Μακρυά από τίτλους..Φύρδην, μίγδην.

[Πασιφάη]

Σε τοίχο του λιμανιού υπάρχει,
λέξη γραμμένη με κόκκινα γράμματα, ψευτιά τη λένε, μα τι σημαίνει,λίγοι κατέχουν.
Σκέφτηκα πινέλο να πάρω,να την σβήσω με μαύρη μπογιά,
μα την άφησα να θωρρεί περήφανη, χυδαία,όπως της αρμόζει εξάλλου.
Φαντάζομαι τον τοίχο αλλιώτικο, κοιτώντας τον ξανά,με το μάτι το αλλήθωρο, ναι, μη γελάς ρε, έτσι με κάνανε οι δήθεν ,καλογυαλισμένοι,φουστανοφορεμένοι..
Ξέρεις τί γράφει;''Ούστ,σας σιχάθηκα όλους'',που στόμα έχετε μόνο για να χλαπακιάζετε την ηρεμία μου,σάλιο για να κολλάτε γραμματόσημα καθωσπρεπισμού και μπάκα, ίσαμε το καλοβαμμένο μπορντέλλο σας,που δεν χρειάζεται φωτάκι για να λειτουργήσει.
Μετράω τα βήματά μου ως τη θάλασσα,με καλούν οι Νηρηίδες σε χορό,μα οι ναυτικοί προλαβαίνουν και τις πιάνουν με τα δίχτυα.
''Καλή ψαριά'',μονολογούν.
Κλωτσάω κάτι κουτιά μπύρας στο διάβα μου,και αρχίζω να βρίζω στα λιμανίσια.
''Χαμαιτυπεία ολκής'',αυτό μου βγαίνει,σαν ρέψιμο.
Ξέρω ντε, είμαι καλός άνθρωπος,μα λίγο δύστροπος επαναστάτης.Ακούω ολημερίς τις παπαρδέλες του καθένα,που νόημα να ζει,δεν έχει,τρεις κι εξήντα παίρνει,μα η μαγκιά περισσεύει,και καράβι σέρνει.
Ωϊμέ ρε,ωϊμέ,σας και μας και πέντε αυγά Τουρκίας.Κάτσε να φτύσω τον πασατέμπο,θα καθήσει στο λαιμό το τσόφλι..
Ξέρεις ότι οι σόλες μου έλιωσαν;Πρέπει να πάρω παπούτσια..Πρέπει..Τα παλιά θα τα δώσω να τα φορέσει κάνας άλλος φτωχός σαν εμένα,να ζεσταθεί το ποδαράκι του.
Και φαντάσου ότι περπάτησα μόνο,μέχρι τον κυματοθραύστη γαμώτο.
Ήταν γιατί μέχρι να φτάσω,πέρασε ο καιρός και με χαιρέτησε ,βγάζοντας τη γλώσσα του κοροϊδευτικά,ο βρωμιάρης.

Ζαμάν φου λοιπόν κι εγώ,Γαλλιστί, Πακιστανιστί, Αφγανιστί,κι όλα τα εις -στι..(α ρε φιλολόγα Πασιφάη,να,στα μούτρα σου..)
Ανάβω ένα ρημαδοτσίγαρο με κόπο,γιατί στριφτό βλέπεις,και συλλογίζομαι..
Τί θέλω γω με τις χολεριασμένες,απρόσωπες μουτσούνες του κώλου;
Τί θέλω με την ''επισκληρίδιο'' σε άρωμα ανδρός-γυναικός-λεβάντας;
Je ne sais pas,εν χριστώ,εν πιστώ,εν απίστω,αδερφοί.Κουνάω το δισάκι μου,είμαι μόνο με ένα δίευρο σε πενηντάλεπτα,κροταλίζουν τα σκασμένα και με ξεγελούν.''Πλουσία,εις του λιμανιού τα ''οποία''..Κι αν μου πέσουν στον υπόνομο..μετά;Θα μείνω άφραγκη,όπως πολλοί..Για come on,βάλτε μπρος,κι αν κολλήσει κανα γρανάζι,φωνάχτε να σας το λαδώσω..

[vallon]

πάρε το μηχανάκι σου και τράβα μια βόλτα να στανιάρεις
θα δεις τον κόσμο με πιο αισιόδοξη ματιά

[Πασιφάη]

Μια χαρά είμαι. Απλά όλοι βάζουν την ''πετριά'' τους, θεωρώντας την επική. Ε, είπα κι εγώ να βάλω 10 μαλακίες που έχω γράψει κατά καιρούς. Pas mal.

