Τι είναι ο προτεσταντισμός;

[fasistario]

ΤΟΥ ΛEΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΕΝAΚΗ
Τι είναι ο προτεσταντισμός, αυτή η σχεδόν άγνωστη σε εμάς εκδοχή του χριστιανισμού; Ο μέγας Ροΐδης το είχε αποτυπώσει καίρια σε έναν αφορισμό του: «ένας χριστιανισμός χωρίς Χριστό, όπως λέμε σκορδαλιά χωρίς σκόρδο!».
Ο σπουδαίος κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ, στο βιβλίο του «Προτεσταντική ηθική και καπιταλισμός», ανάγει τις ρίζες του καπιταλισμού στον προτεσταντισμό και στις αξίες που ανέδειξε ως κυρίαρχες: την αυστηρή πειθαρχία σε «νόρμες», την τυφλή υπακοή και την ορθολογική οργάνωση της οικονομίας.
Όλα τα πιο πάνω, οι υλικοτεχνικές δομές και το καθεστώς ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, δεν είναι παρά μόνον το ορατό σώμα του καπιταλισμού, το corpus του. Υπάρχει και η αόρατη ψυχή του, η διάνοια ή anima, που πηγάζει, επίσης, από την προτεσταντική ηθική. Ιδιαίτερα στη σκληρή, καλβινιστική εκδοχή του, ο προτεσταντισμός επαγγέλλεται το ακριβώς αντίθετο του ευαγγελικού «μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης». Θεωρεί τη συγκέντρωση πλούτου ως απόδειξη ευσέβειας και πίστης! Κηρύσσει τη συσσώρευση του πλούτου, έχοντας κατασκευάσει έναν ανάλογο «Θεό», που «ευχαριστείται όταν ακούει τον ήχο χρυσών νομισμάτων». Στις χώρες όπου επικρατεί, σήμερα ακόμη, το καλβινιστικό δόγμα, και «συμπτωματικά» συμβαίνει να είναι οι μήτρες του σύγχρονου, ασύδοτου καπιταλισμού, ο προτεσταντισμός ταυτίζει την οικονομική αδυναμία του ανθρώπου με «πτώση» του στην αμαρτία! Θεωρεί την πτώχευση ως το πλέον θανάσιμο αμάρτημα, που όχι μόνο επιφέρει κοινωνικό αποκλεισμό και ατίμωση του πτωχού, αλλά ισοδυναμεί, επί πλέον, με προσβολή του Θεού! Ρίχνει, έτσι, αδιακρίτως τους φτωχούς στον «Καιάδα» και θεωρεί ως «εκλεκτούς του θεού», προορισμένους να σωθούν την «ημέρα της κρίσεως», αδιακρίτως τους πλούσιους! Αυτός είναι ο προτεσταντισμός.
Από πού, όμως, προέκυψε τέτοια διαστροφική ερμηνεία των Ευαγγελίων; Από τη σκανδαλώδη «καλβινιστική» παρανάγνωση μιας παραβολής της Καινής Διαθήκης. (Κατά Ματθαίον, ΚΕ 14 επ.): Ένας κύριος είχε τρεις δούλους. Φεύγοντας ταξίδι ο κύριος, έδωσε στον πρώτο πέντε τάλαντα, στον δεύτερο δύο και στον τρίτο ένα, αφήνοντάς τα στη διάθεσή τους. Ο πρώτος τα «επένδυσε» και, όταν γύρισε ο κύριος, του τα απέδωσε διπλάσια. Το ίδιο και ο δεύτερος. Ο τρίτος έκρυψε στη γη το τάλαντο και το επέστρεψε αυτούσιο. Ο κύριος, τότε, αντάμειψε αυτούς που πολλαπλασίασαν και τιμώρησε αυτόν που «έθαψε» το τάλαντο. Πού είναι η παρανάγνωση;
Η παραβολή δεν μας μιλάει για χρήμα. «Τάλαντο» στην ελληνική των Ευαγγελίων δεν είναι το χρήμα, αλλά η δωρεά του Θεού (το «ταλέντο»), που ο «δούλος» πρέπει να επιστρέφει στον «κύριο» πολλαπλάσιο, αντί να το «θάβει». Το εδάφιο έχει μεταφορική σημασία. Ο Καλβίνος «διάβασε» την παραβολή κυριολεκτικά, πήρε τη μεταφορά κατά γράμμα και ερμήνευσε τη δωρεά, το ταλέντο, ως χρήμα, που ο θεός το θέλει, τάχα, να αυγατίζει! Από εκεί πήγασαν όλα τα άλλα.
Η σύγχρονη ψυχιατρική θεωρεί ως ένδειξη ψυχωσικού συνδρόμου την αδυναμία διάκρισης ανάμεσα στη μεταφορά και την κυριολεξία. Λέει ένα παραμύθι, απόσταγμα λαϊκής σοφίας: Είπαν του τρελού, παρ' την πόρτα πίσω σου. (Δηλαδή: βγαίνοντας, κλείσε την). Αυτός το ερμήνευσε κυριολεκτικά, την ξεκόλλησε και την πήρε στην πλάτη... Παρομοίως ο προτεσταντικός καπιταλισμός...
Τρελοί δεν είμαστε εμείς, που αντιστεκόμαστε στα «Μνημόνια», κι ας μας λένε έτσι οι «γνωστικοί» της προτεσταντικής πειθαρχίας και υπακοής. Τρελοί είναι ο κυρίαρχος προτεσταντικός καπιταλισμός και οι εκπρόσωποί του.

