα.
Παράλληλα, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Μπόμπολας είχε γίνει κοινωνός ενός σχεδίου εισβολής τον χώρο του Τύπου από έναν σοβιετόφιλο εκδότη, τον Γιαννίκο. Το σχέδιο, στο μυαλό του Μπόμπολα πήρε μια εντελώς διαφορετική διάσταση, μετατράπηκε σε ένα διαβολικό σχέδιο. Είχε πρόχειρη για αξιοποίηση την “αριστερή” αγωνιστική οικογενειακή του ιδεολογία και έτσι δεν είχε κανένα δισταγμό να δικαιολογήσει την απαραίτητη σκοτεινή στρατολόγηση του στις τάξεις της ΚαΓκεΜπε. Από εκεί εξασφάλισε το τεράστιο κεφάλαιο που ήταν απαραίτητο για να κάνει το μεγάλο άλμα στην 4η εξουσία ιδρύοντας το ΕΘΝΟΣ και κάνοντας την 4η εξουσία την σημαντικότερη και ισχυρότερη στην Ελλάδα, φυσικά προς όφελος του.
Μετά από μερικά χρόνια, ο Μπόμπολας συνήλθε από το στραπάτσο του Αναστασόπουλου. Είχε ήδη γιγαντωθεί στα Media και είχε ξεφορτωθεί με τον πιο ωμό, ανήθικο και αδίστακτο τρόπο από τον συνεταίρο του τον Γιαννίκο, του οποίου την ιδέα εκμεταλλεύθηκε χωρίς να προσφέρει τίποτα σε αντάλλαγμα παρά την προδοσία της φιλίας και του συνεταιρισμού τους. Άλλος ένας συνεταίρος που τον έσπρωξε ψηλά… έφαγε χώμα!.. Τώρα πλέον ο Μπόμπολας δεν ικανοποιούταν με τίποτα λιγότερο από την πλήρη προσωπική κυριαρχία σε όλο το φάσμα των επιχειρήσεων του και τον εξοστρακισμό οποιουδήποτε στελέχους είχε συγκεντρώσει δύναμη.
Έτσι, απέλυσε τον αντίστοιχο με τον Αναστασόπουλο, στυλοβάτη του Έθνους Αλέκο Φιλιππόπουλο. Η κοινή τους πορεία όπως και η λυσσαλέα αναμέτρηση του Μπόμπολα με τον Γιαννίκο εξιστορούνται λεπτομερώς στο κεντρικό μας αρχείο που αποκαλύπτει όλη την διεφθαρμένη ιστορία του Έθνους, που έστησαν με τον Γιαννίκο, γιγάντωσε ο Φιλιππόπουλος και τελικά αρπάχτηκε και κατέληξε αποκλειστικά στον ίδιο. Η τελική σύγκρουση του Μπόμπολα με τον Φιλιππόπουλο ήταν εξίσου σφοδρή.
Ο Μπόμπολας και αυτή την φορά υπερίσχυσε και ο στενός του συνεργάτης απολύθηκε ταπεινωμένος αφού στο μεταξύ ο Μπόμπολας είχε αποστραγγίσει από τον στενό του συνεργάτη όλη την τεχνογνωσία σύνταξης και διαχείρισης μιας εφημερίδας που είχε μετατραπεί σε τυφλό όργανο προπαγάνδας και εκβιασμού της εξουσίας. Σύντομα μετά την φθοροποιά ρήξη, ο Φιλιππόπουλος απεβίωσε. Είναι αξιοσημείωτο ότι δεν υπάρχει τίποτα στο διαδίκτυο που να αναφέρεται στην περίοδο του Φιλιππόπουλου στο Έθνος, στην μεταξύ τους σχέση και σε οτιδήποτε συνδέει τον Φιλιππόπουλο με τον Μπόμπολα ή το Έθνος. Είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση “εξαφάνισης” στοιχείων και ντοκουμέντων από την Μαφία του Μπόμπολα (είχε προηγηθεί η “εξαφάνιση” του βιβλίου “Πάρτε το Έθνος στα Χέρια σας” από όλη την Ελλάδα και Όλη η ιστορία του αμαρτωλού ΕΘΝΟΥΣ ακολούθησαν πολλές ακόμα “εξαφανίσεις” - οι πιο πρόσφατες στο σχετικό μας άρθρο.
Στην πορεία ο Μπόμπολας δεν παρέλειψε να τα βρει με την υπόλοιπη ελίτ των επιχειρηματιών χτίζοντας μαζί τους ένα “δίκτυο διαπλοκής” χωρίζοντας τις αγορές και ρυθμίζοντας τα ολιγοπώλια.
Σε κάποιους τομείς το παράκανε, όπως στα δημόσια έργα και στα ΜΜΕ που κατέχει περίπου μονοπωλιακή θέση (κυριαρχώντας στους συγκεκριμένους τομείς, ανάμεσα στους άλλους επιχειρηματίες της “παρέας”). Μετά το 2004 άρχισαν μεγάλες περιπέτειες για τον Μπόμπολα και τις επιχειρήσεις του. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατία άνοιξε πόλεμο μαζί του ψηφίζοντας νόμο (τον περίφημο “βασικό μέτοχο”) για να σπάσει τις επιχειρήσεις του στα δυο. Ο Μπόμπολας πήρε τα δισεκατομμύρια του, πήγε στα μεγάλα Ευρωπαϊκά γραφεία με λομπίστες “killers” και μέσω αυτών εξαγόρασε μερικούς Ευρωπαίους γραφειοκράτες που απέρριψαν τον νόμο της κυβέρνησης. Αφού κατάφερε να “σκίσει τη γάτα”, υποχρέωσε τον Κώστα Καραμανλή να συνθηκολογήσει μαζί του προκειμένου να πετύχει τουλάχιστον την διακριτική δική του στήριξη από τον Νταβατζή Μπόμπολα, όπως είχε πλέον καταλήξει να του είναι…
Ο Μπόμπολας προσέγγισε αμέσως με την παλιά και αποτελεσματική τακτική του ”μαστίγιου και του καρότου” τον Γ. Σουφλιά και του προσέφερε απόλυτη “προστασία” μέσω των εφημερίδων και ιδιαίτερα της εντεταλμένης Μαρίας Σπυράκη του δελτίου του Mega. Τα μεγάλα δημόσια έργα άρχισαν να ρέουν σαν ποτάμι στον όμιλο της Ελλάκτωρ. Αξιοσημείωτο είναι, ότι τον καλό – έστω και με το πιστόλι στον κρόταφο – αρραβώνα, του πρώην “αριστερού” και πρώην ΚαΓκεΜπίτη Μπόμπολα με την δεξιά κυβέρνηση του Κωστάκη Καραμανλή, διαδέχθηκε η είσοδος του βαθέος Αμερικάνικου “δακτύλου” Carlyle Group στο κεφάλαιο του Πήγασου (12,53%), μέσω του επιχειρηματία Λαυρεντιάδη. Ο Μπόμπολας είχε αποφασίσει, στην δύση της ζωής του να ολοκληρώσει την μεταβίβαση της πουλημένης του ψυχής, από τον διάβολο της ΚαΓκεΜπε στον σατανά της CIA…
Έτσι ολοκληρώνεται μια πορεία ζωής, που ξεκίνησε με τον Μπόμπολα κυνηγημένο και πεινασμένο σαν σκυλί και καταλήγει με τον Μπόμπολα σαν αληθινό μεγιστάνα, χορτασμένο από πλούτη, μεθυσμένο απ’ την εξουσία, βουτηγμένο στα εγκλήματα και καλά προστατευμένο, άλλοτε από ανατολικούς και τώρα από δυτικούς πάτρωνες. Άραγε μπορούν πραγματικά να τον βοηθήσουν;.. άραγε εξακολουθεί να έχει τη δύναμη που του επιτρέπει να αυτοαποκαλείται… μεγιστάνας;!!
http://aigio.org/2012/07/blog-post_01.html
Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΛΑΦΟΥΖΙΣΜΟ
Συνώνυμο της διαπλεκόμενης δημοσιογράφιας ως φαινόμενο σε αυτόν τον τόπο υπήρξε για δεκαετίες ο «Αυριανισμός». Στην πραγματικότητα, η λέξη αυτή αδικεί τους επαγγελματίες της διαπλοκής και τους ομίλους που πέτυχαν να ανεβάσουν και να ρίξουν κυβερνήσεις, από το ΔΟΛ έως τον όμιλο Αλαφούζου. Κουρής εναντίον (οικογένειας) Αλαφούζου: ο «άξεστος μπακάλης» εναντίον του «ευγενούς πλοιοκτήτη», η «κατακίτρινη Αυριανή» εναντίον της «πολυφωνικής Καθημερινής», το «φασιστοκάναλο Alter» εναντίον του «οικολογικού Σκάι». Μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως έχουμε να κάνουμε με τον απατεώνα των εικονικών τιμολογίων εναντίον του χρηματοδότη πρωθυπουργών, το φερέφωνο του πελάτη εναντίον του φερέφωνου του εφοπλιστικού λόμπι, τον κατά συρροή συκοφάντη εναντίον του ... κατά συρροή συκοφάντη; Μήπως πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που όμως όταν αναφερόμαστε σε έναν πανίσχυρο όμιλο των ΜΜΕ με ιστορικό όνομα τότε τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα; Μήπως ο εμμετικός Αυριανισμός ωχριά μπροστά στον αηδιαστικό Αλαφουζισμό;
Η ιστορική εφημερίδα του Γιώργου Βλάχου, παρότι στη συνείδηση του κοινού θεωρείται ως ένα από τα πλέον έγκριτα έντυπα των (αστικών πάντα) μέσων μαζικής ενημέρωσης, πολύ πριν περάσει στα χέρια του εφοπλιστή Αριστείδη Αλαφούζου, έχει στιγματιστεί από αρκετές «μελανές σελίδες» που ενδεχομένως δεν είναι γνωστές στο ευρύ κοινό. Ούτε όμως περίμενε τη διαπλεκόμενη οικογένεια Αλαφούζου για να εμπλακεί σε ύποπτα πολιτικά παιχνίδια, καθώς ήδη από την εποχή της Ελένης Βλάχου είναι πασίγνωστα τα πάρε-δώσε με το παλάτι και η στήριξη του καραμανλικού παρακράτους. Όποια όμως κι αν ήταν η πραγματικότητα, το προφίλ της Καθημερινής και των ανθρώπων της κατάφερνε να παραμένει στο απυρόβλητο και μάλιστα να θεωρούνται ως οι στυλοβάτες της δημοσιογραφίας. Αυτή τη στιγμή λίγη σημασία έχει το πώς κατάφερε η βασιλική ως το μεδούλι Ελένη Βλάχου να πλασαριστεί ως «πασιονάρια» την εποχή της Χούντας, όταν την κοπάνησε από την ταράτσα του σπιτιού της προς Λονδίνο μεριά, επειδή δεν «άντεξε τον κατ' οίκον περιορισμό» που της επέβαλε το καθεστώς των συνταγματαρχών (ακριβώς γιατί ήταν άνθρωπος του παλατιού). Όμως την ίδια απατηλή λάμψη διατηρεί ως σήμερα το έντυπο και οι κάτοχοί του, με παρόμοιες μεθόδους.
Η "καθωσπρέπει" Καθημερινή διαθέτει "μαύρες σελίδες" στην ιστορία της
Εφοπλιστικής προπαγάνδας το ανάγνωσμα
Τα μέσα του όμιλου Αλαφούζου πάντα ακολουθούσαν πιστά (αν όχι επηρέαζαν απροκάλυπτα) τις πολιτικές αλλαγές του δικομματισμού. Πουλώντας ένα μετριοπαθές κεντροδεξιό προφίλ για να εξασφαλίζει πολύχρωμη μάζα πελατών, ουκ ολίγες φορές κύλισε στο βούρκο της παραπολιτικής, φτύνοντας εκεί που έγλειφε. Μία τακτική της Καθημερινής και του Σκάι, που ξεκινά από τον πόλεμο στο Μητσοτάκη -με βαρύ πυροβολικό τους αθυρόστομους Τράγκα και Κακαουνάκη- τον οποίον προηγουμένως είχε «φιλοδωρήσει» ο Α. Αλαφούζος. Περνά από την εγκατάλειψη του Σημίτη (σ.σ το 2004, το μεσημεριανό μαγκαζίνο του σταθμού σχεδόν πανηγύριζε τη νίκη της ΝΔ), την πλήρη απαξίωση του αλαφουζικού πουλέν Κ. Καραμανλή, και φτάνει στις ασκήσεις ισορροπίας «μία στο καρφί και μια στο πέταλο» με την κυβέρνηση ΓΑΠ, προκειμένου να σπρώξουν -χωρίς να το κρύβουν- τη «λύση ΔΝΤ». Κύριο χαρακτηριστικό του διαδόχου Γιάννη Αλαφούζου στο τιμόνι της Καθημερινής και του Σκάι είναι η έντονη παρέμβασή του στα πάντα (σ.σ. έφτανε σε σημείο να κάνει σχολιασμούς ως «ανώνυμος ακροατής» και σχεδόν ... απέλυσε εκφωνήτρια ειδήσεων στον «αέρα») και οι απροκάλυπτα προσωπικές σταυροφορίες απέναντι σε κάθε πολιτική απόφαση εμπόδιζε τα στενά επιχειρηματικά του συμφέροντα. Κι όταν ο Αλαφούζος αποφασίσει να χτυπήσει κάποιον τότε όλοι μαζί συντονισμένα, δημοσιογράφοι, ρεπόρτερ, αναλυτές, ανεξάρτητοι συνεργάτες, αποκτούν ενιαία σκέψη, μία φωνή και κοινά επιχειρήματα. Μέχρι τον επόμενο στόχο, οπότε πάλι όλοι μαζί κουρδίζονται ως χορωδία και ψάλλουν σε νέο σκοπό. Σε αυτό το πλαίσιο ο Αλαφούζος έστηνε ένα θίασο δημοσιογράφων/παπαγάλων/φασουλήδων γύρω του και πάντα σε πρώτο ρόλο ραδιοφωνικού προπαγανδιστή: από τον Κακαουνάκη έως τον Παπαδημητρίου και από τον Πορτοσάλτε έως τον Οικονόμου. Περσόνες που κινούνται ανάμεσα σε σχολιαρόπαιδα του ΙΕΚ Γκέμπελς και καρικατούρες του Ξανθόπουλου αναλαμβάνουν τη «βρώμικη δουλειά», αφήνοντας στο παρασκήνιο βαριά ονόματα της δημοσιογραφίας να προσδίδουν κύρος στην Καθημερινή με τις πένες τους.
Ο μόνος στόχος που συνεχίζει να παραμένει κοινός από την εποχή Βλάχου ως την εποχή Αλαφούζου είναι το ΚΚΕ. Όποια άποψη κι αν έχει κανείς για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, είναι απαράδεκτο να έχει ολοκληρωτικά εκτοπιστεί από ένα κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας που εκπέμπει σε δημόσια συχνότητα και -ακόμη χειρότερα- να στοχοποιείται ευθέως και πέρα από κάθε δεοντολογία. Τόσο οι συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ, όσο όμως και η κοινοβουλευτική δράση του ΚΚΕ, πυροβολούνται μονίμως από το ραδιοφωνικό και τον τηλεοπτικό Σκάι. Οι ειδήσεις που το αφορούν περνούν εντελώς μασημένες από τους σφόδρα επιτιθέμενους (σε βαθμό εμπάθειας) δημοσιογράφους και σχολιαστές του σταθμού. Ενδεικτικό της εμπάθειας αυτής, το υβρεολόγιο προς το ΠΑΜΕ στο δελτίο του ρ/σ Σκάι κατά τις ημέρες των κινητοποιήσεων της ΠΝΟ. Όταν μάλιστα τόλμησε να ψελίσει η δύσμοιρη ρεπόρτερ του σταθμού ότι η κινητοποίηση γίνεται από την ΠΝΟ (και όχι αποκλειστικά από το ΠΑΜΕ) και πως εμποδίζονται μόνο συγκεκριμένα πλοία που είτε παραβιάζουν τον ισχύοντα νόμο είτε σε αυτά επικρατούν συνθήκες γαλέρας, μόνο που δεν της έκλεισε το μικρόφωνο στον αέρα ο πανικόβλητος παρουσιαστής ειδήσεων. Τη μόνη φορά που ο Αλαφούζος έχυσε κροκοδείλια δάκρυα με φωσκολικά άρθρα για τον καημένο ναυτεργάτη ήταν την εποχή που μέσω της εφημερίδας του χτυπούσε όσους ήταν υπέρ της προοπτικής απόσυρσης των τάνκερ μονού πυθμένα από τις ευρωπαϊκές θάλασσες (σ.σ. δείτε παρακάτω για το θέμα αναλυτικά). Το 2004 η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να επικυρώσει οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την επιβολή αυστηρών ποινών σε πληρώματα πλοίων που μόλυναν τη θάλασσα. Η «οικολογική» Καθημερινή έγραφε: «Mέσα ενημέρωσης και Eλληνες πολιτικοί απαιτούν την υιοθέτηση αυστηρών ποινών για τα πληρώματα των πλοίων που ρυπαίνουν τη θάλασσα. Aκόμη και για τους μούτσους. Γι' αυτούς που δεν γνωρίζουν, τους ενημερώνουμε πως τα πλοία ελέγχονται από νηογνώμονες με ευθύνη των πλοιοκτητών, χωρίς γνώση των πληρωμάτων. Tι φταίνε αυτοί; Nισάφι πια» (Καθημερινή, 28 Οκτ 2004). Βέβαια ο ανώνυμος μούτσος για του οποίου την τύχη κόπτεται το 2004 το συγκρότημα Αλαφούζου, λίγα χρόνια αργότερα θα γίνει καταστροφέας της Ελληνικής οικονομίας και επικίνδυνος στασιαστής που ξυλοφορτώνει αθώους ταξιδιώτες: « ...ο Σάββας Τσιμπόγλου που γεννήθηκε πάμφτωχος στα Μανιάτικα, έγινε εργατοπατέρας στον Πειραιά, και κατάφερε να διώξει τόσους τουρίστες από το λιμάνι που ο Ριζοσπάστης' γράφει ακόμα τα κατορθώματά του για να τον αποθεώσει ο ελληνικός λαός. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στο Βασίλι Ζάιτσεφ και τον Σάββα Τσιμπόγλου, είναι πως ο πρώτος είχε τουφέκι για όπλο, ενώ ο δεύτερος ντουντούκα ... Το κομοδινί μαλλί του κ. Τσιμπόγλου ομοιάζει εξαιρετικά με το γούνινο σκουφί του Ζάιτσεφ» (Καθημερινή, 3 Ιουλ 2010). Προφανώς, αν η ΕΕ έστελνε τον κύριο Τσίμπογλου για μόνιμο παραθερισμό σε βραχονησίδα της Ισλανδίας, ο όμιλος του τιμημένου μούτσου θα ένιωθε δικαιωμένος από την ευρωπαϊκή αποφασιστικότητα. Άλλωστε ο κ. Τσίμπογλου δεν είναι μούτσος, αλλά κομμουνιστής!
Τους τελευταίους μήνες, πέτρα να πετάξεις σε ανοικτή σελίδα της Καθημερινής κάποιον ναυτεργάτη θα πετύχεις. Η στοχοποίηση ειδικά του αγώνα στα λιμάνια αλλά και ο (παράνομος) αποκλεισμός τμήματος της κοινοβουλευτικής αριστεράς από τη δημόσια συχνότητα του Σκάι, προφανώς έχουν να κάνουν με το τελευταίο προπύργιο του Έλληνα ναυτεργάτη: το καμποτάζ. Τα εφοπλιστικά ΜΜΕ ξυφουλκούν εναντίον κάθε ναυτεργατικής αντίδρασης, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι πλοιοκτήτες στην Ελλάδα χαίρουν τόσων απαλλαγών ακριβώς ως αντάλλαγμα για την υποχρεωτική στήριξη των Ελλήνων εργαζομένων του κλάδου. Εδώ και πολύ καιρό δεν έχουν ούτε καν αυτήν την υποχρέωση, πλην όμως διατηρούν όλα τα προνόμιά τους απείραχτα ...
Πελατειακές σχέσεις που εκτίθενται λόγω... τυπογραφικού λάθους.
Ήδη από την εποχή του Αρ. Αλαφούζου δεν είναι υπερβολή να χαρακτηρίσουμε την Καθημερινή ως τη «φωνή του εφοπλιστή». Αξίζει όμως να ρίξουμε μία ματιά στο βίο και την πολιτεία των άξιων αυτών γνήσιων τέκνων του ελληνικού εφοπλισμού, ο οποίος ας μην ξεχνάμε ότι ενώ «κατατάσσει την μικρή Ελλάδα στο 16% της παγκόσμιας ναυτιλίας και σε ορισμένες κατηγορίες πλοίων σε πάνω από το 20% αποδίδει στον κρατικό προϋπολογισμό λιγότερο από όσα αποδίδουν τα παράβολα που πληρώνουν οι αλλοδαποί εργαζόμενοι» (Τ. Μηλιός). Ο Αριστείδης Αλαφούζος, έχει περάσει από όλες τις θέσεις «μεγαλοπαράγοντα» πριν καταλήξει στα ΜΜΕ. Μηχανικός ο ίδιος, υπήρξε κατασκευαστής δημοσίων έργων κατά τις δεκαετίες του '50 και του 60 για να εισέλθει στον εφοπλισμό το 1965. Τη δεκαετία του '80 επενδύει στα δεξαμενόπλοια οπότε και το όνομά του αρχίζει να εμπλέκεται σε αριθμό περιπτώσεων λαθρεμπορίου καυσίμων, όπως για παράδειγμα με το καθεστώς Απαρτχάιντ της Νοτ. Αφρικής αλλά και με την ΠΓΔΜ την εποχή του εμπάργκο. Υπόθεση για την οποία το 1992 ο Ι. Αλαφούζος και πέντε συνεργάτες του παραπέμπονται στο δικαστήριο (απαλλάχθηκε το 1996). Έως το 1991 οι σχέσεις Αρ. Αλαφούζου-Κ. Μητσοτάκη είναι θερμότατες, με τον τελευταίο να τον έχει συμβουλέψει μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά να αγοράσει την Καθημερινή και το Σκάι, πράγμα που τελικά έκανε. Όμως ο Αρ. Αλαφούζος δηλώνει δημοσίως ότι είχε χρηματοδοτήσει με 1 εκατ. δολλάρια τον πρώην πρωθυπουργό, ενώ το 1993 και αφού ο Μητσοτάκης -ως απάντηση- δεν έχει αδειοδοτήσει τον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι και έχει ταυτόχρονα παραπέμψει τον Ι. Αλαφούζο, δείχνει ως ηθικό αυτουργό της περίφημης υπόθεσης υποκλοπών τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Λιγότερο από ένα χρόνο μετά και κατόπιν προσωπικού πολέμου από τις σελίδες της Καθημερινής και τη συχνότητα του Σκάι, ο Μητσοτάκης χάνει τις εκλογές με 7,5 μονάδες διαφορά. Ήδη λοιπόν, από τα πρώτα χρόνια που περνά στην ιδιοκτησία Αλαφούζου το συγκρότημα της Καθημερινής γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι η εφοπλιστική οικογένεια θα χρησιμοποιούσε τη δύναμη που της παρείχε το μέσο για τα στενά επιχειρηματικά της συμφέροντα, χτυπώντας μάλιστα πολύ ψηλά και πολύ ... κοντά. Σημειώνω ότι παραδοσιακά η οικογένεια Αλαφούζου, η οποία εμφανίζεται ως υπερασπιστής των πλοιοκτητών και πολέμιος των ναυτεργατών, προτιμά τα ναυπηγεία της Άπω Ανατολής (Ιαπωνία, Κίνα), παρουσιάζοντας μάλιστα ξεδιάντροπα ως κατόρθωμα αυτήν του τη συνήθεια από την ίδια την εφημερίδα της: «Καθέλκυση του 100ού πλοίου του Ομίλου Αριστείδη και Ιωάννη Α. Αλαφούζου θα γίνει στα ναυπηγεία της ΝKK στην πόλη Τσου, νοτιοανατολικά του Τόκιο», Καθημερινή, 20 Μαϊ 2001. Παρενθετικά, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ι. Αλαφούζος απασχόλησε την ελληνική δικαιοσύνη, καθώς το 2001 καταδικάζεται από το Πλημμελειοδικείο Πειραιά για χρέη προς το Δημόσιο, ενώ και το 2004 εμπλέκεται σε μία δικαστική διαμάχη με την ΕΣΗΕΑ επειδή ο ίδιος με τσιράκια του δημοσιογράφους του Σκάι, «έσπασαν» με άκρως επεισοδιακό τρόπο απεργία που είχε κηρύξει η συνδικαλιστική ένωση την 15η Ιουλίου της ίδιας χρονιάς (για την ιστορία έφαγε 10.000 ευρώ πρόστιμο).
Ιωάννης Αλαφούζος: Οικολόγος, Ανθρωπιστής, Πατριώτης. Η βιτρίνα του πιο αδίστακτου εκπρόσωπου ενός απόλυτα παρασιτικού εφοπλιστικού λόμπι.
---
Οικολόγος στα βουνά, ρυπαντής στη θάλασσα
Επόμενος σταθμός η περίφημη υπόθεση των «μονοπύθμενων» δεξαμενόπλοιων. Μετά το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου (ελληνικών συμφερόντων) «Πρεστίζ» το 2002 η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχείρησε να επισπεύσει τις ρυθμίσεις για την απαγόρευση μεταφοράς μαζούτ και παράγωγων σε ευρωπαϊκά λιμάνια από πλοία μονού τοιχώματος (τα γνωστά «μονοπύθμενα»). Η «ένδοξη» ελληνική ναυσιπλοϊα των μονοπύθμενων τάνκερ που κατασκευάστηκαν στις δεκαετίες του '70 και το '80 σε ιαπωνικά ναυπηγεία, είχε ήδη κατάμαυρο μητρώο σε αυτά τα άκρως ρυπογόνα ναυάγια, καθώς:
«Σχεδόν όλα όμως τα δεξαμενόπλοια που έγιναν αφορμή για σημαντικές οικολογικές καταστροφές στην Ευρώπη είναι μονού πυθμένα και έχουν ναυπηγηθεί την κρίσιμη δεκαετία του 1970 στην Ιαπωνία: το «Ερικα», που βυθίστηκε τον Δεκέμβριο του 1999 ανοιχτά των γαλλικών ακτών, το «Ετζίαν Ση», που ναυάγησε τον Δεκέμβριο του 1992 ανοιχτά των ισπανικών ακτών, καθώς και το «Μπράερ», που βυθίστηκε ανοιχτά των νήσων Σέτλαντ τον Ιανουάριο του 1993». Το Βήμα, 24 Νοε 2002
Ήδη από το ναυάγιο του «Έρικα», η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπάθησε να περάσει μία σειρά αυστηρότερων οδηγιών για τον έλεγχο των δεξαμενοπλοίων μονού τοιχώματος που πλέουν στις ευρωπαϊκές θάλασσες. Εννοείται ότι το ελληνικό εφοπλιστικό λόμπι επιχείρησε να εμποδίσει όλες τις οδηγίες αυτές, με τους βουλευτές και ευρωβουλευτές (κυρίως της ΝΔ) να πρωτοστατούν σε αυτήν την αντίδραση. Πέντε ημέρες πριν το ναυάγιο του «Sea Diamond» έξω στα παράλια της Σαντορίνης, η Ελλάδα δίνει την τελευταία της μάχη ενάντια στην οδηγία «Erika III», την οποία τελικά χάνει. Η οδηγία πέρασε με συντρηπτική ήττα των Ελλήνων ευρωβουλευτών υπαλλήλων του εφοπλιστικού λόμπι (πλην Αριστεράς) με σκόρ «26-1». Και ευτυχώς, διότι στα «μέσα Μαρτίου (σ.σ. του 2007), το ελληνικής σημαίας τάνκερ «Σαμοθράκη» προσάραξε έξω από το Γιβραλτάρ, φορτωμένο με 44.000 τόνους πετρέλαιο. Η οικολογική καταστροφή αποφεύχθηκε και ένας από τους λόγους ήταν ότι το πλοίο ήταν διπλού πυθμένα ...», Ελευθεροτυπία, 22 Απρ 2007
Σε όλο αυτό το διάστημα η Καθημερινή, το Σκάι και ο Ι. Αλαφούζος προσωπικά, επιτίθενται, βρίζουν και χλευάζουν οποιονδήποτε Έλληνα πολιτικό ή δημοσιογράφο συντάσσεται με τις αυστηρές οδηγίες για τα «μονοπύθμενα». Ο υποτιθέμενος υπέρμαχος της οικολογίας (δηλαδή ατζέντης «πράσινων προϊόντων») Αλαφούζος αφρίζει, γρυλίζει και τσιρίζει για τη βαλόμενη ελληνική ναυσιπλοϊα των μονοπύθμενων σαπακίων που βρώμιζαν συχνά-πυκνά τις ευρωπαϊκές ακτές. Μερικά από τα αποσπάσματα του εφοπλιστικού δονκιχωτισμού του συγκροτήματος Αλαφούζου δίνουν νέα έννοια στην εξοργιστική υποκρισία:
«H απύθμενη προπαγάνδα για τα "μονοπύθμενα", που δεν υπάρχουν, συνεχίζεται από τα "σπίρτα" της δημοσιογραφίας του κέντρου. Δεν αντελήφθησαν ακόμη ότι πρόκειται περί ανοησίας, διότι τέτοια πλοία δεν υπάρχουν. Kαι καλά αυτοί, μπορεί να μην παίρνουν τα μηνύματα της αγοράς, τα αφεντικά τους όμως δεν γνωρίζουν;» ... «Eπισημαίνουμε δε ότι οι εταιρείες του κ. Aρ. Aλαφούζου είναι από τις πρώτες, σε παγκόσμια κλίμακα, που παρήγγειλαν πλοία διπλών τοιχωμάτων από το 1994 και έκτοτε έχουν παραγγείλει 16 πλοία συνολικής χωρητικότητας 2,5 εκατ. τόννων», Καθημερινή 7 Ιουν 2003 ("Ανώνυμο").
«K. Kαραμανλης - Tεκμηριωμένος λόγος σε ύφος σαρωτικό» ...; «Oσον αφορά στα μονοπύθμενα πλοία, ο πρόεδρος της N.Δ. ανέγνωσε πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Nαυτιλίας κ. Γ. Aνωμερίτη από τις οποίες προκύπτει ότι μέχρι και προ ολίγων μηνών ήταν απολύτως σύμφωνος με τις θέσεις της N.Δ. για μεγαλύτερης διάρκειας μεταβατική περίοδο μέχρι την αντικατάστασή τους από νεότερα, διπλού πυθμένα, πλοία. "Eάν θέλετε, κ. Σημίτη, να λαϊκίζετε ασύστολα, να είστε ο γιες-μαν', δικό σας θέμα. Eάν η Eλληνική Nαυτιλία, η οποία αποτελεί σημαντική πηγή για τη χώρα μας, δεν σας ενδιαφέρει, άξιος ο μισθός σας", τόνισε χαρακτηριστικά», Καθημερινή, 5 Ιουν 2003. Εκείνη την εποχή ο Κων. Καραμανλής αποτελεί το αγαπημένο παιδί του κ. Αλαφούζου, τασσόμενος υπέρ ελληνικών εφοπλιστικών συμφερόντων. Λίγα χρόνια αργότερα η Καθημερινή θα σφάξει ένα ακόμη αγαπημένο της παιδί ...
Ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών διερωτάται αν η ρύπανση με χιλιάδες τόνους μαζούτ των ευρωπαϊκών θαλασσών μπορεί να γίνει αιτία να χάσουν οι Έλληνες πλοιοκτήτες το παντεσπάνι τους. Η Καθημερινή φιλοξενεί το «εύλογο» ερώτημά του: «"Είναι δυνατόν, όταν αναφερόμαστε σε 480 πλοία που θίγονται από τα μέτρα της Ε.Ε., να μιλάμε για οργανωμένα εφοπλιστικά συμφέροντα; Και τι θα γίνει αν ναυαγήσει αύριο άλλο ένα πλοίο με μονό τοίχωμα; Θα αποσυρθούν όλα τα πλοία αυτού του είδους εν μια νυκτί;" διερωτήθη ο κ. Ευθυμίου», Καθημερινή, 4 Ιουλ 2003.
Το συγκρότημα Αλαφούζου που καλεί το ευαισθητοποιημένο κοινό του να φυτέψει ένα πεύκο στην Πεντέλη έδωσε μάχες χαρακωμάτων για το δικαίωμα στην καταστροφή της θάλασσας. Γι' αυτό και πήρε τα -ακίνδυνα για τον εφοπλιστικό κλάδο- βουνά. Όμως η υποκρισία δε σταματάει εκεί, καθώς, σύμφωνα με ένα άρθρο της εφημερίδας Παρόν (σ.σ. μη διασταυρωμένο, άρα το παρακάτω απόσπασμα παρατίθεται με επιφυλάξεις):
« ...σε όλους είναι γνωστό ότι στο κτίριο του Φαλήρου έχουν γίνει τέτοιες παρεμβάσεις που θα έπρεπε να επέμβει εδώ και πολύ καιρό η Πολεοδομία» ... «Το κτίριο του ΣΚΑΪ και της "Καθημερινής" είναι το μοναδικό σε ολόκληρη την οδό Φαλήρεως που διαθέτει παράνομο γκαράζ με συρόμενη πόρτα μπροστά σε κεντρική οδό. Με μια μόνον ματιά οι πάντες μπορούν να διαπιστώσουν ότι το κτίριο της "Καθημερινής" είναι εξ ολοκλήρου κτισμένο στις όχθες της κοίτης του ποταμού που σε εκείνο το σημείο εκβάλλει στο Φάληρο», Το Παρόν, 22 Φεβ 2009
Τέλος, πολύ σοβαρά ερωτήματα έχουν ανακύψει με την πρόσφατη αναγέννηση του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι, σε πανελλαδική εμβέλεια, καθώς φαίνεται ότι αποτελεί ένα ακόμη προϊόν της παραδοσιακής πολιτικής ευνοιοκρατίας. Ο Ι. Αλαφούζος κάνει «τράμπα» λίγες ημέρες πριν την Πρωταπριλιά του 2006 τον ιδιοκτησίας του τοπικό δίαυλο Smart TV με το εθνικής εμβέλειας Seven X, μεταδίδοντας το σήμα του νέου σταθμού Σκάι (πρωην Seven X) πανελλαδικά και σε άλλη συχνότητα από ότι αναμενόταν. Η υπόθεση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία έξυπνη επιχειρηματική κίνηση, αν πίσω από το Seven X δεν βρίσκονταν δύο αμφιλεγόμενα πρόσωπα: ο υπόδικος (για υπόθεση μετοχών-φούσκα) επιχειρηματίας Γ. Μπατατούδης και ο διοικητής της ΑΤΕ Δ. Μηλάκος, στον οποίον -γράφτηκε ότι- ασκήθηκαν πιέσεις από το περιβάλλον Καραμανλή και συγκεκριμένα από τον Θ. Ρουσόπουλο που χαρακτηρίστηκε ως ο «κουμπάρος» της συμφωνίας. Ο τελευταίος μάλιστα δεν έχει τυχαία χαρακτηριστεί και ως «ο προστατευόμενος του Φαλήρου», καθώς η Καθημερινή και το Σκάι ήταν τα μόνα μέσα που ουδέποτε ασχολήθηκαν με τα έργα και τις ημέρες του δεξιού χεριού του Καραμανλή, ενώ εμμέσως πλην σαφώς τον υπερασπίστηκαν και στις αγωγές του εναντίον δημοσιογράφων του Alpha (Γ. Αυτιά, Γ. Βλάχου) και του Ι. Ντάσκα, με τον Τάσο Τέλλογλου να καταθέτει στο πλευρό του Ρουσόπουλου εναντίον συναδέλφων του.
Η λίστα της ντροπής
Το Συγκρότημα Αλαφούζου βρέθηκε συχνά-πυκνά στο επίκεντρο της πολεμικής της ΕΣΗΕΑ, καθώς εμπλέκεται σε μία σειρά περιπτώσεων αυθαίρετων απολύσεων, απεργοσπασίας και δόλιας υπονόμευσης συνδικαλιστικών αγώνων. Πολυάριθμοι οι δημοσιογράφοι του ομίλου που τσεκουρώθηκαν εν ριπή οφθαλμού επειδή δεν ήταν αρεστοί στη διοίκηση ή παραβίασαν την επίσημη γραμμή (βλ. προπαγάνδα) Αλαφούζου. Η λίστα των απολυθέντων με συνοπτικές διαδικασίες περιλαμβάνει ονόματα όπως του συγχωρεμένου Λυκούργου Κομίνη, του «διδύμου» Αρ. Μπουγάτσου - Χ. Μπότσαρη, της Δ. Σαρρή, ενώ σε πρόσφατο πογκρόμ από το νεοαποκτηθέν επιτελείο προπαγανδιστών επικεφαλής του ομίλου (βλ. Αλέξης Παπαχελάς και... CIA) αποκεφαλίστηκε ο Γιώργος Δελαστίκ. Δεν είναι όμως και λίγοι εκείνοι που έχουν παραγκωνιστεί ή ακόμη και πολεμηθεί (έστω και εμμέσως) από τον ίδιο το σταθμό όπου δουλεύουν, όπως οι Άρης Χατζηστεφάνου (για την κάλυψη του Δεκέμβρη του 2008 και την πρόσφατη αποστολή στη Γάζα που βάφτηκε με αίμα) και Μάνος Βουλαρίνος (εκπομπή «Ραδιενεργά Κατάλοιπα»). Από τις κομμένες εκπομπές προφανώς ξεχωρίζει εκείνη του Τζίμη Πανούση, ο οποίος αποδείχτηκε πολύ βαρύς για το μετριοπαθές προφίλ του ραδιοφωνικού Σκάι. Πέρα όμως από τα τρανταχτά ονόματα της δημοσιογραφίας, όσοι γνωρίζουν λίγα πράγματα για τις συνθήκες εργασίας στον όμιλο, μπορούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη «καβουριών» στην τσέπη του ιδιοκτήτη, για το πώς απολύεται με συνοπτικές διαδικασίες προσωπικό του ομίλου, για το πόσοι συνεργάζονται με την Καθημερινή ουσιαστικά απλήρωτοι και για το πόσο «ευέλικτες» είναι οι υποχρεώσεις όσων πληρώνονται (από δημοσιογράφοι, κούριερ και από μαρκετίστες, κηπουροί).
