Είναι οι σημερινοί 30άρηδες και early 40άρηδες η γενιά με τα περισσότερα ναυάγια?

[Λαχουρένιος]

Παρατηρώ ότι στον ευρύτερο κύκλο μου υπάρχουν πολλά άτομα που έχουν γεννηθεί από την δεκαετία του '80 μέχρι τα μέσα των 90s που συγκεντρώνουν κάποια ή όλα από τα χαρακτηριστικά που περιγράφω πιο κάτω:

1) Οικονομική (και όχι μόνο) εξάρτηση από τους γονείς τους
2) Έλλειψη εργασιακής εμπειρίας, τυπικών προσόντων, δεξιοτήτων ή έστω διάθεσης για εργασία
3) Ανικανότητα να αναλάβουν στοιχειώδεις ευθύνες που αντιστοιχούν στην ηλικία τους (πχ δουλειές σπιτιού, εύρεση εργασίας)
4) Ανωριμότητα στις ερωτικές σχέσεις και γενικότερα ερωτική συμπεριφορά έφηβου (πχ εμμονές με συγκεκριμένα άτομα από το πουθενά, διάλυση σχέσεων για ψύλλου πήδημα κλπ)
5) Διαφυγή σε διαφόρων ειδών εθισμούς από ηλεκτρονικά παιχνίδια μέχρι χρήση ουσιών σαν μέσο να νιώσουν καλύτερα και να ξεφύγουν από τα προβλήματα τους
6) Κανένας απολύτως στοιχειώδης σχεδιασμός για το εγγύς μέλλον

Νομίζω πως όλα τα παραπάνω συνοψίζονται στο ότι αυτά τα άτομα δεν μπόρεσαν ποτέ να κάνουν το πέρασμα από την εφηβική στην ενήλικη ζωή. Μια εφηβική ζωή που στην Ελλάδα κρατάει τουλάχιστον μέχρι τα 25.

Ας πάρουμε την ζωή ενός μέσου έλληνα και ελληνίδας που είναι σήμερα 30 με 45. Στο σπίτι τους παρείχαν τα πάντα μια και οικονομική ευμάρεια το επέτρεπε αυτό. Σχολείο τελείως αφασία εκτός από την μειοψηφία που στόχευε σε σχολές άνω του 17. Τριτοβάθμια εκπαίδευση ανέκδοτο. Έτσι και μπεις αν δεν είσαι τελείως ρετάλι θα το πάρεις το χαρτί. Στρατός πάλι ανέκδοτο. Φτάνει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος κάπου ανάμεσα στα 25 με 30 χωρίς να έχει χρειαστεί ποτέ να ζοριστεί έστω και λίγο στην ζωή του, με τους γονείς να καθαρίζουν για όλα και πρέπει για πρώτη φορά να ξεφύγουν από την φούσκα της οικογένειας και του εκπαιδευτικού συστήματος και να αναλάβουν κάποιες ελάχιστες ευθύνες. Πολλοί κλατάρουν και δεν αντέχουν να κάνουν αυτό το άλμα, μένουν μπέμπηδες και φορτώνονται στους γονείς τους. Δεν ξέρω αν είναι η πλειονότητα αλλά είναι υπολογίσιμη μερίδα αυτού του ηλικιακού γκρουπ. Ημιπιτσιρικάδες με μια λέξη.

Ειδικά το 5 είναι χαρακτηριστικό που έχουν σχεδόν όλοι αυτοί. Η ζωή τους είναι μπουρδέλο και αντί να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα άλλος καίγεται στο LoL, άλλος σε μπάφους, η τρίτη πηδιέται από δω και από κει, ο παράλλος την βγάζει όλη μέρα στον ΟΠΑΠ, η παράλλη ξοδεύει τα λεφτά του μπαμπά σε ρούχα και σε τσάντες κλπ. Μόνο η αναζήτηση της εύκολης ντοπαμίνης τους νοιάζει. Φυσικά και δεν είναι κακό να έχεις χόμπι και ασχολίες αλλά όταν τις χρησιμοποιείς συστηματικά για να αποδράσεις από την ίδια σου την ζωή τότε έχουμε να κάνουμε με νοσηρούς εθισμούς.

Μέχρι πρόσφατα κορόιδευα τους μπούμερ που έλεγαν ότι οι νέοι δεν θέλουν να δουλέψουν, είναι τεμπέληδες κλπ. Δυστυχώς αρχίζω να συμφωνώ μαζί τους και πλέον δεν μιλάμε καν για νέους καθώς αρκετοί απ'αυτούς είναι στα πρόθυρα της μέσης ηλικίας πλέον.

