Πνευματική παιδεία και τι θεωρείται Θεός κατά το διάβα της εξέλιξης του ανθρώπου

[tanipteros]

Το τι είναι Θεός ακόμη και στους αρχαίους ποικίλει... διότι και αυτοί πέρασαν από διάφορες φάσεις στην θεολογική τους παιδεία...

1) Αρχικά Θεοί ήταν τα φαινόμενα της φύσης ή τα αίτια που τα προκαλούν ... πχ μια αρχαία ετυμολογία του Διός είναι από το Δευς -> δεύω = βρέχω πχ νεότερα αρδεύω = βγάζω νερό από το έδαφος.
Ή το ΗΡΑ από το ΑΗΡΑΗΡΑΗΡ = 3Χ ΑΗΡ και αναγραμματισμός ως ΗΡΑ

2) Αργότερα κατά τα μυστήρια ή τις μυστικές τελετές σε ερημονήσια, σπήλαια κτλ ήρθαν σε επαφή με πνεύματα και έτσι γεννήθηκε ένας άλλος ορισμός των Θεών πχ ΑΠΟΛΛΩΝ, ΑΡΤΕΜΙΣ

3) Άλλες φορές πάλι βασιλιάδες άνθρωποι λατρεύονταν ως Θεοί πχ ο Ερέννιος Βύβλιος αναφέρει ότι ο Δίας και ο Κρόνος που πολέμησαν ήταν οι βασιλιάδες Βεελσάμης και Ήλος και οι Έλληνες τους μυθολογήσαν κατά την φαντασία τους πχ Ησίοδος.
Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης αναφέρει ότι οι θνητοί βασιλιάδες λαμβάναν θεονύμια και λατρεύονταν ως Θεοί, έτσι υπήρξαν 400 βασιλιάδες με το όνομα Δίας. Δλδ το Δϊας το Μίνωας κτλ ήταν κάτι σαν το Καίσαρας.
´Ετσι έχουμε τους μύθους από κατορθώματα θνητών που μυθολογήθηκαν ως ιστορίες θεών... πχ ο βασιλιάς Μίνωας που απήγαγε την Ευρώπη μυθολογήθηκε ως Δίας με μορφή Ταύρου που απήγαγε την Ευρώπη.

4) Μετά έχουμε τον ορισμό των Θεών ως μυστικές θεοφάνειες σε θεουργίες πχ των Νεοπλατωνικών που βλέπαν φώτα τόσο εντός του χώρου όσο και σε ενύπνια οπότε εκεί θεωρούσαν ότι έρχονταν σε άμεση πραγματική επαφή με τον Θεό στην πνευματική του διάσταση.

5) Μετά τους φιλοσοφικούς Θεούς έχουμε και απόψεις ότι ακόμη και αυτά τα φωτεινά όντα δεν είναι αιώνιια και αθάνατα αλλά θνητά και προέχρονται από πρώην ανθρώπους που εξελίχθηκαν λόγω του καλού τους κάρμα σε τέτοιες οντότητες.
Αυτές οι φωτεινές οντότητες Θεοί ή Μπράχμα κατά των Βουδδισμό έχουν σχήμα όρια και έκταση και βρίσκονται ακόμη εντός πεδίων του Χωροχρόνου απλά είναι σε άλλη διάσταση από την ανθρώπινη.... αλλά όσοι άνθρωποι σε εκστάσεις ήρθαν σε επικονωνία μαζί τους τους θεωρούν Θεούς.

6) Μετά ο Βούδας περιγράφει τέτοιους Μπράχμα ακόμη και άυλους, αόρατους σε πεδία που υφίσταται μόνο νους και όχι μορφή αλλά μια αίσθηση παρουσίας αόρατης... ακόμη και αυτά τα όντα είναι θνητά και όχι Θεοί κατά τον Βουδδισμό.

7) Τέλος οι Νεοπλατωνικοί είχαν εμπειρίες με καταστάστάσεις πέραν της λογικής και τις ονομάσαν υπέρλογες και πέραν της ύλης και τις ονομάσαν υπερούσιες και είπαν ότι με αυτό που ήρθαν σε επαφή ήταν το Εν και οι Ενάδες. Αυτός είναι και ο τελικός ορισμός των Θεών πέραν της ύλης και της λογικής, χωρίς μορφή και χωρίς νου σε μια κατάσταση που δεν περιγράφεται. Και θεωρήσαν αυτήν την Υπέρλογη κατάσταση το Πρώτο Αίτιο όλων. Και εδώ έχουμε τον τελικό ορισμό του Θεού.

