Δύσκολη η προηγούμενη εβδομάδα για το νεοσοβιετικό ευρωπαϊκό κατεστημένο και πέρασε βασανιστικά αργά. Αιτία; Η αλματώδης άνοδος του ευρωσκεπτικιστικού ρεύματος σε πολλές χώρες, εκφράστηκε έμπρακτα στις περιφερειακές εκλογές που έλαβαν χώρα στην Γαλλία και προκάλεσε ρίγη ανατριχίλας σε όλο το σύστημα που οικειοποιείται την ιδέα της Ευρώπης. Οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι ενέτειναν το αίσθημα ανασφάλειας που έχει επικρατήσει σε όλη την ήπειρο - ως απότοκο των εποικιστικών ροών, που εισέρχονται δια του Αιγαίου και διαχέονται σε όλη την Ευρώπη - και σε συνδυασμό με την παντελή αποτυχία των πολιτικών των συστημικών κομμάτων, οδήγησαν τους ψηφοφόρους να επιλέξουν, είτε συνειδητά είτε αντιδραστικά, πιο ριζοσπαστικές λύσεις.
Μαύρα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, το καμπανάκι της ανησυχίας ηχούσε έντονα στα αυτιά των διαμορφωτών της κοινής γνώμης μετά το πέρας του πρώτου γύρου στις γαλλικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Το γιατί ήταν απλό: Το Εθνικό Μέτωπο, το κόμμα που είχε ιδρύσει ο Ζαν Μαρί Λε Πεν και πλέον ηγείται η κόρη του Μαρίν Λε Πεν, προηγούνταν με μεγάλο ποσοστό σε δύο περιφέρειες και είχε κατορθώσει να περάσει στον δεύτερο γύρο σε αρκετές ακόμα. Επικίνδυνη η άνοδος της “άκρας δεξιάς” στη χώρα - μήτρα της Ευρώπης (όπως τη γνωρίζουμε) και έπρεπε να καταπολεμηθεί με κάθε δυνατό τρόπο. Το πανηγυράκι, βέβαια, είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα.
Όταν, αρχές του χρόνου, είχε γίνει η πρώτη επίθεση μουσουλμάνων εξτρεμιστών στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo, η αντίδραση των Ευρωπαίων πολιτικών ήταν να ηγηθούν μιας πορείας κατά της βίας, αποκλείοντας φυσικά εκπροσώπους του Εθνικού Μετώπου από τη δυνατότητα συμμετοχής. Η εισβολή των μεταναστών –“προσφύγων” κατά τους θερινούς μήνες μέσω της Ελλάδος και η διάχυσή τους σε όλη την Ευρώπη επέτεινε το κλίμα άγχους και αμφισβήτησης της επίσημης πολιτικής, μιας και οι κυβερνήσεις των κεντρικών κρατών της ΕΕ παραγνώρισαν πλήρως τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις των ίδιων τους των λαών, επιβάλλοντας την αποδοχή των εκατοντάδων χιλιάδων εποίκων. Σε μια Ευρώπη που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, εκατομμύρια ξοδεύτηκαν στην υποδοχή των “προσφύγων” και στην προπαγάνδα αποδοχής τους στις χειμαζόμενες κοινωνίες, με την παράλληλη δαιμονοποίηση κάθε αντίθετης άποψης να βρίσκεται ψηλά στο πρόγραμμα των κυβερνώντων. Δεν είναι τυχαία η στάση της Γερμανίδας καγκελάριου, που όχι μόνο επέβαλε την προσωπική της άποψη περί αποδοχής των εποίκων, σε πείσμα των σφοδρών αντιδράσεων ακόμα και μέσα από το κόμμα της, αλλά είχε και επίσημες συναντήσεις με ιδιοκτήτες και διαχειριστές ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο, ώστε να φιμωθεί κάθε φωνή ενάντια στην επικρατούσα κυβερνητική άποψη. Σε πείσμα, όμως, των refugeewelcome-ίδων, η συντονισμένη επίθεση στο Παρίσι με εκατοντάδες νεκρούς και τα στατιστικά στοιχεία ανόδου της εγκληματικότητας σε περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν οι “πρόσφυγες” - παρά το συγκινησιακό στοιχείο που επικράτησε στην επίσημη προπαγάνδα “αποδοχής” και “ανθρωπισμού” - απέδειξαν εμπράκτως τους κινδύνους που κρύβει η εισροή ενός τόσο μεγάλου αριθμού εξωευρωπαϊκών πληθυσμών, με εντελώς διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο και κουλτούρα.
