People pleasers

[bizeli]

People pleaser σημαίνει αυτός που προσπαθεί να έχει τους πάντες ευχαριστημένους παραμερίζοντας πολλές φορές τις δικές του ανάγκες και προτεραιότητες.

Αν ψάξουμε τα βαθύτερα αίτια είναι αυτός που αισθάνεται ανασφαλής με τον εαυτό του και θέλει να είναι αρεστός σε όλους και να ακούει μόνο εγκωμιαστικά σχόλια γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί/δεχθεί την αρνητική κριτική ή για να μην χαλάσει τις σχέσεις του με τους άλλους.

Τελικά καταλήγουμε στο εξής:
Οι people pleasers θεωρούν ότι οι δικές τους προτεραιότητες δεν είναι τόσο σημαντικές όσο των υπολοίπων και τους καταλαμβάνουν ενοχές και άγχος όταν θα χρειαστεί να πουν "όχι" σε κάποιον ή αδικημένοι/πικραμένοι όταν αναγκάζονται να πουν "ναι" σε κάποιον ενώ δεν το θέλουν.
Και οι δυο καταστάσεις είναι εξίσου δυσάρεστες.

Εσείς είστε people pleasers;
Μήπως είστε και δεν το έχετε καταλάβει;
Και αν είστε πώς το διαχειρίζεστε όλο το θέμα;
Και αν δεν είστε ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας;

Μήπως και το άλλο άκρο είναι ο εγωιστής άνθρωπος που κοιτάει μόνο τον εαυτό του και αδιαφορεί για τις ανάγκες του άλλου;
Πού είναι τελικά τα όρια ανάμεσα στους people pleasers και στους selfish people;

[Λαχουρένιος]

Χμ, ναι πολυ παλιοτερα ημουν λογω ανασφαλειας αλλα και κυριως απειριας. Νομιζα οτι οι αλλοι ηταν σαν εμενα και θα εκτιμουσαν το καλο που τους κανεις.

Καπου ειδα οτι το 99% των ανθρωπων γυρω μου μου ειναι αχρηστοι και τοξικοι, οποτε δεν τους χρειαζομαι και δεν χρειαζεται να μπαινω καν στον κοπο για χατηρια. Στις αναγκαστικες κοινωνικες επαφες ειμαι τυπικος απλως και δινω μονο οσο παιρνω πισω, ενω κραταω ενα πολυ στενο κυκλο κοντινων ανθρωπων.

Επισης παρατηρησα οτι οι αλλοι ειναι πιο πιθανο να σου δωσουν εσενα, αμα ο ιδιος κρατας την θεση σου και εισαι φειδωλος στην προσφορα σου.

Μια αλλη κατηγορια people pleasers περα απο τους ανασφαλεις, ειναι οι δημοσιοσχεσιτες-γλειφτες. Δεν θα μπορουσα ποτε να κανω PR, το βρισκω πολυ ψυχοφθορο. Πρεπει να το παιζεις καλος στον καθε μαλακα ενω απο μεσα σου θες να τον βρισεις και στην πραξη 1 στους 100 θα σε βοηθησει.

Αυτος ο 1 ομως μπορει να σε βοηθησει πολυ επαγγελματικα ή σε αλλους τομεις. Παρ'ολα αυτα δεχομαι την συνεπεια του να μην ειμαι PR γιατι προτιμω να χω την ψυχικη μου ηρεμια.

[bizeli]

Κι εγώ είμαι ένα άτομο που ανήκει στους people pleasers.
Παρόλα αυτά συμβαίνει το εξής παράδοξο με μένα.
Δεν το κάνω εξαιτίας ανασφάλειας με τον εαυτό μου. Ίσα ίσα. Μη σου πω ότι έχω και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου.
Παρόλα αυτά έχω δύο μειονεκτήματα.
1) Δε με δυσαρεστεί το γεγονός ότι θα πω "όχι" σε κάποιον. Δεν μπορώ να διαχειριστώ, όμως, τις μετέπειτα συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό το "όχι". Που μπορεί να είναι διατάραξη των προσωπικών μου σχέσεων ειδικά με άτομα που συναναστρέφομαι συχνά μαζί τους θέλοντας και μη.
Οπότε για να αποφύγω ένα πιθανώς "αμήχανο" κλίμα που θα δημιουργηθεί στις μεταξύ μας σχέσεις, μού είναι πιο εύκολο να πω "ναι" σε κάτι που θα μου ζητηθεί και να τελειώνουμε.
Αν και μετά αναθεματίζω την ώρα και τη στιγμή που ανέλαβα κάτι που δεν ήθελα και δεν ήμουν υποχρεωμένη κιόλας και θα νιώθω ένα αίσθημα αδικίας και καταπίεσης στο τέλος.

2) Δεν ξέρω να λέω σωστά και διπλωματικά "όχι" έτσι ώστε να φαίνεται ως κάτι το φυσιολογικό. Δεν έχω καθόλου τακτ, είμαι άγαρμπη στις απαντήσεις μου και παρεξηγούμαι εύκολα από τον άλλον. Δλδ οι εκφράσεις του προσώπου μου, η γλώσσα του σώματός μου, η ένταση και η μη σταθερότητα της φωνής μου ακόμα και οι λέξεις που χρησιμοποιώ δεν με βοηθούν καθόλου στο να δείξω τις πραγματικές μου προθέσεις που είναι τελείως αθώες. Δεν κάνω κάτι από κακία. Αλλά φαίνομαι κάπως εκείνη την ώρα και το καταλαβαίνω.

Πχ αν κάποιος ζητούσε ένα ποτήρι νερό από κάποιον άλλον και του απαντούσε "Δεν μπορώ" θα το έλεγε νορμάλ χωρίς περιθώρια παρεξήγησης.
Ενώ εγώ άμα έδινα ακριβώς την ίδια απάντηση, για κάποιον λόγο δεν θα ακουγόταν το ίδιο νορμάλ και μπορεί να παρεξηγούμασταν κιόλας στο τέλος.

Το αποτέλεσμα θα ήταν να αισθανόμουν τύψεις μετά που δεν ακούστηκε ωραία η απάντησή μου και μετά για να επανορθώσω όχι ένα ποτήρι νερό αλλά ολόκληρη κανάτα θα του έφερνα. Φαύλος κύκλος.

Τώρα τελευταία έχω αρχίσει να κάνω "ασκήσεις θάρρους" όπως έκανε και ο Λαζόπουλος παλιά στους Μήτσους και λέω "οχι" σε κάποιες περιπτώσεις και ό,τι γίνει. Που τις περισσότερες φορές σαλάτα τα κάνω και μετά προσπαθώ να επανορθώσω και τα κάνω ακόμα χειρότερα.
Τι να κάνω; Δεν μπορώ να με αλλάξω τελείως. Έτσι είμαι.
Όσο μπορώ το δουλεύω.
Αλλά και η διπλωματία είναι λίγο ταλέντο. Εγώ είμαι φάτσα φόρα όλα. Όπως μου βγαίνουν αυθόρμητα οι λέξεις.
Δεν μπορώ να αρνηθώ "ευγενικά". Είμαι λίγο χειμαρρώδης