http://www.avgi.gr/article/5455543/ti-einai-o-protestantismos-


Η αμήχανη στιγμή που αναδημοσιεύω άρθρο της Αυγής και μάλιστα συμφωνώντας.
Και δεν είναι θρησκειολογικό, είναι η βάση εξήγησης της στάσης των σημερινών προτεσταντικών κοινωνιών.

[Diego]

Συνεισφέρω :

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/201 ... ost_7.html

Αποσπάσματα από το link θα δημοσιευθούν εδώ, αν έχετε χρόνο διαβάστε το.

Εισαγωγή

Αν αναφερώμαστε στις θρησκείες, τούτο διότι ο κάθε άνθρωπος στην θρησκεία του ενδιαφέρεται για το είδος των κοινωνικών αρχών που αυτή πρεσβεύει και όχι κατ' ανάγκην για τον... Θεό που αυτή υπηρετεί. Αυτό είναι ένα είδος κοινωνικής φιλοσοφίας ιστορικως κατοχυρωμένης, που κανένας δεν μπορεί ν' αλλάξη τη σημασία της. Όποια και αν είναι η σχέση του με τη θρησκεία. Το κοινωνικώς πραγματούμενο, μέσα στο οποίο τυχαίνει ο άνθρωπος να υπάρχη, έχει μιάν ιστορικότητα αντικειμενικώς δεδομένη.

Αυτό π.χ. που μέσα στην αντίληψη της δυτικής εκκοσμίκευσης και της «φιλοσοφίας» θεωρείται «πρόοδος» ως προς τα θρησκευτικά πράγματα, για τον ανατολικό Χριστιανισμό είναι μια συνέπεια της περί ατόμου αντιλήψεως του δυτικού Χριστιανισμού. Κάτι φυσικά που οι «φιλόσοφοι» καθόλου δεν θα ήσαν διατεθειμένοι να παραδεχθούν, αφού είναι αναγκασμένοι να πιστεύουν ότι η δραστηριότητα τους συνιστά «πρόοδο»... Συνεπώς αυτή η ιδεολογία, που προβάλλεται ως τέτοια και επιδιώκει την επιβολή της δια διαφόρων πολιτικών μέσων, π.χ. «ανθρώπινα δικαιώματα», δεν άπτεται ουσιαστικά του ιδεολογικού περιεχομένου του ανατολικού Χριστιανισμού και του Ισλάμ...