Μετά ήρθε η ανακούφιση. Το Εθνικό Μέτωπο δεν κέρδισε καμία από τις περιφέρειες που διεκδικούσε, ακόμα και εκείνες στις οποίες υποψήφιες ήταν τα βαριά χαρτιά του κόμματος, η ηγέτιδα Μαρίν Λε Πεν και η ανιψιά της Μαριόν Μαρεσάλ Λε Πεν. Παρότι είχαν κερδίσει την πρώτη θέση κατά τον πρώτο γύρο, η απόσυρση των υποψηφίων του Σοσιαλιστικού Κόμματος και η επίκληση σε μια συναισθηματική αντι-ακροδεξιά προοπτική, οδήγησε στη νίκη των αντιπάλων τους, κάτι που προκάλεσε, τουλάχιστον επιφανειακά, αγαλλίαση στους “δημοκρατικούς” πολίτες. Tα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης γέμισαν με πηχυαίους τίτλους όπως “Σφαλιάρα στην Λεπέν”, “Μαύρο στο Εθνικό Μέτωπο”, λες και η νίκη ή η ήττα του Εθνικού Μετώπου θα είχε άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους.
Στην πραγματικότητα, οφείλουμε να αποδεχθούμε πλέον πως οι δομές με τη μεγαλύτερη ουσιαστική εξουσία στην Ευρώπη δεν είναι τα κοινοβούλια ή οι εθνικές κυβερνήσεις, αλλά οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, ένα σύστημα εξουσίας εκτός ελέγχου από τα συναποτελούντα έθνη, που επιβάλλει τις ντιρεκτίβες του σχεδόν σε όλη την ήπειρο. Αυτό το σύστημα, συστατικό στοιχείο του οποίου είναι τα καθεστωτικά κόμματα των ευρωπαϊκών κρατών, βασίζεται απόλυτα πάνω στο ιδεολογικό μοτίβο του πολιτισμικού μαρξισμού, και φυσικά θεωρεί τις παραδοσιακές αξίες των ευρωπαϊκών κοινωνιών ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη που ονειρεύεται για την ακαθορίστου εθνικής σύστασης υδροκέφαλη ΕΕ. Γι’ αυτές τις αυτόκλητες ελίτ, η άνοδος και η πρώτη θέση του Εθνικού Μετώπου αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο για την Ευρώπη από την αθρόα μετεγκατάσταση πληθυσμών προερχόμενων εκτός Ευρώπης ή τη ραγδαία άνοδο του Ισλάμ και κυρίως της ριζοσπαστικής ουαχαμπιστικής εκδοχής του. Για τον απλούστατο λόγο πως η σκέψη τους βασίζεται στις παρωπίδες των ιδεολογικών τους αγκυλώσεων προσαρμόζοντας την πραγματικότητα κατά το δοκούν, αντί να αναλύουν την πραγματικότητα και να προσαρμόζονται σε αυτήν. Στον δικό τους τρόπο σκέψης, η αμφισβήτηση της καθεστηκυίας τάξης από τις δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού αποτελεί τον πρωτεύοντα κίνδυνο, καθώς προκαλεί τριγμούς στα θεμέλια του οικοδομήματος που έχουν δημιουργήσει, οικειοποιούμενοι την ιδέα της Ευρώπης.