Από τις πιο εξωφρενικές και ταυτόχρονα γελοίες περιπτώσεις απόλυσης, εκείνη της Δώρας Σαρρή, αμέσως μετά τα επεισόδια έξω από το κτίριο του Φαλήρου το 2004 με την απεργοασπαστική ομάδα του Σκάι:
«Στις 18/7/2004 το πρωϊ, όταν η απεργία είχε λήξει, η Δώρα Σαρρή στην τότε εκπομπή της, επιχείρησε με ψύχραιμο τρόπο να αναφερθεί με λίγα λόγια στην κατάσταση. Και τότε συνέβη το εξωφρενικό: Ο ιδιοκτήτης, Ι. Αλαφούζος, παρενέβη στον αέρα "ως ακροατής" (!), επανέλαβε τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς του, άφησε υπονοούμενα για τα κίνητρα της ΕΣΗΕΑ και επέπληξε δημόσια την παρουσιάστρια της εκπομπής, η οποία δεν είχε φροντίσει να απαγγείλει τις συκοφαντικές απόψεις του εργοδότη της» ... «Λίγες βδομάδες μετά ο κ. Αλαφούζος απέλυσε την κ. Σαρρή», "Ιός", 30 Οκτ 2004
Το πιο πρόσφατο σήριαλ με απολύσεις και απεργοσπαστικές κινήσεις του ομίλου, η κόντρα μεταξύ του ομίλου ραδιοφώνων Αλαφούζου (Μελωδία, ΣΚΑΪ) και του συνδικαλιστικού οργάνου των τεχνικών. Πιο συγκεκριμένα, στις 3 Ιουνίου σημειώνονται δύο απολύσεις ηχοληπτών στο «Μελωδία», μια εκ των οποίων ήταν εκπρόσωπος της συνδικαλιστικής ένωσης. Την επομένη πραγματοποιείται 24ωρη απεργία των τεχνικών σε όλους τους ραδιοσταθμούς καταγγέλλοντας τις απολύσεις στο «Μελωδία». Η ένωση τεχνικών ορίζει ότι θα εκπέμπεται μόνο προηχογραφημένη μουσική, τραγούδια, διαφημίσεις και προηχογραφημένο μήνυμα για την απεργιακή κινητοποίηση, καθώς και το σήμα του κάθε ραδιοσταθμού, χωρίς καθόλου λόγο είτε από δημοσιογράφους, είτε από μουσικούς παραγωγούς. Η απεργία έχει απόλυτη επιτυχία, με εξαίρεση για μια ακόμη φορά το Σκάι. Ο ιδιοκτήτης του σταθμού προσφεύγει αμέσως στα δικαστήρια για να κριθεί η απεργία παράνομη και καταχρηστική και σε απάντηση η ΕΣΗΕΑ κηρύσσει το ίδιο πρωί για τους δημοσιογράφους του ραδιοφώνου του Σκάι δίωρη στάση εργασίας, την ώρα της εκδίκασης της απεργίας των τεχνικών στη ζώνη της μεσημεριανής ενημέρωσης. Κατά τη διάρκεια της στάσης εργασίας ο όμιλος βγάζει επανειλημμένα εμπρηστικά μηνύματα εναντίον της ΕΣΗΕΑ την οποία καταγγέλλει για ... «φίμωση»!
http://klassikoperiptosi.blogspot.no/20 ... st_12.html
Συνώνυμο της διαπλεκόμενης δημοσιογράφιας ως φαινόμενο σε αυτόν τον τόπο υπήρξε για δεκαετίες ο «Αυριανισμός». Στην πραγματικότητα, η λέξη αυτή αδικεί τους επαγγελματίες της διαπλοκής και τους ομίλους που πέτυχαν να ανεβάσουν και να ρίξουν κυβερνήσεις, από το ΔΟΛ έως τον όμιλο Αλαφούζου. Κουρής εναντίον (οικογένειας) Αλαφούζου: ο «άξεστος μπακάλης» εναντίον του «ευγενούς πλοιοκτήτη», η «κατακίτρινη Αυριανή» εναντίον της «πολυφωνικής Καθημερινής», το «φασιστοκάναλο Alter» εναντίον του «οικολογικού Σκάι». Μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως έχουμε να κάνουμε με τον απατεώνα των εικονικών τιμολογίων εναντίον του χρηματοδότη πρωθυπουργών, το φερέφωνο του πελάτη εναντίον του φερέφωνου του εφοπλιστικού λόμπι, τον κατά συρροή συκοφάντη εναντίον του ... κατά συρροή συκοφάντη; Μήπως πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που όμως όταν αναφερόμαστε σε έναν πανίσχυρο όμιλο των ΜΜΕ με ιστορικό όνομα τότε τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα; Μήπως ο εμμετικός Αυριανισμός ωχριά μπροστά στον αηδιαστικό Αλαφουζισμό;
Η ιστορική εφημερίδα του Γιώργου Βλάχου, παρότι στη συνείδηση του κοινού θεωρείται ως ένα από τα πλέον έγκριτα έντυπα των (αστικών πάντα) μέσων μαζικής ενημέρωσης, πολύ πριν περάσει στα χέρια του εφοπλιστή Αριστείδη Αλαφούζου, έχει στιγματιστεί από αρκετές «μελανές σελίδες» που ενδεχομένως δεν είναι γνωστές στο ευρύ κοινό. Ούτε όμως περίμενε τη διαπλεκόμενη οικογένεια Αλαφούζου για να εμπλακεί σε ύποπτα πολιτικά παιχνίδια, καθώς ήδη από την εποχή της Ελένης Βλάχου είναι πασίγνωστα τα πάρε-δώσε με το παλάτι και η στήριξη του καραμανλικού παρακράτους. Όποια όμως κι αν ήταν η πραγματικότητα, το προφίλ της Καθημερινής και των ανθρώπων της κατάφερνε να παραμένει στο απυρόβλητο και μάλιστα να θεωρούνται ως οι στυλοβάτες της δημοσιογραφίας. Αυτή τη στιγμή λίγη σημασία έχει το πώς κατάφερε η βασιλική ως το μεδούλι Ελένη Βλάχου να πλασαριστεί ως «πασιονάρια» την εποχή της Χούντας, όταν την κοπάνησε από την ταράτσα του σπιτιού της προς Λονδίνο μεριά, επειδή δεν «άντεξε τον κατ' οίκον περιορισμό» που της επέβαλε το καθεστώς των συνταγματαρχών (ακριβώς γιατί ήταν άνθρωπος του παλατιού). Όμως την ίδια απατηλή λάμψη διατηρεί ως σήμερα το έντυπο και οι κάτοχοί του, με παρόμοιες μεθόδους.
Η "καθωσπρέπει" Καθημερινή διαθέτει "μαύρες σελίδες" στην ιστορία της
Εφοπλιστικής προπαγάνδας το ανάγνωσμα
Τα μέσα του όμιλου Αλαφούζου πάντα ακολουθούσαν πιστά (αν όχι επηρέαζαν απροκάλυπτα) τις πολιτικές αλλαγές του δικομματισμού. Πουλώντας ένα μετριοπαθές κεντροδεξιό προφίλ για να εξασφαλίζει πολύχρωμη μάζα πελατών, ουκ ολίγες φορές κύλισε στο βούρκο της παραπολιτικής, φτύνοντας εκεί που έγλειφε. Μία τακτική της Καθημερινής και του Σκάι, που ξεκινά από τον πόλεμο στο Μητσοτάκη -με βαρύ πυροβολικό τους αθυρόστομους Τράγκα και Κακαουνάκη- τον οποίον προηγουμένως είχε «φιλοδωρήσει» ο Α. Αλαφούζος. Περνά από την εγκατάλειψη του Σημίτη (σ.σ το 2004, το μεσημεριανό μαγκαζίνο του σταθμού σχεδόν πανηγύριζε τη νίκη της ΝΔ), την πλήρη απαξίωση του αλαφουζικού πουλέν Κ. Καραμανλή, και φτάνει στις ασκήσεις ισορροπίας «μία στο καρφί και μια στο πέταλο» με την κυβέρνηση ΓΑΠ, προκειμένου να σπρώξουν -χωρίς να το κρύβουν- τη «λύση ΔΝΤ». Κύριο χαρακτηριστικό του διαδόχου Γιάννη Αλαφούζου στο τιμόνι της Καθημερινής και του Σκάι είναι η έντονη παρέμβασή του στα πάντα (σ.σ. έφτανε σε σημείο να κάνει σχολιασμούς ως «ανώνυμος ακροατής» και σχεδόν ... απέλυσε εκφωνήτρια ειδήσεων στον «αέρα») και οι απροκάλυπτα προσωπικές σταυροφορίες απέναντι σε κάθε πολιτική απόφαση εμπόδιζε τα στενά επιχειρηματικά του συμφέροντα. Κι όταν ο Αλαφούζος αποφασίσει να χτυπήσει κάποιον τότε όλοι μαζί συντονισμένα, δημοσιογράφοι, ρεπόρτερ, αναλυτές, ανεξάρτητοι συνεργάτες, αποκτούν ενιαία σκέψη, μία φωνή και κοινά επιχειρήματα. Μέχρι τον επόμενο στόχο, οπότε πάλι όλοι μαζί κουρδίζονται ως χορωδία και ψάλλουν σε νέο σκοπό. Σε αυτό το πλαίσιο ο Αλαφούζος έστηνε ένα θίασο δημοσιογράφων/παπαγάλων/φασουλήδων γύρω του και πάντα σε πρώτο ρόλο ραδιοφωνικού προπαγανδιστή: από τον Κακαουνάκη έως τον Παπαδημητρίου και από τον Πορτοσάλτε έως τον Οικονόμου. Περσόνες που κινούνται ανάμεσα σε σχολιαρόπαιδα του ΙΕΚ Γκέμπελς και καρικατούρες του Ξανθόπουλου αναλαμβάνουν τη «βρώμικη δουλειά», αφήνοντας στο παρασκήνιο βαριά ονόματα της δημοσιογραφίας να προσδίδουν κύρος στην Καθημερινή με τις πένες τους.
Ο μόνος στόχος που συνεχίζει να παραμένει κοινός από την εποχή Βλάχου ως την εποχή Αλαφούζου είναι το ΚΚΕ. Όποια άποψη κι αν έχει κανείς για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, είναι απαράδεκτο να έχει ολοκληρωτικά εκτοπιστεί από ένα κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας που εκπέμπει σε δημόσια συχνότητα και -ακόμη χειρότερα- να στοχοποιείται ευθέως και πέρα από κάθε δεοντολογία. Τόσο οι συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ, όσο όμως και η κοινοβουλευτική δράση του ΚΚΕ, πυροβολούνται μονίμως από το ραδιοφωνικό και τον τηλεοπτικό Σκάι. Οι ειδήσεις που το αφορούν περνούν εντελώς μασημένες από τους σφόδρα επιτιθέμενους (σε βαθμό εμπάθειας) δημοσιογράφους και σχολιαστές του σταθμού. Ενδεικτικό της εμπάθειας αυτής, το υβρεολόγιο προς το ΠΑΜΕ στο δελτίο του ρ/σ Σκάι κατά τις ημέρες των κινητοποιήσεων της ΠΝΟ. Όταν μάλιστα τόλμησε να ψελίσει η δύσμοιρη ρεπόρτερ του σταθμού ότι η κινητοποίηση γίνεται από την ΠΝΟ (και όχι αποκλειστικά από το ΠΑΜΕ) και πως εμποδίζονται μόνο συγκεκριμένα πλοία που είτε παραβιάζουν τον ισχύοντα νόμο είτε σε αυτά επικρατούν συνθήκες γαλέρας, μόνο που δεν της έκλεισε το μικρόφωνο στον αέρα ο πανικόβλητος παρουσιαστής ειδήσεων. Τη μόνη φορά που ο Αλαφούζος έχυσε κροκοδείλια δάκρυα με φωσκολικά άρθρα για τον καημένο ναυτεργάτη ήταν την εποχή που μέσω της εφημερίδας του χτυπούσε όσους ήταν υπέρ της προοπτικής απόσυρσης των τάνκερ μονού πυθμένα από τις ευρωπαϊκές θάλασσες (σ.σ. δείτε παρακάτω για το θέμα αναλυτικά). Το 2004 η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να επικυρώσει οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την επιβολή αυστηρών ποινών σε πληρώματα πλοίων που μόλυναν τη θάλασσα. Η «οικολογική» Καθημερινή έγραφε: «Mέσα ενημέρωσης και Eλληνες πολιτικοί απαιτούν την υιοθέτηση αυστηρών ποινών για τα πληρώματα των πλοίων που ρυπαίνουν τη θάλασσα. Aκόμη και για τους μούτσους. Γι' αυτούς που δεν γνωρίζουν, τους ενημερώνουμε πως τα πλοία ελέγχονται από νηογνώμονες με ευθύνη των πλοιοκτητών, χωρίς γνώση των πληρωμάτων. Tι φταίνε αυτοί; Nισάφι πια» (Καθημερινή, 28 Οκτ 2004). Βέβαια ο ανώνυμος μούτσος για του οποίου την τύχη κόπτεται το 2004 το συγκρότημα Αλαφούζου, λίγα χρόνια αργότερα θα γίνει καταστροφέας της Ελληνικής οικονομίας και επικίνδυνος στασιαστής που ξυλοφορτώνει αθώους ταξιδιώτες: « ...ο Σάββας Τσιμπόγλου που γεννήθηκε πάμφτωχος στα Μανιάτικα, έγινε εργατοπατέρας στον Πειραιά, και κατάφερε να διώξει τόσους τουρίστες από το λιμάνι που ο Ριζοσπάστης' γράφει ακόμα τα κατορθώματά του για να τον αποθεώσει ο ελληνικός λαός. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στο Βασίλι Ζάιτσεφ και τον Σάββα Τσιμπόγλου, είναι πως ο πρώτος είχε τουφέκι για όπλο, ενώ ο δεύτερος ντουντούκα ... Το κομοδινί μαλλί του κ. Τσιμπόγλου ομοιάζει εξαιρετικά με το γούνινο σκουφί του Ζάιτσεφ» (Καθημερινή, 3 Ιουλ 2010). Προφανώς, αν η ΕΕ έστελνε τον κύριο Τσίμπογλου για μόνιμο παραθερισμό σε βραχονησίδα της Ισλανδίας, ο όμιλος του τιμημένου μούτσου θα ένιωθε δικαιωμένος από την ευρωπαϊκή αποφασιστικότητα. Άλλωστε ο κ. Τσίμπογλου δεν είναι μούτσος, αλλά κομμουνιστής!
Τους τελευταίους μήνες, πέτρα να πετάξεις σε ανοικτή σελίδα της Καθημερινής κάποιον ναυτεργάτη θα πετύχεις. Η στοχοποίηση ειδικά του αγώνα στα λιμάνια αλλά και ο (παράνομος) αποκλεισμός τμήματος της κοινοβουλευτικής αριστεράς από τη δημόσια συχνότητα του Σκάι, προφανώς έχουν να κάνουν με το τελευταίο προπύργιο του Έλληνα ναυτεργάτη: το καμποτάζ. Τα εφοπλιστικά ΜΜΕ ξυφουλκούν εναντίον κάθε ναυτεργατικής αντίδρασης, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι πλοιοκτήτες στην Ελλάδα χαίρουν τόσων απαλλαγών ακριβώς ως αντάλλαγμα για την υποχρεωτική στήριξη των Ελλήνων εργαζομένων του κλάδου. Εδώ και πολύ καιρό δεν έχουν ούτε καν αυτήν την υποχρέωση, πλην όμως διατηρούν όλα τα προνόμιά τους απείραχτα ...
Πελατειακές σχέσεις που εκτίθενται λόγω... τυπογραφικού λάθους.
Ήδη από την εποχή του Αρ. Αλαφούζου δεν είναι υπερβολή να χαρακτηρίσουμε την Καθημερινή ως τη «φωνή του εφοπλιστή». Αξίζει όμως να ρίξουμε μία ματιά στο βίο και την πολιτεία των άξιων αυτών γνήσιων τέκνων του ελληνικού εφοπλισμού, ο οποίος ας μην ξεχνάμε ότι ενώ «κατατάσσει την μικρή Ελλάδα στο 16% της παγκόσμιας ναυτιλίας και σε ορισμένες κατηγορίες πλοίων σε πάνω από το 20% αποδίδει στον κρατικό προϋπολογισμό λιγότερο από όσα αποδίδουν τα παράβολα που πληρώνουν οι αλλοδαποί εργαζόμενοι» (Τ. Μηλιός). Ο Αριστείδης Αλαφούζος, έχει περάσει από όλες τις θέσεις «μεγαλοπαράγοντα» πριν καταλήξει στα ΜΜΕ. Μηχανικός ο ίδιος, υπήρξε κατασκευαστής δημοσίων έργων κατά τις δεκαετίες του '50 και του 60 για να εισέλθει στον εφοπλισμό το 1965. Τη δεκαετία του '80 επενδύει στα δεξαμενόπλοια οπότε και το όνομά του αρχίζει να εμπλέκεται σε αριθμό περιπτώσεων λαθρεμπορίου καυσίμων, όπως για παράδειγμα με το καθεστώς Απαρτχάιντ της Νοτ. Αφρικής αλλά και με την ΠΓΔΜ την εποχή του εμπάργκο. Υπόθεση για την οποία το 1992 ο Ι. Αλαφούζος και πέντε συνεργάτες του παραπέμπονται στο δικαστήριο (απαλλάχθηκε το 1996). Έως το 1991 οι σχέσεις Αρ. Αλαφούζου-Κ. Μητσοτάκη είναι θερμότατες, με τον τελευταίο να τον έχει συμβουλέψει μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά να αγοράσει την Καθημερινή και το Σκάι, πράγμα που τελικά έκανε. Όμως ο Αρ. Αλαφούζος δηλώνει δημοσίως ότι είχε χρηματοδοτήσει με 1 εκατ. δολλάρια τον πρώην πρωθυπουργό, ενώ το 1993 και αφού ο Μητσοτάκης -ως απάντηση- δεν έχει αδειοδοτήσει τον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι και έχει ταυτόχρονα παραπέμψει τον Ι. Αλαφούζο, δείχνει ως ηθικό αυτουργό της περίφημης υπόθεσης υποκλοπών τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Λιγότερο από ένα χρόνο μετά και κατόπιν προσωπικού πολέμου από τις σελίδες της Καθημερινής και τη συχνότητα του Σκάι, ο Μητσοτάκης χάνει τις εκλογές με 7,5 μονάδες διαφορά. Ήδη λοιπόν, από τα πρώτα χρόνια που περνά στην ιδιοκτησία Αλαφούζου το συγκρότημα της Καθημερινής γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι η εφοπλιστική οικογένεια θα χρησιμοποιούσε τη δύναμη που της παρείχε το μέσο για τα στενά επιχειρηματικά της συμφέροντα, χτυπώντας μάλιστα πολύ ψηλά και πολύ ... κοντά. Σημειώνω ότι παραδοσιακά η οικογένεια Αλαφούζου, η οποία εμφανίζεται ως υπερασπιστής των πλοιοκτητών και πολέμιος των ναυτεργατών, προτιμά τα ναυπηγεία της Άπω Ανατολής (Ιαπωνία, Κίνα), παρουσιάζοντας μάλιστα ξεδιάντροπα ως κατόρθωμα αυτήν του τη συνήθεια από την ίδια την εφημερίδα της: «Καθέλκυση του 100ού πλοίου του Ομίλου Αριστείδη και Ιωάννη Α. Αλαφούζου θα γίνει στα ναυπηγεία της ΝKK στην πόλη Τσου, νοτιοανατολικά του Τόκιο», Καθημερινή, 20 Μαϊ 2001. Παρενθετικά, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ι. Αλαφούζος απασχόλησε την ελληνική δικαιοσύνη, καθώς το 2001 καταδικάζεται από το Πλημμελειοδικείο Πειραιά για χρέη προς το Δημόσιο, ενώ και το 2004 εμπλέκεται σε μία δικαστική διαμάχη με την ΕΣΗΕΑ επειδή ο ίδιος με τσιράκια του δημοσιογράφους του Σκάι, «έσπασαν» με άκρως επεισοδιακό τρόπο απεργία που είχε κηρύξει η συνδικαλιστική ένωση την 15η Ιουλίου της ίδιας χρονιάς (για την ιστορία έφαγε 10.000 ευρώ πρόστιμο).
Ιωάννης Αλαφούζος: Οικολόγος, Ανθρωπιστής, Πατριώτης. Η βιτρίνα του πιο αδίστακτου εκπρόσωπου ενός απόλυτα παρασιτικού εφοπλιστικού λόμπι.
---
Οικολόγος στα βουνά, ρυπαντής στη θάλασσα
Επόμενος σταθμός η περίφημη υπόθεση των «μονοπύθμενων» δεξαμενόπλοιων. Μετά το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου (ελληνικών συμφερόντων) «Πρεστίζ» το 2002 η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχείρησε να επισπεύσει τις ρυθμίσεις για την απαγόρευση μεταφοράς μαζούτ και παράγωγων σε ευρωπαϊκά λιμάνια από πλοία μονού τοιχώματος (τα γνωστά «μονοπύθμενα»). Η «ένδοξη» ελληνική ναυσιπλοϊα των μονοπύθμενων τάνκερ που κατασκευάστηκαν στις δεκαετίες του '70 και το '80 σε ιαπωνικά ναυπηγεία, είχε ήδη κατάμαυρο μητρώο σε αυτά τα άκρως ρυπογόνα ναυάγια, καθώς:
«Σχεδόν όλα όμως τα δεξαμενόπλοια που έγιναν αφορμή για σημαντικές οικολογικές καταστροφές στην Ευρώπη είναι μονού πυθμένα και έχουν ναυπηγηθεί την κρίσιμη δεκαετία του 1970 στην Ιαπωνία: το «Ερικα», που βυθίστηκε τον Δεκέμβριο του 1999 ανοιχτά των γαλλικών ακτών, το «Ετζίαν Ση», που ναυάγησε τον Δεκέμβριο του 1992 ανοιχτά των ισπανικών ακτών, καθώς και το «Μπράερ», που βυθίστηκε ανοιχτά των νήσων Σέτλαντ τον Ιανουάριο του 1993». Το Βήμα, 24 Νοε 2002
Ήδη από το ναυάγιο του «Έρικα», η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπάθησε να περάσει μία σειρά αυστηρότερων οδηγιών για τον έλεγχο των δεξαμενοπλοίων μονού τοιχώματος που πλέουν στις ευρωπαϊκές θάλασσες. Εννοείται ότι το ελληνικό εφοπλιστικό λόμπι επιχείρησε να εμποδίσει όλες τις οδηγίες αυτές, με τους βουλευτές και ευρωβουλευτές (κυρίως της ΝΔ) να πρωτοστατούν σε αυτήν την αντίδραση. Πέντε ημέρες πριν το ναυάγιο του «Sea Diamond» έξω στα παράλια της Σαντορίνης, η Ελλάδα δίνει την τελευταία της μάχη ενάντια στην οδηγία «Erika III», την οποία τελικά χάνει. Η οδηγία πέρασε με συντρηπτική ήττα των Ελλήνων ευρωβουλευτών υπαλλήλων του εφοπλιστικού λόμπι (πλην Αριστεράς) με σκόρ «26-1». Και ευτυχώς, διότι στα «μέσα Μαρτίου (σ.σ. του 2007), το ελληνικής σημαίας τάνκερ «Σαμοθράκη» προσάραξε έξω από το Γιβραλτάρ, φορτωμένο με 44.000 τόνους πετρέλαιο. Η οικολογική καταστροφή αποφεύχθηκε και ένας από τους λόγους ήταν ότι το πλοίο ήταν διπλού πυθμένα ...», Ελευθεροτυπία, 22 Απρ 2007
Σε όλο αυτό το διάστημα η Καθημερινή, το Σκάι και ο Ι. Αλαφούζος προσωπικά, επιτίθενται, βρίζουν και χλευάζουν οποιονδήποτε Έλληνα πολιτικό ή δημοσιογράφο συντάσσεται με τις αυστηρές οδηγίες για τα «μονοπύθμενα». Ο υποτιθέμενος υπέρμαχος της οικολογίας (δηλαδή ατζέντης «πράσινων προϊόντων») Αλαφούζος αφρίζει, γρυλίζει και τσιρίζει για τη βαλόμενη ελληνική ναυσιπλοϊα των μονοπύθμενων σαπακίων που βρώμιζαν συχνά-πυκνά τις ευρωπαϊκές ακτές. Μερικά από τα αποσπάσματα του εφοπλιστικού δονκιχωτισμού του συγκροτήματος Αλαφούζου δίνουν νέα έννοια στην εξοργιστική υποκρισία:
«H απύθμενη προπαγάνδα για τα "μονοπύθμενα", που δεν υπάρχουν, συνεχίζεται από τα "σπίρτα" της δημοσιογραφίας του κέντρου. Δεν αντελήφθησαν ακόμη ότι πρόκειται περί ανοησίας, διότι τέτοια πλοία δεν υπάρχουν. Kαι καλά αυτοί, μπορεί να μην παίρνουν τα μηνύματα της αγοράς, τα αφεντικά τους όμως δεν γνωρίζουν;» ... «Eπισημαίνουμε δε ότι οι εταιρείες του κ. Aρ. Aλαφούζου είναι από τις πρώτες, σε παγκόσμια κλίμακα, που παρήγγειλαν πλοία διπλών τοιχωμάτων από το 1994 και έκτοτε έχουν παραγγείλει 16 πλοία συνολικής χωρητικότητας 2,5 εκατ. τόννων», Καθημερινή 7 Ιουν 2003 ("Ανώνυμο").
«K. Kαραμανλης - Tεκμηριωμένος λόγος σε ύφος σαρωτικό» ...; «Oσον αφορά στα μονοπύθμενα πλοία, ο πρόεδρος της N.Δ. ανέγνωσε πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Nαυτιλίας κ. Γ. Aνωμερίτη από τις οποίες προκύπτει ότι μέχρι και προ ολίγων μηνών ήταν απολύτως σύμφωνος με τις θέσεις της N.Δ. για μεγαλύτερης διάρκειας μεταβατική περίοδο μέχρι την αντικατάστασή τους από νεότερα, διπλού πυθμένα, πλοία. "Eάν θέλετε, κ. Σημίτη, να λαϊκίζετε ασύστολα, να είστε ο γιες-μαν', δικό σας θέμα. Eάν η Eλληνική Nαυτιλία, η οποία αποτελεί σημαντική πηγή για τη χώρα μας, δεν σας ενδιαφέρει, άξιος ο μισθός σας", τόνισε χαρακτηριστικά», Καθημερινή, 5 Ιουν 2003. Εκείνη την εποχή ο Κων. Καραμανλής αποτελεί το αγαπημένο παιδί του κ. Αλαφούζου, τασσόμενος υπέρ ελληνικών εφοπλιστικών συμφερόντων. Λίγα χρόνια αργότερα η Καθημερινή θα σφάξει ένα ακόμη αγαπημένο της παιδί ...
Ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών διερωτάται αν η ρύπανση με χιλιάδες τόνους μαζούτ των ευρωπαϊκών θαλασσών μπορεί να γίνει αιτία να χάσουν οι Έλληνες πλοιοκτήτες το παντεσπάνι τους. Η Καθημερινή φιλοξενεί το «εύλογο» ερώτημά του: «"Είναι δυνατόν, όταν αναφερόμαστε σε 480 πλοία που θίγονται από τα μέτρα της Ε.Ε., να μιλάμε για οργανωμένα εφοπλιστικά συμφέροντα; Και τι θα γίνει αν ναυαγήσει αύριο άλλο ένα πλοίο με μονό τοίχωμα; Θα αποσυρθούν όλα τα πλοία αυτού του είδους εν μια νυκτί;" διερωτήθη ο κ. Ευθυμίου», Καθημερινή, 4 Ιουλ 2003.
Το συγκρότημα Αλαφούζου που καλεί το ευαισθητοποιημένο κοινό του να φυτέψει ένα πεύκο στην Πεντέλη έδωσε μάχες χαρακωμάτων για το δικαίωμα στην καταστροφή της θάλασσας. Γι' αυτό και πήρε τα -ακίνδυνα για τον εφοπλιστικό κλάδο- βουνά. Όμως η υποκρισία δε σταματάει εκεί, καθώς, σύμφωνα με ένα άρθρο της εφημερίδας Παρόν (σ.σ. μη διασταυρωμένο, άρα το παρακάτω απόσπασμα παρατίθεται με επιφυλάξεις):
« ...σε όλους είναι γνωστό ότι στο κτίριο του Φαλήρου έχουν γίνει τέτοιες παρεμβάσεις που θα έπρεπε να επέμβει εδώ και πολύ καιρό η Πολεοδομία» ... «Το κτίριο του ΣΚΑΪ και της "Καθημερινής" είναι το μοναδικό σε ολόκληρη την οδό Φαλήρεως που διαθέτει παράνομο γκαράζ με συρόμενη πόρτα μπροστά σε κεντρική οδό. Με μια μόνον ματιά οι πάντες μπορούν να διαπιστώσουν ότι το κτίριο της "Καθημερινής" είναι εξ ολοκλήρου κτισμένο στις όχθες της κοίτης του ποταμού που σε εκείνο το σημείο εκβάλλει στο Φάληρο», Το Παρόν, 22 Φεβ 2009
Τέλος, πολύ σοβαρά ερωτήματα έχουν ανακύψει με την πρόσφατη αναγέννηση του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι, σε πανελλαδική εμβέλεια, καθώς φαίνεται ότι αποτελεί ένα ακόμη προϊόν της παραδοσιακής πολιτικής ευνοιοκρατίας. Ο Ι. Αλαφούζος κάνει «τράμπα» λίγες ημέρες πριν την Πρωταπριλιά του 2006 τον ιδιοκτησίας του τοπικό δίαυλο Smart TV με το εθνικής εμβέλειας Seven X, μεταδίδοντας το σήμα του νέου σταθμού Σκάι (πρωην Seven X) πανελλαδικά και σε άλλη συχνότητα από ότι αναμενόταν. Η υπόθεση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία έξυπνη επιχειρηματική κίνηση, αν πίσω από το Seven X δεν βρίσκονταν δύο αμφιλεγόμενα πρόσωπα: ο υπόδικος (για υπόθεση μετοχών-φούσκα) επιχειρηματίας Γ. Μπατατούδης και ο διοικητής της ΑΤΕ Δ. Μηλάκος, στον οποίον -γράφτηκε ότι- ασκήθηκαν πιέσεις από το περιβάλλον Καραμανλή και συγκεκριμένα από τον Θ. Ρουσόπουλο που χαρακτηρίστηκε ως ο «κουμπάρος» της συμφωνίας. Ο τελευταίος μάλιστα δεν έχει τυχαία χαρακτηριστεί και ως «ο προστατευόμενος του Φαλήρου», καθώς η Καθημερινή και το Σκάι ήταν τα μόνα μέσα που ουδέποτε ασχολήθηκαν με τα έργα και τις ημέρες του δεξιού χεριού του Καραμανλή, ενώ εμμέσως πλην σαφώς τον υπερασπίστηκαν και στις αγωγές του εναντίον δημοσιογράφων του Alpha (Γ. Αυτιά, Γ. Βλάχου) και του Ι. Ντάσκα, με τον Τάσο Τέλλογλου να καταθέτει στο πλευρό του Ρουσόπουλου εναντίον συναδέλφων του.
Η λίστα της ντροπής
Το Συγκρότημα Αλαφούζου βρέθηκε συχνά-πυκνά στο επίκεντρο της πολεμικής της ΕΣΗΕΑ, καθώς εμπλέκεται σε μία σειρά περιπτώσεων αυθαίρετων απολύσεων, απεργοσπασίας και δόλιας υπονόμευσης συνδικαλιστικών αγώνων. Πολυάριθμοι οι δημοσιογράφοι του ομίλου που τσεκουρώθηκαν εν ριπή οφθαλμού επειδή δεν ήταν αρεστοί στη διοίκηση ή παραβίασαν την επίσημη γραμμή (βλ. προπαγάνδα) Αλαφούζου. Η λίστα των απολυθέντων με συνοπτικές διαδικασίες περιλαμβάνει ονόματα όπως του συγχωρεμένου Λυκούργου Κομίνη, του «διδύμου» Αρ. Μπουγάτσου - Χ. Μπότσαρη, της Δ. Σαρρή, ενώ σε πρόσφατο πογκρόμ από το νεοαποκτηθέν επιτελείο προπαγανδιστών επικεφαλής του ομίλου (βλ. Αλέξης Παπαχελάς και... CIA) αποκεφαλίστηκε ο Γιώργος Δελαστίκ. Δεν είναι όμως και λίγοι εκείνοι που έχουν παραγκωνιστεί ή ακόμη και πολεμηθεί (έστω και εμμέσως) από τον ίδιο το σταθμό όπου δουλεύουν, όπως οι Άρης Χατζηστεφάνου (για την κάλυψη του Δεκέμβρη του 2008 και την πρόσφατη αποστολή στη Γάζα που βάφτηκε με αίμα) και Μάνος Βουλαρίνος (εκπομπή «Ραδιενεργά Κατάλοιπα»). Από τις κομμένες εκπομπές προφανώς ξεχωρίζει εκείνη του Τζίμη Πανούση, ο οποίος αποδείχτηκε πολύ βαρύς για το μετριοπαθές προφίλ του ραδιοφωνικού Σκάι. Πέρα όμως από τα τρανταχτά ονόματα της δημοσιογραφίας, όσοι γνωρίζουν λίγα πράγματα για τις συνθήκες εργασίας στον όμιλο, μπορούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη «καβουριών» στην τσέπη του ιδιοκτήτη, για το πώς απολύεται με συνοπτικές διαδικασίες προσωπικό του ομίλου, για το πόσοι συνεργάζονται με την Καθημερινή ουσιαστικά απλήρωτοι και για το πόσο «ευέλικτες» είναι οι υποχρεώσεις όσων πληρώνονται (από δημοσιογράφοι, κούριερ και από μαρκετίστες, κηπουροί).
Από τις πιο εξωφρενικές και ταυτόχρονα γελοίες περιπτώσεις απόλυσης, εκείνη της Δώρας Σαρρή, αμέσως μετά τα επεισόδια έξω από το κτίριο του Φαλήρου το 2004 με την απεργοασπαστική ομάδα του Σκάι:
«Στις 18/7/2004 το πρωϊ, όταν η απεργία είχε λήξει, η Δώρα Σαρρή στην τότε εκπομπή της, επιχείρησε με ψύχραιμο τρόπο να αναφερθεί με λίγα λόγια στην κατάσταση. Και τότε συνέβη το εξωφρενικό: Ο ιδιοκτήτης, Ι. Αλαφούζος, παρενέβη στον αέρα "ως ακροατής" (!), επανέλαβε τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς του, άφησε υπονοούμενα για τα κίνητρα της ΕΣΗΕΑ και επέπληξε δημόσια την παρουσιάστρια της εκπομπής, η οποία δεν είχε φροντίσει να απαγγείλει τις συκοφαντικές απόψεις του εργοδότη της» ... «Λίγες βδομάδες μετά ο κ. Αλαφούζος απέλυσε την κ. Σαρρή», "Ιός", 30 Οκτ 2004
Το πιο πρόσφατο σήριαλ με απολύσεις και απεργοσπαστικές κινήσεις του ομίλου, η κόντρα μεταξύ του ομίλου ραδιοφώνων Αλαφούζου (Μελωδία, ΣΚΑΪ) και του συνδικαλιστικού οργάνου των τεχνικών. Πιο συγκεκριμένα, στις 3 Ιουνίου σημειώνονται δύο απολύσεις ηχοληπτών στο «Μελωδία», μια εκ των οποίων ήταν εκπρόσωπος της συνδικαλιστικής ένωσης. Την επομένη πραγματοποιείται 24ωρη απεργία των τεχνικών σε όλους τους ραδιοσταθμούς καταγγέλλοντας τις απολύσεις στο «Μελωδία». Η ένωση τεχνικών ορίζει ότι θα εκπέμπεται μόνο προηχογραφημένη μουσική, τραγούδια, διαφημίσεις και προηχογραφημένο μήνυμα για την απεργιακή κινητοποίηση, καθώς και το σήμα του κάθε ραδιοσταθμού, χωρίς καθόλου λόγο είτε από δημοσιογράφους, είτε από μουσικούς παραγωγούς. Η απεργία έχει απόλυτη επιτυχία, με εξαίρεση για μια ακόμη φορά το Σκάι. Ο ιδιοκτήτης του σταθμού προσφεύγει αμέσως στα δικαστήρια για να κριθεί η απεργία παράνομη και καταχρηστική και σε απάντηση η ΕΣΗΕΑ κηρύσσει το ίδιο πρωί για τους δημοσιογράφους του ραδιοφώνου του Σκάι δίωρη στάση εργασίας, την ώρα της εκδίκασης της απεργίας των τεχνικών στη ζώνη της μεσημεριανής ενημέρωσης. Κατά τη διάρκεια της στάσης εργασίας ο όμιλος βγάζει επανειλημμένα εμπρηστικά μηνύματα εναντίον της ΕΣΗΕΑ την οποία καταγγέλλει για ... «φίμωση»!
http://klassikoperiptosi.blogspot.no/20 ... st_12.html
0 .
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
Διαχρονικά μεγάλες εφημερίδες της χώρας ντηλάρουν με εμπόρους όπλων
Τουλάχιστο 4 μεγάλες ελληνικές εφημερίδες και κάμποσα ειδικά περιοδικά, ποντάρουν στο εμπόριο όπλων.
Στους διαδρόμους του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, κυκλοφορούν κάτι απερίγραπτους τύποι, οι οποίοι δηλώνουν " δημοσιογράφοι", αλλά πλουτίζουν απο τις μίζες των εμπόρων όπλων.
