Road Trip

[Τσακαλι]

Route 66

Ήταν μόνο 2 λωρίδες δρόμου που ένωνε τις πολιτείες του κέντρου με τη Δυτική
ακτή της Αμερικής, από το Σικάγο μέχρι την Καλιφόρνια. Σχεδιάστηκε στο
τέλος της δεκαετίας του 20, έζησε μέχρι τις μέρες μας και σήμερα έχει
αντικατασταθεί από τον «δια-πολιτειακό» αυτοκινητόδρομο Νο 40. O
μεταφορικός ρόλος του γρήγορα πέρασε σε δεύτερο πλάνο, έγινε τραγούδι,
μύθος, ταινία. Έγινε σπίτι για τους άστεγους, τόπος και τρόπος διακοπών,
μονοπάτι για όνειρα.
Ήταν η διαδρομή Νο 66: Route 66.

Δέκα ημέρες κρατούσε το ταξίδι μέχρι την ακτή και πολλά ζευγάρια τολμούσαν
αυτή τη διαδρομή μόνο και μόνο για 2 βράδια στην Καλιφόρνια (με επιστροφή).
O ίδιος ο δρόμος, το ταξίδι, ήταν ο στόχος και μερικές φορές η μοναδική
διέξοδος.
Οι περισσότεροι βέβαια αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη στην εύφορη δυτική
ακτή, τη γη της «δεύτερης ευκαιρίας».
Από εκεί πέρασαν αμέτρητα φορτηγά με προμήθειες για την πλούσια Δύση,
κυνηγημένοι από το νόμο, διανοούμενοι, άνθρωποι κάθε είδους.
O μύθος που απέμεινε τόσα χρόνια μετά ήταν όλα αυτά μαζί: η ζέστη, το
τραγούδι στο ραδιόφωνο, ο ήχος από τα λάστιχα και τη μηχανή, η μυρωδιά της
βενζίνης και του καμένου λαδιού, η ζαλάδα από τον καυτό ήλιο...
O δρόμος των ρεκόρ.Hδη από το 1928 τράβηξε την προσοχή των περίεργων που
έκαναν τη διαδρομή ακόμη και με τα πόδια... Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις
του τύπου που ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη για την Καλιφόρνια, μια απόσταση
3.250 μίλια με τα πόδια (με αμοιβή 1.500 δολάρια, το 1958), του φοιτητή που
έκανε μεγάλος μέρος της διαδρομής του Route 66 σπρώχνοντας ένα καροτσάκι
σούπερ μάρκετ, αλλά και του 78χρονου που ξεκίνησε από την Καλιφόρνια για το
Μίτσιγκαν με ένα καροτσάκι που κουβαλούσε όλη τη μικρή περιουσία του.
Δεν έλειψαν και οι πιο αθλητικοί τύποι, όπως το 1972, όπου ένας 45χρονος
έτρεξε σε όλη τη διαδρομή, από την Καλιφόρνια μέχρι το Σικάγο και μετά στη
N. Υόρκη σε 54 ημέρες.
Στη δεκαετία του 20 και του 30 πολλοί παράνομοι όπως ο Ντίλινγκερ, ο Αλ
Καπόνε κ.ά. χρησιμοποίησαν αυτή τη διαδρομή για να ξεφύγουν από το νόμο.
Ήταν επικίνδυνος αλλά και γοητευτικός δρόμος...
Γοητευτικός για «κόντρες», για πόλεμο αστυνομίας-οδηγών. Για όσους
θυμούνται τις ταινίες της σειράς Cannonball, η δράση στην οθόνη ήταν
καθημερινή πρακτική μετά τη δεκαετία του ?50, τόσο που χαρακτηρίστηκε η
μεγαλύτερη παγίδα της τροχαίας (και η μεγαλύτερη πρόκληση...).
Το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου είναι πια «κρυμμένο» κάτω από μοντέρνους
αυτοκινητοδρόμους, όμως το πνεύμα της διαδρομής 66 παραμένει κάπου εκεί
έξω. Οι πινακίδες θυμίζουν συχνά την ύπαρξή της, όπως και τα αμέτρητα
αξιοθέτα, καφέ, βενζινάδικα, ξενοδοχεία. Στοιχεία ακόμη απαραίτητα σε τόσο
μεγάλα ταξίδια.