[Προέλλην]

Οι αλητάμπουρες άρπαγες γονείς τους φταίνε που τους ταϊζουν ακόμη. Αν δεν είχαν κυριολεκτικά μία στην τσέπη να δείς τι καλά θα κουνούσαν κώλο.

Στον κύκλο μου οι μόνοι που βολοδέρνουν ακόμη είναι αυτοί που οι γονείς τους προσφέρουν ρούχα, δωμάτιο, φαϊ και χαρτζηλίκι για κανένα καφέ, ποτό, μπάφο. Ναι, είναι αρκετοί όλοι αυτοί.

[Adminović]

Αυτή η γενιά που περιγράφεις, έπεσε επάνω στην κρίση που προκάλεσαν οι μπούμερς.

Ξέρω πολλά άτομα στην ηλικία μου ή και μικρότερα που και καλές σχολές τελείωσαν και διδακτορικό ή μεταπτυχιακό έχουν και ξένες γλώσσες μιλάνε και γενικά δεν τους λες τεμπέληδες σε καμία περίπτωση και τα βρήκαν σκούρα με την αγορά εργασίας στο Ελλάντα. Όλοι βέβαια βγήκαν στην αγορά εργασίας όταν άρχιζε η κρίση ή τα πρώτα χρόνια μετά την κρίση. Σώθηκαν κυρίως όσοι νωρίς την έκαναν για έξω. Άλλοι έκαναν δουλειές του ποδαριού ή δούλευαν με 3 και 60 ή και τζάμπα, μόνο και μόνο για να αποκτήσουν κάποια εργασιακή εμπειρία (κάτι που ήταν ο λόγος που τους απέρριπταν σε πολλές δουλειές που κυνηγούσαν).

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και οι τεμπέληδες, οι εθυνόφοβοι κλπ, που προτιμούν αραλίκι και ζωή με τους γονείς, απλά δεν είναι ο κανόνας αυτό.

[nemo]

αρχιζει και εθνικοφερνει ο λαχου ....εξελίσσεται σιγα σιγα μακρια απο τις αριστερες πιπες

[Προέλλην]

Αυτή η γενιά που περιγράφεις, έπεσε επάνω στην κρίση που προκάλεσαν οι μπούμερς.

Ξέρω πολλά άτομα στην ηλικία μου ή και μικρότερα που και καλές σχολές τελείωσαν και διδακτορικό ή μεταπτυχιακό έχουν και ξένες γλώσσες μιλάνε και γενικά δεν τους λες τεμπέληδες σε καμία περίπτωση και τα βρήκαν σκούρα με την αγορά εργασίας στο Ελλάντα. Όλοι βέβαια βγήκαν στην αγορά εργασίας όταν άρχιζε η κρίση ή τα πρώτα χρόνια μετά την κρίση. Σώθηκαν κυρίως όσοι νωρίς την έκαναν για έξω. Άλλοι έκαναν δουλειές του ποδαριού ή δούλευαν με 3 και 60 ή και τζάμπα, μόνο και μόνο για να αποκτήσουν κάποια εργασιακή εμπειρία (κάτι που ήταν ο λόγος που τους απέρριπταν σε πολλές δουλειές που κυνηγούσαν).

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και οι τεμπέληδες, οι εθυνόφοβοι κλπ, που προτιμούν αραλίκι και ζωή με τους γονείς, απλά δεν είναι ο κανόνας αυτό.

Μλκ έχω γνωρίσει άτομα που ήρθαν με τις καλύτερες προοπτικές εδώ (τυπικά ακαδημαϊκά προσόντα, γλώσσα, οικονομική άνεση για τα πρώτα έξοδα, γνωριμίες) αλλά ρεμάλευαν με άλλους ΕΛ σε παρόμοια φάση (πχ γυρνούσαν σε ΕΛ συλλόγους, εκδηλώσεις αντιμνη, καφεδάκια, μπυράκια, ελλημπανικά κλαψίματα για το πως τους λείπει ο φρέντο, κλπ) και μετά απο καμιά διετία γυρίσαν πίσω άπραγοι.
Ο ημιπιτσικιρίστικος ελλημπανισμός δεν είναι ενδημικό φαινόμενο μόνο στον ελλαδικό χώρο, πρόκειται για καλπάζουσα ασθένεια που μπορεί να κάνει μετάσταση παντού.

[Προέλλην]

Μέχρι πρόσφατα κορόιδευα τους μπούμερ που έλεγαν ότι οι νέοι δεν θέλουν να δουλέψουν, είναι τεμπέληδες κλπ. Δυστυχώς αρχίζω να συμφωνώ μαζί τους και πλέον δεν μιλάμε καν για νέους καθώς αρκετοί απ'αυτούς είναι στα πρόθυρα της μέσης ηλικίας πλέον.