Πρόσφατα έντιμοι δημοσιογράφοι, κέρδισαν δίκη σε βάρος μεγαλοεκδότη, ο οποίος τους οδήγησε στα δικαστήρια, επειδή του χρέωσαν νταλαβέρι με βιομηχανίες όπλων.
Παλαιότερα μαζί με το εμπόριο όπλων έπαιζε χοντρά και το εμπόριο ναρκωτικών-ολόκληρα βαπόρια αρμένιζαν κοντά στις ακτές της Αττικής.
To χυδαίο της υπόθεσης, είναι οτι κορυφαίοι υπουργοί όλων των κυβερνήσεων, παραχωρούν συνεντεύξεις ακόμη και σε προφανώς περιθωριακά έντυπα, τα οποία υποδύονται τον "ειδικό τύπο", ενω δεν είναι τίποτε άλλο απο χορηγίες των εμπόρων όπλων, οι οποίοι επιχειρούν να πουλήσουν τη πραμάτεια τους, ασκώντας αφόρητες πιέσεις στις κυβερνήσεις.
://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=479
Τουλάχιστο 4 μεγάλες ελληνικές εφημερίδες και κάμποσα ειδικά περιοδικά, ποντάρουν στο εμπόριο όπλων.
Στους διαδρόμους του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, κυκλοφορούν κάτι απερίγραπτους τύποι, οι οποίοι δηλώνουν " δημοσιογράφοι", αλλά πλουτίζουν απο τις μίζες των εμπόρων όπλων.
Πρόσφατα έντιμοι δημοσιογράφοι, κέρδισαν δίκη σε βάρος μεγαλοεκδότη, ο οποίος τους οδήγησε στα δικαστήρια, επειδή του χρέωσαν νταλαβέρι με βιομηχανίες όπλων.
Παλαιότερα μαζί με το εμπόριο όπλων έπαιζε χοντρά και το εμπόριο ναρκωτικών-ολόκληρα βαπόρια αρμένιζαν κοντά στις ακτές της Αττικής.
To χυδαίο της υπόθεσης, είναι οτι κορυφαίοι υπουργοί όλων των κυβερνήσεων, παραχωρούν συνεντεύξεις ακόμη και σε προφανώς περιθωριακά έντυπα, τα οποία υποδύονται τον "ειδικό τύπο", ενω δεν είναι τίποτε άλλο απο χορηγίες των εμπόρων όπλων, οι οποίοι επιχειρούν να πουλήσουν τη πραμάτεια τους, ασκώντας αφόρητες πιέσεις στις κυβερνήσεις.
://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=479
0 .
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
Οι αναρτήσεις στο blog Troktiko, μιλούσαν για επερχόμενη αποκάλυψη “ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ, ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ”!
ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΤΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ ΔΙΕΚΟΨΑΝ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ, ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 10:16 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 5:16 ΤΟ ΠΡΩΙ, ΛΙΓΑ ΜΟΛΙΣ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ!!!
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m-troktiko.html
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m-troktiko_18.html
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m-troktiko_19.html
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m- ... _9327.html
Με βάση αυτά γεννιώνται κάποια πολύ σοβαρά ερωτηματικά.
1)Ποιός είναι ο “επιχειρηματίας” ; Είναι άραγε αυτός που παρείγγειλε το συμβόλαιο θανάτου; Σχετίζεται μήπως με τον χώρο των ΜΜΕ και συνδέεται άραγε με την υπόθεση δολοφονίας Γκιόλια;
2)Ποιά είναι τα σώματα ασφαλείας που αναφέρονται; Συνδέεται στην υπόθεση διαπλοκής και ο ίδιος ο Χρυσοχοϊδης και αν ναι πως;
3)Σε ποιό σημείο μπορεί να συναντηθούν “σώματα ασφαλείας” και “επιχειρηματίας” και να υπάρξει “διαπλοκή”; Ποιά ακριβώς είναι η “διαπλοκή”; Συνδέεται άραγε με την ΚΟΙΝΗ ανάμειξη κύκλων κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας και ιδιωτών επιχειρηματιών των ΜΜΕ σε ιστορίες “τρομοκρατίας”; Σχετίζεται αυτή η διαπλοκή και με την τελική εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια;
4) Άραγε θα δημοσιευθούν ποτέ αυτά τα ντοκουμέντα της αποκάλυψης, ή τα πήρε η “αντιτρομοκρατική” και τα εξαφάνισε, μετά την δολοφονία Γκιόλια από την αγαπημένη δημοσιογραφικών κύκλων “Σέχτα επαναστατών”; H υπηρεσία ασφαλείας που θα κατήγγειλε η αποκάλυψη που διέκοψαν οι πυροβολισμοί, μήπως σχετίζεται με την αντιτρομοκρατική;
5) Με τους πυροβολισμούς σώπασε για πάντα και η επερχόμενη αποκάλυψη στο “Troktiko”ή μήπως θα δημοσιευθεί τελικά κάτι; Και αν θα δημοσιευθεί, αυτό που θα δημοσιευθεί θα είναι το ίδιο που είχε σκοπό ο αρχικός συγγραφέας να αποκαλύψει ή θα είναι κάτι εντελώς άλλο και άσχετο, με σκοπό την “αντικατάσταση” της αποκάλυψης με κάτι άλλο;
6) Μήπως τελικά ο τρόπος που έγινε η εκτέλεση και αυτό που ακολούθησε δεν ήταν παρά μια “επίδειξη δύναμης” του συγκεκριμένου πόλου διαπλοκής (κύκλου σωμάτων ασφαλείας,κράτους και επιχειρηματιών των ΜΜΕ) με ανοιχτό μήνυμα σε όλους όσους έχουν στοιχεία για την ίδια συγκεκριμένη υπόθεση το “Βουλώστε το και κουκουλώστε τα , αλλιώς θα έρθει και η σειρά σας;”
http://www.altermedia.info/hellas/2010/ ... a-aeeueea/
ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΤΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ ΔΙΕΚΟΨΑΝ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ, ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 10:16 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 5:16 ΤΟ ΠΡΩΙ, ΛΙΓΑ ΜΟΛΙΣ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ!!!
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m-troktiko.html
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m-troktiko_18.html
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m-troktiko_19.html
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m- ... _9327.html
Με βάση αυτά γεννιώνται κάποια πολύ σοβαρά ερωτηματικά.
1)Ποιός είναι ο “επιχειρηματίας” ; Είναι άραγε αυτός που παρείγγειλε το συμβόλαιο θανάτου; Σχετίζεται μήπως με τον χώρο των ΜΜΕ και συνδέεται άραγε με την υπόθεση δολοφονίας Γκιόλια;
2)Ποιά είναι τα σώματα ασφαλείας που αναφέρονται; Συνδέεται στην υπόθεση διαπλοκής και ο ίδιος ο Χρυσοχοϊδης και αν ναι πως;
3)Σε ποιό σημείο μπορεί να συναντηθούν “σώματα ασφαλείας” και “επιχειρηματίας” και να υπάρξει “διαπλοκή”; Ποιά ακριβώς είναι η “διαπλοκή”; Συνδέεται άραγε με την ΚΟΙΝΗ ανάμειξη κύκλων κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας και ιδιωτών επιχειρηματιών των ΜΜΕ σε ιστορίες “τρομοκρατίας”; Σχετίζεται αυτή η διαπλοκή και με την τελική εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια;
4) Άραγε θα δημοσιευθούν ποτέ αυτά τα ντοκουμέντα της αποκάλυψης, ή τα πήρε η “αντιτρομοκρατική” και τα εξαφάνισε, μετά την δολοφονία Γκιόλια από την αγαπημένη δημοσιογραφικών κύκλων “Σέχτα επαναστατών”; H υπηρεσία ασφαλείας που θα κατήγγειλε η αποκάλυψη που διέκοψαν οι πυροβολισμοί, μήπως σχετίζεται με την αντιτρομοκρατική;
5) Με τους πυροβολισμούς σώπασε για πάντα και η επερχόμενη αποκάλυψη στο “Troktiko”ή μήπως θα δημοσιευθεί τελικά κάτι; Και αν θα δημοσιευθεί, αυτό που θα δημοσιευθεί θα είναι το ίδιο που είχε σκοπό ο αρχικός συγγραφέας να αποκαλύψει ή θα είναι κάτι εντελώς άλλο και άσχετο, με σκοπό την “αντικατάσταση” της αποκάλυψης με κάτι άλλο;
6) Μήπως τελικά ο τρόπος που έγινε η εκτέλεση και αυτό που ακολούθησε δεν ήταν παρά μια “επίδειξη δύναμης” του συγκεκριμένου πόλου διαπλοκής (κύκλου σωμάτων ασφαλείας,κράτους και επιχειρηματιών των ΜΜΕ) με ανοιχτό μήνυμα σε όλους όσους έχουν στοιχεία για την ίδια συγκεκριμένη υπόθεση το “Βουλώστε το και κουκουλώστε τα , αλλιώς θα έρθει και η σειρά σας;”
http://www.altermedia.info/hellas/2010/ ... a-aeeueea/
0 .
-
Τσακαλι
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
ΟΤΑΝ ΤΡΩΝΕ ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ – Η τριγωνική σχέση κλεπτοκρατίας πολιτικών, τραπεζών και ΜΜΕ
Του Κώστα Βαξεβάνη
Στην ελληνική τραπεζική πραγματικότητα η γνωστή σειρά «Στρουμφάκια» έχει μεγαλύτερη υπεραξία από οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα. Και αν μιλήσουμε και για τα «Ζουζούνια», αξίζουν μια γενναία δανειοδότηση για να πάει μπροστά η Ελλάδα.
Το εκδοτικό συγκρότημα του Τράγκα μπορεί να πάρει δάνεια χωρίς εγγυήσεις -εν αντιθέσει με έναν επιχειρηματία που παλεύει με τα κύματα- και το Mega μπορεί να δανειοδοτηθεί με 100 εκατομμύρια ευρώ, αν και δεν μπορεί να πληρώσει τα προηγούμενα δάνεια, χωρίς να υπάρχει καμιά εγγύηση πως θα το κάνει στο μέλλον.
Σε καιρό κρίσης οι τράπεζες δίνουν αφειδώς διαφήμιση που γεμίζει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αν και δεν προσδοκούν καμία αύξηση του κύκλου εργασιών τους από αυτό.
Εν ολίγοις, εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί, site και ραδιόφωνα, μια σειρά δηλαδή από υπερχρεωμένες επιχειρήσεις που δεν έχουν καμία προοπτική ανάκαμψης, φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού από το τραπεζικό σύστημα για να μην καταρρεύσουν, λες και είναι η αμυντική βιομηχανία της χώρας.
Οι κανόνες της αγοράς, βάσει των οποίων επιβιώνει όποιος μπορεί, μπαίνουν ξαφνικά σε αχρηστία και οι ανακεφαλαιοποιημένες με τα λεφτά μας τράπεζες μοιράζουν διαφήμιση που δεν αναφέρεται πια σε κανένα συγκεκριμένο προϊόν. Είναι προφανώς μια ανταπόδοση στα ΜΜΕ, που τα τρία τελευταία χρόνια παρουσίαζαν ως αναγκαία όσα σκανδαλώδη συμβαίνουν με τις τράπεζες.
Στην Ελλάδα οπλοφορούν μερικές εκατοντάδες δημοσιογράφοι και εκδότες, ενώ αρκετοί από αυτούς φυλάσσονται, με χρήματα του ελληνικού δημοσίου φυσικά. Μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία. Από ποιους κινδυνεύουν όλοι αυτοί, είναι η λογική ερώτηση. Αν, για παράδειγμα, κινδύνευαν λόγω των αποκαλύψεων που έχουν κάνει ενάντια σε άνομα συμφέροντα, τότε η Ελλάδα μάλλον δεν θα ήταν στην κατάσταση που είναι. Η Ελλάδα όμως είναι στα όρια της καταστροφής, παραδομένη σε αυτό ακριβώς που έχουν χρέος να χτυπάνε οι δημοσιογράφοι: Τη διαφθορά. Οι δημοσιογράφοι λοιπόν μάλλον παίρνουν τα όπλα γιατί έχουν καταθέσει τα πραγματικά επαγγελματικά τους όπλα. Το παράδειγμα αυτό δείχνει, όσο και τα ίδια τα τηλεοπτικά παράθυρα, πως η δημοσιογραφία έχει αυτοκτονήσει προ πολλού.
Και έχει λίγη σημασία αν επέλεξε την άθλια επιλογή του όπλου ή της πτώσης από το τηλεπαράθυρο της προπαγάνδας. Η γνωστή σχέση διαπλοκής μεταξύ πολιτικών, οικονομικών και εκδοτικών συμφερόντων έχει ωστόσο αλλάξει. Οι τρεις πυλώνες της τηλεοπτικής και διεφθαρμένης δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν αλληλοϋποστηρίζονται απλώς στα πλαίσια του κοινού συμφέροντος, όπως συνέβαινε επί χρόνια, αλλά κυβερνούν, έχοντας ορίσει την «τελική λύση» για τη χώρα.
Η δημοσιογραφία έχει σταματήσει να τηρεί ακόμη και τα προσχήματα της ενημέρωσης και παραπαίει ανάμεσα στη σιωπή και την προπαγάνδα. Οι τράπεζες είναι το κοινό νήμα σε αυτή τη σχέση. Το σύνολο των γνωστών Μέσων Ενημέρωσης στην Ελλάδα έχει πραγματικό εκδότη τις τράπεζες. Συντηρούν με δάνεια και διαφήμιση όσα Μέσα Ενημέρωσης θέλουν, επιτρέποντας ακόμη στους τυπικούς εκδότες τον προσωπικό πλουτισμό όταν όλα καταρρέουν. Πρακτικά, οι τράπεζες ορίζουν την πολιτική που εφαρμόζουν οι πολιτικοί και ταυτόχρονα μπορούν να την εμφανίζουν ως αναγκαία και δικαιολογημένη μέσα από τα Μέσα Ενημέρωσης που χρηματοδοτούν.
Η τέχνη του να κρατάς τον νεκρό στην πρίζα
Το 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε κάνει μια έρευνα που αφορούσε τη βιωσιμότητα της ΕΡΤ. Πραγματογνώμονες από το BBC είχαν αναλάβει να ελέγξουν τα στοιχεία βιωσιμότητας και να προτείνουν τι πρέπει να γίνει. Στην έκθεση τους οι βρετανοί ειδικοί συμπέραναν πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τα ελληνικά δημόσια κανάλια. Ο λόγος ήταν πως στην Ελλάδα μπορούσε να λειτουργήσει, με βάση τα πληθυσμιακά δεδομένα και τα έσοδα, μόνο ενάμιση κανάλι.Ένα δημόσιο και μισό ιδιωτικό. Είκοσι χρόνια μετά, οι πραγματογνώμονες του BBC δείχνουν να διαψεύδονται. .Στην Ελλάδα λειτουργούν 8 κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας και μόνο το 9°, το ΑΛΤΕΡ., έχει κλείσει. Λειτουργούν ακόμη πάνω από 40 περιφερειακά κανάλια.
Τη ζούγκλα των ελληνικών Μέσων Ενημέρωσης συμπληρώνουν πάνω από 50 αθηναϊκά ραδιόφωνα, εκατοντάδες στην επαρχία, 51 πανελλαδικές εφημερίδες και μερικές χιλιάδες ενημερωτικά sites. Έπεσαν τόσο έξω οι Βρετανοί; Είναι προφανές πως οι άνθρωποι του BBC δεν είχαν πέσει έξω στην ανάλυση τους. Απλώς αγνοούσαν την ελληνική πραγματικότητα, στην οποία τα Μέσα Ενημέρωσης ήταν μια προέκταση του πολιτικού συστήματος. Δεν γνώριζαν τον χρυσό κανόνα της διαπλοκής, βάσει του οποίου η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων μπορεί να συντηρεί οχτώ τηλεοπτικούς σταθμούς, όταν η Βρετανία των 64 εκατομμυρίων μπορεί μόνο έξι.
Τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης στη δεκαετία του ’90 δεν είχαν καμία σχέση με τα παραδοσιακά εκδοτικά συγκροτήματα των προηγούμενων δεκαετιών και βέβαια με τα σύγχρονα τους του εξωτερικού. Μερικοί επιχειρηματίες είχαν επιλέξει την εκδοτική δραστηριότητα όχι ως μια επιχειρηματική διαδικασία, αλλά ως ένα μέσο πίεσης προς τους πολιτικούς, για να ευνοούνται στις άλλες δραστηριότητες τους με χρηματοδότη κυρίως το κράτος. Τα παραδοσιακά συγκροτήματα Τύπου με τις πολιτικές συμπάθειες μετατρέπονταν σε όπλα των επιχειρηματιών. Προσέφεραν ασυλία ή στήριξη σε πολιτικούς και κόμματα, με αντάλλαγμα δουλειές και κρατική διαφήμιση..
Στη δεκαετία του 2000 το άνοιγμα της τραπεζικής αγοράς και των δανείων έβαλε στο παιχνίδι τις τράπεζες. Οι επιχειρηματίες-εκδότες δεν είχαν κανένα λόγο να βάζουν τα ελάχιστα έστω χρήματα στις εκδόσεις, αφού μπορούσαν να πάρουν δάνεια. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δάνεια μπορούσαν να μην τα εξοφλήσουν. Το 2013 οι τράπεζες κρατούν τα νεκρά και χρεωμένα ελληνικά ΜΜΕ στην πρίζα της εντατικής, εξασφαλίζοντας την υποστήριξη τους. Σε μια εποχή που κάποιοι από τους τραπεζίτες θα έπρεπε να διαβαίνουν την πόρτα της φυλακής, καταφέρνουν έτσι να διατηρούν το προφίλ του δυναμικού επιχειρηματία και πολλές φορές και του πατριώτη.
Πάρε κι εσύ μια διαφήμιση, μπορείς
.Στη φετινή έκθεση για την ελευθερία του Τύπου σε όλο τον κόσμο, η Ελλάδα κατέχει την 71η θέση. Κάτω ακόμη και από την Μπουρκίνα Φάσο, την Τόνγκα, την Αφρικανική Δημοκρατία και τη Μαυριτανία. Μια ευρωπαϊκή χώρα κατατάσσεται ανάμεσα σε χώρες που δεν έχουν καν δημοκρατικά πολιτεύματα. Ελευθερία του Τύπου δεν είναι η δυνατότητα του δημοσιογράφου κάποια στιγμή να διατυπώσει με ελευθερία μια άποψη, αλλά το κλίμα ελευθερίας μέσα στο οποίο μπορεί να λειτουργεί η δημοσιογραφία συνολικά. Η ελληνική δημοσιογραφία τα τρία τελευταία χρόνια αγνοεί συστηματικά όσα καταλογίζονται ως σκάνδαλα στις τράπεζες, προτιμώντας να απορροφά απλώς τραπεζική διαφήμιση. .
Η Τράπεζα Πειραιώς σε μία χρονιά έδωσε για διαφήμιση 25 εκατομμύρια ευρώ (χωρίς να συνυπολογίζονται τα ποσά που πάνε σε διαφήμιση εκτός διαφημιστικών γραφείων), την ώρα που έδωσε για την αγορά της ΑΤΕ 95 εκατομμύρια ευρώ. Μπορεί κάποιος να αντιληφθεί το μέγεθος αυτής της διαφημιστικής δαπάνης και να υποθέσει τους λόγους που γίνεται. Το μέγεθος της «ελευθερίας» του ελληνικού Τύπου μπορείτε να το διαπιστώσετε με μια απλή μέθοδο.
Πληκτρολογήστε στο ίντερνετ τη φράση «επιτυχία Σάλλα» ή «επιτυχία Πειραιώς» και δείτε πόσα sites έχουν εγκωμιαστικό δημοσίευμα και ταυτόχρονα διαφήμιση της τράπεζας. Μπορείτε να εντοπίσετε από το Πρώτο Θέμα, που ωστόσο η αναγνωσιμότητα του θα δικαιολογούσε διαφήμιση, μέχρι και το παγκοσμίως άγνωστο http://www.toxrima.gr. Πρόκειται για ιστότοπο που συνδέεται επιχειρηματικά με τον δημοσιογράφο Χρήστο Κώνστα, και η κατάταξη του στο σύστημα μετρήσεων Alexa είναι 1423. Η κατάταξη αυτή δεν δικαιολογεί θεωρητικά επιλογή να διαφημιστεί κάποιος. Στο δημοσίευμα ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς εμφανίζεται ως αντιστασιακός επί χούντας, συνετός επιχειρηματίας και πετυχημένος.
Προκλητικά ανελεύθερη ήταν η στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι σε όσα έχουν δημοσιευτεί στο εξωτερικό για τις ελληνικές τράπεζες και για την Πειραιώς. Η μεγάλη έρευνα του Reuters για σκάνδαλα στην Πειραιώς, τα οποία ενέπλεκαν μάλιστα την οικογένεια Σάλλα, όχι μόνο αποσιωπήθηκε, αλλά τα ελληνικά Μέσα δημοσίευσαν τη διάψευση της τράπεζας για κάτι που ουδέποτε είχαν μεταδώσει.
Η μέθοδος «στρουμφάκια»
Με τρεις τρόπους οι έλληνες τραπεζίτες διαπλέκονται με τα Μέσα Ενημέρωσης. Ο πρώτος είναι ιδιοκτησιακός. Χαρακτηριστικότερο είναι το παράδειγμα του Λαυρεντιάδη, που αναλύουμε παρακάτω, και ουσιαστικά πρόκειται για κρυφή αγορά μετοχών των ΜΜΕ μέσω παρένθετων προσώπων. Και άλλοι τραπεζίτες εκτός του Λαυρεντιάδη έχουν κοινές επιχειρήσεις με εκδότες, μέσω off shore εταιριών. Τα ονόματα των εταιριών αυτών είναι στη διάθεση μας, αλλά δεν στάθηκε δυνατό να γίνει η ταυτοποίηση τους.
Ο δεύτερος τρόπος είναι η διαφήμιση, ή μάλλον η εξαγορά της σιωπής ή των αγιογραφιών μέσω του Μέσου με τη διαφήμιση. Ο τρίτος είναι τα δάνεια. Αυτή τη στιγμή τα μεγαλύτερα συγκροτήματα Τύπου, όπως ο ΔΟΛ (Νέα, Βήμα), ο ΠΗΓΑΣΟΣ (Εθνος) ή ο ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ (Mega) έχουν δανειακές υποχρεώσεις που είναι εμφανώς αδύνατο να ικανοποιηθούν. Την ίδια ώρα, βέβαια, παραγωγικές και πρωτοπόρες επιχειρήσεις που αναζητούν δανειοδότηση για να ξεπεράσουν τις επιπτώσεις της κρίσης δεν έχουν καμία πρόσβαση σε χρηματοδότηση.
.Η δανειοδότηση των Μέσων Ενημέρωσης γίνεται με τη μέθοδο «στρουμφάκια», όπως έχει επικρατήσει πλέον να λέγεται ο τρόπος με τον οποίο οι Κώστας Γιαννίκος και Γιώργος Κουρής εξασφάλισαν τη δανειοδότηση του ΑLTER με πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ. Ένα κανάλι με χρηματιστηριακή αξία μερικών, μόλις εκατομμυρίων κατάφερε να δανειστεί από όλες τις τράπεζες και στο τέλος να μην επιστρέψει τα δάνεια, τα οποία αποτέλεσαν τμήμα της μαύρης τρύπας που καλύφθηκε με την ανακεφαλαιοποίηση από τα χρήματα των φορολογούμενων.
Η σύναψη τέτοιων δανειακών συμβάσεων, πέρα από κάθε απλή ή τραπεζική λογική, χρειάστηκε προφανώς τη συνενοχή της τράπεζας και την κάλυψη από την Τράπεζα της Ελλάδας. Η νομιμοποίηση του δανεισμού χωρίς εγγυήσεις ήταν απλή. Το κανάλι αποτιμούσε τις άυλες αξίες του, όπως τα σίριαλ, τις εκπομπές και το πρόγραμμα γενικά, με φουσκωμένες τιμές. Στη συνέχεια αυτή η άυλη περιουσία έμπαινε ως εγγύηση για να ληφθεί το δάνειο. Το ALTER. και οι Κουρής-Γιαννίκος κατάφεραν έτσι να πάρουν δάνεια που δεν θα ξεπληρώσουν ποτέ, αφήνοντας ταυτόχρονα 666 εργαζόμενους στον δρόμο. Σύμφωνα λοιπόν με την αποτίμηση αυτών των άυλων περιουσιακών στοιχείων που δέχτηκαν οι τράπεζες ως εγγύηση, το τρέιλερ για τη σειρά «τα Στρουμφάκια» άξιζε 1,1 εκατομμύριο ευρώ. Τα 4 τρέιλερ της επίσης παιδικής σειράς «τα Ζουζούνια» τιμολογήθηκαν 2 εκατομμύρια. Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Χριστόδουλου κοστολογήθηκε 400.000 ευρώ και ένα άλλο για το ζεύγος Σαρκοζί-Μπρούνι 250.000. Το πραγματικό κόστος των παραγωγών αυτών δεν ξεπερνούν τις 20.000. Η εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα εμφανίζεται να κοστίζει 60.000 ευρώ το επεισόδιο..
Οι τράπεζες αποδέχονται όλα αυτά με το πρόσχημα ότι αυτή είναι η εκτίμηση των ορκωτών λογιστών, αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν. Οι ορκωτοί λογιστές είναι επίσης ένα θέμα, αφού η δράση τους και οι εκτιμήσεις τους δεν ελέγχονται από κανέναν μηχανισμό. Η Επιτροπή Λογιστικής Τυποποίησης και Ελέγχου, η ΕΛΤΕ, ελεγκτικός μηχανισμός του υπουργείου Οικονομικών για τους ορκωτούς λογιστές, δεν έλεγξε ποτέ κανέναν.
Έτσι, με την απλή μέθοδο «στρουμφάκια», οι τράπεζες εμφανίστηκαν να καλύπτονται από «εγγυήσεις» που στην πραγματικότητα ήταν φούσκες. Οι τράπεζες που έδωσαν τα υπερδάνεια είναι η Εμπορική, η Alpha, η Κύπρου, η Πειραιώς, η Ελληνική, η Εθνική, η Eurobanj, η ΑΤΕ, η Marfin Egnatia, η Επενδυτική. Με βάση έγγραφα που έχουν εντοπιστεί στη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου , μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, το ALTER έχει πάρει από την τράπεζα του Βγενόπουλου 62 εκατομμύρια ευρώ σε έξι δάνεια. Για τα δάνεια αυτά δεν υπάρχουν οι εγγυήσεις που απαιτούνται από τον νόμο. Ο όμιλος Γιαννίκου έχει δανειστεί συνολικά από τη Marfin-Λαϊκή 166.612.985 ευρώ, για τα οποία η τράπεζα δεν περιμένει αποπληρωμή.
.Ο Ανδρέας Βγενόπουλος υπήρξε φιλοξενούμενος των εκπομπών του ALTER. σε ώρες μεγάλης θεαματικότητας και κατάφερε να δημιουργήσει το προφίλ του επιχειρηματία που αντιπαρατίθεται στο επιχειρηματικό κατεστημένο.Ήταν η εποχή που είχε αποκαλυφθεί μέσα από το πόρισμα ελέγχου της Τράπεζας της Ελλάδας πως η τράπεζα του Βγενόπουλου είχε δώσει σε επιχειρηματίες του κύκλου του δάνεια, αρκετές φορές χωρίς εγγυήσεις, για να κάνουν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στην ΜΙG, επίσης υπό τη διοίκηση Βγενόπουλου. Ήταν ένα πολύ σοβαρό θέμα που έπρεπε να απασχολήσει τον εισαγγελέα, αλλά δεν απασχόλησε τα ΜΜΕ. Αντίθετα, ο Ανδρέας Βγενόπουλος κατάφερε μέσω του ALTER να εμφανιστεί ως επιχειρηματίας που διοικεί έναν κολοσσό με μια άλλη αντίληψη.Έναν κολοσσό που είχε δημιουργηθεί με τα λεφτά της τράπεζας που έδωσε ως δάνεια.
Πρόσφατα το Μega πήρε δάνειο 98 εκατομμυρίων σε συνθήκες κρίσης για να αποπληρώσει παλιό δάνειο και να αποκτήσει επιπλέον ρευστότητα 8 εκατομμυρίων. Το κανάλι εμφανίζεται να βάζει ως εγγύηση άυλα περιουσιακά στοιχεία, όπως εκπομπές, τηλεπαιχνίδια κλπ. Οι τράπεζες και πάλι δέχτηκαν αυτές τις εγγυήσεις, που αναμφίβολα μπορούν να αμφισβητηθούν από μια άλλη αποτίμηση. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, το Mega πρέπει οπωσδήποτε να επιβιώσει..
Η μέθοδος Λαυρεντιάδη-Κυριακίδη
Ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης είναι προφυλακισμένος, κατηγορούμενος για κατάχρηση 700 εκατομμυρίων που αφορά την τράπεζα του Proton Bank. Αυτό που σήμερα αποκαλείται σκάνδαλο εξελίχτηκε επί χρόνια. Κανένα Μέσο Ενημέρωσης δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται την εξέλιξη αυτού του σκανδάλου, με εξαίρεση την Ελευθεροτυπία με τα ρεπορτάζ της αείμνηστης Αριστέας Μπουγάτσου. Ακόμη και όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος έδινε στην τράπεζα του Λαυρεντιάδη 100 εκατομμύρια ευρώ παράνομα, φτάνοντας στο σημείο να θεσπίσει ακαταδίωκτο για τον εαυτό του με νόμο, ουδείς έδειχνε να ξέρει κάτι για το έγκλημα.
Είναι προφανές πως τα ελληνικά media δεν έχουν χειρότερους δημοσιογράφους από τα ξένα. Απλώς ισχύει το λαϊκό «όταν τρώνε δεν μιλάνε». Ο Λαυρεντιάδης φρόντισε πολύ μεθοδικά να εξασφαλίσει τη σιωπή των Μέσων Ενημέρωσης όχι δίνοντας διαφήμιση των εταιριών του και της τράπεζας, αλλά αγοράζοντας μετοχές από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών Μέσων. Φρόντισε να αποκτήσει ένα ποσοστό 10-100% των εφημερίδων, ραδιοφώνων, τηλεοπτικών καναλιών και περιοδικών. Η αγορά φαίνεται να έγινε μέσω του συνεργάτη του, Πέτρου Κυριακίδη, ο οποίος είναι καταζητούμενος. Ο όμιλος εταιριών του Κυριακίδη, με δάνεια από την Proton τα οποία δεν είχαν τις απαιτούμενες εγγυήσεις, επένδυε στα Μέσα Ενημέρωσης. Κατάφερε έτσι να αποκτήσει μετοχές στα Μέσα ΙΣΟΤΙΜΙΑ, Spor TV, ΣΚΑΪ Αλαφούζου (ραδιόφωνο, τηλεόραση), Jeronimo, VETO Τριανταφυλλόπουλου, ΠΗΓΑΣΟΣ Μπόμπολα, FLASH Κόκκαλη, ΠΟΝΤΙΚΙ, ΚΑΝΑΛΙ 10, TVMAGIC, ΣΦΗΝΑ. Κάνει πρόταση επίσης για να αγοράσει μετοχές της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, και όταν η οικογένεια Τεγόπουλου αρνείται, αγοράζει μετοχές από την ελεύθερη αγορά. Εξασφαλίζει με τις αγορές του ασυλία όχι μόνο στα Μέσα που έχει μετοχές, αλλά και σε αυτά που ελέγχουν οι εκδότες συνέταιροι του.
Οι ύμνοι σε εφημερίδες και κανάλια είναι χωρίς προηγούμενο. Παρουσιάζεται ως ο επιχειρηματίας-φαινόμενο, ενώ η ζωή του καταγράφεται σχεδόν σαν ένα παραμύθι. Το σύνολο του πολιτικού συστήματος φωτογραφίζεται μαζί του, και από τη σαγήνη του φαινομένου Λαυρεντιάδη δεν ξεφεύγει ούτε ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος τον αποδέχεται ως χορηγό σε εκδήλωση για την Αριστερά.
Όλα γενικά πάνε καλά, μέχρι τη στιγμή που το δέντρο του Λαυρεντιάδη πέφτει και από αυτό ξυλεύονται πρώτα οι συνέταιροι του. Στο μεσοδιάστημα, ωστόσο, Μέσα και δημοσιογράφοι έχουν εκπαιδευτεί να αποδέχονται και να δημιουργούν ασυλίες σε αυτόν «που τους προσφέρει ένα μεροκάματο και μια ευκαιρία».
Ο Τράγκας ξέρει
Ο Γιώργος Τράγκας είναι αναμφίβολα ένα μοναδικό φαινόμενο. Η μοναδικότητα του δεν αφορά μόνο το ύφος και την πληθωρικότητά του, αλλά και την ικανότητα στη χρηματοδότηση. Παρότι εμφανίζεται ως αντιμνημονιακός και αντιμερκελικός, έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να συλλέγει χρήμα από διαφημίσεις αλλά και από πώληση Μέσων Ενημέρωσης που στην πιάτσα χαρακτηρίζονται «σαπάκια». Ο Γιώργος Τράγκας αγόρασε Μέσα, τα οποία πούλησε στη συνέχεια σε μεγάλους επιχειρηματίες, τα οποία όμως δεν έκαναν τίποτα. Παράδειγμα είναι το Κανάλι 10, που πήγε στον Λαυρεντιάδη.
Την εποχή της παντοδυναμίας του Θόδωρου Ρουσόπουλου στη ΝΔ, ο Γιώργος Τράγκας κατάφερνε να παίρνει κρατική διαφήμιση που δεν κατάφερναν μεγάλοι εκδότες. Για την εφημερίδα του Η Χώρα, η οποία δεν πουλούσε πάνω από 600 φύλλα την ημέρα, ο Τράγκας συγκέντρωνε διαφήμιση 1,5 εκατομμυρίου τον χρόνο. Δηλαδή ποσό μεγαλύτερο από αυτό που κατάφερναν να εισπράξουν οι εφημερίδες Πρώτο θέμα και Βήμα, με κυκλοφορία 200.000 φύλλων η καθεμία. Με την ίδια ευκολία ο Γιώργος Τράγκας παίρνει σήμερα διαφήμιση τραπεζών, αλλά και δάνεια. Στην ευρηματική καθημερινή του κριτική στο ραδιόφωνο οι τράπεζες, τυχαία ίσως, δεν συμπεριλαμβάνονται..
Το ξέσπασμα της κρίσης στην Κύπρο έφερε στοιχεία για τη δανειοδότηση του Γιώργου Τράγκα από την τράπεζα του Βγενόπουλου. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, ο Τράγκας έχει πάρει από τη Λαϊκή δύο δάνεια συνολικού ποσού 2.392.000 ευρώ. Για τα δάνεια αυτά, όπως προκύπτει από τα έγγραφα, δεν δόθηκε καμία εγγύηση. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της τράπεζας, το 2012, η πρόβλεψη είναι πως από το δάνειο αυτό η τράπεζα θα χάσει το σύνολο του ποσού. Τα 2,4 εκατομμύρια χάνονται στη μαύρη τρύπα των τραπεζών, η οποία καλύπτεται από τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης που πληρώνουν οι έλληνες πολίτες.
Το ξεμπούκωμα
Το παιχνίδι της διαπλοκής μεταξύ τραπεζιτών, επιχειρηματιών και Μέσων Ενημέρωσης δεν θα υπήρχε, αν δεν συγκάλυπτε η Τράπεζα της Ελλάδας. Κανένας έλεγχος δεν έχει γίνει σε αυτές τις δανειοδοτήσεις. Αντίθετα, ο ίδιος ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργος Προβόπουλος, έχει καταθέσει ακόμη και στον εισαγγελέα, χαρακτηρίζοντας υγιή τη δανειοδοτική πολιτική, για παράδειγμα της Marfin, λίγο πριν καταρρεύσει απ’ αυτήν η ίδια η Κύπρος, παρότι υπήρχε πόρισμα των δύο κεντρικών τραπεζών, Ελλάδας και Κύπρου, που έλεγε τα αντίθετα.
Σε ένα απέραντο σκηνικό διαφθοράς και σκανδάλων, η Τράπεζα της Ελλάδας απλώς εξασφαλίζει τη νομοτυπία όσων προκλητικά γίνονται. Τα δάνεια που παράτυπα εξασφάλισαν οι τράπεζες στα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά όχι σε παραγωγικές επιχειρήσεις, εμφανίζονται ως εξυπηρετούμενα με διάφορους τρόπους κατά τους ελέγχους από την Ευρωπαϊκή
https://seisaxthia.wordpress.com/2013/0 ... %AD%CF%83/
Του Κώστα Βαξεβάνη
Στην ελληνική τραπεζική πραγματικότητα η γνωστή σειρά «Στρουμφάκια» έχει μεγαλύτερη υπεραξία από οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα. Και αν μιλήσουμε και για τα «Ζουζούνια», αξίζουν μια γενναία δανειοδότηση για να πάει μπροστά η Ελλάδα.
Το εκδοτικό συγκρότημα του Τράγκα μπορεί να πάρει δάνεια χωρίς εγγυήσεις -εν αντιθέσει με έναν επιχειρηματία που παλεύει με τα κύματα- και το Mega μπορεί να δανειοδοτηθεί με 100 εκατομμύρια ευρώ, αν και δεν μπορεί να πληρώσει τα προηγούμενα δάνεια, χωρίς να υπάρχει καμιά εγγύηση πως θα το κάνει στο μέλλον.
Σε καιρό κρίσης οι τράπεζες δίνουν αφειδώς διαφήμιση που γεμίζει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αν και δεν προσδοκούν καμία αύξηση του κύκλου εργασιών τους από αυτό.
Εν ολίγοις, εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί, site και ραδιόφωνα, μια σειρά δηλαδή από υπερχρεωμένες επιχειρήσεις που δεν έχουν καμία προοπτική ανάκαμψης, φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού από το τραπεζικό σύστημα για να μην καταρρεύσουν, λες και είναι η αμυντική βιομηχανία της χώρας.
