Σαν σήμερα πριν από 32 χρόνια, οι Iron Maiden κυκλοφορούν το "Fear Of The Dark".

[Eliot1988]

Σαν σήμερα πριν από 32 χρόνια, οι Iron Maiden κυκλοφορούν το "Fear Of The Dark".

Το δεύτερο άλμπουμ των Maiden για τη δεκαετία του ‘90 φανερώνει ένα εκμοντερνισμένο πρόσωπο του συγκροτήματος, κάτι που δεν προέκυψε τυχαία αλλά ήταν συνειδητή επιλογή. Στην προσπάθειά τους να προσαρμοστούν στον ήχο της νέας δεκαετίας, οι Maiden αναθεώρησαν πολλά από αυτά που ήταν δεδομένα στις ως τώρα κυκλοφορίες τους.

Σκοπός ήταν να αντεπεξέλθουν στα νέα δεδομένα που επέφεραν τρία ορόσημα: η αυξημένη χωρητικότητα που εξασφάλιζαν οι ψηφιακοί δίσκοι (CD) σε σχέση με το βινύλιο (του οποίου είχαν ήδη αρχίσει να επικρατούν), το grunge (με πρωτοπόρους τους Nirvana) και η τεράστια επιτυχία του ομότιτλου άλμπουμ των Metallica (ή “Black Album”, όπως συχνά αποκαλείται) (1991).

Διαβάστε περισσότερα στον παρακάτω συνδεσμο:

https://metalstories.gr/iron-maiden-fear-of-the-dark-i-istoria-piso-apo-kathe-tragoudi/

[bizeli]

(ποστ μου από το 2019)

Αγαπητά γατάκια iron maiden.
Είναι χειμώνας.
Έχω πέσει για ύπνο μέρα μεσημέρι και ξυπνάω βράδυ.
Μένω σε ένα σπίτι που δεν υπάρχει ψυχή γύρω.
Ξυπνάω μέσα από τον λήθαργό μου σε φάση αφασίας και μέχρι να καταλάβω πού βρίσκομαι και τι ώρα έχει πάει, κοιτάζω γύρω μου και συνειδητοποιώ ότι η ώρα είναι προχωρημένη, έξω έχει πέσει το μαύρο σκοτάδι και μέσα στο σπίτι ούτε ένα φως αναμμένο.

Παντού πίσσα και νεκρική σιγή λες και ήμουν σε νεκροταφείο.
Αλλά ξέρετε τι έκανα αγαπητοί iron maiden;

Αντί να με πιάσει σύγκρυο από το spookyness του θέματος, άδραξα τη στιγμή.
Έμεινα στο κρεβάτι και αφουγκράστηκα το σκοτάδι. Παρατήρησα το δωμάτιό μου πώς φαίνεται στο σκοτάδι.
Τι μπορώ να δω και τι όχι.

Άκουσα τον άνεμο που σφύριζε απ' έξω και από το λιγοστό φως του φεγγαριού που έμπαινε στο δωμάτιό μου έβλεπα τις σκιές από τα κλαδιά ενός δέντρου που σχηματίζονταν στον τοίχο μου, λεπτά σαν δάχτυλα μάγισσας να κουνιούνται πέρα δώθε από τον άνεμο.

Μετά έριξα μια ματιά και στον σκύλο μου που κοιμόταν και αυτός παραδίπλα και τον είδα και αυτόν αρντάν. Είχε λιώσει και αυτός από τον ύπνο. Μόλις κατάλαβε ότι ξύπνησα, τεντώθηκε και αυτός κάπως να ξεπιαστεί αλλά δεν έδειξε καμιά διάθεση να σηκωθεί.
Φαινόταν σαν να απολαμβάνει και αυτός το λιώσιμο και τη σπαρίλα της στιγμής μέσα στο βαθύ και στο απόλυτο σκοτάδι.
Σάμπως και τα σκυλιά πριν την εξημέρωσή τους, στο σκοτάδι δεν κοιμόνταν κάτω από το φως του φεγγαριού;
Ίσως και αυτός να ένιωσε κάποιο αρχέγονο ένστικτο.


Μαγική στιγμή.
Κι αν δεν είχα κάποιες υποχρεώσεις που έπρεπε να σηκωθώ, θα συνέχιζα να απολαμβάνω αυτήν την once in a lifetime εμπειρία.

Εσείς φαντάζομαι ότι θα τα είχατε κάνει πάνω σας.

Με εκτίμηση,
ατρόμητο μπιζέλι

[Λαχουρένιος]

Υποτιμημένος δίσκος όπως και τα περισσότερα τους μετά το 7th. Οι περισσότεροι ξέρουν μόνο το ομώνυμο, αλλά σχεδόν όλα αξίζουν.

[Eliot1988]

Εμένα προσωπικά όλα τα άλμπουμ των Iron Maiden μου αρέσουν. Δεν με χαλάει κανένα τραγούδι. Έστω και το λιγότερο άγνωστο τραγούδι για τον κλασικό μεηντενα έχει κάτι να σου πει!

@bizeli Ωραία η ιστορία σου! Γιατί δεν γραφεις ένα βιβλίο?! Μόνη σου το σκέφτηκες?