Οι θεολογικές αντιλήψεις του Προτεσταντισμού - και τούτο αποδεικνύεται από τον ρόλο της φιλοσοφικής δραστηριότητας στα πλαίσια της θρησκευτικής αυτής κατευθύνσεως - ισοδυναμούν με ιστορική άρση του ιστορικού νοήματος του Χριστιανισμού. Ενώ ο Χριστιανισμός εμφανίζεται σαν μια «απάντηση» των φιλοσοφικών προβλημάτων της αρχαιότητας και σαν λύση των κοινωνικών προβλημάτων προβλημάτων που αυτά εδημιούργησαν, ο Προτεσταντισμός δια της φιλοσοφίας επαναφέρει την πνευματική κατάσταση στην προ του Χριστιανισμού εποχή και την ιστορικότητα 15 αιώνων χριστιανισμού την μεταβάλλει σε ιστορικότητα του κράτους... Για τον Προτεσταντισμό, το να γίνωνται οι γυναίκες παπάδες είναι χειραφέτηση και πρόοδος. Για την Ορθοδοξία, όμως, κάτι τέτοιο αποτελεί ύβρη και πιθανόν το ίδιο ισχύη και για τον Καθολικισμό. Δεν είναι θέμα «προσαρμογής» και «μοντερνισμού», αλλά καθαρό θέμα θρησκευτικής ιδεολογίας και φιλοσοφικής δογματικής. Η του κόσμου οικονομία επροίκισε την γυναίκα με τεράστια βιολογική δύναμη - που λείπει από τον άνδρα και γι' αυτό τούτος μπορεί να «θυσιασθή» για... «υψηλούς σκοπούς» -, προκειμένου να προστατευθή το είδος, που είναι κατά φύσιν των πραγμάτων «ιερώτερο». Το να θυσιάζεται μια γυναίκα για το παιδί της είναι η ιερώτερη πράξη. Το να θυσιάζεται για σκοπούς άλλους, και μάλιστα ιδεολογικούς, είναι υποτίμηση της φύση της και ύβρις προς την εσωτερική οικονομία του κόσμου.

Τι οφείλει να κάνη μια ιέρεια, η οποία βρίσκεται το πρωί της Κυριακής στον δρόμο προς την εκκλησία αλλά ξαφνικά μαθαίνει ότι καίγονται ταυτόχρονα η εκκλησία με τους πιστούς και το σπίτι της με τον μοναχογυιό της; Με... «φιλοσοφικά» κριτήρια και τις περί «πλειοψηφίας» αντιλήψεις, το να σώση τους πολλούς στην εκκλησία είναι πράξη καλύτερη απ' το να σώση έναν (το παιδί της), με κάποια άλλα πιο λεπτά κριτήρια όμως, ήγουν με κριτήρια θεολογικά, αυτό αποτελεί ύβριν προς την ίδια την Παναγία, που οι εικονικές της παραστάσεις θέλουν την ύπαρξη της αδιάσπαστα δεμένη μ' ένα μωρό...

