Εσύ, ο επαναστάτης της κάλπης και της κατσαρόλας. Εσύ, που εξεπλάγης όταν σου έκοψαν τον μισθό ή την σύνταξη. Εσύ, που δεν πίστεψες πως η Ελλάδα θα γινόταν αποθήκη μεταναστών. Εσύ, που το 2011 “αγανάκτησες” και κατέβηκες στις πλατείες. Εσύ, που φώναξες για τους “κλέφτες πολιτικούς” και το “μπουρδέλο τη βουλή” στις απεργίες του ’09 – ‘10. Εσύ, που ψήφισες “ακραία” και “επαναστατικά” κόμματα για να “τιμωρήσεις” το ένοχο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Εσύ, που είπες ένα “υπερήφανο ΟΧΙ” το 2015, ενώ ταυτόχρονα στηνόσουν στην ουρά του μηχανήματος ανάληψης. Εσύ, που διαμαρτυρήθηκες δήθεν για το ξεπούλημα της χώρας. Εσύ, που τώρα ανακάλυψες τον Soros, την Goldman Sachs και τους λοιπούς διεθνείς τοκογλύφους. Εσύ, που όπου σταθείς και όπου βρεθείς συζητάς για το “πως φτάσαμε ως εδώ” και φυσικά έχεις και άποψη για το “τι πρέπει να γίνει”.
Άραγε εσύ τι έκανες προτού ξεσπάσει η κρίση; Πού βρισκόσουν εσύ τότε, στην χρυσή μεταπολιτευτική εποχή των παχιών αγελάδων, την εποχή της “σοσιαλιστικής” μάσας, της δανεικής ευμάρειας, της ακόρεστης καταναλωτικής μανίας και της ανέξοδης ευδαιμονίας;
Τότε, που το ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ, χτύπαγε ποσοστά απόλυτης αυτοδυναμίας, “έκανε έργα” και “έτρωγε ο κοσμάκης ψωμί”. Τότε, που τα κομματικά στελέχη στρογγυλοκάθονταν στα υπουργικά σαλόνια, προσφωνώντας αλλήλους “σύντροφε”, ενθυμούμενοι τα “αγωνιστικά” τους χρόνια, διαπραγματευόμενοι τις μίζες που θα τσέπωναν. Τότε, που οι μισθοί και οι συντάξεις εκτινάσσονταν (μαζί με το έλλειμμα και το χρέος). Τότε, που η πρόσληψη στo δημόσιο ήταν μια σίγουρη και εύκολη προοπτική. Τότε, που τα “μέσα” και οι “άκρες” βασίλευαν και τα ρουσφέτια ήταν άμεσα εξυπηρετήσιμα. Τότε, που η Ελλάδα ήταν η “ισχυρότερη χώρα των Βαλκανίων” και “παράγοντας σταθερότητας στην Ν/Α Μεσόγειο”. Τότε, που εισερχόμασταν πανηγυρικά στην Ευρωζώνη (παραποιώντας τα στοιχεία με την βοήθεια της Goldman Sachs). Τότε, που έβλεπες αφ’ υψηλού τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που είχαν υποστεί την κομμουνιστική εξαθλίωση. Τότε, που φθηνοί εργάτες έρχονταν για να τονώσουν το μοντέλο ανάπτυξης της τσιμεντοποίησης και της πλαστικής καρέκλας. Τότε, που μοιράζονταν απλόχερα συντάξεις “εθνικής αντίστασης” σε οποιονδήποτε δήλωνε πως ήταν στο ΕΑΜ. Τότε, που οι πίστες στα σκυλάδικα της εθνικής ήταν γεμάτες και τα λουλούδια σχημάτιζαν λοφίσκους. Τότε, που στα κωλόμπαρα έβρισκες άφθονες πρόθυμες Ανατολικοευρωπαίες. Τότε, που οι επιδοτήσεις έρρεαν από τα κοινοτικά αναπτυξιακά ταμεία και τα πακέτα Ντελόρ μετατρέπονταν σε Cayenne και βίλες. Τότε, που η “ελεύθερη τηλεόραση” σου προσέφερε reality, ταινίες, κουτσομπολιό και τσόντα με το κιλό. Τότε, που κάθε οικογένεια είχε δύο και τρία αυτοκίνητα. Τότε, που για να προσεγγίσεις την παραλιακή το σαββατόβραδο έπρεπε να παρκάρεις στην Αργυρούπολη. Τότε, που έβγαινες κάθε μέρα και τα μαγαζιά ήταν πάντα γεμάτα. Τότε, που η κάθε επαρχιακή πόλη αποκτούσε νοσοκομείο και πανεπιστημιακή σχολή. Τότε, που οι Αθηναίοι έτρεχαν να αγοράσουν οικόπεδα και εξοχικά στα Μεσόγεια, προσδοκώντας στην “ανάπτυξη” της περιοχής με την επέκταση της αθηναϊκής τερατούπολης. Τότε, που όλοι είχαν γίνει χρηματιστές και μέτοχοι, μέχρι να φάνε τα μούτρα τους το ‘99. Τότε, που χαιρόσουν με το Euro και την Eurovision. Με κύκνειο άσμα το 2004, τότε που φόρεσες την στολή του εθελοντή και ξενάγησες τους τουρίστες στα στάδια που κόστισαν αμύθητα ποσά και τελικά κατέληξαν να είναι χώροι διαμονής λαθρομεταναστών.