Καλά, και οι ΕΛ μπούμερ δεν είναι τα κατάλληλα άτομα για να ασκούν κριτική, απο τύχη βρεθήκαν με λεφτά στην τσέπη, δεν είναι ότι ήταν άξιοι δουλευταράδες. Οι περισσότεροι ως παρατρεχάμενοι πολιτικάντηδων βολευτήκαν και σε όλο τον εργασιακό τους βίο τα έξυναν και πληρωνόταν με δανεικά.
Το ίδιο προσπάθησαν να κάνουν προβολή και στα παιδιά τους, και μέχρι πριν την κρίση τους έβγαινε, τα βολεύαν και αυτά. Απλά με την κρίση αυτά κόπηκαν για την μάζα και περιορίστηκαν στα ανώτερα βυσματοκλιμάκια.

Νομίζω το έχω ξαναγράψει, όταν δούλευα Ελλάδα ιδιωτικό τομέα, ΟΛΟΙ που μας ερχόταν ήταν βύσματα βουλευτών, δημάρχων ή συγγενών και φίλων των ανώτερων στελεχών. Ακόμη και οι εποχικοί χαμάληδες. Το πόσο σκληρά δούλευε ο καθένας και πόσο αμοιβόταν, ήταν άμεση συνάρτηση της ιεραρχίας του βύσματός του. Μια φορά με φέρανε έναν απόφοιτο ΙΕΚ αυτοματιστή, που δεν ήξερε να κάνει μια διαίρεση, γιατί μόλις παντρεύτηκε την κόρη του οικονομικού δντη και ήθελε να τον βολέψει τον γαμπρό σε δουλειά. Ότι βιογραφικό έφτανε στο τμήμα προσωπικού χωρίς σύσταση, έφευγε στο κάλαθο των αχρήστων.

[Adminović]

Μλκ έχω γνωρίσει άτομα που ήρθαν με τις καλύτερες προοπτικές εδώ (τυπικά ακαδημαϊκά προσόντα, γλώσσα, οικονομική άνεση για τα πρώτα έξοδα, γνωριμίες) αλλά ρεμάλευαν με άλλους ΕΛ σε παρόμοια φάση (πχ γυρνούσαν σε ΕΛ συλλόγους, εκδηλώσεις αντιμνη, καφεδάκια, μπυράκια, ελλημπανικά κλαψίματα για το πως τους λείπει ο φρέντο, κλπ) και μετά απο καμιά διετία γυρίσαν πίσω άπραγοι.

Πολλοί δεν την παλεύουν και λόγω κλίματος, αλλαγής περιβάλλοντος κλπ. Παίζει ρόλο κι αυτό, ακόμα σου λέω εγώ κι αν πας σε χώρα με παραπλήσιο κλίμα και συνήθειες με αυτά της Ελλάδας.
Αν είσαι αποφασισμένος να στεριώσεις κάπου βέβαια, θα τον βρεις τον τρόπο.

Καλά, και οι ΕΛ μπούμερ δεν είναι τα κατάλληλα άτομα για να ασκούν κριτική, απο τύχη βρεθήκαν με λεφτά στην τσέπη, δεν είναι ότι ήταν άξιοι δουλευταράδες. Οι περισσότεροι ως παρατρεχάμενοι πολιτικάντηδων βολευτήκαν και σε όλο τον εργασιακό τους βίο τα έξυναν και πληρωνόταν με δανεικά.
Το ίδιο προσπάθησαν να κάνουν προβολή και στα παιδιά τους, και μέχρι πριν την κρίση τους έβγαινε, τα βολεύαν και αυτά. Απλά με την κρίση αυτά κόπηκαν για την μάζα και περιορίστηκαν στα ανώτερα βυσματοκλιμάκια.

Νομίζω το έχω ξαναγράψει, όταν δούλευα Ελλάδα ιδιωτικό τομέα, ΟΛΟΙ που μας ερχόταν ήταν βύσματα βουλευτών, δημάρχων ή συγγενών και φίλων των ανώτερων στελεχών. Ακόμη και οι εποχικοί χαμάληδες. Το πόσο σκληρά δούλευε ο καθένας και πόσο αμοιβόταν, ήταν άμεση συνάρτηση της ιεραρχίας του βύσματός του. Μια φορά με φέρανε έναν απόφοιτο ΙΕΚ αυτοματιστή, που δεν ήξερε να κάνει μια διαίρεση, γιατί μόλις παντρεύτηκε την κόρη του οικονομικού δντη και ήθελε να τον βολέψει τον γαμπρό σε δουλειά. Ότι βιογραφικό έφτανε στο τμήμα προσωπικού χωρίς σύσταση, έφευγε στο κάλαθο των αχρήστων.