[Τσακαλι]

O πιο διάσημος αυτοκινητόδρομος στον πλανήτη. Ένας θρύλος με τη δική του ιστορία και άπειρες αναφορές στη λογοτεχνία, τη μουσική, το σινεμά, την τηλεόραση και το θέατρο.
Η ιστορία του Route 66 ξεκινά το καλοκαίρι του 1926, όταν ο αριθμός 66 γίνεται το σήμα και το όνομα του διαπολιτειακού δρόμου που θα ενώσει εκατοντάδες πόλεις από τη Βορειοανατολική πλευρά της Αμερικής μέχρι την πολυπόθητη Νοτιοδυτική Ακτή και λειτούργησε από το 1926 μέχρι το 1985 ως ο σημαντικότερος δρόμος της Αμερικής αλλά και του κόσμου, διασχίζοντας 8 πολιτείες σε 2.500 μίλια ή 4.000 χιλιόμετρα.
Τον Οκτώβριο του 1984 με την κατασκευή μεγάλων διαπολιτειακών δρόμων, έρχεται το τέλος του Route 66, που φεύγει οριστικά από την καθημερινότητα και ζει πια στη σφαίρα των θρύλων του σημερινού κόσμου.
Στα 60 χρόνια λειτουργίας του, ο Route 66 ήταν ένας ολόκληρος κόσμος με δική του ζωή, χιλιάδες Diners, Μotels, καταστήματα και κάθε είδους υπηρεσίες για τους ταξιδιώτες.

Ο 66 δεν υφίσταται πλέον ως αυτόνομος δρόμος και δεν εμφανίζεται σε κανέναν σύγχρονο χάρτη. Κάποια κομμάτια του έγιναν σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι, κάποια αντικαταστάθηκαν από νεότερα, ενώ τα περισσότερα παρέμειναν απαράλλαχτα ακολουθώντας το παλιό επαρχιακό δίκτυο. Ακόμα και μερικά από αυτά χωρίς άσφαλτο σώζονται μέχρι σήμερα και οδηγούνται από αποφασισμένους προσκυνητές-ταξιδιώτες.
Στον 66 δεν έχεις την πολυτέλεια των σύγχρονων συστημάτων πλοήγησης, προφανώς γιατί ο δρόμος αυτός αρνείται πεισματικά να εναρμονιστεί στις προσταγές της σύγχρονης εποχής. Έτσι και αλλιώς, είναι ασέβεια ταξιδεύοντας στον δρόμο αυτόν να αφήσεις τον παραδοσιακό χάρτη, την πυξίδα ή τη λαχτάρα για περιπέτεια.

Ο 66 σε οδηγεί μέσα από μικρά χωριά, απέραντες εκτάσεις, ξύλινα χωριάτικα σπίτια, και τοπία ίδια σαν να μην τα άγγιξε ο χρόνος για δεκαετίες. Οι ήχοι των όποιων περαστικών αυτοκινήτων γίνονται αυτόματα εικόνες από «ανοικτές» Κάντιλακ που το ρον εντ ρολ θα ακούγεται μέσα από τα παλιά... «λαμπάτα» ραδιόφωνα. Το χώμα, όμως, ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία του 66.
Περνώντας από τους ερημικούς χωματόδρομους, με τους κάκτους και την άγρια φύση να σε περιστοιχίζουν, θαρρείς ξαφνικά πως είσαι πρωταγωνιστής σε μία από τις ταινίες ή σε κάποιες σελίδες από το βιβλίο «On the road» του Τζακ Κέρουακ, που σε έκανε να φαντάζεσαι πως είναι το όποιο αμερικάνικο όνειρο. Χιλιόμετρα εκτάσεων, που για καλή μας τύχη το ανθρώπινο στοιχείο δεν κατάφερε να... «βάλει» χέρι.
Μια βόλτα λοιπόν στο ξεχασμένο Τουκουμκάρι, χωριό ορόσημο για τον 66 στα 50’s, και αρκεί να καταλάβεις ότι στη μικρή αυτή πόλη ο χρόνος μοιάζει σταματημένος για τουλάχιστον 50 χρόνια. Τα μοτέλ και οι νέον φωτεινές επιγραφές του, τα dinner, και τα καταστήματα με σουβενίρ αποτελούν ένα ζωντανό αυτοκινιτικής ιστορίας. Ακόμα και οι σύγχρονες κιτς υπερβολές δείχνουν να σέβονται αυτό που ανέδειξε τον 66 σαν τη μητέρα των δρόμων.