Η βόμβα σ’ αυτά τα θεμέλια, στην καρδιά του άξονα που συγκρότησε την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Γαλλία, έχει ήδη μπει. Μπορεί το Εθνικό Μέτωπο να μην κέρδισε καμία περιφέρεια, αλλά πλέον είναι η αξιωματική αντιπολίτευση στις περισσότερες. Σημείωσε μια αλματώδη άνοδο στον αριθμό των ψήφων που πήρε, καθώς περίπου 6.700.000 Γάλλοι θέλησαν να εκπροσωπηθούν από αυτό, και μάλιστα πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό στις ηλικίες 18 έως 35. Ένα κόμμα που τα στελέχη του είναι κατά κύριο λόγο νέοι, με έκφραση και δράση σε πολλούς τομείς, από συνδικαλισμό, μέχρι και τοπικές οικολογικές οργανώσεις και συλλόγους προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ένα κόμμα, που μετά την αλλαγή ηγεσίας, όμως, από τη στιγμή που ανέλαβε η Μαρίν Λε Πεν, απέκοψε και δεσμούς με πολλά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του φυσικού ηγέτη, του Ζαν Μαρί Λε Πεν, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί από πολλούς ως συμβιβασμένο στο σύστημα. Το Εθνικό Μέτωπο, όμως, δεν διακήρυξε ποτέ πως είναι ένα εθνικοεπαναστατικό κόμμα, που ετοιμάζεται για να φέρει την μεγάλη αλλαγή. Είναι ένα κόμμα πραγματικά Δεξιό, που στη σύγχρονη εποχή της απόλυτης υποταγής στην πολιτική ορθότητα, μοιάζει ως ρηξικέλευθο. Έχει κατορθώσει να επιβληθεί ως κυρίαρχη δύναμη πια στην πολιτική σκηνή και η ατζέντα του να αποτελεί το κυρίαρχο θέμα συζήτησης. Η γαλλική αριστερά, όπως εκφράζεται από το κυβερνόν Σοσιαλιστικό κόμμα και τα κόμματα πέραν αυτού, ως γνήσιο τέκνο του αριστερού στρουθοκαμηλισμού, αντιδρά στην αναφορά και μόνο των υπαρκτών προβλημάτων της λαθρομετανάστευσης, της ανόδου του Ισλάμ, της απώλειας της εθνικής ταυτότητας, της ισχυροποίησης της νεοσοβιετικής γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, γιατί, κατά την άποψή τους, και μόνο η αποδοχή της ύπαρξης αυτών των προβλημάτων ενισχύει το Εθνικό Μέτωπο - και αυτό είναι δείγμα του τρόπου σκέψης της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Αριστεράς συνολικά.
Το Εθνικό Μέτωπο δεν είναι μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η σημερινή Ευρώπη και τα έθνη της. Δεν είναι όμως και μέρος της λύσης, όχι με την ηγεσία της Μαρίν Λε Πεν και τη διακριτή στροφή που έχει πάρει. Είναι, όμως, ένα δείγμα της στροφής που συμβαίνει στο συλλογικό ασυνείδητο, όχι μόνο της Γαλλίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Στις όχθες του Σηκουάνα ξεπήδησαν όλα τα ρεύματα που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική σκέψη, ασχέτως αν κατόρθωσαν να επιβληθούν στη χώρα αυτή. Από την απόλυτη Μοναρχία, τον Διαφωτισμό και τον παρλιαμενταρισμό, την παρισινή Κομμούνα και τον εθνικοσυνδικαλισμό, οι περισσότερες σύγχρονες ιδέες εκεί βρήκαν την πρώτη τους οργανωμένη έκφραση. Και αν θέλουμε να πιστέψουμε στις ιστορικές συμπτώσεις, η πολιτική στροφή που σημειώθηκε στην Γαλλία είναι μόνο η αρχή. Σε όλη την Ευρώπη, τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα διεκδικούν όχι απλά μια καλή θέση, αλλά πολλές φορές και την εξουσία. Κόμματα που βασίζονται στις παραδοσιακές ευρωπαϊκές αξίες, κόμματα που υπερασπίζονται το θρησκευτικό συναίσθημα, την παραδοσιακή οικογένεια, την πίστη στην πατρίδα. Δεν είναι κόμματα που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως εθνικιστικά, παρά το γεγονός πως πολλές φορές οι αντίπαλοί τους τούς αποδίδουν αυτόν τον χαρακτηρισμό.
Δεν είναι ο φυσικός χώρος της πολιτικής μας δράσης και θα μπορούσαμε να αναλωθούμε σε συζητήσεις περί ιδεολογικού περιεχομένου και πολιτικής στρατηγικής. Είναι όμως το πρώτο βήμα ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας και αυτό οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε. Είναι το πρώτο βήμα στην αλλαγή του πολιτικού κατεστημένου, της ανατροπής της σάπιας ελίτ που βασιλεύει στην Ευρώπη σήμερα και πιστεύει πως η θέση της είναι ασφαλής λόγω του εκφυλισμού των “ιθαγενών”. Και αυτό, είναι ένας σοβαρότατος λόγος για όλους μας να χαιρόμαστε για τα αποτελέσματα του Εθνικού Μετώπου και της Μαρίν Λε Πεν. Έχοντας πλήρη επίγνωση της ιστορικής πραγματικότητας, των συμφωνιών αλλά και των διαφωνιών μας, χαιρετίζουμε την έλευση μιας νέας μέρας που ξημερώνει στην Ευρώπη.
http://www.ideapolis.info/2015/12/blog-post_17.html