Οι κανόνες της αγοράς, βάσει των οποίων επιβιώνει όποιος μπορεί, μπαίνουν ξαφνικά σε αχρηστία και οι ανακεφαλαιοποιημένες με τα λεφτά μας τράπεζες μοιράζουν διαφήμιση που δεν αναφέρεται πια σε κανένα συγκεκριμένο προϊόν. Είναι προφανώς μια ανταπόδοση στα ΜΜΕ, που τα τρία τελευταία χρόνια παρουσίαζαν ως αναγκαία όσα σκανδαλώδη συμβαίνουν με τις τράπεζες.
Στην Ελλάδα οπλοφορούν μερικές εκατοντάδες δημοσιογράφοι και εκδότες, ενώ αρκετοί από αυτούς φυλάσσονται, με χρήματα του ελληνικού δημοσίου φυσικά. Μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία. Από ποιους κινδυνεύουν όλοι αυτοί, είναι η λογική ερώτηση. Αν, για παράδειγμα, κινδύνευαν λόγω των αποκαλύψεων που έχουν κάνει ενάντια σε άνομα συμφέροντα, τότε η Ελλάδα μάλλον δεν θα ήταν στην κατάσταση που είναι. Η Ελλάδα όμως είναι στα όρια της καταστροφής, παραδομένη σε αυτό ακριβώς που έχουν χρέος να χτυπάνε οι δημοσιογράφοι: Τη διαφθορά. Οι δημοσιογράφοι λοιπόν μάλλον παίρνουν τα όπλα γιατί έχουν καταθέσει τα πραγματικά επαγγελματικά τους όπλα. Το παράδειγμα αυτό δείχνει, όσο και τα ίδια τα τηλεοπτικά παράθυρα, πως η δημοσιογραφία έχει αυτοκτονήσει προ πολλού.
Και έχει λίγη σημασία αν επέλεξε την άθλια επιλογή του όπλου ή της πτώσης από το τηλεπαράθυρο της προπαγάνδας. Η γνωστή σχέση διαπλοκής μεταξύ πολιτικών, οικονομικών και εκδοτικών συμφερόντων έχει ωστόσο αλλάξει. Οι τρεις πυλώνες της τηλεοπτικής και διεφθαρμένης δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν αλληλοϋποστηρίζονται απλώς στα πλαίσια του κοινού συμφέροντος, όπως συνέβαινε επί χρόνια, αλλά κυβερνούν, έχοντας ορίσει την «τελική λύση» για τη χώρα.
Η δημοσιογραφία έχει σταματήσει να τηρεί ακόμη και τα προσχήματα της ενημέρωσης και παραπαίει ανάμεσα στη σιωπή και την προπαγάνδα. Οι τράπεζες είναι το κοινό νήμα σε αυτή τη σχέση. Το σύνολο των γνωστών Μέσων Ενημέρωσης στην Ελλάδα έχει πραγματικό εκδότη τις τράπεζες. Συντηρούν με δάνεια και διαφήμιση όσα Μέσα Ενημέρωσης θέλουν, επιτρέποντας ακόμη στους τυπικούς εκδότες τον προσωπικό πλουτισμό όταν όλα καταρρέουν. Πρακτικά, οι τράπεζες ορίζουν την πολιτική που εφαρμόζουν οι πολιτικοί και ταυτόχρονα μπορούν να την εμφανίζουν ως αναγκαία και δικαιολογημένη μέσα από τα Μέσα Ενημέρωσης που χρηματοδοτούν.
Η τέχνη του να κρατάς τον νεκρό στην πρίζα
Το 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε κάνει μια έρευνα που αφορούσε τη βιωσιμότητα της ΕΡΤ. Πραγματογνώμονες από το BBC είχαν αναλάβει να ελέγξουν τα στοιχεία βιωσιμότητας και να προτείνουν τι πρέπει να γίνει. Στην έκθεση τους οι βρετανοί ειδικοί συμπέραναν πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τα ελληνικά δημόσια κανάλια. Ο λόγος ήταν πως στην Ελλάδα μπορούσε να λειτουργήσει, με βάση τα πληθυσμιακά δεδομένα και τα έσοδα, μόνο ενάμιση κανάλι.Ένα δημόσιο και μισό ιδιωτικό. Είκοσι χρόνια μετά, οι πραγματογνώμονες του BBC δείχνουν να διαψεύδονται. .Στην Ελλάδα λειτουργούν 8 κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας και μόνο το 9°, το ΑΛΤΕΡ., έχει κλείσει. Λειτουργούν ακόμη πάνω από 40 περιφερειακά κανάλια.
Τη ζούγκλα των ελληνικών Μέσων Ενημέρωσης συμπληρώνουν πάνω από 50 αθηναϊκά ραδιόφωνα, εκατοντάδες στην επαρχία, 51 πανελλαδικές εφημερίδες και μερικές χιλιάδες ενημερωτικά sites. Έπεσαν τόσο έξω οι Βρετανοί; Είναι προφανές πως οι άνθρωποι του BBC δεν είχαν πέσει έξω στην ανάλυση τους. Απλώς αγνοούσαν την ελληνική πραγματικότητα, στην οποία τα Μέσα Ενημέρωσης ήταν μια προέκταση του πολιτικού συστήματος. Δεν γνώριζαν τον χρυσό κανόνα της διαπλοκής, βάσει του οποίου η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων μπορεί να συντηρεί οχτώ τηλεοπτικούς σταθμούς, όταν η Βρετανία των 64 εκατομμυρίων μπορεί μόνο έξι.
Τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης στη δεκαετία του ’90 δεν είχαν καμία σχέση με τα παραδοσιακά εκδοτικά συγκροτήματα των προηγούμενων δεκαετιών και βέβαια με τα σύγχρονα τους του εξωτερικού. Μερικοί επιχειρηματίες είχαν επιλέξει την εκδοτική δραστηριότητα όχι ως μια επιχειρηματική διαδικασία, αλλά ως ένα μέσο πίεσης προς τους πολιτικούς, για να ευνοούνται στις άλλες δραστηριότητες τους με χρηματοδότη κυρίως το κράτος. Τα παραδοσιακά συγκροτήματα Τύπου με τις πολιτικές συμπάθειες μετατρέπονταν σε όπλα των επιχειρηματιών. Προσέφεραν ασυλία ή στήριξη σε πολιτικούς και κόμματα, με αντάλλαγμα δουλειές και κρατική διαφήμιση..
Στη δεκαετία του 2000 το άνοιγμα της τραπεζικής αγοράς και των δανείων έβαλε στο παιχνίδι τις τράπεζες. Οι επιχειρηματίες-εκδότες δεν είχαν κανένα λόγο να βάζουν τα ελάχιστα έστω χρήματα στις εκδόσεις, αφού μπορούσαν να πάρουν δάνεια. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δάνεια μπορούσαν να μην τα εξοφλήσουν. Το 2013 οι τράπεζες κρατούν τα νεκρά και χρεωμένα ελληνικά ΜΜΕ στην πρίζα της εντατικής, εξασφαλίζοντας την υποστήριξη τους. Σε μια εποχή που κάποιοι από τους τραπεζίτες θα έπρεπε να διαβαίνουν την πόρτα της φυλακής, καταφέρνουν έτσι να διατηρούν το προφίλ του δυναμικού επιχειρηματία και πολλές φορές και του πατριώτη.
Πάρε κι εσύ μια διαφήμιση, μπορείς
.Στη φετινή έκθεση για την ελευθερία του Τύπου σε όλο τον κόσμο, η Ελλάδα κατέχει την 71η θέση. Κάτω ακόμη και από την Μπουρκίνα Φάσο, την Τόνγκα, την Αφρικανική Δημοκρατία και τη Μαυριτανία. Μια ευρωπαϊκή χώρα κατατάσσεται ανάμεσα σε χώρες που δεν έχουν καν δημοκρατικά πολιτεύματα. Ελευθερία του Τύπου δεν είναι η δυνατότητα του δημοσιογράφου κάποια στιγμή να διατυπώσει με ελευθερία μια άποψη, αλλά το κλίμα ελευθερίας μέσα στο οποίο μπορεί να λειτουργεί η δημοσιογραφία συνολικά. Η ελληνική δημοσιογραφία τα τρία τελευταία χρόνια αγνοεί συστηματικά όσα καταλογίζονται ως σκάνδαλα στις τράπεζες, προτιμώντας να απορροφά απλώς τραπεζική διαφήμιση. .
Η Τράπεζα Πειραιώς σε μία χρονιά έδωσε για διαφήμιση 25 εκατομμύρια ευρώ (χωρίς να συνυπολογίζονται τα ποσά που πάνε σε διαφήμιση εκτός διαφημιστικών γραφείων), την ώρα που έδωσε για την αγορά της ΑΤΕ 95 εκατομμύρια ευρώ. Μπορεί κάποιος να αντιληφθεί το μέγεθος αυτής της διαφημιστικής δαπάνης και να υποθέσει τους λόγους που γίνεται. Το μέγεθος της «ελευθερίας» του ελληνικού Τύπου μπορείτε να το διαπιστώσετε με μια απλή μέθοδο.
Πληκτρολογήστε στο ίντερνετ τη φράση «επιτυχία Σάλλα» ή «επιτυχία Πειραιώς» και δείτε πόσα sites έχουν εγκωμιαστικό δημοσίευμα και ταυτόχρονα διαφήμιση της τράπεζας. Μπορείτε να εντοπίσετε από το Πρώτο Θέμα, που ωστόσο η αναγνωσιμότητα του θα δικαιολογούσε διαφήμιση, μέχρι και το παγκοσμίως άγνωστο http://www.toxrima.gr. Πρόκειται για ιστότοπο που συνδέεται επιχειρηματικά με τον δημοσιογράφο Χρήστο Κώνστα, και η κατάταξη του στο σύστημα μετρήσεων Alexa είναι 1423. Η κατάταξη αυτή δεν δικαιολογεί θεωρητικά επιλογή να διαφημιστεί κάποιος. Στο δημοσίευμα ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς εμφανίζεται ως αντιστασιακός επί χούντας, συνετός επιχειρηματίας και πετυχημένος.
Προκλητικά ανελεύθερη ήταν η στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι σε όσα έχουν δημοσιευτεί στο εξωτερικό για τις ελληνικές τράπεζες και για την Πειραιώς. Η μεγάλη έρευνα του Reuters για σκάνδαλα στην Πειραιώς, τα οποία ενέπλεκαν μάλιστα την οικογένεια Σάλλα, όχι μόνο αποσιωπήθηκε, αλλά τα ελληνικά Μέσα δημοσίευσαν τη διάψευση της τράπεζας για κάτι που ουδέποτε είχαν μεταδώσει.
Η μέθοδος «στρουμφάκια»
Με τρεις τρόπους οι έλληνες τραπεζίτες διαπλέκονται με τα Μέσα Ενημέρωσης. Ο πρώτος είναι ιδιοκτησιακός. Χαρακτηριστικότερο είναι το παράδειγμα του Λαυρεντιάδη, που αναλύουμε παρακάτω, και ουσιαστικά πρόκειται για κρυφή αγορά μετοχών των ΜΜΕ μέσω παρένθετων προσώπων. Και άλλοι τραπεζίτες εκτός του Λαυρεντιάδη έχουν κοινές επιχειρήσεις με εκδότες, μέσω off shore εταιριών. Τα ονόματα των εταιριών αυτών είναι στη διάθεση μας, αλλά δεν στάθηκε δυνατό να γίνει η ταυτοποίηση τους.
Ο δεύτερος τρόπος είναι η διαφήμιση, ή μάλλον η εξαγορά της σιωπής ή των αγιογραφιών μέσω του Μέσου με τη διαφήμιση. Ο τρίτος είναι τα δάνεια. Αυτή τη στιγμή τα μεγαλύτερα συγκροτήματα Τύπου, όπως ο ΔΟΛ (Νέα, Βήμα), ο ΠΗΓΑΣΟΣ (Εθνος) ή ο ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ (Mega) έχουν δανειακές υποχρεώσεις που είναι εμφανώς αδύνατο να ικανοποιηθούν. Την ίδια ώρα, βέβαια, παραγωγικές και πρωτοπόρες επιχειρήσεις που αναζητούν δανειοδότηση για να ξεπεράσουν τις επιπτώσεις της κρίσης δεν έχουν καμία πρόσβαση σε χρηματοδότηση.
.Η δανειοδότηση των Μέσων Ενημέρωσης γίνεται με τη μέθοδο «στρουμφάκια», όπως έχει επικρατήσει πλέον να λέγεται ο τρόπος με τον οποίο οι Κώστας Γιαννίκος και Γιώργος Κουρής εξασφάλισαν τη δανειοδότηση του ΑLTER με πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ. Ένα κανάλι με χρηματιστηριακή αξία μερικών, μόλις εκατομμυρίων κατάφερε να δανειστεί από όλες τις τράπεζες και στο τέλος να μην επιστρέψει τα δάνεια, τα οποία αποτέλεσαν τμήμα της μαύρης τρύπας που καλύφθηκε με την ανακεφαλαιοποίηση από τα χρήματα των φορολογούμενων.
Η σύναψη τέτοιων δανειακών συμβάσεων, πέρα από κάθε απλή ή τραπεζική λογική, χρειάστηκε προφανώς τη συνενοχή της τράπεζας και την κάλυψη από την Τράπεζα της Ελλάδας. Η νομιμοποίηση του δανεισμού χωρίς εγγυήσεις ήταν απλή. Το κανάλι αποτιμούσε τις άυλες αξίες του, όπως τα σίριαλ, τις εκπομπές και το πρόγραμμα γενικά, με φουσκωμένες τιμές. Στη συνέχεια αυτή η άυλη περιουσία έμπαινε ως εγγύηση για να ληφθεί το δάνειο. Το ALTER. και οι Κουρής-Γιαννίκος κατάφεραν έτσι να πάρουν δάνεια που δεν θα ξεπληρώσουν ποτέ, αφήνοντας ταυτόχρονα 666 εργαζόμενους στον δρόμο. Σύμφωνα λοιπόν με την αποτίμηση αυτών των άυλων περιουσιακών στοιχείων που δέχτηκαν οι τράπεζες ως εγγύηση, το τρέιλερ για τη σειρά «τα Στρουμφάκια» άξιζε 1,1 εκατομμύριο ευρώ. Τα 4 τρέιλερ της επίσης παιδικής σειράς «τα Ζουζούνια» τιμολογήθηκαν 2 εκατομμύρια. Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Χριστόδουλου κοστολογήθηκε 400.000 ευρώ και ένα άλλο για το ζεύγος Σαρκοζί-Μπρούνι 250.000. Το πραγματικό κόστος των παραγωγών αυτών δεν ξεπερνούν τις 20.000. Η εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα εμφανίζεται να κοστίζει 60.000 ευρώ το επεισόδιο..
Οι τράπεζες αποδέχονται όλα αυτά με το πρόσχημα ότι αυτή είναι η εκτίμηση των ορκωτών λογιστών, αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν. Οι ορκωτοί λογιστές είναι επίσης ένα θέμα, αφού η δράση τους και οι εκτιμήσεις τους δεν ελέγχονται από κανέναν μηχανισμό. Η Επιτροπή Λογιστικής Τυποποίησης και Ελέγχου, η ΕΛΤΕ, ελεγκτικός μηχανισμός του υπουργείου Οικονομικών για τους ορκωτούς λογιστές, δεν έλεγξε ποτέ κανέναν.
Έτσι, με την απλή μέθοδο «στρουμφάκια», οι τράπεζες εμφανίστηκαν να καλύπτονται από «εγγυήσεις» που στην πραγματικότητα ήταν φούσκες. Οι τράπεζες που έδωσαν τα υπερδάνεια είναι η Εμπορική, η Alpha, η Κύπρου, η Πειραιώς, η Ελληνική, η Εθνική, η Eurobanj, η ΑΤΕ, η Marfin Egnatia, η Επενδυτική. Με βάση έγγραφα που έχουν εντοπιστεί στη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου , μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, το ALTER έχει πάρει από την τράπεζα του Βγενόπουλου 62 εκατομμύρια ευρώ σε έξι δάνεια. Για τα δάνεια αυτά δεν υπάρχουν οι εγγυήσεις που απαιτούνται από τον νόμο. Ο όμιλος Γιαννίκου έχει δανειστεί συνολικά από τη Marfin-Λαϊκή 166.612.985 ευρώ, για τα οποία η τράπεζα δεν περιμένει αποπληρωμή.
.Ο Ανδρέας Βγενόπουλος υπήρξε φιλοξενούμενος των εκπομπών του ALTER. σε ώρες μεγάλης θεαματικότητας και κατάφερε να δημιουργήσει το προφίλ του επιχειρηματία που αντιπαρατίθεται στο επιχειρηματικό κατεστημένο.Ήταν η εποχή που είχε αποκαλυφθεί μέσα από το πόρισμα ελέγχου της Τράπεζας της Ελλάδας πως η τράπεζα του Βγενόπουλου είχε δώσει σε επιχειρηματίες του κύκλου του δάνεια, αρκετές φορές χωρίς εγγυήσεις, για να κάνουν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στην ΜΙG, επίσης υπό τη διοίκηση Βγενόπουλου. Ήταν ένα πολύ σοβαρό θέμα που έπρεπε να απασχολήσει τον εισαγγελέα, αλλά δεν απασχόλησε τα ΜΜΕ. Αντίθετα, ο Ανδρέας Βγενόπουλος κατάφερε μέσω του ALTER να εμφανιστεί ως επιχειρηματίας που διοικεί έναν κολοσσό με μια άλλη αντίληψη.Έναν κολοσσό που είχε δημιουργηθεί με τα λεφτά της τράπεζας που έδωσε ως δάνεια.
Πρόσφατα το Μega πήρε δάνειο 98 εκατομμυρίων σε συνθήκες κρίσης για να αποπληρώσει παλιό δάνειο και να αποκτήσει επιπλέον ρευστότητα 8 εκατομμυρίων. Το κανάλι εμφανίζεται να βάζει ως εγγύηση άυλα περιουσιακά στοιχεία, όπως εκπομπές, τηλεπαιχνίδια κλπ. Οι τράπεζες και πάλι δέχτηκαν αυτές τις εγγυήσεις, που αναμφίβολα μπορούν να αμφισβητηθούν από μια άλλη αποτίμηση. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, το Mega πρέπει οπωσδήποτε να επιβιώσει..
Η μέθοδος Λαυρεντιάδη-Κυριακίδη
Ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης είναι προφυλακισμένος, κατηγορούμενος για κατάχρηση 700 εκατομμυρίων που αφορά την τράπεζα του Proton Bank. Αυτό που σήμερα αποκαλείται σκάνδαλο εξελίχτηκε επί χρόνια. Κανένα Μέσο Ενημέρωσης δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται την εξέλιξη αυτού του σκανδάλου, με εξαίρεση την Ελευθεροτυπία με τα ρεπορτάζ της αείμνηστης Αριστέας Μπουγάτσου. Ακόμη και όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος έδινε στην τράπεζα του Λαυρεντιάδη 100 εκατομμύρια ευρώ παράνομα, φτάνοντας στο σημείο να θεσπίσει ακαταδίωκτο για τον εαυτό του με νόμο, ουδείς έδειχνε να ξέρει κάτι για το έγκλημα.
Είναι προφανές πως τα ελληνικά media δεν έχουν χειρότερους δημοσιογράφους από τα ξένα. Απλώς ισχύει το λαϊκό «όταν τρώνε δεν μιλάνε». Ο Λαυρεντιάδης φρόντισε πολύ μεθοδικά να εξασφαλίσει τη σιωπή των Μέσων Ενημέρωσης όχι δίνοντας διαφήμιση των εταιριών του και της τράπεζας, αλλά αγοράζοντας μετοχές από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών Μέσων. Φρόντισε να αποκτήσει ένα ποσοστό 10-100% των εφημερίδων, ραδιοφώνων, τηλεοπτικών καναλιών και περιοδικών. Η αγορά φαίνεται να έγινε μέσω του συνεργάτη του, Πέτρου Κυριακίδη, ο οποίος είναι καταζητούμενος. Ο όμιλος εταιριών του Κυριακίδη, με δάνεια από την Proton τα οποία δεν είχαν τις απαιτούμενες εγγυήσεις, επένδυε στα Μέσα Ενημέρωσης. Κατάφερε έτσι να αποκτήσει μετοχές στα Μέσα ΙΣΟΤΙΜΙΑ, Spor TV, ΣΚΑΪ Αλαφούζου (ραδιόφωνο, τηλεόραση), Jeronimo, VETO Τριανταφυλλόπουλου, ΠΗΓΑΣΟΣ Μπόμπολα, FLASH Κόκκαλη, ΠΟΝΤΙΚΙ, ΚΑΝΑΛΙ 10, TVMAGIC, ΣΦΗΝΑ. Κάνει πρόταση επίσης για να αγοράσει μετοχές της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, και όταν η οικογένεια Τεγόπουλου αρνείται, αγοράζει μετοχές από την ελεύθερη αγορά. Εξασφαλίζει με τις αγορές του ασυλία όχι μόνο στα Μέσα που έχει μετοχές, αλλά και σε αυτά που ελέγχουν οι εκδότες συνέταιροι του.
Οι ύμνοι σε εφημερίδες και κανάλια είναι χωρίς προηγούμενο. Παρουσιάζεται ως ο επιχειρηματίας-φαινόμενο, ενώ η ζωή του καταγράφεται σχεδόν σαν ένα παραμύθι. Το σύνολο του πολιτικού συστήματος φωτογραφίζεται μαζί του, και από τη σαγήνη του φαινομένου Λαυρεντιάδη δεν ξεφεύγει ούτε ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος τον αποδέχεται ως χορηγό σε εκδήλωση για την Αριστερά.
Όλα γενικά πάνε καλά, μέχρι τη στιγμή που το δέντρο του Λαυρεντιάδη πέφτει και από αυτό ξυλεύονται πρώτα οι συνέταιροι του. Στο μεσοδιάστημα, ωστόσο, Μέσα και δημοσιογράφοι έχουν εκπαιδευτεί να αποδέχονται και να δημιουργούν ασυλίες σε αυτόν «που τους προσφέρει ένα μεροκάματο και μια ευκαιρία».
Ο Τράγκας ξέρει
Ο Γιώργος Τράγκας είναι αναμφίβολα ένα μοναδικό φαινόμενο. Η μοναδικότητα του δεν αφορά μόνο το ύφος και την πληθωρικότητά του, αλλά και την ικανότητα στη χρηματοδότηση. Παρότι εμφανίζεται ως αντιμνημονιακός και αντιμερκελικός, έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να συλλέγει χρήμα από διαφημίσεις αλλά και από πώληση Μέσων Ενημέρωσης που στην πιάτσα χαρακτηρίζονται «σαπάκια». Ο Γιώργος Τράγκας αγόρασε Μέσα, τα οποία πούλησε στη συνέχεια σε μεγάλους επιχειρηματίες, τα οποία όμως δεν έκαναν τίποτα. Παράδειγμα είναι το Κανάλι 10, που πήγε στον Λαυρεντιάδη.
Την εποχή της παντοδυναμίας του Θόδωρου Ρουσόπουλου στη ΝΔ, ο Γιώργος Τράγκας κατάφερνε να παίρνει κρατική διαφήμιση που δεν κατάφερναν μεγάλοι εκδότες. Για την εφημερίδα του Η Χώρα, η οποία δεν πουλούσε πάνω από 600 φύλλα την ημέρα, ο Τράγκας συγκέντρωνε διαφήμιση 1,5 εκατομμυρίου τον χρόνο. Δηλαδή ποσό μεγαλύτερο από αυτό που κατάφερναν να εισπράξουν οι εφημερίδες Πρώτο θέμα και Βήμα, με κυκλοφορία 200.000 φύλλων η καθεμία. Με την ίδια ευκολία ο Γιώργος Τράγκας παίρνει σήμερα διαφήμιση τραπεζών, αλλά και δάνεια. Στην ευρηματική καθημερινή του κριτική στο ραδιόφωνο οι τράπεζες, τυχαία ίσως, δεν συμπεριλαμβάνονται..
Το ξέσπασμα της κρίσης στην Κύπρο έφερε στοιχεία για τη δανειοδότηση του Γιώργου Τράγκα από την τράπεζα του Βγενόπουλου. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, ο Τράγκας έχει πάρει από τη Λαϊκή δύο δάνεια συνολικού ποσού 2.392.000 ευρώ. Για τα δάνεια αυτά, όπως προκύπτει από τα έγγραφα, δεν δόθηκε καμία εγγύηση. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της τράπεζας, το 2012, η πρόβλεψη είναι πως από το δάνειο αυτό η τράπεζα θα χάσει το σύνολο του ποσού. Τα 2,4 εκατομμύρια χάνονται στη μαύρη τρύπα των τραπεζών, η οποία καλύπτεται από τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης που πληρώνουν οι έλληνες πολίτες.
Το ξεμπούκωμα
Το παιχνίδι της διαπλοκής μεταξύ τραπεζιτών, επιχειρηματιών και Μέσων Ενημέρωσης δεν θα υπήρχε, αν δεν συγκάλυπτε η Τράπεζα της Ελλάδας. Κανένας έλεγχος δεν έχει γίνει σε αυτές τις δανειοδοτήσεις. Αντίθετα, ο ίδιος ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργος Προβόπουλος, έχει καταθέσει ακόμη και στον εισαγγελέα, χαρακτηρίζοντας υγιή τη δανειοδοτική πολιτική, για παράδειγμα της Marfin, λίγο πριν καταρρεύσει απ’ αυτήν η ίδια η Κύπρος, παρότι υπήρχε πόρισμα των δύο κεντρικών τραπεζών, Ελλάδας και Κύπρου, που έλεγε τα αντίθετα.
Σε ένα απέραντο σκηνικό διαφθοράς και σκανδάλων, η Τράπεζα της Ελλάδας απλώς εξασφαλίζει τη νομοτυπία όσων προκλητικά γίνονται. Τα δάνεια που παράτυπα εξασφάλισαν οι τράπεζες στα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά όχι σε παραγωγικές επιχειρήσεις, εμφανίζονται ως εξυπηρετούμενα με διάφορους τρόπους κατά τους ελέγχους από την Ευρωπαϊκή
https://seisaxthia.wordpress.com/2013/0 ... %AD%CF%83/
0 .
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
Γράφει ο Γιάννης Β.
Ελληνες Αδέρφια μου!
Εντάξει, είμαι αδικαιολόγητος, αλλά ΜΟΛΙΣ ΧΤΕΣ ανακάλυψα κι εγώ την …Αμερική, διαπιστώνοντας οτι το περίφημο ΚΟΝΤΡΑ CHANNEL που εκπέμπει εδώ και 5 κοντά μήνες, ανήκει στην ΑΥΡΙΑΝΗ και στον πασίγνωστο Γιώργο Κουρή!!!
Το κανάλι δηλαδή, που έχει χρίσει τον εαυτό του ώς αδιάβλητο υπερασπιστή του Λαού και της Ελλάδας, έχει ιδιοκτήτη έναν απο τους μεγαλύτερους “Μαφιόζους” της δημοσιογραφίας!!!
Και ύστερα αναρωτιόμαστε, γιατί ο Ελλήνας παρακολουθεί απλά σκυθρωπός τη κατρακύλα της πατρίδας του, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λόγο ούτε να αντιδράσει!
Εχω όμως ένα ελαφρυντικό αδέλφια! Οτι ζώ στην Αυστραλία. Και επειδή οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με κάνουν πολλές φορές να απέχω απο τα κοινά της πατρίδας σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο, όχι όμως σε πρώτο, στο να μην ενημερώνομαι δηλαδή επ ακριβώς για τα καίρια και σημαντικά προβλήματα, ας πούμε οτι αποτελεί δικαιολογία. Δεν είναι, το ξέρω, αλλα τι να κάνω!
Χτές λοιπόν, και εντελώς τυχαία, ανακαλύπτω οτι πίσω απο την καταγγελτική φωνή του ΚΟΝΤΡΑ CHANNEL, με υπεύθυνο τον έγκριτο δημοσιογράφο Τέρενς Κουίκ, είναι η νέα “φωνή” του αλήστου μνήμης συγκροτήματος Κουρή!
Ο Κουρής λοιπόν…
Ο άνθρωπος που έδωσε νέο πρόσωπο στην λαική δημοσιογραφία, ο άνθρωπος που εξέθρεψε τη μετάλλαξη του Εθνικοσοσιαλισμού δανειζόμενος ο,τι ο Γκέμπελς είχε εφαρμόσει ως προπαγάνδα για να στηρίξει τον Χίτλερ και να φανατίσει τον κόσμο με τις ιδέες του Εθνικοσοσιαλισμου, ο άνθρωπος που είχε δηλώσει κάποτε οτι θα πούλαγε και την ίδια του τη…μάνα προκειμένου να στηρίξει τον Ανδρέα Παπανδρέου και το σάπιο καθεστώς του, ο άνθρωπος που καταχράστηκε συνολικά 856 εκατομμύρια δραχμές απο δάνεια – και αγύριστα φυσικά – απο τις τότε κρατικοδίαιτες τράπεζες Εθνική και Αγροτική, βρήκε ξανά την ευκαιρία τώρα, που ο λαός πλέον δεν έχει κανένα “ηλεκτρονικό” στήριγμα να εκφράσει την οργή και την αγανάκτησή του, να το “παίξει” μπροστάρης στον νέο Απελευθερωτικό του Αγώνα απο τα δεσμά των τοκογλύφων του ΔΝΤ και του Μνημονίου!!!!
Θεέ μου, ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ;
Απευθύνομαι με τούτο το σχόλιο στους νέους μας, αυτούς που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑΝ τη φρίκη που λέγεται ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ, είτε γιατί εκείνη την εποχή ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, είτε γιατί ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΚΟΜΗ ΓΕΝΝΗΘΕΙ!
Ο Γιώργος Κουρής αδέλφια, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΤΕ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΝΕΝΟΣ ΛΑΟΥ!
Πριν πολλά χρόνια, πρωτού ακόμη η δικτατορία σκεπάσει με το σκοτεινό της πέπλο την Ελλάδα, οι Κουρήδες έβγαζαν στην Κεφαλλονιά τη μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα του νησιού. Δεν υποστήριξαν ΠΟΤΕ το δημοκρατικό κίνημα και ήταν ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ του Γεωργίου Παπανδρέου και της κυβέρνησής του!
Ποιανού υποστηρικτές ήταν; Μα φυσικά του – πολύ αργότερα – έτερου μεγάλου εχθρού τους, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη!!!! Αυτόν που είχαν επί 1 σχεδόν χρόνο πρωτοσέλιδο στην ΑΥΡΙΑΝΗ τους, να βρίσκεται αγκαλιά με 2 Γερμανούς στρατιώτες το 1942! Φυσικά, πολύ αργότερα, αποδείχτηκε επιστημονικώς οτι η φωτογραφία ήταν παραποιημένη, αλλά ποιός τους τιμώρησε ποτέ; ΚΑΝΕΙΣ αδέλφια μου! ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ!
Ο Γιώργος Κουρής και ο αδελφός του Μάκης, που κάποτε υπήρξε και Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ήταν το “αυγό του φιδιού” που έκρυβε στον κόρφο του
ο Ανδρέας Παπανδρέου….
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή!
Ο Γιώργος Κουρής με τον αδερφό του, ήρθαν στην Αθήνα το 1978 και έστησαν εργοστάσιο που εβγαζε γραφική ύλη και καρμπόν (το θυμάστε άραγε το καρμπόν;).
Το 1980 μπήκαν στον πειρασμό να εκδόσουν μια λαική εφημερίδα, με το ύφος του καταγγελτισμού που έιχαν με την πρώτη τους, αυτήν της Κεφαλλονιάς. Ετσι, τον Μάρτιο του 1980 γεννιέται η ΑΥΡΙΑΝΗ, η εφημερίδα που θα ισωπέδωνε αργότερα τα πάντα στο πέρσαμά της!
Τους πρώτους τρεις μήνες της κυκλοφορίας της δεν διανεμόταν μαζί με τις άλλες εφημερίδες και είχε σχεδόν μηδαμινή κυκλοφορία, που δεν περιλαμβάνεται στα στοιχεία της ΕΙΗΕΑ.
Οι Κουρήδες είχαν μια αρχή. ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ, ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ. Γι αυτό και το συντακτικό και τεχνικό προσωπικό της εφημερίδας ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΛΩΜΕΝΟ ΠΟΥΘΕΝΑ!
Και αυτό ήταν τελικά που τους εκτόξευσε στα ύψη. Γιατί; Μα διότι εκείνο τον καιρό, επι κυβερνήσεως Γεωργίου Ράλλη, και συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 1980, ξεσπάει η απεργία των τυπογράφων
που είχε σαν αποτέλεσμα την αναστολή των περισσότερων ελληνικών εφημερίδων. Οι μόνες εφημερίδες που κυκλοφορούσαν ήταν ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Η ΑΥΓΗ και η ΑΥΡΙΑΝΗ! Και ξαφνικά, η ΑΥΡΙΑΝΗ απο τα μερικές εκατοντάδες φύλλα που πούλαγε, ξαφνικά ΕΚΤΙΝΑΖΕΤΑΙ στα 50.000 φύλλα και η επιτυχία αυτή τρελλαίνει τους Κουρήδες που τρίβουν τα χέρια τους με βαθιά ικανοποίηση.
Και τότε, αποφασίζουν πως είναι η ώρα να δούν σε ποιό “καράβι” θα προσκολληθούν, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή παράπαιαν ιδεολογικά, κρατώντας μόνο το πομπώδες, φτηνά λαικίστικο ύφος
που όμως είχε έρισμα στην απλή, εργατική τάξη. Η κυβέρνηση Ράλλη, βαθιά συντηρητική αλλά και προσωπικά ο ίδιος ο Γ. Ράλλης, ενοχλούνταν, όχι απο το περιεχόμενο, αλλά απο το ύφος του
εντύπου, που δεν ταίραζε ούτε στη φύση, αλλά ούτε και στην κουλτούρα του μέσου Ελληνα. Αποφασίζει λοιπόν να βάλει εμπόδια στην κυκλοφορία της εφημερίδας, πότε με το αιτιολογικό
του φτηνού αντιτίμου (μόλις 5 δρχ. ενώ οι υπόλοιπες είχαν 15 δρχ.) και πότε με τον αποκλεισμό των συντακτών της απο τις καθιερωμένες ενημερώσεις των δημοσιογράφων στο Μεγαρο Μαξίμου.
Ο Γιώργος Κουρής γίνεται έξαλλος και “διατάζει” τους υποτακτικούς του, μαθητευόμενους συντάκτες επι το πλείστον και απλήρωτους ασφαλώς, να χτυπήσουν ανελέητα τη Νέα Δημοκρατία απο
παντού! Εφευρίσκοντας και κατασκευάζοντας διάφορα “σκάνδαλα”, μεταξύ των οποίων και το γνωστό σκλανδαλο LACOSTE που αφορούσε εμπορικές υποθέσεις της συζύγου του Ράλλη, κατηγορίες
που αμέσως μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ κατέρρευσαν, πέραν του γεγονότος οτι ο Γεωργιος Ράλλης υπήρξε μεν ένας σπουδαίος και ΕΝΤΙΜΟΣ καθ’ όλα άνθρωπος, αλλά κακός πολιτικός.
Αυτή λοιπόν η διαμάχη του με τη Ν.Δ. τον φέρνει πολύ κοντά στο ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι και στον Πάπανδρέου, ο οποίος ξέροντας το ποιόν των Κουρήδων, δεν τους έχει εμπιστοσύνη και φοβάται
οτι στην πρώτη “στραβή” θα τον πουλήσουν.
Απλά τους αφήνει να κάνουν το παιχνίδι τους μέχρι να κερδίσει τις εκλογές και μετά βλέποντας και κάνοντας με δαύτους. Οι εκλογές γίνονται, το ΠΑΣΟΚ θριαμβέυει με 48% κι ο Παπανδρέου γίνεται Πρωθυπουργός, όχι βέβαια απο την ΑΥΡΙΑΝΗ, αλλά επειδή είχε απο πρίν οικειοποιήθεί ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ και φυσικά επειδή ο Λαός ήθελε επιτέλους να γίνει αφέντης στον τόπο του, κλείνοντας τη πόρτα στη Δεξιά και στο αμαρτωλό παρελθόν της… Ο Γ. Κουρής αποφασίζει να οικειοποιηθεί τη νίκη του ΠΑΣΟΚ με το “έτσι θέλω”, γράφοντας ως υπότιτλο, κάτω δηλ. απο τον τίτλο “ΑΥΡΙΑΝΗ” στην εφημερίδα του, αμέσως μετά τις εκλογές και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, “Η εφημερίδα που εξευτέλισε μια κυβέρνηση και γκρέμισε ένα σάπιο καθεστώς 50 χρόνων”! Μόνο που δεν έκανε ΤΙΠΟΤΕ απο όλα αυτά!
Ούτε εξευτέλισε ΠΟΤΕ ΚΑΜΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ούτε ποτέ ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΑΠΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, απο τη στιγμή την οποία υπήρξε κάποτε ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΟΥ, λιβανίζοντας καθημερινά τον Αρχι-αποστάτη Μητσοτάκη απ τη φυλλάδα του στη Κεφαλλονιά! Ο Παπανδρέου για κάποιους μήνες μετά την εκλογή του, εξακολουθεί να κρατάει αποστάσεις απο αυτόν και το εντυπό του, αλλά μετά την συνάντησή τους στο Καστρί τον Ιούνιο του 1982, αποφασίζει να συμπορευτεί με την ΑΥΡΙΑΝΗ, έχοντάς την ώς υποστηρικτικό όργανο των σχεδίων του τόσο για την πολιτική του, όσο και για τη νέα τάξη πραγμάτων που ετοίμαζε για την ελληνική κοινωνία. Ετσι, γεννήθηκε ο ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ, το ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ!