Δεν έχει σημασία λοιπόν αν ο 66 είναι νεκροζώντανη διαδρομή του παρελθόντος, γιατί ο προορισμός πάντα είναι η ξύλινη αποβάθρα της Σάντα Μόνικα στο L.A. Ο Τζον Στάινμπεκ, στα Σταφύλια της Οργής, τον βάφτισε Μητέρα Δρόμο ή Δρόμο της Φυγής. Και ο 66 ήταν αυτός που φυγάδευσε τους χτυπημένους από τη μοίρα ανθρώπους για μία καλύτερη ζωή στη δυτική ακτή. Ο 66 ήταν ο δρόμος που έγινε το σύμβολο της ελευθερίας ενός αυτοκινούμενου κόσμου και που στις μέρες μας αποτελεί ένα υπαίθριο μουσείο, αλλά ταυτόχρονα και μία μηχανή να ταξιδεύσεις στο χώρο και το χρόνο.




Πηγή http://dialliospage.blogspot.no/2011/10 ... -road.html

[Τσακαλι]

Οι καλύτερες διαδρομές για μοτοσυκλέτα στον κόσμο


Δανειζόμαστε από το Cycle World την καταγραφή των 10 καλύτερων διαδρομών με μοτοσυκλέτα στον κόσμο, για διαφορετικό λόγο η κάθε μία. Η λίστα δεν τελειώνει με αυτές, όμως κάθε μία έχει κάτι ξεχωριστό που κάνει το πέρασμα από εκεί με τη μοτοσυκλέτα μια αξέχαστη εμπειρία.


Διάσημη όσο και επίκαιρη ξανά η διαδρομή κατά μήκος του ομωνύμου αυτοκινητόδρομου των ΗΠΑ, έγινε ένα με την ελπίδα, καθώς οι άνθρωποι έφευγαν δυτικά για να ξεφύγουν από την οικονομική κρίση στη δεκαετία του 1930. Η «Route 66» έχει γίνει τραγούδι ενώ φαντάζει πλέον συνώνυμο του «ταξιδιού». Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσει κανείς εκ των έσω την Αμερική είναι αυτό το ταξίδι, από Ανατολή ως τη Δύση. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι έχει ονομαστεί «η Μητέρα των Δρόμων».

Cat & Fiddle - East Midlands, Αγγλία


Συνεχόμενες στροφές κάθε είδους, με μερικές μόνο ενδιάμεσες ευθείες ίσα-ίσα για να τα βγάλετε πέρα με τα φορτηγά. Γνωρίζοντας αυτά, το ταξίδι είναι εξαιρετικά ευχάριστο, καθώς διασχίζει το μαγευτικό τοπίο του Peak District. Όμως χρειάζεται προσοχή – η δημοτικότητά του και οι δελεαστική χάραξη των στροφών καθιστούν το δρόμο και σε έναν από τους πιο επικίνδυνους δρόμους της Βρετανίας για τους μοτοσυκλετιστές.

Το πέρασμα του Σαν Μπερναρντίνο

Αρχικά ήταν ένας εμπορικός δρόμος που συνέδεε το ιταλικό λιμάνι της Γένοβας με την Ελβετία. Ακολουθώντας τη μορφολογία του εδάφους, περνά από την ανατολική πλευρά των Άλπεων στη δυτική, μέσα από ένα μοναδικό οικοσύστημα. Πυκνά πευκοδάση, έλατα αργότερα, μοναδική χλωρίδα και υδροβιότοποι προσφέρουν ένα μοναδικό περιβάλλον οδήγησης. Μια διαδρομή με ατελείωτες σε πλήθος καμπές, στροφές και υψομετρικές αλλαγές. Τη μεγαλύτερη δοκιμασία αποτελεί το φαράγγι του Ρήνου μεταξύ των Thusis και Zillis, το οποίο φέρει και το όνομα Via Mala, ή «κακός δρόμος».