Τότε, που και που σκοτώνονταν κάποιος πιλότος πάνω από το Αιγαίο. Που και που, οι αναρχικοί πυρπολούσαν το κέντρο της Αθήνας, μαζί με την ελληνική σημαία. Που και που, καιγόταν κανένα δάσος για να χτιστούν βίλες. Που και που, κάποιο οικονομικό σκάνδαλο απασχολούσε για λίγο την κοινή γνώμη. Που και που, κάποιος γέρος βρισκόταν ξυλοκοπημένος μέχρι θανάτου σε κάποιο διαμέρισμα κάποιας υποβαθμισμένης γειτονιάς. Που και που, ανακαλυπτόταν το πτώμα κάποιου ναρκομανή στα στενά πέριξ την Ομόνοιας. Που και που, τα σχολεία έβαζαν λουκέτο για μήνες επειδή οι μαθητές απαιτούσαν στρόγγυλες τυρόπιτες. Που και που, κάποιοι επαγγελματίες συνδικαλιστές έδιωχναν ή απέτρεπαν επενδύσεις. Που και που, κάποιος εργοστασιάρχης αποφάσιζε να μετακομίσει στη Βουλγαρία για να μειώσει το κόστος. Εσένα όμως δεν σε ένοιαζε, γιατί ακόμα έρρεαν οι επιδοτήσεις, τα μαγαζιά ήταν γεμάτα, η σύνταξη έμπαινε κανονικά, το παιδί πήγαινε φροντιστήριο, ο Αλβανός μάζευε τις ελιές και το Big Brother είχε πλάκα.
Κι έτσι, σιγά - σιγά, η παιδεία υποβαθμιζόταν, η πνευματική ζωή μαράζωνε, η βιομηχανία εξαφανιζόταν, η παραγωγικότητα καθηλωνόταν, το χρέος διογκωνόταν, οι μετανάστες γίνονταν όλο και περισσότεροι, οι ξένες μαφίες πολλαπλασιάζονταν, τα ναρκωτικά εξαπλώνονταν, οι εκτρώσεις έφταναν σε αριθμούς ρεκόρ, οι θάνατοι ξεπερνούσαν τις γεννήσεις, και η Ελλάδα πέθαινε.
Υπήρχαν κάποιοι που από τότε μιλούσαν για την ηθική και πνευματική κατάπτωση, την επίπλαστη καταναλωτική ευτυχία, την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, το διεθνές τοκογλυφικό σύστημα, τον κίνδυνο της παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας και το φάσμα της υποδούλωσης. Κάποιοι περιθωριακοί, αδύναμοι, τρελοί, βλάκες, κακοί, “βρυκόλακες του παρελθόντος”. Τότε, τους φοβόσουν, τους αντιπαθούσες, τους σνόμπαρες, τους έβριζες και τους κατηγορούσες. Αυτοί όμως είναι οι πραγματικοί επαναστάτες, αυτοί που τα “χρυσά” χρόνια της μεταπολιτευτικής παρακμής υπέστησαν επιθέσεις και διώξεις για τις ιδέες τους. Όχι αυτοί που αγανάκτησαν όταν κόπηκε η σύνταξη, αλλά αυτοί που θυσίασαν καριέρα, προσωπικές φιλοδοξίες και ήσυχη ζωή για ένα ιδανικό. Αυτοί που πάνε κόντρα στο ρεύμα των καιρών. Αυτοί που θα είναι στην πρωτοπορία της νέας εποχής. Δεν είναι οι τελευταίοι που φεύγουν, είναι οι πρώτοι που έρχονται!
του Α. Γ.