Μεταξύ δυτικού Χριστιανισμού καί «Δύσης» έκάναμε ήδη μιά μικρή διάκριση -καίτοι, κατά περίπτωση, οι όροι ιδεολογικως φέρονται ως επικαλυπτόμενοι-, διότι απο τήν Μεταρρύθμιση κι' έδω, καί ιδίως από τήν Αναγέννηση, υπάρχει μιά μικρή διαφορά των όρων. Αναφερόμενος κανείς στόν κόσμο του ανατολικού Χριστιανισμού, αναφέρεται κατ' ανάγκην στόν πνευματικό εκείνον κόσμο πού έμαθε νά βλέπη τόν φυσικόν κόσμο σάν ακατανόητο θαύμα καί αίνιγμα, καί συνεπώς αδυνατεί νά ιδή τόν άνθρωπο αλλοιώς, παρά μόνον ώς άπλόν διαχειριστή του καί όχι... κυρίαρχον έπ' αυτού. Ο κόσμος σάν αίνιγμα είναι ήδη μιά θεμελιώδης φιλοσοφική θέση, άνευ τής όποίας κάθε περαιτέρω συζήτηση καταλήγει αναγκαστικά στήν όμίχλη καί τήν άκαθοριστία. Η θέση αυτή υποδηλοί ότι αδυνατεί κανείς έκ των προτέρων νά διακρίνη τό καλό καί τό κακό στόν φυσικό κόσμο καί συνεπώς παραιτείται πάσης προσπαθείας νά τόν «βελτιώση». «Βελτίωση» σημαίνει ότι είναι κανείς πεπεισμένος γιά τήν διάκριση μεταξύ φυσικού καλού καί κακού, ότι κατέχει τό μυστικό τής ύπαρξής των, άλλά πρόβλημα «Θεοδικίας» γιά τόν ανατολικό Χριστιανισμό δέν έτέθηκε ποτέ. Τό πρόβλημα τούτο προέκυψε μόνο στά ιστορικά πλαίσια τής δυτικής Ευρώπης, όταν ό Θεός εκάθησε στό εδώλιο του κατηγορουμένου καί άρχισε νά έρωτάται γιά τό γιατί τών πραγμάτων. Γιά τά χριστιανικά σύνολα τής χριστιανικής Ανατολής υπήρξεν ανέκαθεν η πεποίθηση -καί τούτο υπήρξε μιά συλλογική κοινωνική εμπειρία τών φιλοσοφικών εμπειριών τής μεσογειακής αρχαιότητας-, ότι κερδίζει κανείς περισσότερο άν παραιτηθή άπό τό μάταιο γιά τόν άνθρωπο τούτο ερωτημα, παρα αν θεληση να το υποκαταστηση με τις δικές του υποκειμενικές εξηγήσεις. Αν δηλαδή δεχθή ότι οι έννοιες καλού και κακού δέν έχουν καμμιά όντική ύπαρξη, άλλά αποτελούν απλώς προϋποθέσεις γιά τήν έσωτερικήν οικονομία του ανθρώπου

[paralo]

ΤΟΥ ΛEΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΕΝAΚΗ

Από πού, όμως, προέκυψε τέτοια διαστροφική ερμηνεία των Ευαγγελίων; Από τη σκανδαλώδη «καλβινιστική» παρανάγνωση μιας παραβολής της Καινής Διαθήκης. (Κατά Ματθαίον, ΚΕ 14 επ.): Ένας κύριος είχε τρεις δούλους. Φεύγοντας ταξίδι ο κύριος, έδωσε στον πρώτο πέντε τάλαντα, στον δεύτερο δύο και στον τρίτο ένα, αφήνοντάς τα στη διάθεσή τους. Ο πρώτος τα «επένδυσε» και, όταν γύρισε ο κύριος, του τα απέδωσε διπλάσια. Το ίδιο και ο δεύτερος. Ο τρίτος έκρυψε στη γη το τάλαντο και το επέστρεψε αυτούσιο. Ο κύριος, τότε, αντάμειψε αυτούς που πολλαπλασίασαν και τιμώρησε αυτόν που «έθαψε» το τάλαντο. Πού είναι η παρανάγνωση;
Η παραβολή δεν μας μιλάει για χρήμα. «Τάλαντο» στην ελληνική των Ευαγγελίων δεν είναι το χρήμα, αλλά η δωρεά του Θεού (το «ταλέντο»), που ο «δούλος» πρέπει να επιστρέφει στον «κύριο» πολλαπλάσιο, αντί να το «θάβει». Το εδάφιο έχει μεταφορική σημασία. Ο Καλβίνος «διάβασε» την παραβολή κυριολεκτικά, πήρε τη μεταφορά κατά γράμμα και ερμήνευσε τη δωρεά, το ταλέντο, ως χρήμα, που ο θεός το θέλει, τάχα, να αυγατίζει! Από εκεί πήγασαν όλα τα άλλα.
Η σύγχρονη ψυχιατρική θεωρεί ως ένδειξη ψυχωσικού συνδρόμου την αδυναμία διάκρισης ανάμεσα στη μεταφορά και την κυριολεξία. Λέει ένα παραμύθι, απόσταγμα λαϊκής σοφίας: Είπαν του τρελού, παρ' την πόρτα πίσω σου. (Δηλαδή: βγαίνοντας, κλείσε την). Αυτός το ερμήνευσε κυριολεκτικά, την ξεκόλλησε και την πήρε στην πλάτη... Παρομοίως ο προτεσταντικός καπιταλισμός...
Τρελοί δεν είμαστε εμείς, που αντιστεκόμαστε στα «Μνημόνια», κι ας μας λένε έτσι οι «γνωστικοί» της προτεσταντικής πειθαρχίας και υπακοής. Τρελοί είναι ο κυρίαρχος προτεσταντικός καπιταλισμός και οι εκπρόσωποί του.
.