Ισχύει.
Κι εγώ τα έχω δει αυτά και η πλάκα είναι πόσο απροκάλυπτα λένε μερικοί "θα ψηφίσω τον τάδε, γιατί με διόρισε / θα με διορίσει".

[Προέλλην]

Το άλλο κορυφαίο είναι ότι τους πλέον ανεπρόκοπους, οι μπουμερογονείς έλεγαν με αποφασιστικότητα και καμάρι, θα τον βολέψω, θα του ανοίξω μαγαζί, θα του πάρω ταξί, θα του αγοράσω πτυχίο να του ανοίξω φαρμακείο, κλπ.

Γι αυτό παιδιά η κρίση ήρθε ως θείο δώρο. Εγώ στις πλατείες δεν είδα κανέναν πραγματικά φτωχό, κανέναν πραγματικά βιοπαλαιστή, αυτοί ήταν απασχολημένοι να κυνηγούν το ξεροκόμματο όπως και πριν την κρίση. Όλες τις παραπάνω κατηγορίες είδα που τους χάλασε το σύστημα βολέματος και τους έφυγε η γη κάτω απο τα πόδια, τρομοκρατήθηκαν, τους πήρε καιρό να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα, πίστεψαν στην εύκολη διέξοδο, θέλησαν να ξεσπάσουν τελετουργικά σε ξόανα.

Απ, τώρα όμως δεν έχει τέτοια, πλέον το βόλεμα για money for nothing & the chicks for free είναι για πολύ λίγους εκλεκτούς. Σε λίγο θα αποδημήσουν οι συνταξιούχοι χορηγοί, θα πουληθούν τα σπίτια και τα ασημικά, και μετά, έχει σήκωμα μανίκια και σοβάρεμα γιατί αλλιώς στο πεζοδρόμιο κυριολεκτικά.

Πιστευώ απο την μεθεπόμενη γενιά, θα δούμε αλλαγές προς το καλύτερο.

[Προέλλην]

Μλκ έχω γνωρίσει άτομα που ήρθαν με τις καλύτερες προοπτικές εδώ (τυπικά ακαδημαϊκά προσόντα, γλώσσα, οικονομική άνεση για τα πρώτα έξοδα, γνωριμίες) αλλά ρεμάλευαν με άλλους ΕΛ σε παρόμοια φάση (πχ γυρνούσαν σε ΕΛ συλλόγους, εκδηλώσεις αντιμνη, καφεδάκια, μπυράκια, ελλημπανικά κλαψίματα για το πως τους λείπει ο φρέντο, κλπ) και μετά απο καμιά διετία γυρίσαν πίσω άπραγοι.

Πολλοί δεν την παλεύουν και λόγω κλίματος, αλλαγής περιβάλλοντος κλπ. Παίζει ρόλο κι αυτό, ακόμα σου λέω εγώ κι αν πας σε χώρα με παραπλήσιο κλίμα και συνήθειες με αυτά της Ελλάδας.
Αν είσαι αποφασισμένος να στεριώσεις κάπου βέβαια, θα τον βρεις τον τρόπο.

Μα αν θέλει κάποιος ντε και καλά να πιπιλάει καλαμάκια στους καφενέδες και να χορεύει τσιφτετέλια, δεν είναι ανάγκη να στεριώσει έξω. Μπορεί να δουλέψει σε μια ανεπτυγμένη χώρα 2-3-4 χρόνια στο αντικείμενό του, να πάρει σοβαρή προϋπηρεσία και μετά γυρνάει πίσω, θα βρεί πολύ εύκολα δουλειά στην Ελλάδα (προσωπικά πάντως δεν ξέρω κανέναν που να βολεύτηκε σε δουλειά έξω και να γύρισε πίσω χωρίς να συντρέχουν σοβαροί οικογενειακοί λόγοι, αλλά λέμε)
Aναφέρομαι σε άτομα μικρότερα των 30 ή και 30κάτι, με γονείς που μπορούν να τους χρηματοδοτήσουν τα πρώτα έξοδα (τα οποία βέβαια μπορούν και να μαζέψουν με χαμαλοδουλειές στην Ελλάδα, κάνοντας οικονομία). Η ελεύθερη μετακίνηση και εργασία εντός Ε.Ε. είναι απίστευτο εργαλείο για κάποιον που θέλει να κάνει κάτι στη ζωή του, άλλοι διανύουν παράνομα χιλιάδες χλμ μέσα απο απίστευτους κινδύνους γι αυτό.

[nemo]

ενας λογος που δεν αναφερθηκε γιατι δεν τον υπολογιζετε σαν σοβαρο λογο
ειναι οι αξιες της ζωης που χαθηκαν και στην θεση τους δεν υπαρχει τιποτα

γιατι να αγωνιστει καποιος και καποια;