Για προβληματισμό ρίχνω το θέμα. Ότι αυτό είναι απλά σχέδιο μηχανισμών εξουσίας. Δεν νομιζω ότι απλά θέλουν τα λεφτά τους. Δεν είναι σα να σε δάνεισα εγώ 20.000 που είχα τη δυνατότητα αλλά κάποια στιγμή θέλω να τα πάρω πίσω, γιατί απλά δεν έχω και πολλά και απλά τα χρειάζομαι. Σκεφτείτε το αυτό. Τα λεφτά δεν είναι κάτι έξω από αυτούς. Ούτε πάνω από αυτούς. Είναι κάτι που οι ίδιοι το δημιουργούν. Δεν τους λείπουν. Δεν έχουν μειωμένη αγοραστική δύναμη και δεν τους πιέζουν τα έξοδα του μήνα (νοίκι, ρεύμα, τηλέφωνο)
.Τι τους νοιάζει, αν βρούμε τρόπο να τους δώσουμε και θέλουν και παρέμβαση στα εσωτερικά μας θέματα;
Εδώ νομίζω πως χωράει κάτι θεωρητικό περί άρχουσας τάξης.
Είναι η εξουσία που θέλουν να συνεχίζουν και να στεριώσουν πάνω σους λαούς. Αλλιώς είναι να έχεις δικαιώματα στην απεργία, στην υγεία, στις παροχές, στις γιορτές και αργίες, στο ωράριο και σε ότι σε κάνει να νιώθεις άνθρωπος
και αλλιώς να είσαι ιδιοκτησία του άλλου. Θέλουν να καταντήσουν την κοινωνία δουλοκτητική. Όχι ότι δεν είναι αλλά θέλουν να το συντηρούν αυτό. Να λες "έχω αυτά τα πτυχία και ζητάω 1000". Να σου λένε "Τι λες ρε; Ο άλλος έξω που περιμένει έχει ένα πτυχίο παραπάνω και ζητάει 800". Και στον επόμενο να του πούνε για 600 και 500.
Ώσπου να είναι δική σου ευθύνη το να μην καταρεύσεις. Το να μην τραυματιστείς, το να μη χρειαστείς κάτι. Κι αν πεθάνεις υπάρχουν εκκατομύρια άλλοι αναλώσιμοι.
Δείτε το αυτό. Έχουν ήδη τις επιλογές να τους βγάλουν δουλειά στην Ινδία, το Πακιστάν, την Κίνα. 12ωρα με 3 και 5 ευρώ. Ίσα ίσα να παίρνεις ζωοτροφές, χυλό και ότι πιο φτηνό για κρατιέσαι στη ζωή.
Δείτε οτι δεν είμαστε παράλληλα στη ζωή με αυτούς. Δεν είναι τα λεφτά όπως στη μονόπολη που παίζουμε, ανεξάρτητα. Δεν ισχύει το ότι τόσα υπάρχουν (ένα ποσό συγκεκριμένο, μία πίτα που λέμε) και απλά προσπαθούν να τα μαζεύουν, να κερδίζουν πιο πολλά για να έχουν. Όποτε θέλουν φτιάχνουν κι άλλα. Είναι κάτι ιδεατό η αξία όλων των χρημάτων, ο παγκόσμιος πλούτος που λέμε.
Το ζητούμενο είναι η εξουσία. Η ιδιοκτησία πάνω στις ζωές. Πάντα έτσι ήτανε.
Ξεχάστε την ισόνομη, παράλληλη ανάπτυξη αυτών κι εμάς. Δεν υπάρχει. Πάντα πιόνια είμαστε στο παιχνίδι τους.
Γι αυτό πρέπει να αρνηθούμε τα πάντα. Μην πιέζεστε ηθικά ότι χρωστάμε και πρέπει να είμαστε εντάξει. Τι χρωστάμε ρε; Πότε απολαύσαμε μέρος της πίτας;
Μην πιέζεστε ότι ο φορολογούμενος ο ευρωπαίος καταπιέζεται για τον Έλληνα. ότι πληρώνει για μας.
Πούντα αυτά που πληρώνει; Το ότι θα φάω φακές σήμερα μου τις πλήρωσε ο Ιταλός κι ο Βέλγος; Ήρθαν τα λεφτά σε εμας, ή στους ίδιους που είναι πάντα από πάνω; Και όταν αποφάσιζαν τα κέντρα αυτά να "σκορπάνε" για την Ελλάδα σκέφτηκαν το φορολογούμενο ευρωπαίο; Τον ρώτησαν; Που κόπτονται τώρα για το καλό του; Ή μήπως όταν τα δίνανε για την "Ελλάδα" φάγαμε εμείς από αυτά κάτι;
Τι λέτε ρε παιδιά; Να συνεχίζουμε να μιλάμε πολιτικά με τους όρους τους και στα πλαίσιά τους; Υπάρχει διέξοδος έτσι; Ή να βλέπουμε το βάθος της πραγματικότητας;