Ο ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ, που με το εμετικό ύφος του στύλ “Θα σας κρεμάσουμε ρε Νεοδημοκράτες, που μας το παίζετε και προοδευτικοί”, “Καθίστε φρόνιμα και μη βγάλετε κίχ, γιατί θα σας ξεριζώσουμε τα λαρύγγια κοπρίτες” (αυτό προς τους αντιφρονούντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που είχαν διαφωνήσει για την εκλογή Σαρτζετάκη) “Αυτό το σκουλίκι που ακούει στο όνομα Χατζιδάκις ή Μινού Χατζιδού, θα το πατήσω κάτω μέχρι να λιώσει η σόλα μου” (απειλή προς τον μεγάλο συνθέτη μας Μάνο Χατζιδάκι) Ο Κουρής αρχίζει και θεριέυει παντού, σε όλες τις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Μετά τη συνάντηση δε με τον Παπανδρέου, ως εκ θαύματος, εγκρίνεται απο το πουθενά και το πρώτο του θαλασσοδάνειο. Εκτοτε, με χίλια δυο τερτίπια, έβαζε στο χέρι την ΕΘΝΙΚΗ με όλο και περισσότερα δάνεια και μετά έρχεται η σειρά της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ.
Μέσα σε μια πενταετία, το συγκρότημα ΚΟΥΡΗ γίνεται ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ.
Το ύφος της εφημερίδας, γίνεται και ύφος της πολιτικής ζωής και υιοθετείται απο αρκετά στελέχη της κυβερνητικής παράταξης, με κύριο εκφραστή τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Οι “κλαδικές” του ΠΑΣΟΚ,
μαζί με τους λεγόμενους “πρασινοφρουρούς”. σκορπουν παντού τον τρόμο, σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, μοιράζοντας μαζί με την ΕΞΟΡΜΗΣΗ, το κομματικό όργανο του ΠΑΣΟΚ, και την ΑΥΡΙΑΝΗ.
Η εφημερίδα του Κουρή γίνεται η μοναδική που κυκλοφορεί στα Υπουργεία και στις ΔΕΚΟ, βάζοντας φραγμό στις άλλες εφημερίδες. Ηταν εντολή “άνωθεν”, οτι το μόνο έγκυρο έντυπο για αυτούς που ήθελαν να δηλώνουν ΠΑΣΟΚ, ήταν η ΑΥΡΙΑΝΗ και αυτή έπρεπε να κρατούν στα χέρια. Οποιος δεν υπάκουε, είτε μετατίθεντο είτε άλλαζε πόστο και βαθμό… Η εφημερίδα εξακοντίζεται στα 400.000 φύλλα καθημερινά, ρεκόρ που θα μείνει αξεπέραστο! Ο Κουρής γίνεται ο απόλυτος εκφραστής του κινήματος. Και το κίνημα πλέον, γίνεται ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ. Στον ΟΤΕ, ο Θεοφάνης Τόμπρας, ένας απο τους χειρότερους ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ σε κρατικό ρογανισμό, γινεται διευθυντής του και τοποθετεί “κοριούς” σε όλα τα τηλέφωνα “υπόπτων” πολιτών και στελεχών της Αντιπολιτευσης, μηδέ εξαιρουμένου και του ίδιου
του αρχηγού της Κ, Μητσοτάκη.
Η Ελλάδα ζεί ξανά σε “κλοιό”, αυτόν του ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΥ.
Ο Κουρής συνοδεύεται ΠΑΝΤΑ με φρουρά δύο ή τριών αστυνομικών της Ασφάλειας, σα να επρόκειτο για…κυβερνητικό στέλεχος! Το συγκρότημά του στον Ταύρο, είναι περιστιχίσμένο απο περιπολικά της Αστυνομίας, που αλλάζουν με βάρδιες. Ζεί σαν απόλυτος Αρχοντας. Ο Παπανδρέου τον χρησιμοποιεί ως γκαιμπελικό όργανο εκφοβισμού όχι μόνο των βουλευτών του, αλλα και των στελεχών της κυβέρνησης, δηλαδή των ίδιων των Υπουργών του! Αν κάποιος έπεφτε στα νύχια και στο…στόμα της ΑΥΡΙΑΝΗΣ, (π.χ. Τρίτσης) έπρεπε να καρατομηθεί. Νόμος. Δεν έπεφτε βέβαια τυχαία. Ο Παπανδρέου όποιον υπουργό του ήθελε να καρατομήσει στον επόμενο ανασχηματισμό είτε απλώς να τον εκφοβίσει επειδή του αντιτίθονταν είτε και τα δύο, έπρεπε πρώτα να τον δώσει βορά στα δόντια του ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΥ. Χιλιάδες στελέχη και μέλη του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, λοιδωρήθηκαν και εξευτελίστηκαν απο τον Κουρή και το συνάφι του, ικανοποιώντας τον Μεγάλο Αρχηγο.
Ο καλλιτεχνικός κόσμος και η Διανόηση περισσότερο, κατακρεουργήθηκαν. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγινε “Μίκυ Μάους”, ο Μάνος Χατζιδάκης “Μινού Χατζιδού”, ο μέγας φιλόσοφος και διανοητής Κορνήλιος Καστοριάδης που στιλίτευσε τον Ανδρέα Παπανδρέου και το καθεστώς του, αποκαλύπτοντας οτι ο Παπανδρέου πούλησε τους συνεργάτες του στον Μανιαδάκη, Υπουργό Ασφαλείας της χούντας του Μεταξά και γίνεται “Κορνήλω η Ρουφιάνα” που θα γλύψει κάποτε όλα τα κ…λιά των ΠΑΣΟΚτζήδων για να βάλει μυαλό”!
Οποιος πήγαινε ΚΟΝΤΡΑ στον Παπανδρέου και στο ΠΑΣΟΚ ή και σ’ αυτόν τον ίδιο, ήταν “νεκρός”.
Ακριβώς, οι ίδιες μέδοθοι που εφάρμοζε ο Γκαίμπελς. “Συκοφαντείτε, συκοφαντείτε! Στο τέλος οπωσδήποτε κάτι θα μείνει!” Ευτυχώς όμως αδέλφια μου, οι προσωπικότητες όλων αυτών ήταν πολύ πιο πάνω απ’ όλον αυτόν τον ΒΟΘΡΟ που τους είχε ρίξει ο Κουρής και η εφημερίδα του. Και δεν εέμεινε ποτέ, ούτε ΚΟΚΚΟΣ λάσπης πάνω τους.
Ο Κουρής φτάνει στο ζενίθ της ακμής του, όταν μπαίνει στο χώρο της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, με το ραδιοφωνικό σταθμό “Ράδιο Αθήνα”, τον οποίον εγκαινιάζει ο ίδιος ο Παπανδρέου, χαρακτηρίζοντας μάλιστα με περισσή οικοιότητα την ΑΥΡΙΑΝΗ ως το “ΑΓΛΑΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ” (!!!) και φυσικά, όταν ανοίγει τον αλήστου μνήμης τηλεοπτικό σταθμό “Κανάλι 29″. Εκεί πραγματικά ήταν η “χαβούζα” των λαικιστών και γκαιμπελίσκων του ΠΑΣΟΚ με πρωτοκαθεδρία τον επίσης αλύστου μνήμης Ευαγγελο Γιαννόπουλο, που χρίζεται ως το “φερέφωνο”, ή αν θέλέτε, ό άτυπος κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ με την εκπομπή του “Η Αλλη Οψη”…
Η αλήθεια όμως βρίσκεται αλλού αδέρφια! Ο Κουρής, είχε αρχίσει να τσακώνεται με το αφεντικό του, επειδή αυτός “μυρίστηκε” οτι ο ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ στο τέλος δεν θα του έβγαινε σε καλό και επειδή ήταν πανέξυπνη αλεπού της πολιτικής, αρχίζει να τα κάνει πλακάκια με τον Γιώργο Κοσκωτά, εναν τυχάρπαστο “απο το πουθενά” Τραπεζίτη, ο οποίος σε ηλικία μόλις 30 ετών αγόρασε με κομπίνα μια μικρή τράπεζα στην οποία δούλευε, την Τράπεζα Κρήτης και μέσω αυτής αποφασίζει να γίνει μεγαλοπαράγοντας, αγοράζοντας την ποδοσφαιρική ομάδα του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ και την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Ο Κοσκωτάς είχε συναντηθεί δύο φορές με τον Παπανδρέου, προτείνοντάς του να τον στηρίξει με μια νέα εφημερίδα, γιατί με την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δεν ήταν εύκολο, η εφημριδα αυτή ήταν ιστορική και παραδοσιακά δεμένη στο άρμα της κεντροδεξιάς. Παρ ‘ολα αυτά, θα φρόντιζε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ να είναι επιεικής στο ΠΑΣΟΚ και στον Παπανδρέου, να μην τον αντιπολιτεύεται σθεναρά και, με τη βοήθεια της νέας εφημερίδας που λεγόταν ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ και ήταν πιστό αντίγραφο της Aμερικάνικης εφημερίδας USA TODAY. Μοντέρνα, πολυσέλιδη και σε διαφορετικό στύλ, η νέα εφημερίδα εντυπωσιάζει τον Παπανδρέου και του άρεσε η ιδέα να είναι μια εφημερίδα ολότελα “δική” του, ξεφεύγοντας απο τη βρωμιά της ΑΥΡΙΑΝΗΣ.
Ο Κουρής αντιλαμβάνεται οτι το αφεντικό τον εγκαταλείπει και αποφασίζει να δράσει. Εν τω μεταξύ, άρχισε να τον πιέζει και η ΕΘΝΙΚΗ για τα δάνεια που είχε πάρει και τα φίδια είχαν αρχίζει να τον ζώνουν. Σποραδικά λοιπόν, αρχίζει να χτυπά τη κυβέρνηση και ορισμένες επιλογές της, χωρίς να ακουμπά (ακόμη) τον Ανδρέα. Στο μεταξύ, η παραδοσιακά ΠΑΣΟΚική εφημερίδα ΕΘΝΟΣ του Μπόμπολα και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ του Τεγόπουλου, είχαν αρχίσει σιγα-σιγά να αποστασιοποιούνται απο το ΠΑΣΟΚ για καθαρά λόγους συμφέροντος. Κι έτσι, ο Κουρής πίστευε οτι αργά η γρήγορα, το “αφεντικό” θα τον ξαναχρειαστεί και τότε…θα χορέψει καλά (το αφεντικό)! Ακολουθεί η ευσπεσμένη εισαγωγή του Παπανδρέου στο νοσοκομείο του Χέρφιλντ στο Λονδίνο και η εγχείρηση “ανοικτής καρδιάς” που έκανε και, το – κυριώτερο – το ξέσπασμα του σκανδάλου Κοσκωτα. Ο Κουρής χορεύει στη καρέκλα του γραφείου του τρισευτυχισμένος!
Ο Κοσκωτάς δραπετεύει απο την Ελλάδα, αφήνοντας τα πάντα πίσω του (εκτός απο ένα κομμάτι κέικ που έφαγε βιαστικά πάνω στο γραφείο του στην εταιρεία ΓΡΑΜΜΗ) και ο Παπανδρέου βάλλεται απο παντού ως συνένονοχος στη ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, όπως τον κατηγορεί το περιοδικό ΤΙΜΕ. Και όχι μόνον αυτό, βάλλεται και ως μοιχός πλέον, σέρνοντας παντού την κατα 34 χρόνια νεωτερή του μετραίσσα του Δήμητρα Λιάνη. Σε εξαιρετικά δυσκολη θέση ο άλλοτε κραταιός και αναμφισβήτητος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ψάχνει να βρεί συμμάχους αλλά δεν τα καταφέρνει. Αντ’ αυτού λοιπόν, νά σου και πάλι ο Κουρής! Που αυτή τη φορά, θέλει πολύ μεγάλα ανταλλάγματα για να τον στηρίξει, όπως φέρεται να ομολόγησε και ο ίδιος κάποτε σε πρόσωπο του στενού του κύκλου.
Ο Παπανδρέου του δίνει “Γή και Υδωρ” προκειμένου να τονβ στηρίξει και ο Κουρής φυσικά τα παίρνει. Και ξεκινάει απο εδώ η ιστορία του “καναλιού 29″, μια ιστορία βρώμικη, όσο και τα νερά των υπονόμων. Το κανάλι χτίζεται και στελεχώνεται μέσα σε μια βδομάδα, η άδεια λειτουργίας του χορηγείται ΑΜΕΣΩΣ, τη στιγμή που το ΜΕGA CHANNEL δεν είχε ακόμη και εξέπεμπε σχεδόν παράνομα και ξεκινάει ο αγώνας διάσωσης του Παπανδρέου. Και για να χοντρίνει ακόμη περισσότερο τα πράγματα ο ανήθικος και χωρίς φραγμούς αυτός άνθρωπος, ΣΤΗΝΕΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ με δήθεν πράκτορες της ΚΥΠ στον Υμηττό όπου είχε τους πομπούς του, οτι δήθεν η ΚΥΠ του Τσίμα έκανε παρεμβολές στο σήμα του σταθμού και εμπόδιζε την εκπομπή ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ!
Η αλήθεια φυσικά είναι άλλη! Ο ίδιος ο Κουρής, με τις επαφές και τις άκρες που είχε τότε στην ΕΥΠ, ζητάει επιτακτικά να του φρουρούν καθημερινά πράκτορες της υπηρεσίας την κεραία που είχε στον Υμηττό, απο φόβο – και καλά -μήπως και του τη γκρεμίσουν, ενώ ο ΙΔΙΟΣ και μερικοί τεχνικοί του δημιουργούν παράσιτα με ειδικό μηχάνημα που βρισκόταν στη ταράτσα του συκγρότηματος του Ταύρου! Και κάποια νύχτα, Ο Κουρής παρέα με τρείς τεχνικούς και μια κάμερα, ανεβαίνουν στο βουνό για να κάνουν δήθεν έλεγχο στην κεραία, κατευθύνονται προς το αμάξι των ανυποψίαστων ΚΥΠατζήδων που του…φυλάνε τον εξοπλισμό και τους…σπάζουν στο ξύλο με τη κάμερα να καλύπτει το στημένο γεγονός!!!Και φυσικά ο Κουρής γίνεται και πάλι ο λαικός ήρωας, βγαίνοντας την επ αύριο η ΑΥΡΙΑΝΗ με ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ “ΜΑΣ ΦΙΜΩΝΟΥΝ”!!! Η ΚΥΠ του ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ πίσω απ τις παρεμβολες στο Κανάλι 29″!!!” καταγγέλοντας οτι θέλουν να χώσουν έτσι μέσα τον ΑΝΔΡΕΑ, τον λαοπρόβλητο ηγέτη που χτυπιέται απο παντού, αν και άρρωστος!…
Τι άλλο να γράψω άραγε γι αυτόν τον τον αδίστακτο μαφιόζο της πολιτικής και του Τύπου….
Και μόνο το γεγονός οτι μετά απο λίγα χρόνια, η νομενκλατούρα του ΠΑΣΟΚ αποστασιοποιείται απο τον ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟ λέει πολλά… Η εφημερίδα του αρχίζει να πέφτει μέρα με τη μέρα σε κυκλοφορία, ο κόσμος του γυρνάει τη πλάτη και το ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη τον “αποκυρήσσει” με την στάση του απέναντί του. Ξαφνικά, βλέπει την εφημερίδα του να βρίσκεται σχεδόν στην τελευταία θέση, με 6-7.000 φύλλα απο 400.000 που πούλαγε και αποφασίζει να χτυπήσει ξανά, αφού είδε οτι οι εκβιασμοί του δεν έπιαναν πλέον! Και χτυπάει με ανάστροφο τρόπο, αυτόν δηλαδή του “Mea Culpa”, κατά την προσφιλή τακτικη του αφεντικού του. Το πρωτοσέλιδο του έχει τίτλο το δραματικό “ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ”!!!, αποκηρύσσοντας κι αυτός με τη σειρά του το ΠΑΣΟΚ και το παρελθόν! Και στρέφεται στη …Νέα Δημοκρατία!!!! Ναί, ναί, όπως το γράφω και το βλέπετε!
Ο Σημίτης πλέον είναι το κάθαρμα, ο ληστής κλπ κλπ και ο Κωστάκης ο χοντρούλης το…καλό παιδί που θα μας σώσει!!!!
Και φτάνει στις 9 Αυγούστου του 2008, με πρωτοσέλιδό του να κραυγάζει ” “Κατέρρευσε με πάταγο η σκανδαλολογία”…και η προσπάθεια αποδόμησης της κυβέρνησης” και με φώτο τον…Καραμανλάκο!
Το θράσος του δεν χωράει ούτε στο…σύμπαν!
Γι αυτό και σήμερα κραυγάζει ακόμη “Αν ανοίξω το στόμα μου θα γίνει της π…νας!” Που σημαίνει με απλά λόγια οτι “όποιος κουνηθεί κ…φάλες, και με χτυπήσει ή με καρφώσει, να το σκεφτεί καλά γιατί όλους σας έχω στο κιτάπι μου”!
http://eothetis.blogspot.no/2011/03/kontra-channel.html
Ελληνες Αδέρφια μου!
Εντάξει, είμαι αδικαιολόγητος, αλλά ΜΟΛΙΣ ΧΤΕΣ ανακάλυψα κι εγώ την …Αμερική, διαπιστώνοντας οτι το περίφημο ΚΟΝΤΡΑ CHANNEL που εκπέμπει εδώ και 5 κοντά μήνες, ανήκει στην ΑΥΡΙΑΝΗ και στον πασίγνωστο Γιώργο Κουρή!!!
Το κανάλι δηλαδή, που έχει χρίσει τον εαυτό του ώς αδιάβλητο υπερασπιστή του Λαού και της Ελλάδας, έχει ιδιοκτήτη έναν απο τους μεγαλύτερους “Μαφιόζους” της δημοσιογραφίας!!!
Και ύστερα αναρωτιόμαστε, γιατί ο Ελλήνας παρακολουθεί απλά σκυθρωπός τη κατρακύλα της πατρίδας του, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λόγο ούτε να αντιδράσει!
Εχω όμως ένα ελαφρυντικό αδέλφια! Οτι ζώ στην Αυστραλία. Και επειδή οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με κάνουν πολλές φορές να απέχω απο τα κοινά της πατρίδας σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο, όχι όμως σε πρώτο, στο να μην ενημερώνομαι δηλαδή επ ακριβώς για τα καίρια και σημαντικά προβλήματα, ας πούμε οτι αποτελεί δικαιολογία. Δεν είναι, το ξέρω, αλλα τι να κάνω!
Χτές λοιπόν, και εντελώς τυχαία, ανακαλύπτω οτι πίσω απο την καταγγελτική φωνή του ΚΟΝΤΡΑ CHANNEL, με υπεύθυνο τον έγκριτο δημοσιογράφο Τέρενς Κουίκ, είναι η νέα “φωνή” του αλήστου μνήμης συγκροτήματος Κουρή!
Ο Κουρής λοιπόν…
Ο άνθρωπος που έδωσε νέο πρόσωπο στην λαική δημοσιογραφία, ο άνθρωπος που εξέθρεψε τη μετάλλαξη του Εθνικοσοσιαλισμού δανειζόμενος ο,τι ο Γκέμπελς είχε εφαρμόσει ως προπαγάνδα για να στηρίξει τον Χίτλερ και να φανατίσει τον κόσμο με τις ιδέες του Εθνικοσοσιαλισμου, ο άνθρωπος που είχε δηλώσει κάποτε οτι θα πούλαγε και την ίδια του τη…μάνα προκειμένου να στηρίξει τον Ανδρέα Παπανδρέου και το σάπιο καθεστώς του, ο άνθρωπος που καταχράστηκε συνολικά 856 εκατομμύρια δραχμές απο δάνεια – και αγύριστα φυσικά – απο τις τότε κρατικοδίαιτες τράπεζες Εθνική και Αγροτική, βρήκε ξανά την ευκαιρία τώρα, που ο λαός πλέον δεν έχει κανένα “ηλεκτρονικό” στήριγμα να εκφράσει την οργή και την αγανάκτησή του, να το “παίξει” μπροστάρης στον νέο Απελευθερωτικό του Αγώνα απο τα δεσμά των τοκογλύφων του ΔΝΤ και του Μνημονίου!!!!
Θεέ μου, ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ;
Απευθύνομαι με τούτο το σχόλιο στους νέους μας, αυτούς που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑΝ τη φρίκη που λέγεται ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ, είτε γιατί εκείνη την εποχή ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, είτε γιατί ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΚΟΜΗ ΓΕΝΝΗΘΕΙ!
Ο Γιώργος Κουρής αδέλφια, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΤΕ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΝΕΝΟΣ ΛΑΟΥ!
Πριν πολλά χρόνια, πρωτού ακόμη η δικτατορία σκεπάσει με το σκοτεινό της πέπλο την Ελλάδα, οι Κουρήδες έβγαζαν στην Κεφαλλονιά τη μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα του νησιού. Δεν υποστήριξαν ΠΟΤΕ το δημοκρατικό κίνημα και ήταν ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ του Γεωργίου Παπανδρέου και της κυβέρνησής του!
Ποιανού υποστηρικτές ήταν; Μα φυσικά του – πολύ αργότερα – έτερου μεγάλου εχθρού τους, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη!!!! Αυτόν που είχαν επί 1 σχεδόν χρόνο πρωτοσέλιδο στην ΑΥΡΙΑΝΗ τους, να βρίσκεται αγκαλιά με 2 Γερμανούς στρατιώτες το 1942! Φυσικά, πολύ αργότερα, αποδείχτηκε επιστημονικώς οτι η φωτογραφία ήταν παραποιημένη, αλλά ποιός τους τιμώρησε ποτέ; ΚΑΝΕΙΣ αδέλφια μου! ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ!
Ο Γιώργος Κουρής και ο αδελφός του Μάκης, που κάποτε υπήρξε και Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ήταν το “αυγό του φιδιού” που έκρυβε στον κόρφο του
ο Ανδρέας Παπανδρέου….
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή!
Ο Γιώργος Κουρής με τον αδερφό του, ήρθαν στην Αθήνα το 1978 και έστησαν εργοστάσιο που εβγαζε γραφική ύλη και καρμπόν (το θυμάστε άραγε το καρμπόν;).
Το 1980 μπήκαν στον πειρασμό να εκδόσουν μια λαική εφημερίδα, με το ύφος του καταγγελτισμού που έιχαν με την πρώτη τους, αυτήν της Κεφαλλονιάς. Ετσι, τον Μάρτιο του 1980 γεννιέται η ΑΥΡΙΑΝΗ, η εφημερίδα που θα ισωπέδωνε αργότερα τα πάντα στο πέρσαμά της!
Τους πρώτους τρεις μήνες της κυκλοφορίας της δεν διανεμόταν μαζί με τις άλλες εφημερίδες και είχε σχεδόν μηδαμινή κυκλοφορία, που δεν περιλαμβάνεται στα στοιχεία της ΕΙΗΕΑ.
Οι Κουρήδες είχαν μια αρχή. ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ, ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ. Γι αυτό και το συντακτικό και τεχνικό προσωπικό της εφημερίδας ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΛΩΜΕΝΟ ΠΟΥΘΕΝΑ!
Και αυτό ήταν τελικά που τους εκτόξευσε στα ύψη. Γιατί; Μα διότι εκείνο τον καιρό, επι κυβερνήσεως Γεωργίου Ράλλη, και συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 1980, ξεσπάει η απεργία των τυπογράφων
που είχε σαν αποτέλεσμα την αναστολή των περισσότερων ελληνικών εφημερίδων. Οι μόνες εφημερίδες που κυκλοφορούσαν ήταν ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Η ΑΥΓΗ και η ΑΥΡΙΑΝΗ! Και ξαφνικά, η ΑΥΡΙΑΝΗ απο τα μερικές εκατοντάδες φύλλα που πούλαγε, ξαφνικά ΕΚΤΙΝΑΖΕΤΑΙ στα 50.000 φύλλα και η επιτυχία αυτή τρελλαίνει τους Κουρήδες που τρίβουν τα χέρια τους με βαθιά ικανοποίηση.
Και τότε, αποφασίζουν πως είναι η ώρα να δούν σε ποιό “καράβι” θα προσκολληθούν, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή παράπαιαν ιδεολογικά, κρατώντας μόνο το πομπώδες, φτηνά λαικίστικο ύφος
που όμως είχε έρισμα στην απλή, εργατική τάξη. Η κυβέρνηση Ράλλη, βαθιά συντηρητική αλλά και προσωπικά ο ίδιος ο Γ. Ράλλης, ενοχλούνταν, όχι απο το περιεχόμενο, αλλά απο το ύφος του
εντύπου, που δεν ταίραζε ούτε στη φύση, αλλά ούτε και στην κουλτούρα του μέσου Ελληνα. Αποφασίζει λοιπόν να βάλει εμπόδια στην κυκλοφορία της εφημερίδας, πότε με το αιτιολογικό
του φτηνού αντιτίμου (μόλις 5 δρχ. ενώ οι υπόλοιπες είχαν 15 δρχ.) και πότε με τον αποκλεισμό των συντακτών της απο τις καθιερωμένες ενημερώσεις των δημοσιογράφων στο Μεγαρο Μαξίμου.
Ο Γιώργος Κουρής γίνεται έξαλλος και “διατάζει” τους υποτακτικούς του, μαθητευόμενους συντάκτες επι το πλείστον και απλήρωτους ασφαλώς, να χτυπήσουν ανελέητα τη Νέα Δημοκρατία απο
παντού! Εφευρίσκοντας και κατασκευάζοντας διάφορα “σκάνδαλα”, μεταξύ των οποίων και το γνωστό σκλανδαλο LACOSTE που αφορούσε εμπορικές υποθέσεις της συζύγου του Ράλλη, κατηγορίες
που αμέσως μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ κατέρρευσαν, πέραν του γεγονότος οτι ο Γεωργιος Ράλλης υπήρξε μεν ένας σπουδαίος και ΕΝΤΙΜΟΣ καθ’ όλα άνθρωπος, αλλά κακός πολιτικός.
Αυτή λοιπόν η διαμάχη του με τη Ν.Δ. τον φέρνει πολύ κοντά στο ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι και στον Πάπανδρέου, ο οποίος ξέροντας το ποιόν των Κουρήδων, δεν τους έχει εμπιστοσύνη και φοβάται
οτι στην πρώτη “στραβή” θα τον πουλήσουν.
Απλά τους αφήνει να κάνουν το παιχνίδι τους μέχρι να κερδίσει τις εκλογές και μετά βλέποντας και κάνοντας με δαύτους. Οι εκλογές γίνονται, το ΠΑΣΟΚ θριαμβέυει με 48% κι ο Παπανδρέου γίνεται Πρωθυπουργός, όχι βέβαια απο την ΑΥΡΙΑΝΗ, αλλά επειδή είχε απο πρίν οικειοποιήθεί ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ και φυσικά επειδή ο Λαός ήθελε επιτέλους να γίνει αφέντης στον τόπο του, κλείνοντας τη πόρτα στη Δεξιά και στο αμαρτωλό παρελθόν της… Ο Γ. Κουρής αποφασίζει να οικειοποιηθεί τη νίκη του ΠΑΣΟΚ με το “έτσι θέλω”, γράφοντας ως υπότιτλο, κάτω δηλ. απο τον τίτλο “ΑΥΡΙΑΝΗ” στην εφημερίδα του, αμέσως μετά τις εκλογές και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, “Η εφημερίδα που εξευτέλισε μια κυβέρνηση και γκρέμισε ένα σάπιο καθεστώς 50 χρόνων”! Μόνο που δεν έκανε ΤΙΠΟΤΕ απο όλα αυτά!
Ούτε εξευτέλισε ΠΟΤΕ ΚΑΜΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ούτε ποτέ ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΑΠΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, απο τη στιγμή την οποία υπήρξε κάποτε ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΟΥ, λιβανίζοντας καθημερινά τον Αρχι-αποστάτη Μητσοτάκη απ τη φυλλάδα του στη Κεφαλλονιά! Ο Παπανδρέου για κάποιους μήνες μετά την εκλογή του, εξακολουθεί να κρατάει αποστάσεις απο αυτόν και το εντυπό του, αλλά μετά την συνάντησή τους στο Καστρί τον Ιούνιο του 1982, αποφασίζει να συμπορευτεί με την ΑΥΡΙΑΝΗ, έχοντάς την ώς υποστηρικτικό όργανο των σχεδίων του τόσο για την πολιτική του, όσο και για τη νέα τάξη πραγμάτων που ετοίμαζε για την ελληνική κοινωνία. Ετσι, γεννήθηκε ο ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ, το ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ!
Ο ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ, που με το εμετικό ύφος του στύλ “Θα σας κρεμάσουμε ρε Νεοδημοκράτες, που μας το παίζετε και προοδευτικοί”, “Καθίστε φρόνιμα και μη βγάλετε κίχ, γιατί θα σας ξεριζώσουμε τα λαρύγγια κοπρίτες” (αυτό προς τους αντιφρονούντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που είχαν διαφωνήσει για την εκλογή Σαρτζετάκη) “Αυτό το σκουλίκι που ακούει στο όνομα Χατζιδάκις ή Μινού Χατζιδού, θα το πατήσω κάτω μέχρι να λιώσει η σόλα μου” (απειλή προς τον μεγάλο συνθέτη μας Μάνο Χατζιδάκι) Ο Κουρής αρχίζει και θεριέυει παντού, σε όλες τις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Μετά τη συνάντηση δε με τον Παπανδρέου, ως εκ θαύματος, εγκρίνεται απο το πουθενά και το πρώτο του θαλασσοδάνειο. Εκτοτε, με χίλια δυο τερτίπια, έβαζε στο χέρι την ΕΘΝΙΚΗ με όλο και περισσότερα δάνεια και μετά έρχεται η σειρά της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ.
Μέσα σε μια πενταετία, το συγκρότημα ΚΟΥΡΗ γίνεται ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ.
Το ύφος της εφημερίδας, γίνεται και ύφος της πολιτικής ζωής και υιοθετείται απο αρκετά στελέχη της κυβερνητικής παράταξης, με κύριο εκφραστή τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Οι “κλαδικές” του ΠΑΣΟΚ,
μαζί με τους λεγόμενους “πρασινοφρουρούς”. σκορπουν παντού τον τρόμο, σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, μοιράζοντας μαζί με την ΕΞΟΡΜΗΣΗ, το κομματικό όργανο του ΠΑΣΟΚ, και την ΑΥΡΙΑΝΗ.
Η εφημερίδα του Κουρή γίνεται η μοναδική που κυκλοφορεί στα Υπουργεία και στις ΔΕΚΟ, βάζοντας φραγμό στις άλλες εφημερίδες. Ηταν εντολή “άνωθεν”, οτι το μόνο έγκυρο έντυπο για αυτούς που ήθελαν να δηλώνουν ΠΑΣΟΚ, ήταν η ΑΥΡΙΑΝΗ και αυτή έπρεπε να κρατούν στα χέρια. Οποιος δεν υπάκουε, είτε μετατίθεντο είτε άλλαζε πόστο και βαθμό… Η εφημερίδα εξακοντίζεται στα 400.000 φύλλα καθημερινά, ρεκόρ που θα μείνει αξεπέραστο! Ο Κουρής γίνεται ο απόλυτος εκφραστής του κινήματος. Και το κίνημα πλέον, γίνεται ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ. Στον ΟΤΕ, ο Θεοφάνης Τόμπρας, ένας απο τους χειρότερους ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ σε κρατικό ρογανισμό, γινεται διευθυντής του και τοποθετεί “κοριούς” σε όλα τα τηλέφωνα “υπόπτων” πολιτών και στελεχών της Αντιπολιτευσης, μηδέ εξαιρουμένου και του ίδιου
του αρχηγού της Κ, Μητσοτάκη.
Η Ελλάδα ζεί ξανά σε “κλοιό”, αυτόν του ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΥ.
Ο Κουρής συνοδεύεται ΠΑΝΤΑ με φρουρά δύο ή τριών αστυνομικών της Ασφάλειας, σα να επρόκειτο για…κυβερνητικό στέλεχος! Το συγκρότημά του στον Ταύρο, είναι περιστιχίσμένο απο περιπολικά της Αστυνομίας, που αλλάζουν με βάρδιες. Ζεί σαν απόλυτος Αρχοντας. Ο Παπανδρέου τον χρησιμοποιεί ως γκαιμπελικό όργανο εκφοβισμού όχι μόνο των βουλευτών του, αλλα και των στελεχών της κυβέρνησης, δηλαδή των ίδιων των Υπουργών του! Αν κάποιος έπεφτε στα νύχια και στο…στόμα της ΑΥΡΙΑΝΗΣ, (π.χ. Τρίτσης) έπρεπε να καρατομηθεί. Νόμος. Δεν έπεφτε βέβαια τυχαία. Ο Παπανδρέου όποιον υπουργό του ήθελε να καρατομήσει στον επόμενο ανασχηματισμό είτε απλώς να τον εκφοβίσει επειδή του αντιτίθονταν είτε και τα δύο, έπρεπε πρώτα να τον δώσει βορά στα δόντια του ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΥ. Χιλιάδες στελέχη και μέλη του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, λοιδωρήθηκαν και εξευτελίστηκαν απο τον Κουρή και το συνάφι του, ικανοποιώντας τον Μεγάλο Αρχηγο.
Ο καλλιτεχνικός κόσμος και η Διανόηση περισσότερο, κατακρεουργήθηκαν. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγινε “Μίκυ Μάους”, ο Μάνος Χατζιδάκης “Μινού Χατζιδού”, ο μέγας φιλόσοφος και διανοητής Κορνήλιος Καστοριάδης που στιλίτευσε τον Ανδρέα Παπανδρέου και το καθεστώς του, αποκαλύπτοντας οτι ο Παπανδρέου πούλησε τους συνεργάτες του στον Μανιαδάκη, Υπουργό Ασφαλείας της χούντας του Μεταξά και γίνεται “Κορνήλω η Ρουφιάνα” που θα γλύψει κάποτε όλα τα κ…λιά των ΠΑΣΟΚτζήδων για να βάλει μυαλό”!
Οποιος πήγαινε ΚΟΝΤΡΑ στον Παπανδρέου και στο ΠΑΣΟΚ ή και σ’ αυτόν τον ίδιο, ήταν “νεκρός”.
Ακριβώς, οι ίδιες μέδοθοι που εφάρμοζε ο Γκαίμπελς. “Συκοφαντείτε, συκοφαντείτε! Στο τέλος οπωσδήποτε κάτι θα μείνει!” Ευτυχώς όμως αδέλφια μου, οι προσωπικότητες όλων αυτών ήταν πολύ πιο πάνω απ’ όλον αυτόν τον ΒΟΘΡΟ που τους είχε ρίξει ο Κουρής και η εφημερίδα του. Και δεν εέμεινε ποτέ, ούτε ΚΟΚΚΟΣ λάσπης πάνω τους.
Ο Κουρής φτάνει στο ζενίθ της ακμής του, όταν μπαίνει στο χώρο της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, με το ραδιοφωνικό σταθμό “Ράδιο Αθήνα”, τον οποίον εγκαινιάζει ο ίδιος ο Παπανδρέου, χαρακτηρίζοντας μάλιστα με περισσή οικοιότητα την ΑΥΡΙΑΝΗ ως το “ΑΓΛΑΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ” (!!!) και φυσικά, όταν ανοίγει τον αλήστου μνήμης τηλεοπτικό σταθμό “Κανάλι 29″. Εκεί πραγματικά ήταν η “χαβούζα” των λαικιστών και γκαιμπελίσκων του ΠΑΣΟΚ με πρωτοκαθεδρία τον επίσης αλύστου μνήμης Ευαγγελο Γιαννόπουλο, που χρίζεται ως το “φερέφωνο”, ή αν θέλέτε, ό άτυπος κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ με την εκπομπή του “Η Αλλη Οψη”…
Η αλήθεια όμως βρίσκεται αλλού αδέρφια! Ο Κουρής, είχε αρχίσει να τσακώνεται με το αφεντικό του, επειδή αυτός “μυρίστηκε” οτι ο ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ στο τέλος δεν θα του έβγαινε σε καλό και επειδή ήταν πανέξυπνη αλεπού της πολιτικής, αρχίζει να τα κάνει πλακάκια με τον Γιώργο Κοσκωτά, εναν τυχάρπαστο “απο το πουθενά” Τραπεζίτη, ο οποίος σε ηλικία μόλις 30 ετών αγόρασε με κομπίνα μια μικρή τράπεζα στην οποία δούλευε, την Τράπεζα Κρήτης και μέσω αυτής αποφασίζει να γίνει μεγαλοπαράγοντας, αγοράζοντας την ποδοσφαιρική ομάδα του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ και την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Ο Κοσκωτάς είχε συναντηθεί δύο φορές με τον Παπανδρέου, προτείνοντάς του να τον στηρίξει με μια νέα εφημερίδα, γιατί με την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δεν ήταν εύκολο, η εφημριδα αυτή ήταν ιστορική και παραδοσιακά δεμένη στο άρμα της κεντροδεξιάς. Παρ ‘ολα αυτά, θα φρόντιζε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ να είναι επιεικής στο ΠΑΣΟΚ και στον Παπανδρέου, να μην τον αντιπολιτεύεται σθεναρά και, με τη βοήθεια της νέας εφημερίδας που λεγόταν ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ και ήταν πιστό αντίγραφο της Aμερικάνικης εφημερίδας USA TODAY. Μοντέρνα, πολυσέλιδη και σε διαφορετικό στύλ, η νέα εφημερίδα εντυπωσιάζει τον Παπανδρέου και του άρεσε η ιδέα να είναι μια εφημερίδα ολότελα “δική” του, ξεφεύγοντας απο τη βρωμιά της ΑΥΡΙΑΝΗΣ.