Από το Cabo de Gata στη Γρανάδα

Αν και οι Άλπεις επισκιάζουν κάθε αντίπαλο όταν το θέμα είναι οι ορεινές διαδρομές με μοτοσυκλέτα, οι λόφοι της βόρειας Ισπανίας προσφέρουν μία πολύ διαφορετική - αλλά όχι λιγότερο συναρπαστική - εμπειρία.

Η διαδρομή προσφέρει τη μοναδική ευκαιρία οδήγησης σε ακραίες και διαφορετικές συνθήκες. Από την έρημο και τα βουνά μέχρι την παρθένα ακτογραμμή των παραλίων, οι εικόνες αλλάζουν μέτρο με το μέτρο. Η ευκαιρία να εξερευνήσετε τα χωριά στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα είναι επίσης μια πρόκληση: να γνωρίσετε μια πλευρά της Ισπανίας που λίγοι άνθρωποι επισκέπτονται για να δούν.

Η Ακτή Αμάλφι - Ιταλία

Η Ακτή Αμάλφι θεωρείται ίσως το καλύτερο παράδειγμα παράκτιου οικισμού κι ένα μοναδικό τοπίο της Ιταλικής χερσονήσου. Έχει οριστεί σαν ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, προσφέρει μοναδική θέα όπου κι αν κοιτάξεις.

Η Strada Statale 163 θα σας μεταφέρει από το Sorrento στο Amalfi και το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, γεμάτης στροφές και εκπληκτικής ασφάλτου, είναι «σκαλισμένο» στα απόκρημνα βράχια. Μια πηγή έμπνευσης για πολλούς, από το συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ μέχρι τον θεατρικό συγγραφέα Τενεσί Γουίλιαμς, πρόκειται για ένα ταξίδι που δεν ξεχνιέται εύκολα.

Βλόρα μέχρι τους Αγίους Σαράντα - Αλβανία

Ακολουθώντας την ακτογραμμή, ο δρόμος περνά από ήρεμα χωριά και απόκρημνες βραχώδεις ακτές, φαινομενικά ανεπηρέαστες από το πέρασμα του χρόνου. Το τέλος της διαδρομής στους Αγίους Σαράντα φτάνει μόλις δύο ναυτικά μίλια μακριά από την Κέρκυρα και σε μικρή απόσταση με πλοίο από την ιταλική χερσόνησο.

Από το Bar στο Σαράγεβο
Τα Βαλκάνια δεν ελκύουν μόνο για το τοπίο. Πλέον εμπεριέχουν και νωπές μνήμες των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Το ταξίδι από το Μπαρ στο Μαυροβούνιο - προσβάσιμο από Ιταλία – μέχρι το Σεράγεβο στη Βοσνία συνδυάζει την ομορφιά όσο και την ιστορία. Η εκπληκτική ακτογραμμή οδηγεί στο Ντουμπρόβνικ πριν η διαδρομή στοχεύσει στην ενδοχώρα και μέχρι το Σεράγεβο - δύο όμορφες πόλεις όπου τα σημάδια του πολέμου είναι ακόμα νωπά.


Nurburgring

Για τους λάτρεις της μοτοσυκλέτας, όλοι οι δρόμοι έπρεπε να οδηγούν στο Nurburgring. Χτισμένο το 1920, η αρχική διαδρομή του έστριβε ασταμάτητα επί 28 χιλιόμετρα γύρω και «μέσα» στην οροσειρά του Eifel. Αργότερα λόγοι ασφαλείας περιόρισαν την πρόσβαση του κοινού στην διαδρομή των 20,6 χιλιομέτρων στο Nordschleife, ή τον Βόρειο κύκλο. Χτίστηκε με σκοπό να γίνει η πιο προκλητική πίστα στον κόσμο και αποτελεί χωρίς αμφιβολία την Μέκκα για τους λάτρεις του μηχανοκίνητου.

Το τρίγωνο Betws-y-coed

Η Βόρεια Ουαλία είναι ένας ακόμη εξαιρετικά δημοφιλής προορισμός για τους Βρετανούς μοτοσυκλετιστές. Με συνεχείς λόφους, δρόμους γεμάτους στροφές και άστατες καιρικές συνθήκες που αλλάζουν τα δεδομένα, συνθέτει μια πραγματικά προκλητική βόλτα.