Οπότε όλα αυτά είναι αντιλήψεις ανθρώπινες για το τι είναι οι Θεοί ... οι άνθρωποι θέλουν να δημιουργούν σχέσεις με τέτοια όντα διότι τα θεωρούν ανώτερα και ότι η σχέση τους με αυτά βελτιώνει την ζωή από αποψη εξέλιξης και παιδείας.

Αλλά ακόμη και σε ανώτερα πνευματικά βιώματα ούτε οι Φωτεινές παρουσίες είναι Θεοί, ούτε άυλες και αόρατες παρουσίες είναι Θεοί .... ακόμη καμία αντίληψη ανθρώπινη δεν δείχνει την παρουσία κάτι τινός που να το πούμε Θεό. Όταν ο ανθρώπινος νους βιώνει μια πνευματική κατάσταση χαμηλή, μεσαία, ανώτερη ή υπέρλογη πάντα του δημιουργείται μια "εντύπωση νοητική" και πάντα η θεολογική ιστορία έδειξε ότι θεωρεί αυτό που βιώνει ως απόδειξη του Θεού. Και αυτό γίνεται σε κάθε ανθρώπινο βίωμα όσο ανώτερο και αν είναι... Οπότε τίθεται το ερώτημα... υφίσταται κάτι τι που να είναι Θεός; Η φιλοσοφική λογική θεωρεί ότι υπάρχει κάποιος που έθεσε τους κανόνες λειτουργίας του Σύμπαντος ώστε αυτό να λειτουργεί και να παράγει μορφές και βιολογικά και πνευματικά όντα. Αυτός είναι ο ορισμός του Πρώτου Αίτιου ως Θεό. Αλλά άραγε μπορεί αυτό να βιωθεί από τον άνθρωπο ;
Ή ο ανθρώπινος νους έχει όρια και πάντα θα λαμβάνει μια "εμπειρία μεταφυσική" αλλά όχι τον ίδιο τον Θεό.

Ο Βούδας οσχυρίστηκε ότι δεν υπάρχει αιώνιο αθάνατο κάτι είτε αυτό είναι εγώ, ψυχή, ουσία, ή Θεός. Υπάρχουν μόνο όντα θνητά και μια κατάσταση που είναι υπέρλογη πέραν του θανάτου και της ζωής που την ονόμασε Νιρβάνα. Αλλά αν και σαν εμπειρία το Πλατωνικό Εν και η Νιρβάνα μοιάζουν στο να είναι υπέρλογες, άφθαρτες και η κατάσταση της αθανασίας δεν είναι το ίδιο σε ένα σημείο: 1) Νιρβάνα = κάτάσταση αθανασίας όχι πρώτο αίτιο, 2) Εν = κατάσταση αθανασίας ναι είναι και Πρώτο Αίτιο.

Ωστόσο και οι δύο παραδόσεις τόσο την Νιρβάνα όσο και το Εν το αναφέρουν σαν καταστάσεις όχι σαν ον αφού δεν ισχύει η ουσία και η μεταβολή της εκεί.

Άρα που είναι ο Θεός;
1) Βουδδισμός : Δεν υπάρχει σαφή ερμηνεία πώς προέκυψε η Σαμσάρα
2) Πλατωνισμός: Υπάρχει σαφή ερμηνεία πώς προκύπτουν τα όντα, εκ του Ενός.

Συμπέρασμα: Και ο Βουδισμός και ο Πλατωνισμός βιώνουν εμπειρικά μυστικά μια υπέρλογη κατάσταση αλλά διαφέρουν στην άποψη δημιουργίας του κόσμου.

Ο Βουδδισμός είναι μη θεϊστικός
Ο Πλατωνισμός είναι θεϊστικός.

Αυτή είναι και η μέχρι στις μέρες μας οι πιο βαθείες πνευματικές παραδόσεις που βιώνουν την αθανασία αλλά η μία αναγνωρίζει Θεός ως Πρώτο Αίτιο ενώ ή άλλη όχι, αλλά και οι δύο έχουν μεγάλη πείρα μεταφυσικής.