Όχι δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας
.gif "Laughing")
αλλά σε τελείως φιλοσοφικό επίπεδο με απασχολεί.Και όταν λέω "φιλοσοφικό επίπεδο" δεν μιλάω για τίποτα υψηλές συχνότητες.
Πιστεύω ότι ο θάνατος είναι κάτι που μας αφορά όλους ως αναπόφευκτο γεγονός και λίγο πολύ όλοι τον σκεφτόμαστε.
Το ξέρω ότι είναι χιλιοσυζητημένο θέμα αλλά πιστεύω ότι η αντίληψη που έχουμε για τον θάνατο μπορεί να αλλάζει διαρκώς ανάλογα την ηλικία μας και τις εμπειρίες που έχουμε βιώσει ή θα βιώσουμε.
Οπότε σας ρωτάω τη δεδομένη στιγμή πώς τα βλέπετε τα πράγματα;
Εγώ τον θάνατο τον αντιμετωπίζω ως a fact πλέον. Κυνικά νομίζω. Μπορώ να σας το τραβήξω και ακόμα περισσότερο από τα μαλλιά αλλά αφήστε το.
Πάντως ως παρηγορητική σκέψη, κάτι που να με κρατάει στα ίσια μου ας πούμε όταν συμβαίνει, είναι ότι έχω στην άκρη του μυαλού μου ... στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε.
Άσχετα αν αυτό είναι αληθές ή όχι. Αλλά εμένα είναι κάτι που με παρηγορεί οπότε δε το ζορίζω αφού με ανακουφίζει αυτή η σκέψη.
Δεν λέω ότι δεν είμαι χεσμεντέν απέναντι στον θάνατο αλλά θέλω δε θέλω κάθομαι και το φιλοσοφώ λίγο.
Εσάς ποιες είναι οι σκέψεις σας πάνω στο θέμα του θανάτου γενικά και ποιες είναι οι σκέψεις σας πάνω στον δικό σας θάνατο;
Έχετε κάποια παρηγορητική σκέψη; Τύπου υπάρχει και ζωή μετά τον θάνατο;
Εμένα η λογική μου λέει ότι δεν υπάρχει αλλά θέλω να έχω και ένα εναλλακτικό σεναριάκι στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