Μαλιστα...
Τι να πούμε εδώ...
Οτι απο όοοοολο το συγγραφικό έργο του Βεμπερ, εκει στην Αυγή βρήκαν οτι "εγινε λαθος παραφραση του ταλάντου";;
Οτι κατονομαζει (το αρθρο) τις προτεσταντικες κοινωνίες ως "καπιταλιστικές" ενώ οι ίδιες αυτοπροσδιοριζονται ως "φιλελευθερες";;
Οτι μπλέκει τους χοχολους χριστιανούς που τους επιτιθεται το προτεσταστινό μνημόνιο και τους ενημερωνει οτι "εμεις αντιστεκόμαστε" ενώ αναθεμα τους θεους τι πρεσβευεται στην Αυγή;;

Ημαρτον.. κυριολεκτικά.
Εξαιρετικό πολτοποιημενο αρθρο για αδιάβαστους.
~~~~~~
Ο Βέμπερ όντως εισαγει εννοιες οικονομικής οργάνωσης των κοινωνιών ομως τις βασιζει στην rationality στην τεκμηριωση των πράξεων και τη συνέχειά αυτών.

[Διάδοχος]

Δεν μπήκα στον κόπο να διαβάσω τι παρατέθηκε, είναι αργά και βαριέμαι. Θα καταθέσω μόνο ότι προτεσταντισμός σημαίνει δουλειά, ή τουλάχιστον σήμαινε. Έχω ανακρίνει αρκετούς προτεστάντες Γερμανούς μιας κάποιας ηλικίας, και το ρεζουμέ είναι ότι όταν ήταν μικρά παιδιά οι γονείς τους έλιωναν το κορμί, τα παιδιά απο 5 χρονών έκαναν δουλειές, δεν δούλευαν μόνο το χαρτζιλίκι τους, αλλά πολύ παραπάνω. Αντίθετα, οι καθολικοί ήταν ραχάτ ως παιδιά.

[paralo]

Δεν μπήκα στον κόπο να διαβάσω τι παρατέθηκε, είναι αργά και βαριέμαι. Θα καταθέσω μόνο ότι προτεσταντισμός σημαίνει δουλειά, ή τουλάχιστον σήμαινε. Έχω ανακρίνει αρκετούς προτεστάντες Γερμανούς μιας κάποιας ηλικίας, και το ρεζουμέ είναι ότι όταν ήταν μικρά παιδιά οι γονείς τους έλιωναν το κορμί, τα παιδιά απο 5 χρονών έκαναν δουλειές, δεν δούλευαν μόνο το χαρτζιλίκι τους, αλλά πολύ παραπάνω. Αντίθετα, οι καθολικοί ήταν ραχάτ ως παιδιά.

για καποιο λόγο, απο τα γραπτά σ, νμζ θα εχεις μια ενδιαφερουσα οπτική του θεματος. Οποτε βρεις το χρόνο...

[paralo]

Η αυγή, το ξέρω εκ των εσω δλδ, ειναι παγια τακτικιστικό της να "χρησιμοποιει" το χριστιανισμό για προπαγάνδα. Το αρθρο στο ποστ #1 είναι ενα προδηλο τετοιο παραδειγμα.