[Προέλλην]

Oλα τα άλμπουμ των Iron Maiden είναι φοβερά. Ειδικότερα ο Χάρρις, είναι μεγάλος συνθέτης και ενορχηστρωτής.
Αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το ομώνυμο πρώτο τους, με Paul Di'Anno.
Κάπου εδώ να ομολογήσω ότι μετά το Fear of the Dark δεν τους έχω ακούσει τόσο όσο θα έπρεπε.
Παρεμπιπτόντως, μου άρεσε και η σόλο καριέρα του Ντίκινσον.

[Λαχουρένιος]

Εμένα προσωπικά όλα τα άλμπουμ των Iron Maiden μου αρέσουν. Δεν με χαλάει κανένα τραγούδι. Έστω και το λιγότερο άγνωστο τραγούδι για τον κλασικό μεηντενα έχει κάτι να σου πει!

Όντως. Στους δίσκους τους πρέπει να έχουν πάνω από 150 τραγούδια συνολικά. Από αυτά, ζήτημα να κάνω skip πάνω από 7-8 σε ολόκληρη την δισκογραφία τους όταν βάζω και ακούω άλμπουμ τους.

Oλα τα άλμπουμ των Iron Maiden είναι φοβερά. Ειδικότερα ο Χάρρις, είναι μεγάλος συνθέτης και ενορχηστρωτής.
Αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το ομώνυμο πρώτο τους, με Paul Di'Anno.
Κάπου εδώ να ομολογήσω ότι μετά το Fear of the Dark δεν τους έχω ακούσει τόσο όσο θα έπρεπε.
Παρεμπιπτόντως, μου άρεσε και η σόλο καριέρα του Ντίκινσον.

Εμένα ακόμα και αυτά με τον Blaze που τα κράζουν όλοι μου αρέσουν. Χάνεις όμως που δεν έχεις ακούσει τα επόμενα. Το Brave New World και το A Matter of Life and Death θεωρούνται μαστ αλλά και τα υπόλοιπα αξίζουν. Και το πιο πρόσφατο που έβγαλαν πρόπερσι γάμαγε.

[Eliot1988]

Γενικά ο Harris είναι ο εγκέφαλος τους συγκροτήματος. Χωρίς αυτόν δεν υπάρχουν maiden. Θεωρώ ότι είναι το μόνο συγκρότημα που έχει καταφέρει τόσα πολλά. Μέχρι και την γειτόνισσά να ρωτήσεις ξέρει το όνομα Iron Maiden! Δεν είναι τυχαίο.

Γούστα είναι βέβαια όλα, αλλά δεν γίνετε να ακούς μουσική και να μην σου έχει κάνει κλικ εάν κομμάτι! Ένα riff , μια μελωδία!

[bizeli]

@bizeli Ωραία η ιστορία σου! Γιατί δεν γραφεις ένα βιβλίο?! Μόνη σου το σκέφτηκες?

Δεν είναι φανταστική ιστορία. Είναι true story.

[bizeli]

αλλά δεν γίνετε να ακούς μουσική και να μην σου έχει κάνει κλικ εάν κομμάτι! Ένα riff , μια μελωδία!

Ναι βέβαια το ίδιο μπορεί να σου πει οποιοσδήποτε άλλος ακούει ένα διαφορετικό είδος μουσικής.
Απλά αντί για riff μπορεί να έχει κάτι άλλο μέσα ως χαρακτηριστικό.

Στον Λαχουρένιο να τα πεις αυτά που όλα τα είδη μουσικής τα θεωρεί σκουπίδια (εκτός από αυτά που ακούει αυτός) και του λέω κι εγώ το ίδιο πράγμα.
Δεν γίνεται να μη σε συγκινεί μια μελωδία ανεξαρτήτως σε ποιο είδος ανήκει.
Γιατί εγώ ακούω απ' όλα και δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό.

[Προέλλην]

αλλά δεν γίνετε να ακούς μουσική και να μην σου έχει κάνει κλικ εάν κομμάτι! Ένα riff , μια μελωδία!

Ναι βέβαια το ίδιο μπορεί να σου πει οποιοσδήποτε άλλος ακούει ένα διαφορετικό είδος μουσικής.
Απλά αντί για riff μπορεί να έχει κάτι άλλο μέσα ως χαρακτηριστικό.

Στον Λαχουρένιο να τα πεις αυτά που όλα τα είδη μουσικής τα θεωρεί σκουπίδια (εκτός από αυτά που ακούει αυτός) και του λέω κι εγώ το ίδιο πράγμα.
Δεν γίνεται να μη σε συγκινεί μια μελωδία ανεξαρτήτως σε ποιο είδος ανήκει.
Γιατί εγώ ακούω απ' όλα και δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό.

Μελωδία απο "μελωδία" έχει διαφορά. H μουσική κατά βάση είναι μαθηματικά. Οι Iron Maiden δεν είναι απλά κάποιοι μαλιάδες που γραντζουνάνε κιθάρες και βαράνε κλαπατσίμπαλα, είναι μουσικές ιδιοφυϊες, η μουσική τους, ως αρμονική σύνθεση είναι πολύ πιο σπουδαία απο θεοδωράκηδες και χατζιδάκηδες. Ο Χάρρις θα μπορούσε να διδάσκει στα καλύτερα πανεπιστήμια του πλανήτη θεωρία, αρμονία και αντίστιξη.