Ο Κουρής αντιλαμβάνεται οτι το αφεντικό τον εγκαταλείπει και αποφασίζει να δράσει. Εν τω μεταξύ, άρχισε να τον πιέζει και η ΕΘΝΙΚΗ για τα δάνεια που είχε πάρει και τα φίδια είχαν αρχίζει να τον ζώνουν. Σποραδικά λοιπόν, αρχίζει να χτυπά τη κυβέρνηση και ορισμένες επιλογές της, χωρίς να ακουμπά (ακόμη) τον Ανδρέα. Στο μεταξύ, η παραδοσιακά ΠΑΣΟΚική εφημερίδα ΕΘΝΟΣ του Μπόμπολα και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ του Τεγόπουλου, είχαν αρχίσει σιγα-σιγά να αποστασιοποιούνται απο το ΠΑΣΟΚ για καθαρά λόγους συμφέροντος. Κι έτσι, ο Κουρής πίστευε οτι αργά η γρήγορα, το “αφεντικό” θα τον ξαναχρειαστεί και τότε…θα χορέψει καλά (το αφεντικό)! Ακολουθεί η ευσπεσμένη εισαγωγή του Παπανδρέου στο νοσοκομείο του Χέρφιλντ στο Λονδίνο και η εγχείρηση “ανοικτής καρδιάς” που έκανε και, το – κυριώτερο – το ξέσπασμα του σκανδάλου Κοσκωτα. Ο Κουρής χορεύει στη καρέκλα του γραφείου του τρισευτυχισμένος!
Ο Κοσκωτάς δραπετεύει απο την Ελλάδα, αφήνοντας τα πάντα πίσω του (εκτός απο ένα κομμάτι κέικ που έφαγε βιαστικά πάνω στο γραφείο του στην εταιρεία ΓΡΑΜΜΗ) και ο Παπανδρέου βάλλεται απο παντού ως συνένονοχος στη ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, όπως τον κατηγορεί το περιοδικό ΤΙΜΕ. Και όχι μόνον αυτό, βάλλεται και ως μοιχός πλέον, σέρνοντας παντού την κατα 34 χρόνια νεωτερή του μετραίσσα του Δήμητρα Λιάνη. Σε εξαιρετικά δυσκολη θέση ο άλλοτε κραταιός και αναμφισβήτητος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ψάχνει να βρεί συμμάχους αλλά δεν τα καταφέρνει. Αντ’ αυτού λοιπόν, νά σου και πάλι ο Κουρής! Που αυτή τη φορά, θέλει πολύ μεγάλα ανταλλάγματα για να τον στηρίξει, όπως φέρεται να ομολόγησε και ο ίδιος κάποτε σε πρόσωπο του στενού του κύκλου.
Ο Παπανδρέου του δίνει “Γή και Υδωρ” προκειμένου να τονβ στηρίξει και ο Κουρής φυσικά τα παίρνει. Και ξεκινάει απο εδώ η ιστορία του “καναλιού 29″, μια ιστορία βρώμικη, όσο και τα νερά των υπονόμων. Το κανάλι χτίζεται και στελεχώνεται μέσα σε μια βδομάδα, η άδεια λειτουργίας του χορηγείται ΑΜΕΣΩΣ, τη στιγμή που το ΜΕGA CHANNEL δεν είχε ακόμη και εξέπεμπε σχεδόν παράνομα και ξεκινάει ο αγώνας διάσωσης του Παπανδρέου. Και για να χοντρίνει ακόμη περισσότερο τα πράγματα ο ανήθικος και χωρίς φραγμούς αυτός άνθρωπος, ΣΤΗΝΕΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ με δήθεν πράκτορες της ΚΥΠ στον Υμηττό όπου είχε τους πομπούς του, οτι δήθεν η ΚΥΠ του Τσίμα έκανε παρεμβολές στο σήμα του σταθμού και εμπόδιζε την εκπομπή ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ!
Η αλήθεια φυσικά είναι άλλη! Ο ίδιος ο Κουρής, με τις επαφές και τις άκρες που είχε τότε στην ΕΥΠ, ζητάει επιτακτικά να του φρουρούν καθημερινά πράκτορες της υπηρεσίας την κεραία που είχε στον Υμηττό, απο φόβο – και καλά -μήπως και του τη γκρεμίσουν, ενώ ο ΙΔΙΟΣ και μερικοί τεχνικοί του δημιουργούν παράσιτα με ειδικό μηχάνημα που βρισκόταν στη ταράτσα του συκγρότηματος του Ταύρου! Και κάποια νύχτα, Ο Κουρής παρέα με τρείς τεχνικούς και μια κάμερα, ανεβαίνουν στο βουνό για να κάνουν δήθεν έλεγχο στην κεραία, κατευθύνονται προς το αμάξι των ανυποψίαστων ΚΥΠατζήδων που του…φυλάνε τον εξοπλισμό και τους…σπάζουν στο ξύλο με τη κάμερα να καλύπτει το στημένο γεγονός!!!Και φυσικά ο Κουρής γίνεται και πάλι ο λαικός ήρωας, βγαίνοντας την επ αύριο η ΑΥΡΙΑΝΗ με ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ “ΜΑΣ ΦΙΜΩΝΟΥΝ”!!! Η ΚΥΠ του ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ πίσω απ τις παρεμβολες στο Κανάλι 29″!!!” καταγγέλοντας οτι θέλουν να χώσουν έτσι μέσα τον ΑΝΔΡΕΑ, τον λαοπρόβλητο ηγέτη που χτυπιέται απο παντού, αν και άρρωστος!…
Τι άλλο να γράψω άραγε γι αυτόν τον τον αδίστακτο μαφιόζο της πολιτικής και του Τύπου….
Και μόνο το γεγονός οτι μετά απο λίγα χρόνια, η νομενκλατούρα του ΠΑΣΟΚ αποστασιοποιείται απο τον ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟ λέει πολλά… Η εφημερίδα του αρχίζει να πέφτει μέρα με τη μέρα σε κυκλοφορία, ο κόσμος του γυρνάει τη πλάτη και το ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη τον “αποκυρήσσει” με την στάση του απέναντί του. Ξαφνικά, βλέπει την εφημερίδα του να βρίσκεται σχεδόν στην τελευταία θέση, με 6-7.000 φύλλα απο 400.000 που πούλαγε και αποφασίζει να χτυπήσει ξανά, αφού είδε οτι οι εκβιασμοί του δεν έπιαναν πλέον! Και χτυπάει με ανάστροφο τρόπο, αυτόν δηλαδή του “Mea Culpa”, κατά την προσφιλή τακτικη του αφεντικού του. Το πρωτοσέλιδο του έχει τίτλο το δραματικό “ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ”!!!, αποκηρύσσοντας κι αυτός με τη σειρά του το ΠΑΣΟΚ και το παρελθόν! Και στρέφεται στη …Νέα Δημοκρατία!!!! Ναί, ναί, όπως το γράφω και το βλέπετε!
Ο Σημίτης πλέον είναι το κάθαρμα, ο ληστής κλπ κλπ και ο Κωστάκης ο χοντρούλης το…καλό παιδί που θα μας σώσει!!!!
Και φτάνει στις 9 Αυγούστου του 2008, με πρωτοσέλιδό του να κραυγάζει ” “Κατέρρευσε με πάταγο η σκανδαλολογία”…και η προσπάθεια αποδόμησης της κυβέρνησης” και με φώτο τον…Καραμανλάκο!
Το θράσος του δεν χωράει ούτε στο…σύμπαν!
Γι αυτό και σήμερα κραυγάζει ακόμη “Αν ανοίξω το στόμα μου θα γίνει της π…νας!” Που σημαίνει με απλά λόγια οτι “όποιος κουνηθεί κ…φάλες, και με χτυπήσει ή με καρφώσει, να το σκεφτεί καλά γιατί όλους σας έχω στο κιτάπι μου”!
http://eothetis.blogspot.no/2011/03/kontra-channel.html
0 .
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ: Οι σκοτεινές διαδρομές και η ζωή μπροστά από τους προβολείς
TOY ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ
H ιστορία του Σωκράτη Κόκκαλη είναι γεμάτη τείχη. Ίσως αυτό του Ανατολικού Βερολίνου, όπου έζησε ως ανήσυχος έφηβος, να είναι μόνο ένας συμβολισμός. Τα μεγάλα τείχη τα έστησε ή τα γκρέμισε μόνος του. Το τείχος της ιδεολογικής απομόνωσης της οικογένειάς του, του πολιτικού πρόσφυγα, είναι απ’ αυτά που γκρέμισε. Για να φτιάξει το τείχος μιας τεράστιας οικονομικής αυτοκρατορίας, που δεν περικλείει μόνο τη δύναμή του, αλλά και τους οπαδούς του. Γηπεδικούς, οικονομικούς, πολιτικούς. Όταν το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, ο Σωκράτης Κόκκαλης παραλίγο να αντικρίσει και τα δικά του συντρίμμια. Από τα αρχεία της Στάζι, αλλά και το ίδιο το γερμανικό Κοινοβούλιο, ξεπήδησαν κατηγορίες για κατασκοπία και «μαύρες» συναλλαγές. Οι κατηγορίες δεν είχαν καμία νομική επίπτωση. Ο Κόκκαλης ήταν προστατευμένος πίσω από το τείχος όχι πια προστατών, αλλά του ίδιου του πολιτικού συστήματος που και ο ίδιος δημιούργησε.
Πολλοί πιστεύουν πως ο θόρυβος δημιουργήθηκε απλώς για να τον πιέσει να παραδώσει σε άλλα χέρια την αυτοκρατορία του. Όπως και να ’χει, ο Σωκράτης Κόκκαλης αποδεικνύει πως καταφέρνει να μετατρέψει τα τείχη σε… τύχη. Όσοι είναι φίλοι του Σωκράτη Κόκκαλη έχουν πάμπολλους λόγους να μην μιλάνε γι’ αυτόν. Και όσοι είναι εχθροί, συνήθως δύο: είτε φοβούνται είτε πιστεύουν πως μπορεί να γίνουν σαν κι αυτόν. Ένας πάντως απ’ αυτούς, που δεν αποκαλείς ούτε φίλο αλλά ούτε και εχθρό –μάλλον συνοδοιπόρο–, αποδίδει στον Κόκκαλη τη φράση: «Έχω βαρεθεί στην Ελλάδα οι πολιτικοί να μου έρχονται συνέχεια με το χέρι απλωμένο και μετά να θέλουν να αποκαλούνται τίμιοι. Ας γίνει ένα αμερικανικό σύστημα με χορηγίες επίσημες, να τελειώνουμε». Είτε ο Κόκκαλης ενέδωσε στο απλωμένο χέρι των πολιτικών είτε όχι, η φράση του εξηγεί πολλά για την κατάντια της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τον ίδιο άνθρωπο, ο Σωκράτης Κόκκαλης έχει μια μοναδική ιδιότητα να κινείται με κινητήρια δύναμη τις δυσκολίες. Άλλωστε, η πορεία του ξεκίνησε όταν διαπιστώθηκε η δυσκολία του να προσαρμοστεί στο οικογενειακό πρότυπο της σκληρής αξιακής Αριστεράς και των θυσιών. Έριξε το οικογενειακό-κομματικό τείχος για να κάνει την τύχη του.
Ο Πέτρος (Κόκκαλης) και ο λύκος (Σωκράτης)
Ο Σωκράτης Κόκκαλης γεννήθηκε το Μάιο του 1939. Ο πατέρας του, Πέτρος, ήταν από τα επιφανή στελέχη της ελληνικής Αριστεράς. Καθηγητής Ιατρικής, αποτέλεσε μαζί με άλλους διανοούμενους –τον Σβώλο, τον Γληνό, τον πατέρα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη– τα στελέχη της Κυβέρνησης του Βουνού. Η μητέρα του Σωκράτη όμως, η Νίκη, ήταν ουσιαστικά η αριστερή συνείδηση πίσω από τον Πέτρο. Νοσοκόμα, βοηθός του Πέτρου Κόκκαλη και μέλος του ΚΚΕ, έγινε ο έρωτάς του και ο ιδεολογικός του φάρος. Αυτή ακολούθησε στο βουνό ο διανοούμενος γιατρός κι έγινε αργότερα σύμβολο ο ίδιος της Αριστεράς. Το 1949, ο Σωκράτης Κόκκαλης είναι 10 χρόνων, όταν τα ένοπλα τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού, ηττημένα από τον Εθνικό Στρατό, περνάνε στα σοσιαλιστικά κράτη. Ο Πέτρος Κόκκαλης, μετά από περιήγησή του στα κράτη του υπαρκτού Σοσιαλισμού –είναι, άλλωστε, υπεύθυνος για το πέρασμα των παιδιών στα σοσιαλιστικά κράτη–, θα καταλήξει στο Βερολίνο. Λαμπρός επιστήμονας εκτός από κομουνιστής, γίνεται διευθυντής του Καρδιοχειρουργικού Ινστιτούτου στο Ανατολικό Βερολίνο, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Humboldt και προσωπικός γιατρός του ηγέτη της Ανατολικής Γερμανίας Βάλτερ Ούλμπριχ και αργότερα του Χόνεκερ. Ο Σωκράτης μεγαλώνει με τον απόηχο της ήττας αλλά τα προνόμια της νομενκλατούρας. Η οικογενειακή ιστορία, και πολύ περισσότερο αυτή του κόμματος, δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Η προνομιακή, ωστόσο, θέση της οικογένειάς του του επιτρέπει να κάνει σπουδές Φυσικής και Ηλεκτρονικής στη Μόσχα και αργότερα στην Ακαδημία Επιστημών του Ανατολικού Βερολίνου. Μετά τις σπουδές, ο Σωκράτης Κόκκαλης εργάζεται ως Φυσικός στη Γερμανική Τηλεόραση (Ανατολικό Βερολίνο). Ο κόσμος του Ανατολικού Βερολίνου όμως μοιάζει πολύ στενός γι’ αυτόν. Το 1963, η αστυνομία τον συλλαμβάνει για μικρολαθρεμπόριο ειδών από το Δυτικό Βερολίνο.
Ο Σωκράτης είναι έκδηλο πως είναι εκτός των «τειχών» της οικογενειακής αντίληψης και των τειχών του Βερολίνου. Εν ολίγοις, είναι μια δυσάρεστη κατάσταση. Με προτροπή του πατέρα του μπαίνει στον κομματικό μηχανισμό, ο οποίος φαντάζει ως ιδεολογική αναμόρφωση. Το 1964 όμως ο Σωκράτης φεύγει για το Μιλάνο. Εκεί αναλαμβάνει την εμπορική εκπροσώπηση της μιλανέζικης εταιρείας Interis για το Ανατολικό Μπλοκ.
Εκείνη την εποχή, ένας άλλος νεολαίος, ο Θόδωρος Πάγκαλος, θα βρεθεί στο Μιλάνο ως υπεύθυνος της Νεολαίας Εξωτερικού του ΚΚΕ. Σε ένα παγκάκι θα συναντήσει το σύντροφο Σωκράτη για να συζητήσουν τις θέσεις του κόμματος και την ανάγκη δημιουργίας ενός δυνατού κομματικού μηχανισμού. Ο Σωκράτης θα ακούσει όλη την ανάλυση του Πάγκαλου για το κόμμα και τη Σοβιετική Ένωση και, παρότι γιος κάποιου που πολέμησε γι’ αυτά, θα απαντήσει αποστομωτικά: «Εμένα, φίλε, δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά. Εγώ θα κάνω μπίζνες». Στην οικογένεια Κόκκαλη, ο Σωκράτης είναι το μαύρο πρόβατο. Ζητά από τον πατέρα του, από το 1963 ακόμη, να μεσολαβήσει μέσω των γνωριμιών του στην Ένωση Κέντρου που κυβερνά για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το μαύρο πρόβατο αρχίζει να γίνεται λύκος. Μόνο που η ιστορία έχει κι άλλο μαύρο. Απ’ το σκοτεινό της υπόγειας ιστορίας.
Όταν ο Κόκκαλης έκανε το σταυρό του
Το 1965 ο Κόκκαλης επιστρέφει στην Ελλάδα με τη μεσολάβηση του βουλευτή του Κέντρου και εκδότη της Αθηναϊκής Παπαγεωργίου. Στις 25 Φεβρουαρίου του 1967, λίγο πριν τη χούντα, μαζί με τον Άρη Βουδούρη –μετέπειτα εκδότη του Ελεύθερου Τύπου– δημιουργούν την εταιρεία Gimex που εκπροσωπεί διάφορες εταιρείες εμπορίου της Ανατολικής Γερμανίας στην Ελλάδα. Ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν θυμίζει σε τίποτα την οικογενειακή παράδοση. Είναι ένας κοσμικός νεαρός, με γνωριμίες στον πολιτικό και καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής. Ενίοτε και έρωτες. Η χούντα πιστεύει πως ο γιος του Πέτρου Κόκκαλη έχει αποσκιρτήσει. Ο Σωκράτης παντρεύεται την κόρη του Σκούρα, της γνωστής οικογένειας με τα κινηματογραφικά στούντιο 20th Century, τα Costa Boda και άλλες επιχειρήσεις. Ξεκινώντας από την κομουνιστική νομενκλατούρα, κατακτά την αστική. Με τη Σκούρα θα κάνει ένα γιο, τον Πέτρο. Το σύστημα εμπιστεύεται τον Σωκράτη Κόκκαλη. Οι χουντικοί, στα πλαίσια ενός περίεργου εθνικισμού, δεν ανθίστανται στις εμπορικές σχέσεις με την Ανατολική Γερμανία. Μετά από ρήξη με τον Άρη Βουδούρη, τον Ιούνιο του 1974 ο Σωκράτης Κόκκαλης, με συνεταίρο τον Κωνσταντίνο Δημητριάδη –έναν άνθρωπο που παραμένει εξ απορρήτων του–, δημιουργεί την εταιρεία Integra. Η εταιρεία εκπροσωπεί στην Ελλάδα την ανατολικογερμανική AHB Elektrochnik. Η AHB δραστηριοποιείται σε ηλεκτρονικά συστήματα και τεχνολογία υψηλής τάσης. Ο Κόκκαλης παίρνει δουλειές από τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ.
Όσοι έζησαν την εποχή εκείνη του Κόκκαλη περιγράφουν έναν επιχειρηματία με θράσος και μεγάλη εφευρετικότητα. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που κατάφερε να διεισδύσει στον ΟΤΕ. Ο Κόκκαλης είχε εντοπίσει πως ο διοικητής του ΟΤΕ Αλεξανδρόπουλος –ο οποίος, παρότι υπηρέτησε επί χούντας, θεωρείται από τους θεμελιωτές του Οργανισμού– ήταν ένας θρησκόληπτος άνθρωπος που πήγαινε συχνά στην εκκλησία. Επέλεξε, λοιπόν, να τον προσεγγίσει εμφανιζόμενος και ο ίδιος ως καλός χριστιανός. Πήγαινε στη Λειτουργία, έκανε βαθιές μετάνοιες και διαρκείς σταυρούς. Μέσα στην ιερότητα του χώρου έγινε η γνωριμία που αποδείχθηκε εξίσου ιερή για την πορεία του Κόκκαλη. Έγινε μεγαλοπρομηθευτής του ΟΤΕ και γνωρίστηκε με τους ανθρώπους του μεγάλου προμηθευτή: της Siemens.
Το 1977 το ελληνικό κράτος ψήφισε νόμο σύμφωνα με το οποίο εταιρείες που παίρνουν δουλειές του Δημοσίου πρέπει να έχουν τουλάχιστον 30% ελληνική συμμετοχή. Έτσι Κόκκαλης και Δημητριάδης, με τη σύμφωνη γνώμη και τη συμμετοχή του Roland Winckler της ανατολικογερμανικής ΑΗΒ, δημιουργούν την Intracom. Μια επιχείρηση με 10 άτομα, που στεγάζεται σε παράγκες στην Αργυρούπολη. Συναρμολογεί ανατολικογερμανικό ηλεκτρονικό υλικό και το πουλάει στον ΟΤΕ. Από τους πρώτους πελάτες είναι και το ΚΚΕ. Οι παλιοί συχνάζοντες στον Περισσό θυμούνται τις πορτοκαλί και βυσσινί συσκευές με το σήμα της Intracom. Τα επόμενα χρόνια, η εταιρεία στην οποία υπάρχει πάντα ένας Ανατολικογερμανός, ο Her Wittan, θα γίνει βασικός προμηθευτής του Δημοσίου και βέβαια ένας παγκόσμιος κολοσσός.
Η τύχη λίγο πριν πέσει το Τείχος
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, οι επικοινωνίες είναι σε πλήρη ανάπτυξη σε όλη την Ευρώπη. Ο ψηφιακός κόσμος φαντάζει ως ο μελλοντικός κόσμος. Η τηλεφωνία από αναλογική γίνεται ψηφιακή. Αυτό σημαίνει πως ο τεχνολογικός εξοπλισμός σε όλες τις χώρες αλλάζει. Τεράστια κέρδη για τις εταιρείες που αναλαμβάνουν την εγκατάσταση των νέων τηλεπικοινωνιών. Εκείνη την εποχή ο Κόκκαλης είχε την τύχη να γνωρίσει δύο ανθρώπους κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου: Τον Γιώργο Λούβαρη και τον Θεοφάνη Τόμπρα, μετέπειτα διοικητή του ΟΤΕ. Ο Κόκκαλης παρακολουθεί τις εξελίξεις στην τεχνολογία και κάνει συμφωνία με την ιαπωνική NEC για να μπει στην ψηφιακή ελληνική αγορά. Ο Παπανδρέου έχει την άποψη πως οι τηλεπικοινωνίες πρέπει να είναι κρατική υπόθεση όπως και η ηλεκτρονική εξέλιξη. Δημιουργείται, μάλιστα, νομικά η ΕΛΒΗΛ, μια Εθνική Βιομηχανία Ηλεκτρονικών. Στην αγορά της Ευρώπης υπάρχει μια μάχη σε εξέλιξη για τις τηλεπικοινωνίες. Αμερικανικές εταιρείες προσπαθούν να εξασφαλίσουν, με αντίπαλο τις ευρωπαϊκές, τον εξοπλισμό της ψηφιακής πραγματικότητας. Τα ευρωπαϊκά κράτη επιλέγουν συστήματα ευρωπαϊκών εταιρειών. Η κατάσταση δείχνει να υπακούει σε μια μυστική συμφωνία των αρχηγών κρατών της Ευρώπης: στη Γηραιά Ήπειρο δεν πρέπει να μπουν αμερικανικά ηλεκτρονικά συστήματα. Τρεις είναι οι μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες, η γερμανική Siemens, η φινλανδική Ericsson και η γαλλική Alcatel. Οι εταιρείες μάλλον μοιράζουν μεταξύ τους την πίτα. Ο Παπανδρέου είναι υπέρ μιας εθνοκεντρικής λύσης, αλλά η Ελλάδα δεν προλαβαίνει να ακολουθήσει τον Τρίτο Δρόμο στις τηλεπικοινωνίες. Έτσι, μετά από πρόταση στον Κόκκαλη, αυτός αφήνει την ιαπωνική NEC και συμμαχεί με την Ericsson για τα ελληνικά ψηφιακά συστήματα, αλλά με εταίρο τη Siemens. H Ericsson δίνει τεχνολογία στην Ελλάδα και η Siemens ανταποδοτικά κατασκευάζει εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη. Έτσι δημιουργείται ένα μοτίβο «εθνικά συμφέρουσας λύσης».
Ο συνεταιρισμός αρχίζει να παίρνει τις ψηφιακές παροχές το 1986 στην Ελλάδα. Οι Αμερικανοί προσπαθούν να πάρουν κομμάτι της πίτας, αλλά είναι αδύνατον. Είναι μάλλον ενδεικτική η περίπτωση της αμερικανικής Northern Telecom, η οποία συμμετείχε σε διαγωνισμό για ψηφιακά με πολύ χαμηλή τιμή. Οι προσφορές άνοιξαν και την επόμενη μέρα θα εξετάζονταν οι υλικοτεχνικοί όροι. Η αμερικανική εταιρεία έβαλε security να φυλάνε το κτίριο για να μην υπάρξει κάποια επέμβαση στις τιμές. Την επόμενη μέρα όμως η επιτροπή «διαπίστωσε» πως είχε κάνει λάθος στα νούμερα. Η σύμπραξη Intracom – Siemens είχε δώσει χαμηλότερη τιμή. Οι Αμερικανοί πιστεύουν πως κάποιος άλλαξε το βράδυ τους φακέλους, αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν πώς έγινε σε ένα κτίριο που οι ίδιοι φύλαγαν. Πάντα υπάρχει μια κερκόπορτα. Ή ένα παράθυρο. Όταν το 1988 οι εκδότες άρχιζαν να πιέζουν τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο Σωκράτης Κόκκαλης, με την εφημερίδα του Επικαιρότητα και όσα μέσα διέθετε, τον υποστήριξε. Ο Σωκράτης Κόκκαλης κατάφερνε να διατηρεί σχέσεις, όπως και τα πρώτα χρόνια της άφιξής του στην Ελλάδα, με όλο το πολιτικό και κοσμικό φάσμα. Όταν έγινε η οικουμενική κυβέρνηση, μία από τις αποφάσεις της ήταν η συνέχιση της εγκατάστασης των ψηφιακών παροχών από τον Κόκκαλη και τη Siemens χωρίς διαγωνισμό. Σε μία από τις συσκέψεις των αρχηγών, ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ φέρεται να είπε: «Να δώσουμε μια δουλειά στο γιο του Πέτρου». Η μετέπειτα κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίστηκε κι αυτή, κατά έναν περίεργο τρόπο, «Κοκκαλική». Το ’93 δίνει τα ψηφιακά στους Κόκκαλη – Siemens. Επίσης, δίνει άδεια κινητής τηλεφωνίας στην Panafon του Κόκκαλη, αποκλείοντας μάλιστα με νόμο τον ΟΤΕ από άδεια κινητής τηλεφωνίας. Ο ισχυρός επιχειρηματίας κάνει επί Μητσοτάκη σύμβαση με τον ΟΠΑΠ και παίρνει το «Ξυστό». Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπεσε με την αποστασία του Συμπιλίδη, στις λίγες ώρες που μεσολάβησαν μέχρι την ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό της προκήρυξης εκλογών, ο υφυπουργός Πέτρος Δούκας φρόντισε να υπογράψει μια μάλλον βασική, κατ’ αυτόν, για τη χώρα σύμβαση πριν αποχωρήσει: Αυτή που παραχωρούσε το «Ξυστό» στον Σωκράτη Κόκκαλη. Αργότερα, ο Πέτρος Δούκας , πριν ξαναγίνει υφυπουργός, εργάστηκε ως στέλεχος της Ericsson. Επί Καραμανλή του νεώτερου ο κατά Μπαϊρακτάρη νταβατζής συνεχίζει να παίρνει δουλειές. Όταν η σύμβαση με την Intralot του Κόκκαλη έληξε, προκηρύχθηκε διαγωνισμός, αλλά ο διαγωνισμός ακυρώθηκε και πήρε το «Στοίχημα» με απευθείας ανάθεση και πάλι ο Κόκκαλης.
]Ο «Ρόκκο» και τα αδέλφια του στη Στάζι
Η τύχη του Σωκράτη Κόκκαλη δείχνει να τον εγκαταλείπει όταν πέφτουν τα τείχη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Παρότι απογαλακτισμένος από το κομουνιστικό οικογενειακό παρελθόν, αρχίζει να ζει έναν εφιάλτη που μοιάζει με την εκδίκηση αυτών που απαρνήθηκε. Το 1995 η Γερμανία κάνει μήνυση κατά του Σωκράτη Κόκκαλη για λόγο που κανένας δεν μπορούσε να υποψιαστεί. Το Τείχος μόλις είχε πέσει και τα αρχεία της Στάζι, της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας, περνάνε στις δυτικές γερμανικές Αρχές. Οι μυστικές υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας ενημερώνουν την Κεντρική Υπηρεσία Ερευνών Κυβερνητικών Εγκλημάτων (ZERV) πως υπάρχουν πληροφορίες ότι οι εταιρείες του Σωκράτη Κόκκαλη, από την Integra έως και την Intracom, ήταν εταιρείες που δημιουργήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες της Ανατολικής Γερμανίας, με σκοπό τη βιομηχανική κατασκοπία αλλά και το οικονομικό όφελος. Υπό αυτή την έννοια, με την ενοποίηση της Γερμανίας, οι εταιρείες αυτές ανήκουν στο γερμανικό Δημόσιο και όχι στον Κόκκαλη.
Η γερμανική Βουλή με ανακριτικές επιτροπές της ασχολείται με το θέμα. Στην Ελλάδα όμως φτάνει μόνο ο απόηχος όλων αυτών. Ο Κόκκαλης κατηγορείται ως πράκτορας της Στάζι, αλλά στην Ελλάδα κυκλοφορούν φήμες και όχι δημοσιεύματα. Καταστάσεις που μοιάζουν με εκβιασμό και όχι με δημοσιογραφία ή πολιτική.
Το 1997, η προανακριτική εξέταση για την υπόθεση Κόκκαλη σταμάτησε στη Γερμανία, μετά από αντικρουόμενες καταθέσεις πρώην πρακτόρων. Το γερμανικό Δημόσιο δεν κατάφερε –ή δεν ήθελε κατά Γερμανούς βουλευτές– να αποδείξει πως χρήματα από τη Στάζι δημιούργησαν τον οικονομικό κολοσσό του Κόκκαλη. Πρακτικά, δηλαδή, οι Γερμανοί σταμάτησαν να διεκδικούν την περιουσία του Κόκκαλη. Τα αρχεία όμως της Στάζι είναι πολύ εντυπωσιακά για πολλά που αφορούν τη ζωή και τη δράση κάποιου «Σωκράτη Κόκκαλη» που υπήρξε συνεργάτης των ανατολικών μυστικών υπηρεσιών.
Στις 21 Ιανουαρίου του 1963, ένας πράκτορας της Στάζι συναντιέται στο μπαρ «Βαρσοβία» με έναν νεαρό, γιο πολιτικού πρόσφυγα από την Ελλάδα. Ο νεαρός είχε πιαστεί πριν από μέρες να κάνει λαθρεμπόριο προϊόντων από το Δυτικό Βερολίνο και του κατασχέθηκε το αυτοκίνητο. Ο πράκτορας του προτείνει να του επιστρέψει το αυτοκίνητο, αλλά αυτός πρέπει να συνεργαστεί μαζί του, δίνοντας πληροφορίες. Ο νεαρός συμφωνεί και έκτοτε γίνεται πληροφοριοδότης της Στάζι με τον κωδικό «Ρόκκο».
Στις 11 Δεκεμβρίου του 1968, όπως φαίνεται από τα αρχεία της Στάζι, ο φάκελος του «Ρόκκο» μπαίνει στο αρχείο. Να τι γράφει:
«Ο GI (πληροφοριοδότης) “Ρόκκο” στρατολογήθηκε το 1963. Δούλευε με ειλικρίνεια για το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) και έδωσε μια σειρά από αξιόπιστες πληροφορίες. Ως Έλληνας πολίτης ζούσε στην Ανατολική Γερμανία και δεν είχε στην αρχή ελληνικό διαβατήριο, επειδή οι γονείς του ήταν πολιτικοί πρόσφυγες. Το 1964 πήρε διαβατήριο και μπορούσε να επισκεφθεί το Δυτικό Βερολίνο. Το 1965 μετακόμισε στην Ελλάδα με στόχο να επιστρέψει αργότερα. Οι επαφές κόπηκαν. Στη διάρκεια των επισκέψεών του στην Ανατολική Γερμανία δεν παρουσιάστηκε. Γι’ αυτό το λόγο τα έγγραφα του GI θα πηγαίνουν στο Τμήμα ΧΙΙ στο αρχείο με την ένδειξη “απόρρητο”. Όταν επιστρέψει ο GI, θα ξαναγίνουν επαφές μαζί του.
Υπογραφή Ντέτσερ»
Ο φάκελος του «Ρόκκο» μοιάζει με το φάκελο ενός πληροφοριοδότη που υπέπεσε σε μια νεανική τρέλα. Για τις Αρχές της Γερμανίας όμως δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Στα αρχεία της Στάζι υπάρχει μια έκθεση με την υπογραφή «Σωκράτης Κόκκαλης», όπου προτείνεται να γίνει μια κοινή ελληνοανατολικογερμανική επιχείρηση με σκοπό να βοηθήσει τους σκοπούς της Ανατολικής Γερμανίας. Ο υπογράφων γράφει στην έκθεσή του:
«Το Φεβρουάριο του ’65 πήρα την αντιπροσωπεία της ιταλικής Interis από το Μιλάνο για την Ανατολική Γερμανία, τη Ρουμανία και την Πολωνία. Ταυτόχρονα, με απασχόλησε η ερώτηση τι θα μπορούσα να προσφέρω εγώ για την ανάπτυξη του εμπορίου ανάμεσα σε Ανατολική Γερμανία και Ελλάδα. Ήθελα να χρησιμοποιήσω τις σχέσεις που έχω χάρη στον πατέρα μου στην Ελλάδα για να ιδρύσω μια τέτοια εταιρεία». Ο υπογράφων αναφέρεται σε συνάντηση που είχε κατά τη διάρκεια εμπορικής έκθεσης στη Λειψία με το βουλευτή της Ένωσης Κέντρου και εκδότη Παπαγεωργίου και τη βοήθεια που θα μπορούσε να προσφέρει σε αυτό το σκοπό. Η εταιρεία σκοπό θα είχε να πλησιάζει πολιτικούς και υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης. Την εταιρεία, σύμφωνα με τον Παπαγεωργίου, θα μπορούσαν να στηρίξουν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Στεφανόπουλος, ο υπουργός Οικονομικών Μητσοτάκης, ο υπουργός Μεταφορών Αλαμανής και ο βιομήχανος Τομ Πάππας.
Μέσα από αυτή την αναφορά, οι γερμανικές Αρχές προσπάθησαν να αποδείξουν σχέση των επιχειρήσεων του Σωκράτη Κόκκαλη με σχέδια της Στάζι. Κατέληξαν πως δεν αποδεικνύεται σχέση. Αποδεικνύεται όμως πως ο Ανατολικογερμανός συνεταίρος του Κόκκαλη, αφεντικό της AHB, Roland Winckler, ήταν στέλεχος της Στάζι με τον κωδικό «Peter Schumann», ο οποίος έδινε πληροφορίες που έπαιρνε από τον Κόκκαλη.
Μίζες αλά Στάζι
Στην ανάκρισή του από τις γερμανικές Αρχές ο συνεταίρος του Κόκκαλη αρνήθηκε πως υπήρχε τέτοιο σχέδιο δημιουργίας μεικτής εταιρείας για τους σκοπούς της Στάζι.
Είναι αποδεδειγμένο και καταγράφεται στα πρακτικά της γερμανικής Βουλής πως ο Κόκκαλης έπαιρνε από την ανατολικογερμανική ΑΗΒ προμήθεια 5%-10% για δουλειές που έπαιρναν οι εταιρείες τους. Τα ποσά έμπαιναν στο γερμανικό λογαριασμό με αριθμό 709 και από εκεί μεταφέρονταν σε διάφορους λογαριασμούς με πολλούς αποδέκτες κυρίως στην Ελβετία. Από το 1986 έως το 1991 ο λογαριασμός αυτός πιστώθηκε με 1,7 εκατ. μάρκα και 11 εκατ. δολάρια. Τα ποσά αυτά, σύμφωνα με τα έγγραφα των γερμανικών Αρχών, δεν πήγαιναν όλα στον Κόκκαλη, αλλά και σε μίζες για τη δημιουργία ευνοϊκών όρων για δημόσιες δουλειές στην Ελλάδα. Δηλαδή, είναι άγνωστο αν η Siemens αντέγραψε τη Στάζι στη μιζοδότηση ή αντίστροφα. Μάλιστα, τον Ιανουάριο του 1985 ο Winckler πήρε εντολή από τη Στάζι να ελέγξει την πιθανότητα χρηματοδότησης του κυβερνώντος κόμματος στην Ελλάδα με ποσοστό 2% επί των συμβολαίων. Το σχέδιο αυτό επιβεβαίωσε και ο πράκτορας της Στάζι Κοχ στις γερμανικές Αρχές, αλλά λίγο νοιάζονταν οι Γερμανοί, Δυτικοί ή Ανατολικοί, για το αν έπαιρναν μίζα οι Έλληνες. Οι Έλληνες, οι οποίοι θα έπρεπε να ενδιαφερθούν, δεν το έκαναν. Η ελληνική Δικαιοσύνη άφησε να παραγραφούν οι κατηγορίες που αφορούσαν αυτές τις υποθέσεις. Οι υποθέσεις έκλεισαν, αφού κλείστηκαν για πολύ καιρό στα ανακριτικά γραφεία. Ίσως η ανακριτική της ελληνικής Βουλής να ξανανοίξει την υπόθεση.
Οι θρύλοι, η πραγματικότητα και ο Θρύλος
Το 1993, ο Σωκράτης Κόκκαλης έκανε μια άλλου είδους επένδυση: Προχώρησε στην αγορά του Ολυμπιακού. Πολλοί διείδαν σε αυτό μια σημαντική επένδυση, άλλοι μίλησαν για την αγνή αγάπη για την ομάδα του Πειραιά και κάποιοι άλλοι για την ανάγκη του να αποκτήσει λαϊκά ερείσματα. Το Τείχος είχε πέσει, τα φαντάσματα του παρελθόντος ξυπνούσαν και το να ταυτιστείς με το Θρύλο είναι ο πιο ισχυρός θρύλος. Ο Κόκκαλης πέρασε διάφορες περιπέτειες, χαρακτηρίστηκε με διάφορους τρόπους, αλλά γεγονός είναι πως αυτό που υπερισχύει είναι το «πρόεδρος».
Στα μέσα του ’90, ενώ ήταν σε εξέλιξη η έρευνα των γερμανικών Αρχών για τον Σωκράτη Κόκκαλη, λίγο πριν αποφανθούν πως είχε σχέσεις με τη Στάζι αλλά οι επιχειρήσεις δεν είναι των Ανατολικών, στη ζωή του επιχειρηματία εμφανίστηκε η Νίκη Τζαβέλα. Ίσως η δεύτερη πιο σημαντική Νίκη μετά τη μητέρα του. Η κυρία Τζαβέλα τότε δεν είχε σχέση με την πολιτική. Ήταν μια σύμβουλος του Ομίλου Λάτση, με πολύ καλές σχέσεις με τον αμερικανικό παράγοντα. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα –αιφνίδια, όπως λένε οι παλιοί συνεργάτες του– ανέλαβε τον Όμιλο Κόκκαλη. Και όπως η Νίκη Κόκκαλη, η στιβαρή μάνα καθόρισε το δρόμο του, έτσι και η Νίκη Τζαβέλα καθόρισε το επιχειρηματικό του μέλλον.