Το «τρίγωνο» συνδυάζει κλειστές στροφές, με αρνητική κλίση, αλλά και «κυματιστές» ευθείες. Μία διαδρομή δημοφιλής σε λέσχες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας, που περιλαμβάνει γραφικές παμπ και χωριά --όλα μαθημένα να υποδέχονται τους εκδρομείς με τις μοτοσυκλέτες τους.

Το μονοπάτι του Ho Chi Minh - Βιετνάμ

Το μονοπάτι δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ως ένα δρομολόγιο μεταξύ Βορείου και Νοτίου Βιετνάμ. Περνούσε μέσα από γειτονικές χώρες, το Λάος και την Καμπότζη, αποφεύγοντας την στρατικοποιημένη ζώνη μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων Βιετνάμ. Τώρα προσφέρει μια εκπληκτική διαδρομή μέσω της αγροτικής υπαίθρου που είναι βατή μόνο με τα πόδια ή με μοτοσυκλέτα, με τη διαρκή απειλή όμως της καταρρακτώδους βροχής.




http://www.newsbeast.gr/moto/useful-vid ... ton-kosmo/

[libre]

Διαδρομή Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα



Η Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα (ισπανικά: El Camino de Santiago, γαλλικά: Chemin de St–Jacques, αγγλικά: Way of St. James) είναι η διαδρομή, δια μέσου πολλών πόλεων της Ευρώπης, του προσκυνήματος στον Καθεδρικό Ναό του Σαντιάγο δε Κομποστέλα στη Γαλικία της βορειοδυτικής Ισπανίας, όπου βρίσκονται θαμμένα τα ιερά λείψανα του Αποστόλου Ιακώβου.

Η ανακάλυψη του λειψάνου του αγίου στην περιοχή αυτή της χριστιανικής Ισπανίας έκανε την πόλη τόπο προσκυνήματος. Ο σεβασμός προς τον άγιο ξεκίνησε την εποχή των Φράγκων, οπότε ο Άγιος Ιάκωβος (Σαντιάγο στα ισπανικά) έγινε προστάτης άγιος της Ιβηρικής Χερσονήσου. Πάνω στον τάφο του αναγέρθηκε αρχικά πλίνθινη και κατόπιν λιθόκτιστη εκκλησία και η πόλη Σαντιάγο δε Κομποστέλα έγινε κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ο σημαντικότερος τόπος προσκυνήματος, μετά την Ιερουσαλήμ και τη Ρώμη.

Κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα, η προσέλευση των προσκυνητών στο Σαντιάγο δε Κομποστέλα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο ναός θεωρήθηκε ο πιο δημοφιλής από όλους τους προορισμούς χριστιανικού προσκυνήματος. Οι πιστοί συνέρρεαν από ολόκληρη την Ευρώπη για να προσκυνήσουν τον τάφο του Αγίου Ιακώβου. Ήταν έθιμο να στερεώνουν στα καπέλα τους όστρακα αχιβάδων, τις «αχιβάδες των προσκυνητών», για να υποδηλώσουν ότι είναι προσκυνητές που κατευθύνονταν προς το Σαντιάγο δε Κομποστέλα. Οι προσκυνητές σφράγιζαν το τέλος του προσκυνήματός τους, αγγίζοντας με τα χέρια τους κάποιον από τους στύλους του ναού.

Στις καθιερωμένες διαδρομές των προσκυνητών προς το Σαντιάγο δε Κομποστέλα (γαλλικά: Chemin de Saint-Jacques de Compostelle) υπήρχαν σύμβολα της διαδρομής και καταλύματα για τους ταξιδιώτες, τα οποία ήταν καταγραμμένα σε καταλόγους, ανάλογα με το δρομολόγιο, οι οποίοι αποτελούσαν ένα είδος ταξιδιωτικού οδηγού. Πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται και σήμερα την πόλη του Σαντιάγο δε Κομποστέλα στη γιορτή του Αγίου Ιακώβου στις 25 Ιουλίου.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE ... E%BB%CE%B1


Διόρθωση: Δρομολόγια γίνονται όλο το χρόνο και πολλοι κάνουν τη διαδρομή κομματιαστά, γιατί είναι μεγάλη.

[ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ]

Ωραίος νήμας!

[Τσακαλι]

Ωραίος νήμας!

´