Η γnωμη που μπορεί κάποιος να διαμορφώσει για ενα διαφορετικό θρησκευτικό απο το δικό του Πιστευω δεν χρειάζεται να ειναι καταναγκη σύμφωνη με universal αξίες (ανθρωπια, δουλεια, δίκαιο κτλ κτλ), δεν λεω οτι "φταιει" που το αρθρο αυτό δημοσιευτηκε στην Αυγή, τουναντιον. Προοδευτικό για μια αριστερή εφημεριδα να καταπιάνεται με φιλοσοφημένες οικονομικές θεωριες. Αυτό που με εξόργισε και χαρακτηρησα "αδιαβαστους" όπως διορθωσε ο μοντ στο ποστ μου ειναι οτι κανει προπαγάνδα προς τους "αδιάβαστους" χριστιανούς για ενα οικονομικό θέμα απο θεωρητική σκοπια, χρησιμοποιώντας την έννοια του "Σωτήρα" όπως ειναι τόσο καλα εγκαθιδρυμενη στους θρησκευόμενους χριστιανούς.

Οταν βρω χρόνο θα πω και για τον Βεμπερ, αλλά ας εχουμε λιγη κοινη λογική σαν αναγνωστες...
(Ειναι υποτιμητικό δλδ).

[fasistario]

Φυσικά και η Αυγή θα χρησιμοποιήσιε ΚΑΙ τον χριστιανισμό ως τμήμα προπαγάνδας.
Ούτε καν περιμενω από κάποιον που γράφει στην Αυγή να κατανοήσει το υπόβαθρο του Βέμπερ, και να επισημάνει ότι το έργο του δεν βασίζεται στον υλισμό, ενώ ο ίδιος ο Βέμπερ ήταν τμήμα της επονομαζόμενης και "Συντηρητικής Επανάστασης".
Επίσης, Καπιταλισμός σημαίνει φιλελευθερισμός. Είναι το "μη-οικονομικό" του κομμάτι ως πολιτική.

[Fidite Nemini]

Το άρθρο είναι απλουστευτικό και αναμασά εύκολες προκαταλήψεις. Κάθε θρησκεία μπορεί να έχει μια ερμηνεία συμβατή με τους νεοφιλ, τον ακραίο καπιταλισμό και την καπιταλιστική "ηθική" της εργασιας.

Νομίζω απλώς ότι ο προτεσταντισμός αφαίρεσε πολλά από τα πνευματικά και μεταφυσικά νοήματα και τα έφερε όλα ως "παιχνίδι" και αγώνα επί της γης στο κοινωνικό και ανθρωπολογικό πεδίο. Έτσι αφαίρεσε κάθε αντίσταση στην επέλαση της υλικής πραγματικότητας, που φυσικά είναι ο καπιταλισμός και μόνο αυτός και όντως με τον προτεσταντισμό υπάρχει ο πλεόν unapologetic καπιταλισμός που δεν χρειάζεται καμμιά παρηγοριά, η οποία είναι αδυναμία και δεν υπάρχει εκεί καμμιά μεταφυσική αμφισβήτηση.

Μιλάμε για το πως οι θρησκείες μπορούν να λειτουργήσουν υπερ ή κατά στην πορεία του καπιταλισμού. Ο κενρικός πυρήνας της ιδέας του άρθρου είναι σωστός.

[Στύγιος]

Πτυχίο Θεολογίας ,αυτό δεν διαγράφεται....