Ο Κόκκαλης σταμάτησε την επιθετική επιχειρηματική πολιτική και άρχισε να χάνει τις «γωνίες» του ενεργητικού επιχειρηματία. Έκανε κινήσεις που απέφεραν κέρδη όχι στον όμιλό του, αλλά σε τρίτες επιχειρήσεις, κυρίως αμερικανικές. Επενδύει στην αμερικανική Conklink λίγο πριν αυτή βάλει «λουκέτο», δίνοντας ποσά πολύ μεγαλύτερα της εκτιμώμενης αξίας. Διαπραγματεύεται την αγορά της τουρκικής Gantech και όταν πετυχαίνει τιμή δίνει τρεις φορές πάνω το ποσό. Αγοράζει μειοψηφικό πακέτο του Eurofootball (βουλγαρική λοταρία) με 20 εκατ. ευρώ αντί για 2 που είχε εκτιμηθεί. Όλ’ αυτά ενώ ο όμιλος επιχειρήσεών του είναι εισηγμένος στο Χρηματιστήριο.
Ταυτόχρονα, ο Κόκκαλης εγκαταλείπει τους συμμάχους του στα Βαλκάνια και παρουσιάζει ενδιαφέρον για πέρα από τον Ατλαντικό. Οι παλιοί του φίλοι, ο Ρώσος Σμιρνόφ, οι Σέρβοι Στοΐκοβιτς και Μιλουτίνοβιτς, οι Βούλγαροι Κολάροφ και Γκεγκένοφ και ο Βασίλι Τορμπουκόφσκι από τα Σκόπια κάνουν συχνά παράπονα για τον Κόκκαλη που δεν βλέπουν πια.
Η στροφή που καθιερώνει η Νίκη Τζαβέλα για τον Όμιλο Κόκκαλη τον θέλει στενό συνεργάτη των αμερικανικών πανεπιστημίων και ιδρυμάτων. Στο Χάρβαρντ, ο γιος του παλιού κομουνιστή δημιουργεί δικό του τμήμα. Ενώ στο Athens Information Technology που λειτουργεί στην Intracom, μυαλά απ’ όλο τον κόσμο προετοιμάζονται να δημιουργήσουν τη νέα πραγματικότητα. Με την έγκριση του Κόκκαλη, πολιτικοί και δημοσιογράφοι από την Ελλάδα παρακολουθούν προγράμματα για young leaders στο Χάρβαρντ.
Ο Κόκκαλης δείχνει να έχει εγκαταλείψει και τον επί χρόνια παραδοσιακό του εταίρο την Ericsson ακολουθώντας έναν άλλο δρόμο. Στο τέλος αυτού του δρόμου ήταν η πώληση της Intracom στους Ρώσους. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, προσπαθώντας να επενδύσουν στις νέες επικοινωνίες, δημιούργησαν την εταιρεία Systema, κάτι σαν τη ρωσική Intracom. Η Systema δημιούργησε μια θυγατρική, τη Citronic, η οποία έχτισε στην περιοχή Ζελένογκραντ μια κλειστή τεχνολογική πόλη. Οι δύο εταιρείες προχώρησαν στην αγορά της Intracom με πολύ χαμηλό τίμημα. Ο Σωκράτης Κόκκαλης κράτησε μόνο την Intracom Defence, μία επιχείρηση ηλεκτρονικών συστημάτων Άμυνας που συνεργάζεται με τους Αμερικανούς. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Σωκράτης Kόκκαλης δεν έχει εκκρεμότητες, αλλά έχει δώσει την αυτοκρατορία του σε τρίτους.
Ο μυστηριώδης κύριος Jung
Η σχέση του Κόκκαλη με τη Siemens είναι από πολύ παλιά. Στο πρόσωπό του η γερμανική εταιρεία βρήκε έναν καλό συνεταίρο και καλό γνώστη και χειριστή του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Η Siemens δεν θα ήταν αυτό που είναι αν δεν υπήρχε ο Κόκκαλης. Ένας από τα πρόσωπα-κλειδιά στη σχέση του Κόκκαλη με το γερμανικό κολοσσό είναι ο Volker Jung. Ο Jung διετέλεσε διευθυντής της Siemens και το 2003, όταν αποστρατεύτηκε από τις γερμανικές του υποχρεώσεις, βρέθηκε στο ΔΣ της Intracom. Στη συνέχεια, ο Jung μπήκε στο ΔΣ της ρωσικής Systema, η οποία αγόρασε την Intracom. Κάποιοι, μάλιστα, προσπάθησαν να βάλουν στο παρελθόν τον Jung και στο ΔΣ του ΟΤΕ. Πριν από μερικούς μήνες, το γερμανικό περιοδικό Spiegel αποκάλυψε πως ο Jung είχε σχέσεις με τη BNP, τις Μυστικές Υπηρεσίες της Γερμανίας.
Ο Σωκράτης Κόκκαλης, το δίχως άλλο, κατάφερε πολλές φορές να ρίξει τα «τείχη» της ζωής του. Ίσως χρησιμοποίησε και κάποια άλλα που του ήταν απαραίτητα. Ο πρόεδρος του Θρύλου είναι ο ίδιος ένας θρύλος. Ο πρωταγωνιστής μιας ιστορίας με ιδεολογίες, πράκτορες, σημαντικές αποφάσεις και σίγουρους χειρισμούς. Όσοι προσπάθησαν μέχρι σήμερα να ανακαλύψουν τι έχει γίνει στη ζωή του, εκτός από τα τείχη, συνάντησαν και τοίχους. Στεγανοποιητικούς τοίχους, που φτιάχνει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, δείχνοντας να προστατεύει τον εαυτό του…
TOY ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ
H ιστορία του Σωκράτη Κόκκαλη είναι γεμάτη τείχη. Ίσως αυτό του Ανατολικού Βερολίνου, όπου έζησε ως ανήσυχος έφηβος, να είναι μόνο ένας συμβολισμός. Τα μεγάλα τείχη τα έστησε ή τα γκρέμισε μόνος του. Το τείχος της ιδεολογικής απομόνωσης της οικογένειάς του, του πολιτικού πρόσφυγα, είναι απ’ αυτά που γκρέμισε. Για να φτιάξει το τείχος μιας τεράστιας οικονομικής αυτοκρατορίας, που δεν περικλείει μόνο τη δύναμή του, αλλά και τους οπαδούς του. Γηπεδικούς, οικονομικούς, πολιτικούς. Όταν το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, ο Σωκράτης Κόκκαλης παραλίγο να αντικρίσει και τα δικά του συντρίμμια. Από τα αρχεία της Στάζι, αλλά και το ίδιο το γερμανικό Κοινοβούλιο, ξεπήδησαν κατηγορίες για κατασκοπία και «μαύρες» συναλλαγές. Οι κατηγορίες δεν είχαν καμία νομική επίπτωση. Ο Κόκκαλης ήταν προστατευμένος πίσω από το τείχος όχι πια προστατών, αλλά του ίδιου του πολιτικού συστήματος που και ο ίδιος δημιούργησε.
Πολλοί πιστεύουν πως ο θόρυβος δημιουργήθηκε απλώς για να τον πιέσει να παραδώσει σε άλλα χέρια την αυτοκρατορία του. Όπως και να ’χει, ο Σωκράτης Κόκκαλης αποδεικνύει πως καταφέρνει να μετατρέψει τα τείχη σε… τύχη. Όσοι είναι φίλοι του Σωκράτη Κόκκαλη έχουν πάμπολλους λόγους να μην μιλάνε γι’ αυτόν. Και όσοι είναι εχθροί, συνήθως δύο: είτε φοβούνται είτε πιστεύουν πως μπορεί να γίνουν σαν κι αυτόν. Ένας πάντως απ’ αυτούς, που δεν αποκαλείς ούτε φίλο αλλά ούτε και εχθρό –μάλλον συνοδοιπόρο–, αποδίδει στον Κόκκαλη τη φράση: «Έχω βαρεθεί στην Ελλάδα οι πολιτικοί να μου έρχονται συνέχεια με το χέρι απλωμένο και μετά να θέλουν να αποκαλούνται τίμιοι. Ας γίνει ένα αμερικανικό σύστημα με χορηγίες επίσημες, να τελειώνουμε». Είτε ο Κόκκαλης ενέδωσε στο απλωμένο χέρι των πολιτικών είτε όχι, η φράση του εξηγεί πολλά για την κατάντια της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τον ίδιο άνθρωπο, ο Σωκράτης Κόκκαλης έχει μια μοναδική ιδιότητα να κινείται με κινητήρια δύναμη τις δυσκολίες. Άλλωστε, η πορεία του ξεκίνησε όταν διαπιστώθηκε η δυσκολία του να προσαρμοστεί στο οικογενειακό πρότυπο της σκληρής αξιακής Αριστεράς και των θυσιών. Έριξε το οικογενειακό-κομματικό τείχος για να κάνει την τύχη του.
Ο Πέτρος (Κόκκαλης) και ο λύκος (Σωκράτης)
Ο Σωκράτης Κόκκαλης γεννήθηκε το Μάιο του 1939. Ο πατέρας του, Πέτρος, ήταν από τα επιφανή στελέχη της ελληνικής Αριστεράς. Καθηγητής Ιατρικής, αποτέλεσε μαζί με άλλους διανοούμενους –τον Σβώλο, τον Γληνό, τον πατέρα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη– τα στελέχη της Κυβέρνησης του Βουνού. Η μητέρα του Σωκράτη όμως, η Νίκη, ήταν ουσιαστικά η αριστερή συνείδηση πίσω από τον Πέτρο. Νοσοκόμα, βοηθός του Πέτρου Κόκκαλη και μέλος του ΚΚΕ, έγινε ο έρωτάς του και ο ιδεολογικός του φάρος. Αυτή ακολούθησε στο βουνό ο διανοούμενος γιατρός κι έγινε αργότερα σύμβολο ο ίδιος της Αριστεράς. Το 1949, ο Σωκράτης Κόκκαλης είναι 10 χρόνων, όταν τα ένοπλα τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού, ηττημένα από τον Εθνικό Στρατό, περνάνε στα σοσιαλιστικά κράτη. Ο Πέτρος Κόκκαλης, μετά από περιήγησή του στα κράτη του υπαρκτού Σοσιαλισμού –είναι, άλλωστε, υπεύθυνος για το πέρασμα των παιδιών στα σοσιαλιστικά κράτη–, θα καταλήξει στο Βερολίνο. Λαμπρός επιστήμονας εκτός από κομουνιστής, γίνεται διευθυντής του Καρδιοχειρουργικού Ινστιτούτου στο Ανατολικό Βερολίνο, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Humboldt και προσωπικός γιατρός του ηγέτη της Ανατολικής Γερμανίας Βάλτερ Ούλμπριχ και αργότερα του Χόνεκερ. Ο Σωκράτης μεγαλώνει με τον απόηχο της ήττας αλλά τα προνόμια της νομενκλατούρας. Η οικογενειακή ιστορία, και πολύ περισσότερο αυτή του κόμματος, δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Η προνομιακή, ωστόσο, θέση της οικογένειάς του του επιτρέπει να κάνει σπουδές Φυσικής και Ηλεκτρονικής στη Μόσχα και αργότερα στην Ακαδημία Επιστημών του Ανατολικού Βερολίνου. Μετά τις σπουδές, ο Σωκράτης Κόκκαλης εργάζεται ως Φυσικός στη Γερμανική Τηλεόραση (Ανατολικό Βερολίνο). Ο κόσμος του Ανατολικού Βερολίνου όμως μοιάζει πολύ στενός γι’ αυτόν. Το 1963, η αστυνομία τον συλλαμβάνει για μικρολαθρεμπόριο ειδών από το Δυτικό Βερολίνο.
Ο Σωκράτης είναι έκδηλο πως είναι εκτός των «τειχών» της οικογενειακής αντίληψης και των τειχών του Βερολίνου. Εν ολίγοις, είναι μια δυσάρεστη κατάσταση. Με προτροπή του πατέρα του μπαίνει στον κομματικό μηχανισμό, ο οποίος φαντάζει ως ιδεολογική αναμόρφωση. Το 1964 όμως ο Σωκράτης φεύγει για το Μιλάνο. Εκεί αναλαμβάνει την εμπορική εκπροσώπηση της μιλανέζικης εταιρείας Interis για το Ανατολικό Μπλοκ.
Εκείνη την εποχή, ένας άλλος νεολαίος, ο Θόδωρος Πάγκαλος, θα βρεθεί στο Μιλάνο ως υπεύθυνος της Νεολαίας Εξωτερικού του ΚΚΕ. Σε ένα παγκάκι θα συναντήσει το σύντροφο Σωκράτη για να συζητήσουν τις θέσεις του κόμματος και την ανάγκη δημιουργίας ενός δυνατού κομματικού μηχανισμού. Ο Σωκράτης θα ακούσει όλη την ανάλυση του Πάγκαλου για το κόμμα και τη Σοβιετική Ένωση και, παρότι γιος κάποιου που πολέμησε γι’ αυτά, θα απαντήσει αποστομωτικά: «Εμένα, φίλε, δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά. Εγώ θα κάνω μπίζνες». Στην οικογένεια Κόκκαλη, ο Σωκράτης είναι το μαύρο πρόβατο. Ζητά από τον πατέρα του, από το 1963 ακόμη, να μεσολαβήσει μέσω των γνωριμιών του στην Ένωση Κέντρου που κυβερνά για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το μαύρο πρόβατο αρχίζει να γίνεται λύκος. Μόνο που η ιστορία έχει κι άλλο μαύρο. Απ’ το σκοτεινό της υπόγειας ιστορίας.
Όταν ο Κόκκαλης έκανε το σταυρό του
Το 1965 ο Κόκκαλης επιστρέφει στην Ελλάδα με τη μεσολάβηση του βουλευτή του Κέντρου και εκδότη της Αθηναϊκής Παπαγεωργίου. Στις 25 Φεβρουαρίου του 1967, λίγο πριν τη χούντα, μαζί με τον Άρη Βουδούρη –μετέπειτα εκδότη του Ελεύθερου Τύπου– δημιουργούν την εταιρεία Gimex που εκπροσωπεί διάφορες εταιρείες εμπορίου της Ανατολικής Γερμανίας στην Ελλάδα. Ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν θυμίζει σε τίποτα την οικογενειακή παράδοση. Είναι ένας κοσμικός νεαρός, με γνωριμίες στον πολιτικό και καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής. Ενίοτε και έρωτες. Η χούντα πιστεύει πως ο γιος του Πέτρου Κόκκαλη έχει αποσκιρτήσει. Ο Σωκράτης παντρεύεται την κόρη του Σκούρα, της γνωστής οικογένειας με τα κινηματογραφικά στούντιο 20th Century, τα Costa Boda και άλλες επιχειρήσεις. Ξεκινώντας από την κομουνιστική νομενκλατούρα, κατακτά την αστική. Με τη Σκούρα θα κάνει ένα γιο, τον Πέτρο. Το σύστημα εμπιστεύεται τον Σωκράτη Κόκκαλη. Οι χουντικοί, στα πλαίσια ενός περίεργου εθνικισμού, δεν ανθίστανται στις εμπορικές σχέσεις με την Ανατολική Γερμανία. Μετά από ρήξη με τον Άρη Βουδούρη, τον Ιούνιο του 1974 ο Σωκράτης Κόκκαλης, με συνεταίρο τον Κωνσταντίνο Δημητριάδη –έναν άνθρωπο που παραμένει εξ απορρήτων του–, δημιουργεί την εταιρεία Integra. Η εταιρεία εκπροσωπεί στην Ελλάδα την ανατολικογερμανική AHB Elektrochnik. Η AHB δραστηριοποιείται σε ηλεκτρονικά συστήματα και τεχνολογία υψηλής τάσης. Ο Κόκκαλης παίρνει δουλειές από τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ.
Όσοι έζησαν την εποχή εκείνη του Κόκκαλη περιγράφουν έναν επιχειρηματία με θράσος και μεγάλη εφευρετικότητα. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που κατάφερε να διεισδύσει στον ΟΤΕ. Ο Κόκκαλης είχε εντοπίσει πως ο διοικητής του ΟΤΕ Αλεξανδρόπουλος –ο οποίος, παρότι υπηρέτησε επί χούντας, θεωρείται από τους θεμελιωτές του Οργανισμού– ήταν ένας θρησκόληπτος άνθρωπος που πήγαινε συχνά στην εκκλησία. Επέλεξε, λοιπόν, να τον προσεγγίσει εμφανιζόμενος και ο ίδιος ως καλός χριστιανός. Πήγαινε στη Λειτουργία, έκανε βαθιές μετάνοιες και διαρκείς σταυρούς. Μέσα στην ιερότητα του χώρου έγινε η γνωριμία που αποδείχθηκε εξίσου ιερή για την πορεία του Κόκκαλη. Έγινε μεγαλοπρομηθευτής του ΟΤΕ και γνωρίστηκε με τους ανθρώπους του μεγάλου προμηθευτή: της Siemens.
Το 1977 το ελληνικό κράτος ψήφισε νόμο σύμφωνα με το οποίο εταιρείες που παίρνουν δουλειές του Δημοσίου πρέπει να έχουν τουλάχιστον 30% ελληνική συμμετοχή. Έτσι Κόκκαλης και Δημητριάδης, με τη σύμφωνη γνώμη και τη συμμετοχή του Roland Winckler της ανατολικογερμανικής ΑΗΒ, δημιουργούν την Intracom. Μια επιχείρηση με 10 άτομα, που στεγάζεται σε παράγκες στην Αργυρούπολη. Συναρμολογεί ανατολικογερμανικό ηλεκτρονικό υλικό και το πουλάει στον ΟΤΕ. Από τους πρώτους πελάτες είναι και το ΚΚΕ. Οι παλιοί συχνάζοντες στον Περισσό θυμούνται τις πορτοκαλί και βυσσινί συσκευές με το σήμα της Intracom. Τα επόμενα χρόνια, η εταιρεία στην οποία υπάρχει πάντα ένας Ανατολικογερμανός, ο Her Wittan, θα γίνει βασικός προμηθευτής του Δημοσίου και βέβαια ένας παγκόσμιος κολοσσός.
Η τύχη λίγο πριν πέσει το Τείχος
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, οι επικοινωνίες είναι σε πλήρη ανάπτυξη σε όλη την Ευρώπη. Ο ψηφιακός κόσμος φαντάζει ως ο μελλοντικός κόσμος. Η τηλεφωνία από αναλογική γίνεται ψηφιακή. Αυτό σημαίνει πως ο τεχνολογικός εξοπλισμός σε όλες τις χώρες αλλάζει. Τεράστια κέρδη για τις εταιρείες που αναλαμβάνουν την εγκατάσταση των νέων τηλεπικοινωνιών. Εκείνη την εποχή ο Κόκκαλης είχε την τύχη να γνωρίσει δύο ανθρώπους κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου: Τον Γιώργο Λούβαρη και τον Θεοφάνη Τόμπρα, μετέπειτα διοικητή του ΟΤΕ. Ο Κόκκαλης παρακολουθεί τις εξελίξεις στην τεχνολογία και κάνει συμφωνία με την ιαπωνική NEC για να μπει στην ψηφιακή ελληνική αγορά. Ο Παπανδρέου έχει την άποψη πως οι τηλεπικοινωνίες πρέπει να είναι κρατική υπόθεση όπως και η ηλεκτρονική εξέλιξη. Δημιουργείται, μάλιστα, νομικά η ΕΛΒΗΛ, μια Εθνική Βιομηχανία Ηλεκτρονικών. Στην αγορά της Ευρώπης υπάρχει μια μάχη σε εξέλιξη για τις τηλεπικοινωνίες. Αμερικανικές εταιρείες προσπαθούν να εξασφαλίσουν, με αντίπαλο τις ευρωπαϊκές, τον εξοπλισμό της ψηφιακής πραγματικότητας. Τα ευρωπαϊκά κράτη επιλέγουν συστήματα ευρωπαϊκών εταιρειών. Η κατάσταση δείχνει να υπακούει σε μια μυστική συμφωνία των αρχηγών κρατών της Ευρώπης: στη Γηραιά Ήπειρο δεν πρέπει να μπουν αμερικανικά ηλεκτρονικά συστήματα. Τρεις είναι οι μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες, η γερμανική Siemens, η φινλανδική Ericsson και η γαλλική Alcatel. Οι εταιρείες μάλλον μοιράζουν μεταξύ τους την πίτα. Ο Παπανδρέου είναι υπέρ μιας εθνοκεντρικής λύσης, αλλά η Ελλάδα δεν προλαβαίνει να ακολουθήσει τον Τρίτο Δρόμο στις τηλεπικοινωνίες. Έτσι, μετά από πρόταση στον Κόκκαλη, αυτός αφήνει την ιαπωνική NEC και συμμαχεί με την Ericsson για τα ελληνικά ψηφιακά συστήματα, αλλά με εταίρο τη Siemens. H Ericsson δίνει τεχνολογία στην Ελλάδα και η Siemens ανταποδοτικά κατασκευάζει εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη. Έτσι δημιουργείται ένα μοτίβο «εθνικά συμφέρουσας λύσης».
Ο συνεταιρισμός αρχίζει να παίρνει τις ψηφιακές παροχές το 1986 στην Ελλάδα. Οι Αμερικανοί προσπαθούν να πάρουν κομμάτι της πίτας, αλλά είναι αδύνατον. Είναι μάλλον ενδεικτική η περίπτωση της αμερικανικής Northern Telecom, η οποία συμμετείχε σε διαγωνισμό για ψηφιακά με πολύ χαμηλή τιμή. Οι προσφορές άνοιξαν και την επόμενη μέρα θα εξετάζονταν οι υλικοτεχνικοί όροι. Η αμερικανική εταιρεία έβαλε security να φυλάνε το κτίριο για να μην υπάρξει κάποια επέμβαση στις τιμές. Την επόμενη μέρα όμως η επιτροπή «διαπίστωσε» πως είχε κάνει λάθος στα νούμερα. Η σύμπραξη Intracom – Siemens είχε δώσει χαμηλότερη τιμή. Οι Αμερικανοί πιστεύουν πως κάποιος άλλαξε το βράδυ τους φακέλους, αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν πώς έγινε σε ένα κτίριο που οι ίδιοι φύλαγαν. Πάντα υπάρχει μια κερκόπορτα. Ή ένα παράθυρο. Όταν το 1988 οι εκδότες άρχιζαν να πιέζουν τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο Σωκράτης Κόκκαλης, με την εφημερίδα του Επικαιρότητα και όσα μέσα διέθετε, τον υποστήριξε. Ο Σωκράτης Κόκκαλης κατάφερνε να διατηρεί σχέσεις, όπως και τα πρώτα χρόνια της άφιξής του στην Ελλάδα, με όλο το πολιτικό και κοσμικό φάσμα. Όταν έγινε η οικουμενική κυβέρνηση, μία από τις αποφάσεις της ήταν η συνέχιση της εγκατάστασης των ψηφιακών παροχών από τον Κόκκαλη και τη Siemens χωρίς διαγωνισμό. Σε μία από τις συσκέψεις των αρχηγών, ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ φέρεται να είπε: «Να δώσουμε μια δουλειά στο γιο του Πέτρου». Η μετέπειτα κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίστηκε κι αυτή, κατά έναν περίεργο τρόπο, «Κοκκαλική». Το ’93 δίνει τα ψηφιακά στους Κόκκαλη – Siemens. Επίσης, δίνει άδεια κινητής τηλεφωνίας στην Panafon του Κόκκαλη, αποκλείοντας μάλιστα με νόμο τον ΟΤΕ από άδεια κινητής τηλεφωνίας. Ο ισχυρός επιχειρηματίας κάνει επί Μητσοτάκη σύμβαση με τον ΟΠΑΠ και παίρνει το «Ξυστό». Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπεσε με την αποστασία του Συμπιλίδη, στις λίγες ώρες που μεσολάβησαν μέχρι την ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό της προκήρυξης εκλογών, ο υφυπουργός Πέτρος Δούκας φρόντισε να υπογράψει μια μάλλον βασική, κατ’ αυτόν, για τη χώρα σύμβαση πριν αποχωρήσει: Αυτή που παραχωρούσε το «Ξυστό» στον Σωκράτη Κόκκαλη. Αργότερα, ο Πέτρος Δούκας , πριν ξαναγίνει υφυπουργός, εργάστηκε ως στέλεχος της Ericsson. Επί Καραμανλή του νεώτερου ο κατά Μπαϊρακτάρη νταβατζής συνεχίζει να παίρνει δουλειές. Όταν η σύμβαση με την Intralot του Κόκκαλη έληξε, προκηρύχθηκε διαγωνισμός, αλλά ο διαγωνισμός ακυρώθηκε και πήρε το «Στοίχημα» με απευθείας ανάθεση και πάλι ο Κόκκαλης.
]Ο «Ρόκκο» και τα αδέλφια του στη Στάζι
Η τύχη του Σωκράτη Κόκκαλη δείχνει να τον εγκαταλείπει όταν πέφτουν τα τείχη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Παρότι απογαλακτισμένος από το κομουνιστικό οικογενειακό παρελθόν, αρχίζει να ζει έναν εφιάλτη που μοιάζει με την εκδίκηση αυτών που απαρνήθηκε. Το 1995 η Γερμανία κάνει μήνυση κατά του Σωκράτη Κόκκαλη για λόγο που κανένας δεν μπορούσε να υποψιαστεί. Το Τείχος μόλις είχε πέσει και τα αρχεία της Στάζι, της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας, περνάνε στις δυτικές γερμανικές Αρχές. Οι μυστικές υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας ενημερώνουν την Κεντρική Υπηρεσία Ερευνών Κυβερνητικών Εγκλημάτων (ZERV) πως υπάρχουν πληροφορίες ότι οι εταιρείες του Σωκράτη Κόκκαλη, από την Integra έως και την Intracom, ήταν εταιρείες που δημιουργήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες της Ανατολικής Γερμανίας, με σκοπό τη βιομηχανική κατασκοπία αλλά και το οικονομικό όφελος. Υπό αυτή την έννοια, με την ενοποίηση της Γερμανίας, οι εταιρείες αυτές ανήκουν στο γερμανικό Δημόσιο και όχι στον Κόκκαλη.
Η γερμανική Βουλή με ανακριτικές επιτροπές της ασχολείται με το θέμα. Στην Ελλάδα όμως φτάνει μόνο ο απόηχος όλων αυτών. Ο Κόκκαλης κατηγορείται ως πράκτορας της Στάζι, αλλά στην Ελλάδα κυκλοφορούν φήμες και όχι δημοσιεύματα. Καταστάσεις που μοιάζουν με εκβιασμό και όχι με δημοσιογραφία ή πολιτική.
Το 1997, η προανακριτική εξέταση για την υπόθεση Κόκκαλη σταμάτησε στη Γερμανία, μετά από αντικρουόμενες καταθέσεις πρώην πρακτόρων. Το γερμανικό Δημόσιο δεν κατάφερε –ή δεν ήθελε κατά Γερμανούς βουλευτές– να αποδείξει πως χρήματα από τη Στάζι δημιούργησαν τον οικονομικό κολοσσό του Κόκκαλη. Πρακτικά, δηλαδή, οι Γερμανοί σταμάτησαν να διεκδικούν την περιουσία του Κόκκαλη. Τα αρχεία όμως της Στάζι είναι πολύ εντυπωσιακά για πολλά που αφορούν τη ζωή και τη δράση κάποιου «Σωκράτη Κόκκαλη» που υπήρξε συνεργάτης των ανατολικών μυστικών υπηρεσιών.
Στις 21 Ιανουαρίου του 1963, ένας πράκτορας της Στάζι συναντιέται στο μπαρ «Βαρσοβία» με έναν νεαρό, γιο πολιτικού πρόσφυγα από την Ελλάδα. Ο νεαρός είχε πιαστεί πριν από μέρες να κάνει λαθρεμπόριο προϊόντων από το Δυτικό Βερολίνο και του κατασχέθηκε το αυτοκίνητο. Ο πράκτορας του προτείνει να του επιστρέψει το αυτοκίνητο, αλλά αυτός πρέπει να συνεργαστεί μαζί του, δίνοντας πληροφορίες. Ο νεαρός συμφωνεί και έκτοτε γίνεται πληροφοριοδότης της Στάζι με τον κωδικό «Ρόκκο».
Στις 11 Δεκεμβρίου του 1968, όπως φαίνεται από τα αρχεία της Στάζι, ο φάκελος του «Ρόκκο» μπαίνει στο αρχείο. Να τι γράφει:
«Ο GI (πληροφοριοδότης) “Ρόκκο” στρατολογήθηκε το 1963. Δούλευε με ειλικρίνεια για το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) και έδωσε μια σειρά από αξιόπιστες πληροφορίες. Ως Έλληνας πολίτης ζούσε στην Ανατολική Γερμανία και δεν είχε στην αρχή ελληνικό διαβατήριο, επειδή οι γονείς του ήταν πολιτικοί πρόσφυγες. Το 1964 πήρε διαβατήριο και μπορούσε να επισκεφθεί το Δυτικό Βερολίνο. Το 1965 μετακόμισε στην Ελλάδα με στόχο να επιστρέψει αργότερα. Οι επαφές κόπηκαν. Στη διάρκεια των επισκέψεών του στην Ανατολική Γερμανία δεν παρουσιάστηκε. Γι’ αυτό το λόγο τα έγγραφα του GI θα πηγαίνουν στο Τμήμα ΧΙΙ στο αρχείο με την ένδειξη “απόρρητο”. Όταν επιστρέψει ο GI, θα ξαναγίνουν επαφές μαζί του.
Υπογραφή Ντέτσερ»
Ο φάκελος του «Ρόκκο» μοιάζει με το φάκελο ενός πληροφοριοδότη που υπέπεσε σε μια νεανική τρέλα. Για τις Αρχές της Γερμανίας όμως δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Στα αρχεία της Στάζι υπάρχει μια έκθεση με την υπογραφή «Σωκράτης Κόκκαλης», όπου προτείνεται να γίνει μια κοινή ελληνοανατολικογερμανική επιχείρηση με σκοπό να βοηθήσει τους σκοπούς της Ανατολικής Γερμανίας. Ο υπογράφων γράφει στην έκθεσή του:
«Το Φεβρουάριο του ’65 πήρα την αντιπροσωπεία της ιταλικής Interis από το Μιλάνο για την Ανατολική Γερμανία, τη Ρουμανία και την Πολωνία. Ταυτόχρονα, με απασχόλησε η ερώτηση τι θα μπορούσα να προσφέρω εγώ για την ανάπτυξη του εμπορίου ανάμεσα σε Ανατολική Γερμανία και Ελλάδα. Ήθελα να χρησιμοποιήσω τις σχέσεις που έχω χάρη στον πατέρα μου στην Ελλάδα για να ιδρύσω μια τέτοια εταιρεία». Ο υπογράφων αναφέρεται σε συνάντηση που είχε κατά τη διάρκεια εμπορικής έκθεσης στη Λειψία με το βουλευτή της Ένωσης Κέντρου και εκδότη Παπαγεωργίου και τη βοήθεια που θα μπορούσε να προσφέρει σε αυτό το σκοπό. Η εταιρεία σκοπό θα είχε να πλησιάζει πολιτικούς και υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης. Την εταιρεία, σύμφωνα με τον Παπαγεωργίου, θα μπορούσαν να στηρίξουν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Στεφανόπουλος, ο υπουργός Οικονομικών Μητσοτάκης, ο υπουργός Μεταφορών Αλαμανής και ο βιομήχανος Τομ Πάππας.
Μέσα από αυτή την αναφορά, οι γερμανικές Αρχές προσπάθησαν να αποδείξουν σχέση των επιχειρήσεων του Σωκράτη Κόκκαλη με σχέδια της Στάζι. Κατέληξαν πως δεν αποδεικνύεται σχέση. Αποδεικνύεται όμως πως ο Ανατολικογερμανός συνεταίρος του Κόκκαλη, αφεντικό της AHB, Roland Winckler, ήταν στέλεχος της Στάζι με τον κωδικό «Peter Schumann», ο οποίος έδινε πληροφορίες που έπαιρνε από τον Κόκκαλη.
Μίζες αλά Στάζι
Στην ανάκρισή του από τις γερμανικές Αρχές ο συνεταίρος του Κόκκαλη αρνήθηκε πως υπήρχε τέτοιο σχέδιο δημιουργίας μεικτής εταιρείας για τους σκοπούς της Στάζι.
Είναι αποδεδειγμένο και καταγράφεται στα πρακτικά της γερμανικής Βουλής πως ο Κόκκαλης έπαιρνε από την ανατολικογερμανική ΑΗΒ προμήθεια 5%-10% για δουλειές που έπαιρναν οι εταιρείες τους. Τα ποσά έμπαιναν στο γερμανικό λογαριασμό με αριθμό 709 και από εκεί μεταφέρονταν σε διάφορους λογαριασμούς με πολλούς αποδέκτες κυρίως στην Ελβετία. Από το 1986 έως το 1991 ο λογαριασμός αυτός πιστώθηκε με 1,7 εκατ. μάρκα και 11 εκατ. δολάρια. Τα ποσά αυτά, σύμφωνα με τα έγγραφα των γερμανικών Αρχών, δεν πήγαιναν όλα στον Κόκκαλη, αλλά και σε μίζες για τη δημιουργία ευνοϊκών όρων για δημόσιες δουλειές στην Ελλάδα. Δηλαδή, είναι άγνωστο αν η Siemens αντέγραψε τη Στάζι στη μιζοδότηση ή αντίστροφα. Μάλιστα, τον Ιανουάριο του 1985 ο Winckler πήρε εντολή από τη Στάζι να ελέγξει την πιθανότητα χρηματοδότησης του κυβερνώντος κόμματος στην Ελλάδα με ποσοστό 2% επί των συμβολαίων. Το σχέδιο αυτό επιβεβαίωσε και ο πράκτορας της Στάζι Κοχ στις γερμανικές Αρχές, αλλά λίγο νοιάζονταν οι Γερμανοί, Δυτικοί ή Ανατολικοί, για το αν έπαιρναν μίζα οι Έλληνες. Οι Έλληνες, οι οποίοι θα έπρεπε να ενδιαφερθούν, δεν το έκαναν. Η ελληνική Δικαιοσύνη άφησε να παραγραφούν οι κατηγορίες που αφορούσαν αυτές τις υποθέσεις. Οι υποθέσεις έκλεισαν, αφού κλείστηκαν για πολύ καιρό στα ανακριτικά γραφεία. Ίσως η ανακριτική της ελληνικής Βουλής να ξανανοίξει την υπόθεση.
Οι θρύλοι, η πραγματικότητα και ο Θρύλος
Το 1993, ο Σωκράτης Κόκκαλης έκανε μια άλλου είδους επένδυση: Προχώρησε στην αγορά του Ολυμπιακού. Πολλοί διείδαν σε αυτό μια σημαντική επένδυση, άλλοι μίλησαν για την αγνή αγάπη για την ομάδα του Πειραιά και κάποιοι άλλοι για την ανάγκη του να αποκτήσει λαϊκά ερείσματα. Το Τείχος είχε πέσει, τα φαντάσματα του παρελθόντος ξυπνούσαν και το να ταυτιστείς με το Θρύλο είναι ο πιο ισχυρός θρύλος. Ο Κόκκαλης πέρασε διάφορες περιπέτειες, χαρακτηρίστηκε με διάφορους τρόπους, αλλά γεγονός είναι πως αυτό που υπερισχύει είναι το «πρόεδρος».
Στα μέσα του ’90, ενώ ήταν σε εξέλιξη η έρευνα των γερμανικών Αρχών για τον Σωκράτη Κόκκαλη, λίγο πριν αποφανθούν πως είχε σχέσεις με τη Στάζι αλλά οι επιχειρήσεις δεν είναι των Ανατολικών, στη ζωή του επιχειρηματία εμφανίστηκε η Νίκη Τζαβέλα. Ίσως η δεύτερη πιο σημαντική Νίκη μετά τη μητέρα του. Η κυρία Τζαβέλα τότε δεν είχε σχέση με την πολιτική. Ήταν μια σύμβουλος του Ομίλου Λάτση, με πολύ καλές σχέσεις με τον αμερικανικό παράγοντα. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα –αιφνίδια, όπως λένε οι παλιοί συνεργάτες του– ανέλαβε τον Όμιλο Κόκκαλη. Και όπως η Νίκη Κόκκαλη, η στιβαρή μάνα καθόρισε το δρόμο του, έτσι και η Νίκη Τζαβέλα καθόρισε το επιχειρηματικό του μέλλον.
Ο Κόκκαλης σταμάτησε την επιθετική επιχειρηματική πολιτική και άρχισε να χάνει τις «γωνίες» του ενεργητικού επιχειρηματία. Έκανε κινήσεις που απέφεραν κέρδη όχι στον όμιλό του, αλλά σε τρίτες επιχειρήσεις, κυρίως αμερικανικές. Επενδύει στην αμερικανική Conklink λίγο πριν αυτή βάλει «λουκέτο», δίνοντας ποσά πολύ μεγαλύτερα της εκτιμώμενης αξίας. Διαπραγματεύεται την αγορά της τουρκικής Gantech και όταν πετυχαίνει τιμή δίνει τρεις φορές πάνω το ποσό. Αγοράζει μειοψηφικό πακέτο του Eurofootball (βουλγαρική λοταρία) με 20 εκατ. ευρώ αντί για 2 που είχε εκτιμηθεί. Όλ’ αυτά ενώ ο όμιλος επιχειρήσεών του είναι εισηγμένος στο Χρηματιστήριο.
Ταυτόχρονα, ο Κόκκαλης εγκαταλείπει τους συμμάχους του στα Βαλκάνια και παρουσιάζει ενδιαφέρον για πέρα από τον Ατλαντικό. Οι παλιοί του φίλοι, ο Ρώσος Σμιρνόφ, οι Σέρβοι Στοΐκοβιτς και Μιλουτίνοβιτς, οι Βούλγαροι Κολάροφ και Γκεγκένοφ και ο Βασίλι Τορμπουκόφσκι από τα Σκόπια κάνουν συχνά παράπονα για τον Κόκκαλη που δεν βλέπουν πια.