[Γύπας]

Καλά έκανες. Το θέμα είναι η διάθεση. Δεν πρέπει να στην χαλάνε και να την χαλάς σε άλλους.
Χαλαρότητα.

[nemo]

Σε τοίχο του λιμανιού υπάρχει,
λέξη γραμμένη με κόκκινα γράμματα, ψευτιά τη λένε, μα τι σημαίνει,λίγοι κατέχουν.
Σκέφτηκα πινέλο να πάρω,να την σβήσω με μαύρη μπογιά,
μα την άφησα να θωρρεί περήφανη, χυδαία,όπως της αρμόζει εξάλλου.
Φαντάζομαι τον τοίχο αλλιώτικο, κοιτώντας τον ξανά,με το μάτι το αλλήθωρο, ναι, μη γελάς ρε, έτσι με κάνανε οι δήθεν ,καλογυαλισμένοι,φουστανοφορεμένοι..
Ξέρεις τί γράφει;''Ούστ,σας σιχάθηκα όλους'',που στόμα έχετε μόνο για να χλαπακιάζετε την ηρεμία μου,σάλιο για να κολλάτε γραμματόσημα καθωσπρεπισμού και μπάκα, ίσαμε το καλοβαμμένο μπορντέλλο σας,που δεν χρειάζεται φωτάκι για να λειτουργήσει.
Μετράω τα βήματά μου ως τη θάλασσα,με καλούν οι Νηρηίδες σε χορό,μα οι ναυτικοί προλαβαίνουν και τις πιάνουν με τα δίχτυα.
''Καλή ψαριά'',μονολογούν.
Κλωτσάω κάτι κουτιά μπύρας στο διάβα μου,και αρχίζω να βρίζω στα λιμανίσια.
''Χαμαιτυπεία ολκής'',αυτό μου βγαίνει,σαν ρέψιμο.
Ξέρω ντε, είμαι καλός άνθρωπος,μα λίγο δύστροπος επαναστάτης.Ακούω ολημερίς τις παπαρδέλες του καθένα,που νόημα να ζει,δεν έχει,τρεις κι εξήντα παίρνει,μα η μαγκιά περισσεύει,και καράβι σέρνει.
Ωϊμέ ρε,ωϊμέ,σας και μας και πέντε αυγά Τουρκίας.Κάτσε να φτύσω τον πασατέμπο,θα καθήσει στο λαιμό το τσόφλι..
Ξέρεις ότι οι σόλες μου έλιωσαν;Πρέπει να πάρω παπούτσια..Πρέπει..Τα παλιά θα τα δώσω να τα φορέσει κάνας άλλος φτωχός σαν εμένα,να ζεσταθεί το ποδαράκι του.
Και φαντάσου ότι περπάτησα μόνο,μέχρι τον κυματοθραύστη γαμώτο.
Ήταν γιατί μέχρι να φτάσω,πέρασε ο καιρός και με χαιρέτησε ,βγάζοντας τη γλώσσα του κοροϊδευτικά,ο βρωμιάρης.

Ζαμάν φου λοιπόν κι εγώ,Γαλλιστί, Πακιστανιστί, Αφγανιστί,κι όλα τα εις -στι..(α ρε φιλολόγα Πασιφάη,να,στα μούτρα σου..)
Ανάβω ένα ρημαδοτσίγαρο με κόπο,γιατί στριφτό βλέπεις,και συλλογίζομαι..
Τί θέλω γω με τις χολεριασμένες,απρόσωπες μουτσούνες του κώλου;
Τί θέλω με την ''επισκληρίδιο'' σε άρωμα ανδρός-γυναικός-λεβάντας;
Je ne sais pas,εν χριστώ,εν πιστώ,εν απίστω,αδερφοί.Κουνάω το δισάκι μου,είμαι μόνο με ένα δίευρο σε πενηντάλεπτα,κροταλίζουν τα σκασμένα και με ξεγελούν.''Πλουσία,εις του λιμανιού τα ''οποία''..Κι αν μου πέσουν στον υπόνομο..μετά;Θα μείνω άφραγκη,όπως πολλοί..Για come on,βάλτε μπρος,κι αν κολλήσει κανα γρανάζι,φωνάχτε να σας το λαδώσω..

πολυ καλη γραφή μου αρεσει αλλα τεχνικα ειναι λιγο χυμα προς το τελος ομως το ζουμαρεις
το κεντραρεις και το αυτοπροσδιοριζεις δυνατα