Η στροφή που καθιερώνει η Νίκη Τζαβέλα για τον Όμιλο Κόκκαλη τον θέλει στενό συνεργάτη των αμερικανικών πανεπιστημίων και ιδρυμάτων. Στο Χάρβαρντ, ο γιος του παλιού κομουνιστή δημιουργεί δικό του τμήμα. Ενώ στο Athens Information Technology που λειτουργεί στην Intracom, μυαλά απ’ όλο τον κόσμο προετοιμάζονται να δημιουργήσουν τη νέα πραγματικότητα. Με την έγκριση του Κόκκαλη, πολιτικοί και δημοσιογράφοι από την Ελλάδα παρακολουθούν προγράμματα για young leaders στο Χάρβαρντ.
Ο Κόκκαλης δείχνει να έχει εγκαταλείψει και τον επί χρόνια παραδοσιακό του εταίρο την Ericsson ακολουθώντας έναν άλλο δρόμο. Στο τέλος αυτού του δρόμου ήταν η πώληση της Intracom στους Ρώσους. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, προσπαθώντας να επενδύσουν στις νέες επικοινωνίες, δημιούργησαν την εταιρεία Systema, κάτι σαν τη ρωσική Intracom. Η Systema δημιούργησε μια θυγατρική, τη Citronic, η οποία έχτισε στην περιοχή Ζελένογκραντ μια κλειστή τεχνολογική πόλη. Οι δύο εταιρείες προχώρησαν στην αγορά της Intracom με πολύ χαμηλό τίμημα. Ο Σωκράτης Κόκκαλης κράτησε μόνο την Intracom Defence, μία επιχείρηση ηλεκτρονικών συστημάτων Άμυνας που συνεργάζεται με τους Αμερικανούς. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Σωκράτης Kόκκαλης δεν έχει εκκρεμότητες, αλλά έχει δώσει την αυτοκρατορία του σε τρίτους.
Ο μυστηριώδης κύριος Jung
Η σχέση του Κόκκαλη με τη Siemens είναι από πολύ παλιά. Στο πρόσωπό του η γερμανική εταιρεία βρήκε έναν καλό συνεταίρο και καλό γνώστη και χειριστή του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Η Siemens δεν θα ήταν αυτό που είναι αν δεν υπήρχε ο Κόκκαλης. Ένας από τα πρόσωπα-κλειδιά στη σχέση του Κόκκαλη με το γερμανικό κολοσσό είναι ο Volker Jung. Ο Jung διετέλεσε διευθυντής της Siemens και το 2003, όταν αποστρατεύτηκε από τις γερμανικές του υποχρεώσεις, βρέθηκε στο ΔΣ της Intracom. Στη συνέχεια, ο Jung μπήκε στο ΔΣ της ρωσικής Systema, η οποία αγόρασε την Intracom. Κάποιοι, μάλιστα, προσπάθησαν να βάλουν στο παρελθόν τον Jung και στο ΔΣ του ΟΤΕ. Πριν από μερικούς μήνες, το γερμανικό περιοδικό Spiegel αποκάλυψε πως ο Jung είχε σχέσεις με τη BNP, τις Μυστικές Υπηρεσίες της Γερμανίας.
Ο Σωκράτης Κόκκαλης, το δίχως άλλο, κατάφερε πολλές φορές να ρίξει τα «τείχη» της ζωής του. Ίσως χρησιμοποίησε και κάποια άλλα που του ήταν απαραίτητα. Ο πρόεδρος του Θρύλου είναι ο ίδιος ένας θρύλος. Ο πρωταγωνιστής μιας ιστορίας με ιδεολογίες, πράκτορες, σημαντικές αποφάσεις και σίγουρους χειρισμούς. Όσοι προσπάθησαν μέχρι σήμερα να ανακαλύψουν τι έχει γίνει στη ζωή του, εκτός από τα τείχη, συνάντησαν και τοίχους. Στεγανοποιητικούς τοίχους, που φτιάχνει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, δείχνοντας να προστατεύει τον εαυτό του…
0 .
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι.
Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010
Εκδότης προς Σπ. Σπηλιωτόπουλο: Σε ένα μήνα ..."τελείωσες"...
tsak-giorgis.blogspot.com
Επειδή είναι τις μόδας αυτές τις μέρες η συζήτηση για μπλόκερς-εκβιαστές και τα σχετικά (χωρίς να έχει προκύψει μέχρι τώρα κάτι το χειροπιαστό) θα θέλαμε να κάνουμε μια απλή ερώτηση.
Την Παρασκευή ο ρ/σ «Ωμεγα 90 fm» φιλοξενούσε σε εκπομπή του τον πρώην υπουργό Αμυνας της Ν.Δ Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου ο οποίος επώνυμα έκανε μια συγκλονιστική καταγγελία. Είπε συγκεκριμένα ότι εκδότης...
αθηναϊκής εφημερίδας-τον οποίο δεν κατονόμασε- του ζήτησε να προμηθευτεί για τον στρατό συγκεκριμένα οχήματα.
Σύμφωνα με τον ίδιο το αρνήθηκε «επειδή υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για την προμήθεια που δεν μπορεί να παραβλεφθούν». Όταν η επιθυμία-εκβιασμός του εκδότη –σύμφωνα πάντα κατά τα λεγόμενα του πρώην υπουργού της δεξιάς- δεν ικανοποιήθηκε, ο εκδότης του διαμήνυσε μέσω του διευθυντή του πως «σε ένα μήνα φεύγετε από το Υπουργείο Αμυνας», πράγμα που συνέβη μετά κάποιον καιρό.
Το θέμα –και δικαιολογημένα- για δυο μέρες, Σάββατο και Κυριακή, γίνετε πρωτοσέλιδο στην τοπική εφημερίδα «Πελοπόννησος».
Τηλεοπτικά κανάλια και Πανελλαδικής κυκλοφορίες εφημερίδες δεν λένε και δεν γράφουν λέξη!!!!!
Εμείς που είμαστε απλοί μπλόκερς και δεν γνωρίζουμε από «δημοσιογραφική δεοντολογία», ρωτάμε: Αυτό επιτάσσει το δημοσιογραφικό «λειτούργημα»; Μια καραμπινάτη καταγγελία, όχι από έναν οποιονδήποτε πολίτη, αλλά από έναν πρώην υπουργό να την φάει το σκοτάδι;
Επειδή στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες ενδοεκδοτικές αντιπαραθέσεις και κάποια πράγματα είδαν το φως τις δημοσιότητας εμείς μπορεί να υποθέσουμε ποιον εκδότη εννοεί –ε, δεν ασχολούνται και όλοι οι εκδότες με στρατιωτικές προμήθειες- και να καταλάβουμε την αφωνία που έπαθαν όλα τα ΜΜΕ.
Θυμηθείτε τι γράφαμε σε ανάρτησή μας, μεταξύ άλλων σε ανύποπτο χρόνο:
"Δεν νομίζουμε να έχει ξαναγίνει μια εκδότρια εφημερίδας να απευθύνεται προσωπικά σε εκδότη άλλης και να του θέτει τέτοια ερωτήματα.
Και φυσικά μόνο τυχαία δεν είναι αυτή η παρέμβαση.
Με δυο λόγια, διαβάζοντας «μέσα απ’ τις γραμμές», η Μάνια μας λέει ότι ο Ψυχάρης χρησιμοποιώντας δημοσιογράφους-παπαγαλάκια της Αμερικάνικης και Βρετανικής πρεσβείας ετοιμάζετε να επεκτείνει τις δραστηριότητες του στο εμπόριο όπλων και στρατιωτικών προμηθειών..
Η Τεγοπούλου αισθάνεται «ριγμένη» και τον «καρφώνει»".
Υ.Γ Για να είμαστε ακριβείς υπάρχει και ο εκδότης του «Κέρδους», Θωμάς Λιακουνάκος, που παράλληλα με τις εκδοτικές επιχειρήσεις του, είναι και αντιπρόσωπος εταιριών που προμηθεύει το υπουργείο Αμυνας με οπλικά συστήματα και στρατιωτικό εξοπλισμό.
Όπως και να είναι όμως τέτοιες χοντρές καταγγελίες δεν μπορεί να μένουν μετέωρες.
http://lagio-gr.blogspot.no/2010/07/blog-post_26.html
Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010
Εκδότης προς Σπ. Σπηλιωτόπουλο: Σε ένα μήνα ..."τελείωσες"...
tsak-giorgis.blogspot.com
Επειδή είναι τις μόδας αυτές τις μέρες η συζήτηση για μπλόκερς-εκβιαστές και τα σχετικά (χωρίς να έχει προκύψει μέχρι τώρα κάτι το χειροπιαστό) θα θέλαμε να κάνουμε μια απλή ερώτηση.
Την Παρασκευή ο ρ/σ «Ωμεγα 90 fm» φιλοξενούσε σε εκπομπή του τον πρώην υπουργό Αμυνας της Ν.Δ Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου ο οποίος επώνυμα έκανε μια συγκλονιστική καταγγελία. Είπε συγκεκριμένα ότι εκδότης...
αθηναϊκής εφημερίδας-τον οποίο δεν κατονόμασε- του ζήτησε να προμηθευτεί για τον στρατό συγκεκριμένα οχήματα.
Σύμφωνα με τον ίδιο το αρνήθηκε «επειδή υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για την προμήθεια που δεν μπορεί να παραβλεφθούν». Όταν η επιθυμία-εκβιασμός του εκδότη –σύμφωνα πάντα κατά τα λεγόμενα του πρώην υπουργού της δεξιάς- δεν ικανοποιήθηκε, ο εκδότης του διαμήνυσε μέσω του διευθυντή του πως «σε ένα μήνα φεύγετε από το Υπουργείο Αμυνας», πράγμα που συνέβη μετά κάποιον καιρό.
Το θέμα –και δικαιολογημένα- για δυο μέρες, Σάββατο και Κυριακή, γίνετε πρωτοσέλιδο στην τοπική εφημερίδα «Πελοπόννησος».
Τηλεοπτικά κανάλια και Πανελλαδικής κυκλοφορίες εφημερίδες δεν λένε και δεν γράφουν λέξη!!!!!
Εμείς που είμαστε απλοί μπλόκερς και δεν γνωρίζουμε από «δημοσιογραφική δεοντολογία», ρωτάμε: Αυτό επιτάσσει το δημοσιογραφικό «λειτούργημα»; Μια καραμπινάτη καταγγελία, όχι από έναν οποιονδήποτε πολίτη, αλλά από έναν πρώην υπουργό να την φάει το σκοτάδι;
Επειδή στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες ενδοεκδοτικές αντιπαραθέσεις και κάποια πράγματα είδαν το φως τις δημοσιότητας εμείς μπορεί να υποθέσουμε ποιον εκδότη εννοεί –ε, δεν ασχολούνται και όλοι οι εκδότες με στρατιωτικές προμήθειες- και να καταλάβουμε την αφωνία που έπαθαν όλα τα ΜΜΕ.
Θυμηθείτε τι γράφαμε σε ανάρτησή μας, μεταξύ άλλων σε ανύποπτο χρόνο:
"Δεν νομίζουμε να έχει ξαναγίνει μια εκδότρια εφημερίδας να απευθύνεται προσωπικά σε εκδότη άλλης και να του θέτει τέτοια ερωτήματα.
Και φυσικά μόνο τυχαία δεν είναι αυτή η παρέμβαση.
Με δυο λόγια, διαβάζοντας «μέσα απ’ τις γραμμές», η Μάνια μας λέει ότι ο Ψυχάρης χρησιμοποιώντας δημοσιογράφους-παπαγαλάκια της Αμερικάνικης και Βρετανικής πρεσβείας ετοιμάζετε να επεκτείνει τις δραστηριότητες του στο εμπόριο όπλων και στρατιωτικών προμηθειών..
Η Τεγοπούλου αισθάνεται «ριγμένη» και τον «καρφώνει»".
Υ.Γ Για να είμαστε ακριβείς υπάρχει και ο εκδότης του «Κέρδους», Θωμάς Λιακουνάκος, που παράλληλα με τις εκδοτικές επιχειρήσεις του, είναι και αντιπρόσωπος εταιριών που προμηθεύει το υπουργείο Αμυνας με οπλικά συστήματα και στρατιωτικό εξοπλισμό.
Όπως και να είναι όμως τέτοιες χοντρές καταγγελίες δεν μπορεί να μένουν μετέωρες.
http://lagio-gr.blogspot.no/2010/07/blog-post_26.html
0 .
-
Τσακαλι
Re: Μαφιοκρατία,νταβατζήδες διαπλοκής
Σταύρος Ψυχάρης: ο κουμπάρος του χουντικού, του Αντρέα και του Κόκκαλη
Πηγή http://www.logiosermis.net/2012/09/blog ... P3wWMtVKlM
Της Ευγενίας Λουπάκη
Ιστορίες σαν του Σταύρου Ψυχάρη είχε μπόλικες το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του '60. Το παιδί του λαού, που ανεβαίνει πολύ ψηλά στης κοινωνίας τα σκαλιά, γίνεται πάμπλουτο και πανίσχυρο και ποιος ξέρει τι άλλο… Οι ήρωες των ταινιών εκείνων, βέβαια, δεν έπαιζαν γκολφ, ούτε το αγαπημένο τους φαγητό ήταν μακαρόνια με χαβιάρι, ούτε έχριζαν σήμερα μελλοντικό πρωθυπουργό τον ένα και μεθαύριο τον αντίπαλό του. αλλά πάντα η ζωή δεν ξεπερνάει τον κινηματογράφο; Στις ταινίες, το φτωχόπαιδο έμενε κατά βάθος «ψυχούλα» για τον Στ. Ψυχάρη όμως το σενάριο λέει άλλα και, κυρίως, το τέλος δεν γράφτηκε ακόμα…
«Εφτασα εδώ που έφτασα κι όπου θα φτάσω μόνο με τη σκληρή δουλειά» υποστηρίζει ο ίδιος (περιοδικό FLASH, Ιούλιος 1993). Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μας εξηγούσε με τι είδους «σκληρή δουλειά» έφτασε στο Αγιο Ορος, ωστόσο παρά τον ορυμαγδό των αντιδράσεων, ο κ. Ψυχάρης και το ΒΗΜΑ σιωπούν. Ας προσπαθήσουμε μόνοι μας, λοιπόν, χρησιμοποιώντας ψηφίδες πληροφοριών που συλλέξαμε, δημοσιεύματα που τον αφορούν και παλιότερες συνεντεύξεις του.
Αν ο άνθρωπος είναι το σύνολο απ” τις εμπειρίες του, είναι αναμφίβολα και το σύνολο των επιλογών του. O κ. Σταύρος Ψυχάρης είναι ένα πολυσυζητημένο, πλην όμως άγνωστο στο ευρύ κοινό, πρόσωπο.
Είναι ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, «επιχειρηματίας περισσότερο παρά δημοσιογράφος», σύμφωνα με τον Γ. Βότση, και κατοικεί σ” ένα πολυτελές διαμέρισμα της οδού Αναγνωστοπούλου, όπου παλιά έμενε η Μελίνα Μερκούρη.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Πατέρας κομμουνιστής με αγώνες, φυλακές κι εξο ρίες, πρώτος ξάδελφος του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, Κώστα Λουλέ. 0 ίδιος ο Στ. Ψυχάρης προδικτατορικά ήταν γραμμένος στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο και τη δημοσιογραφική του καρριέρα την άρχισε το 1965 στην αριστερή εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή». Πολύ σύντομα ανέκρουσε πρύμνα, πράγμα που ποτέ δεν του συγχώ ρησε, όπως λέγεται, ο πατέρας του. Τώρα, έχει πλέον και φιλοσοφική άποιμη για το σοσιαλιστικό πείραμα και την άδοξη κατάληξή του: «Σίγουρα δεν ήμουν κομμουνιστής, ήμουν πρόθυμος να δίνω μάχες υπέρ των ιδεών μου, οι οποίες ήταν αντίθετες μ” αυτές των κομμουνιστών(….) 70 χρόνια στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι ελάχιστος χρόνος. Αυτή η παρένθεση στην ιστορία των ανθρώπων αργότερα θα περιγράφεται σε υποσημειώσεις της Ιστορίας», δηλώνει στο περιοδικό Flash, τον Ιούλιο του 1993. Ενα χρόνο μετά, δηλώνει «πράσινος» όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στην πολιτική και τονίζει: «Θα μπορούσα να διευθύνω μια εφημερίδα, όπως αυτή στην οποία ανήκω και να είμαι κάτι άλλο πολιτικά;» («Τύπος της Κυριακής», Νοέμβριος 1994).
Η δικτατορία βρίσκει τον κ. Ψυχάρη κοινοβουλευτικό συντάκτη στο «ΕΘΝΟΣ» και το 1968 μετακομίζει στο «ΒΗΜΑ». Είναι βέβαια απορίας άξιον τί είδους κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ υπήρχε την περίοδο της Χούντας, με το κοινοβούλιο στο γύψο, αλλά ας το προσπεράσουμε. Ο κ. Ψυχάρης έχει κατηγορηθεί για στενές σχέσεις με το καθεστώς των συνταγματαρχών (περιοδικό ΑΝΤΙ, Νοέμβριος 1995). Το σίγουρο είναι ότι είναι κουμπάρος του χουντικού υπουργού Τύπου, Βύρωνα Σταματόπουλου, ο οποίος βάφτισε τον μεγαλύτερο από τους δύο γιούς που ο κ. Ψυχάρης απέκτησε από τον πρώτο του γάμο, τον Παναγιώτη. Το δεύτερο γιο του, τον βάφτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλες εποχές, άλλοι κουμπάροι- και τον ονόμασε Ανδρέα. Το τρίτο παιδί του κ. Ψυχάρη -από το δεύτερο γάμο του, με τη δημοσιογράφο Χριστίνα Τσούτσουρα- είναι κοριτσάκι κι έχει κι αυτό «διάσημους» νονούς: τον κ. Χρήστο Λαμπράκη και τον κ. Σωκράτη Κόκκαλη.Είναι γνωστή εξάλλου η επιχειρηματική σχέση του συγκροτήματος Λαμπράκη με τον κ. Κόκκαλη, σχέση για την οποία πολλά λέγονται αλλά δεν γράφονται, προφανώς επειδή στοιχεία είναι αδύνατον να βρεθούν. Ο κ. Ψυχάρης πάντως, υποβαθμίζει το θέμα υποστηρίζοντας (περιοδικό MEDIA VIEW, Σεπτέμβριος 1993): «Οι ίδιοι ανόητοι που λένε τις βαρύγδουπες ανοησίες περί συμφερόντων κλπ, ενδεχομένως εννοούν την εντελώς ασήμαντη συμμετοχή του Δ.Ο.Λ. στην εταιρεία ΠΑΝΑΦΟΝ».
Ας επανέλθουμε στη σταδιοδρομία του κ. Ψυχάρη. Το 1973, είναι μεταξύ των δημοσιογράφων που συνοδεύουν το Μακαρέζο στο περιβόητο ταξίδι του στην Κίνα. Αμέσως μετά την πτώση της Χούντας, το πρώτο τεύχος του περιοδικού ΑΝΤΙ τον περιλαμβάνει σε κατάλογο δημοσιογράφων που συνεργάσθηκαν με τους συνταγματάρχες. Ε, καί; Το 1974 επιχειρεί να πολιτευθεί με την Ενωση Κέντρουαλλά το πράγμα μένει στις προθέσεις.
Εξακολουθεί να είναι πολιτικός συντάκτης του ΒΗΜΑΤΟΣ, όπου από την πρώτη στιγμή, όπως θυμούνται παλιοί συνάδελφοί του, γίνεται «δεξί χέρι» του Χρήστου Λαμπράκη και μάλιστα είναι ο μόνος που, όπως λένε, έμπαινε στο γραφείο του χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Η όλη συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από τους συναδέλφους του της εποχής εκείνης ως «επιεικώς αντισυναδελφική». Θυμίζουν δε, ότι πρωτοστάτησε στα διαβήματα του τότε «τραστ» των πολιτικών συντακτών, όσων δηλαδή ήταν πολιτικοί συντάκτες και στη διάρκεια της δικτατορίας, προς τον πρώτο κυβερνητικό εκπρόσωπο, τον Τάκη Λαμπρία, με στόχο ν” αποκλειστούν από το μπρήφινγκ ο ισυντάκτες εφημερίδων που άρχισαν να επανεκδίδονται. Θυμούνται, μάλιστα, πως ο κ. Λαμπρίας αναγκαζόταν να κάνει χωριστή ενημέρωση στον αείμνηστο Λούη Δάνο, πολιτικό συντάκτη τότε της «Αθηναϊκής», επειδή το» τραστ» δεν τον δεχόταν στην ίδια αίθουσα.
Μετά από μια δεκαετία στο ΒΗΜΑ, γίνεται διευθυντής του, αφού ο Λέων Καραπαναγιώτης αναλαμβάνει τα ΝΕΑ, λόγω υπουργοποίησης του Γιάννη Καψή. Να σημειώσουμε κάτι που όχι τυχαία δεν αναφέρεται σχεδόν ποτέ, ούτε φυσικά από τον ίδιο τον κ. Ψυχάρη: ότι ανέλαβε το ΒΗΜΑ καθημερινή εφημερίδα και την έκλεισε, ενώ από τότε μια απόπειρά του να το ξανακάνει καθημερινό απέτυχε παταγωδώς και μια άλλη, πολύ πρόσφατη αυτή, έμεινε σχέδιο επί χάρτου.
Οι αποτυχίες δεν πτοούν καθόλου τον κ. Ψυχάρη. και γιατί άλλωστε; Ποτέ δεν αποτέλεσαν εμπόδιο στην ανέλιξή του. Η αυτοπεποίθησή του – έπαρση για πολλούς- δε μειώνεται ούτε από το φιάσκο που συνόδευσε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο, όταν η εκπομπή «Το ΒΗΜΑ του ΑΝΤΕΝΝΑ», που ανέλαβε, πάτωσε κυριολεκτικά στις μετρήσεις και σταμάτησε πριν καλά καλά αρχίσει. Κι ήταν τόσο σίγουρος πως θα σαρώσει! «Θα πετυχαίνατε αν δουλεύατε στηντηλεόραση;» Απάντηση: «Αμφιβάλλετε; Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι θα μπορούσα να κάνω και τηλεόραση. Θα με πούνε εγωϊστή άμα το διαβάσουν, αλλά εν πάση περιπτώσει, είμαι και εγωϊστής» (περιοδικό FLASH).
Ούτε και οι κλειστές στροφές τρομάζουν τον Σταύρο Ψυχάρη. “Πολλές εφημερίδες κάνουν στροφή και αλλάζουν πολιτική ενδυμασία, τη μια είναι έτσι και την άλλη αλλιώς. Η θέση του ΒΗΜΑΤΟΣ πολιτικά είναι δεδομένη(….) Αλλες εφημερίδες μπορεί να είναι πότε από δω και πότε από κει. Γι’ αυτό και χάνουν αναγνώστες. Το ΒΗΜΑ όμως και τα ΝΕΑ, δεν χάνουν αναγνώστες, γιατί είναι μόνιμα και σταθερά προσηλωμένα στα πιστεύω τους”, δηλώνει στην ίδια συνέντευξη ο άνθρωπος που τον Ιούλιο του 1995 αγιογράφησε δια χειρός Θανάση Λάλα την τότε κυρία πρωθυπουργού Δήμητρα Λιάνη. Για να την αποκαθηλώσει πρόσφατα δια χειρός “Σίβυλλας” βάζοντας τη σφραγίδα της εγκυρότητας του ΒΗΜΑΤΟΣ στα ροζ σενάρια γύρω απ” την εθνική μας χήρα και το χήρο της εθνικής μας σταρ.
Ο ίδιος που έχρισε πριν από ένα περίπου χρόνο, μέσω της εφημερίδας του, “διάδοχο του Α. Παπανδρέου” τον Μιλτιάδη “Εβερτ, τον οποίο και καλωσόρισε ως “μελλοντικό πρωθυπουργό” στην τηλεοπτική εκπομπή που προαναφέραμε. Αυτή η ενέργεια φυσικά δεν οφειλόταν στην ιδιαίτερη συμπάθεια που ο κ. Ψυχάρης τρέφει, όπως δηλώνει, στον κ. Εβερτ (Τύπος της Κυριακής, Νοέμβρης 1994) και άλλωστε η συμπάθεια αυτή δεν τον εμπόδισε καθόλου να υποστηρίξει εν συνεχεία με τα μπούνια τον κ. Σημίτη, κάνοντας στροφή 180 μοιρών και χωρίς ν” ανοίξει ρουθούνι ως προς την “εγκυρότητα” της εφημερίδας του. Πρόσφατα, όταν, σε τηλεοπτική εκπομπή που ήταν προσκεκλημένος, του θύμισαν αυτή του τη στροφή, ο Σταύρος Ψυχάρης θύμωσε πολύ και με απότομο ύφος προσπέρασε το θέμα.
Ποιος από μας, εξάλλου, θέλει να του θυμίζουν τις αμαρτίες του; Το πολύ πολύ να τις εξομολογηθούμε στον “πνευματικό” μας. Ο Σταύρος Ψυχάρης, όμως, δηλώνει πως δεν έχει εξομολογηθεί ποτέ. Με τέτοια διαδρομή και τέτοιο τεκμήριο ευλάβειας, πώς να μην επιλεγεί ως ο πλέον κατάλληλος για να διοικεί το Άγιο Όρος;
Πηγή http://www.logiosermis.net/2012/09/blog ... P3wWMtVKlM
Της Ευγενίας Λουπάκη
Ιστορίες σαν του Σταύρου Ψυχάρη είχε μπόλικες το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του '60. Το παιδί του λαού, που ανεβαίνει πολύ ψηλά στης κοινωνίας τα σκαλιά, γίνεται πάμπλουτο και πανίσχυρο και ποιος ξέρει τι άλλο… Οι ήρωες των ταινιών εκείνων, βέβαια, δεν έπαιζαν γκολφ, ούτε το αγαπημένο τους φαγητό ήταν μακαρόνια με χαβιάρι, ούτε έχριζαν σήμερα μελλοντικό πρωθυπουργό τον ένα και μεθαύριο τον αντίπαλό του. αλλά πάντα η ζωή δεν ξεπερνάει τον κινηματογράφο; Στις ταινίες, το φτωχόπαιδο έμενε κατά βάθος «ψυχούλα» για τον Στ. Ψυχάρη όμως το σενάριο λέει άλλα και, κυρίως, το τέλος δεν γράφτηκε ακόμα…
«Εφτασα εδώ που έφτασα κι όπου θα φτάσω μόνο με τη σκληρή δουλειά» υποστηρίζει ο ίδιος (περιοδικό FLASH, Ιούλιος 1993). Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μας εξηγούσε με τι είδους «σκληρή δουλειά» έφτασε στο Αγιο Ορος, ωστόσο παρά τον ορυμαγδό των αντιδράσεων, ο κ. Ψυχάρης και το ΒΗΜΑ σιωπούν. Ας προσπαθήσουμε μόνοι μας, λοιπόν, χρησιμοποιώντας ψηφίδες πληροφοριών που συλλέξαμε, δημοσιεύματα που τον αφορούν και παλιότερες συνεντεύξεις του.
Αν ο άνθρωπος είναι το σύνολο απ” τις εμπειρίες του, είναι αναμφίβολα και το σύνολο των επιλογών του. O κ. Σταύρος Ψυχάρης είναι ένα πολυσυζητημένο, πλην όμως άγνωστο στο ευρύ κοινό, πρόσωπο.
Είναι ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, «επιχειρηματίας περισσότερο παρά δημοσιογράφος», σύμφωνα με τον Γ. Βότση, και κατοικεί σ” ένα πολυτελές διαμέρισμα της οδού Αναγνωστοπούλου, όπου παλιά έμενε η Μελίνα Μερκούρη.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Πατέρας κομμουνιστής με αγώνες, φυλακές κι εξο ρίες, πρώτος ξάδελφος του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, Κώστα Λουλέ. 0 ίδιος ο Στ. Ψυχάρης προδικτατορικά ήταν γραμμένος στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο και τη δημοσιογραφική του καρριέρα την άρχισε το 1965 στην αριστερή εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή». Πολύ σύντομα ανέκρουσε πρύμνα, πράγμα που ποτέ δεν του συγχώ ρησε, όπως λέγεται, ο πατέρας του. Τώρα, έχει πλέον και φιλοσοφική άποιμη για το σοσιαλιστικό πείραμα και την άδοξη κατάληξή του: «Σίγουρα δεν ήμουν κομμουνιστής, ήμουν πρόθυμος να δίνω μάχες υπέρ των ιδεών μου, οι οποίες ήταν αντίθετες μ” αυτές των κομμουνιστών(….) 70 χρόνια στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι ελάχιστος χρόνος. Αυτή η παρένθεση στην ιστορία των ανθρώπων αργότερα θα περιγράφεται σε υποσημειώσεις της Ιστορίας», δηλώνει στο περιοδικό Flash, τον Ιούλιο του 1993. Ενα χρόνο μετά, δηλώνει «πράσινος» όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στην πολιτική και τονίζει: «Θα μπορούσα να διευθύνω μια εφημερίδα, όπως αυτή στην οποία ανήκω και να είμαι κάτι άλλο πολιτικά;» («Τύπος της Κυριακής», Νοέμβριος 1994).
Η δικτατορία βρίσκει τον κ. Ψυχάρη κοινοβουλευτικό συντάκτη στο «ΕΘΝΟΣ» και το 1968 μετακομίζει στο «ΒΗΜΑ». Είναι βέβαια απορίας άξιον τί είδους κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ υπήρχε την περίοδο της Χούντας, με το κοινοβούλιο στο γύψο, αλλά ας το προσπεράσουμε. Ο κ. Ψυχάρης έχει κατηγορηθεί για στενές σχέσεις με το καθεστώς των συνταγματαρχών (περιοδικό ΑΝΤΙ, Νοέμβριος 1995). Το σίγουρο είναι ότι είναι κουμπάρος του χουντικού υπουργού Τύπου, Βύρωνα Σταματόπουλου, ο οποίος βάφτισε τον μεγαλύτερο από τους δύο γιούς που ο κ. Ψυχάρης απέκτησε από τον πρώτο του γάμο, τον Παναγιώτη. Το δεύτερο γιο του, τον βάφτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλες εποχές, άλλοι κουμπάροι- και τον ονόμασε Ανδρέα. Το τρίτο παιδί του κ. Ψυχάρη -από το δεύτερο γάμο του, με τη δημοσιογράφο Χριστίνα Τσούτσουρα- είναι κοριτσάκι κι έχει κι αυτό «διάσημους» νονούς: τον κ. Χρήστο Λαμπράκη και τον κ. Σωκράτη Κόκκαλη.Είναι γνωστή εξάλλου η επιχειρηματική σχέση του συγκροτήματος Λαμπράκη με τον κ. Κόκκαλη, σχέση για την οποία πολλά λέγονται αλλά δεν γράφονται, προφανώς επειδή στοιχεία είναι αδύνατον να βρεθούν. Ο κ. Ψυχάρης πάντως, υποβαθμίζει το θέμα υποστηρίζοντας (περιοδικό MEDIA VIEW, Σεπτέμβριος 1993): «Οι ίδιοι ανόητοι που λένε τις βαρύγδουπες ανοησίες περί συμφερόντων κλπ, ενδεχομένως εννοούν την εντελώς ασήμαντη συμμετοχή του Δ.Ο.Λ. στην εταιρεία ΠΑΝΑΦΟΝ».
Ας επανέλθουμε στη σταδιοδρομία του κ. Ψυχάρη. Το 1973, είναι μεταξύ των δημοσιογράφων που συνοδεύουν το Μακαρέζο στο περιβόητο ταξίδι του στην Κίνα. Αμέσως μετά την πτώση της Χούντας, το πρώτο τεύχος του περιοδικού ΑΝΤΙ τον περιλαμβάνει σε κατάλογο δημοσιογράφων που συνεργάσθηκαν με τους συνταγματάρχες. Ε, καί; Το 1974 επιχειρεί να πολιτευθεί με την Ενωση Κέντρουαλλά το πράγμα μένει στις προθέσεις.
Εξακολουθεί να είναι πολιτικός συντάκτης του ΒΗΜΑΤΟΣ, όπου από την πρώτη στιγμή, όπως θυμούνται παλιοί συνάδελφοί του, γίνεται «δεξί χέρι» του Χρήστου Λαμπράκη και μάλιστα είναι ο μόνος που, όπως λένε, έμπαινε στο γραφείο του χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Η όλη συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από τους συναδέλφους του της εποχής εκείνης ως «επιεικώς αντισυναδελφική». Θυμίζουν δε, ότι πρωτοστάτησε στα διαβήματα του τότε «τραστ» των πολιτικών συντακτών, όσων δηλαδή ήταν πολιτικοί συντάκτες και στη διάρκεια της δικτατορίας, προς τον πρώτο κυβερνητικό εκπρόσωπο, τον Τάκη Λαμπρία, με στόχο ν” αποκλειστούν από το μπρήφινγκ ο ισυντάκτες εφημερίδων που άρχισαν να επανεκδίδονται. Θυμούνται, μάλιστα, πως ο κ. Λαμπρίας αναγκαζόταν να κάνει χωριστή ενημέρωση στον αείμνηστο Λούη Δάνο, πολιτικό συντάκτη τότε της «Αθηναϊκής», επειδή το» τραστ» δεν τον δεχόταν στην ίδια αίθουσα.
Μετά από μια δεκαετία στο ΒΗΜΑ, γίνεται διευθυντής του, αφού ο Λέων Καραπαναγιώτης αναλαμβάνει τα ΝΕΑ, λόγω υπουργοποίησης του Γιάννη Καψή. Να σημειώσουμε κάτι που όχι τυχαία δεν αναφέρεται σχεδόν ποτέ, ούτε φυσικά από τον ίδιο τον κ. Ψυχάρη: ότι ανέλαβε το ΒΗΜΑ καθημερινή εφημερίδα και την έκλεισε, ενώ από τότε μια απόπειρά του να το ξανακάνει καθημερινό απέτυχε παταγωδώς και μια άλλη, πολύ πρόσφατη αυτή, έμεινε σχέδιο επί χάρτου.
Οι αποτυχίες δεν πτοούν καθόλου τον κ. Ψυχάρη. και γιατί άλλωστε; Ποτέ δεν αποτέλεσαν εμπόδιο στην ανέλιξή του. Η αυτοπεποίθησή του – έπαρση για πολλούς- δε μειώνεται ούτε από το φιάσκο που συνόδευσε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο, όταν η εκπομπή «Το ΒΗΜΑ του ΑΝΤΕΝΝΑ», που ανέλαβε, πάτωσε κυριολεκτικά στις μετρήσεις και σταμάτησε πριν καλά καλά αρχίσει. Κι ήταν τόσο σίγουρος πως θα σαρώσει! «Θα πετυχαίνατε αν δουλεύατε στηντηλεόραση;» Απάντηση: «Αμφιβάλλετε; Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι θα μπορούσα να κάνω και τηλεόραση. Θα με πούνε εγωϊστή άμα το διαβάσουν, αλλά εν πάση περιπτώσει, είμαι και εγωϊστής» (περιοδικό FLASH).
Ούτε και οι κλειστές στροφές τρομάζουν τον Σταύρο Ψυχάρη. “Πολλές εφημερίδες κάνουν στροφή και αλλάζουν πολιτική ενδυμασία, τη μια είναι έτσι και την άλλη αλλιώς. Η θέση του ΒΗΜΑΤΟΣ πολιτικά είναι δεδομένη(….) Αλλες εφημερίδες μπορεί να είναι πότε από δω και πότε από κει. Γι’ αυτό και χάνουν αναγνώστες. Το ΒΗΜΑ όμως και τα ΝΕΑ, δεν χάνουν αναγνώστες, γιατί είναι μόνιμα και σταθερά προσηλωμένα στα πιστεύω τους”, δηλώνει στην ίδια συνέντευξη ο άνθρωπος που τον Ιούλιο του 1995 αγιογράφησε δια χειρός Θανάση Λάλα την τότε κυρία πρωθυπουργού Δήμητρα Λιάνη. Για να την αποκαθηλώσει πρόσφατα δια χειρός “Σίβυλλας” βάζοντας τη σφραγίδα της εγκυρότητας του ΒΗΜΑΤΟΣ στα ροζ σενάρια γύρω απ” την εθνική μας χήρα και το χήρο της εθνικής μας σταρ.
Ο ίδιος που έχρισε πριν από ένα περίπου χρόνο, μέσω της εφημερίδας του, “διάδοχο του Α. Παπανδρέου” τον Μιλτιάδη “Εβερτ, τον οποίο και καλωσόρισε ως “μελλοντικό πρωθυπουργό” στην τηλεοπτική εκπομπή που προαναφέραμε. Αυτή η ενέργεια φυσικά δεν οφειλόταν στην ιδιαίτερη συμπάθεια που ο κ. Ψυχάρης τρέφει, όπως δηλώνει, στον κ. Εβερτ (Τύπος της Κυριακής, Νοέμβρης 1994) και άλλωστε η συμπάθεια αυτή δεν τον εμπόδισε καθόλου να υποστηρίξει εν συνεχεία με τα μπούνια τον κ. Σημίτη, κάνοντας στροφή 180 μοιρών και χωρίς ν” ανοίξει ρουθούνι ως προς την “εγκυρότητα” της εφημερίδας του. Πρόσφατα, όταν, σε τηλεοπτική εκπομπή που ήταν προσκεκλημένος, του θύμισαν αυτή του τη στροφή, ο Σταύρος Ψυχάρης θύμωσε πολύ και με απότομο ύφος προσπέρασε το θέμα.
Ποιος από μας, εξάλλου, θέλει να του θυμίζουν τις αμαρτίες του; Το πολύ πολύ να τις εξομολογηθούμε στον “πνευματικό” μας. Ο Σταύρος Ψυχάρης, όμως, δηλώνει πως δεν έχει εξομολογηθεί ποτέ. Με τέτοια διαδρομή και τέτοιο τεκμήριο ευλάβειας, πώς να μην επιλεγεί ως ο πλέον κατάλληλος για να διοικεί το Άγιο Όρος;
0 .