Παρίσι

[DrSocrates]

Ενα ενδιαφερον παλιοτερο αρθρο που αφορα την Γαλλια,τα γκετο
The Barbarians at the Gates of Paris 2002
https://www.city-journal.org/html/barbarians-gates-paris-12378.html

Διαβαζοντας το αρθρο θυμηθηκα τον Ζιγκμουντ Μπαουμαν διανοητη, κοινωνιολογο, συγγραφεα.
Η σκεψη του δεχτηκε επιρροες απο τον Κ Μαρξ, τον Κ.Καστοριαδη και πολλους αλλους.
Βασικoς καμβας του εργου του ηταν η κριτικη της νεωτερικης και μετανεωτερικης εποχης μας.


Ορισμενα απο τα βιβλια του

Μεταμοντερνισμος
https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=233997&return_url


ΣΠΑΤΑΛΗΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ
ΟΙ ΑΠΟΒΛΗΤΟΙ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ
https://www.politeianet.gr/books/9789608820685-bauman-zygmunt-katarti-spatalimenes-zoes-178621

ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΕΣΜΩΝ
https://www.politeianet.gr/books/9799600512532-bauman-zygmunt-estia-reusti-agapi-197269

[bizeli]

Ενα ενδιαφερον παλιοτερο αρθρο που αφορα την Γαλλια,τα γκετο
The Barbarians at the Gates of Paris 2002
https://www.city-journal.org/html/barbarians-gates-paris-12378.html

Έκανα μια μικρή μετάφραση στο άρθρο επειδή είναι στο αρχικό ποστ και κάποιοι μπορεί να δυσκολεύονται με τα αγγλικά έτσι για να δώσω ένα boostarisma στο θέμα.

Η μετάφραση του άρθρου που έβαλε ο DrSocrates είναι εδώ για όποιον ενδιαφέρεται

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Όλοι γνωρίζουν τη la douce France: τη Γαλλία του υπέροχου φαγητού και κρασιού, των όμορφων τοπίων, των υπέροχων πύργων και καθεδρικών ναών. Τη Γαλλία επισκέπτονται περισσότεροι τουρίστες (60 εκατομμύρια ετησίως) από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Πράγματι, οι Γερμανοί έχουν ένα ρητό, όχι εντελώς καθησυχαστικό για τους Γάλλους: "να ζεις σαν Θεός στη Γαλλία" Μισό εκατομμύριο Βρετανοί έχουν αγοράσει εκεί δεύτερες κατοικίες- πολλοί από αυτούς κουράζουν τους φίλους τους στην πατρίδα τους με το πώς παραγγέλνουν αυτά τα πράγματα καλύτερα στη Γαλλία.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη αυξανόμενη, και πολύ λιγότερο καθησυχαστική, πλευρά της Γαλλίας. Πηγαίνω στο Παρίσι περίπου τέσσερις φορές το χρόνο και έτσι έχω μια αίσθηση των εξελισσόμενων ανησυχιών της γαλλικής μεσαίας τάξης. Πριν από λίγα χρόνια ήταν τα σχολεία: το πολυδιαφημισμένο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα κατέρρεε- ο αναλφαβητισμός αυξανόταν- τα παιδιά έφευγαν από το σχολείο με την ίδια άγνοια που έμπαιναν και με πολύ χειρότερη συμπεριφορά. Τα τελευταία δύο χρόνια, όμως, ήταν η εγκληματικότητα: η αστυνόμευση, οι βιαιοπραγίες στις πόλεις, οι αστυνομοκρατίες. Όλοι έχουν μια ιστορία να διηγηθούν, και κανένα δείπνο δεν είναι πλήρες χωρίς μια τρομακτική ιστορία. Κάθε έγκλημα, διαισθάνεται κανείς, σημαίνει ψήφο για τη Λεπέν ή όποιον τον αντικαταστήσει.

Είδα για πρώτη φορά το l'insécurité πριν από περίπου οκτώ μήνες. Βρισκόταν ακριβώς έξω από τη λεωφόρο Saint-Germain, σε μια γειτονιά όπου ένα αρκετά ευρύχωρο διαμέρισμα θα κόστιζε 1 εκατομμύριο δολάρια. Τρεις νεαροί - Ρουμάνοι - προσπαθούσαν αρκετά ανοιχτά να διαρρήξουν ένα παρκόμετρο με μεγάλα κατσαβίδια για να κλέψουν τα κέρματα. Ήταν τέσσερις η ώρα το απόγευμα, τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα κόσμο και τα κοντινά καφέ ήταν γεμάτα. Οι νέοι συμπεριφέρθηκαν σαν να ακολουθούσαν απλώς μια φυσιολογική και νόμιμη δραστηριότητα, χωρίς να έχουν τίποτα να φοβηθούν.

Τελικά, δύο εξηντάρες γυναίκες τους είπαν να σταματήσουν. Οι νεαροί, που μέχρι τότε γελούσαν, εξαγριώθηκαν δολοφονικά, προσέβαλαν τις γυναίκες και κρατούσαν τα κατσαβίδια τους. Οι γυναίκες υποχώρησαν και οι νέοι συνέχισαν τη "δουλειά" τους

Ένας άνδρας περίπου 70 ετών τους είπε τότε να σταματήσουν. Τον έβριζαν ακόμα πιο απειλητικά, ενώ ένας από αυτούς κρατούσε ένα κατσαβίδι σαν να ήθελε να τον μαχαιρώσει στο στομάχι. Προχώρησα προς τα εμπρός για να βοηθήσω τον άνδρα, αλλά οι νεαροί, που εξακολουθούσαν να φωνάζουν βρισιές και ήταν πραγματικά εξοργισμένοι που τους διέκοπταν στην άσκηση του βιοπορισμού τους, αποφάσισαν να φύγουν τρέχοντας. Αλλά όλα θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει πολύ διαφορετικά.

Πολλά πράγματα μου έκαναν εντύπωση σχετικά με το περιστατικό: η αίσθηση του άτρωτου των νεαρών στο φως της ημέρας- η αδιαφορία για τη συμπεριφορά τους μεγάλου αριθμού ανθρώπων που ούτε στο όνειρο δεν θα μπορούσαν να συμπεριφερθούν με τον ίδιο τρόπο- το γεγονός ότι μόνο οι ηλικιωμένοι προσπάθησαν να κάνουν κάτι για την κατάσταση, αν και σωματικά ήταν λιγότερο κατάλληλοι για να το κάνουν. Θα μπορούσε να είναι ότι μόνο αυτοί είχαν μια αρκετά ξεκάθαρη αντίληψη του σωστού και του λάθους ώστε να επιθυμούν να παρέμβουν Ότι όλοι οι νεότεροι από αυτούς σκέφτονταν κάτι σαν: "Πρόσφυγες . . . σκληρή ζωή . . . πολύ φτωχή . . . πολύ νέοι για να γνωρίζουν το σωστό από το λάθος και ούτως ή άλλως δεν διδάχτηκαν ποτέ . . . δεν έχουν άλλη επιλογή . . . η τιμωρία είναι σκληρή και άχρηστη" Οι πραγματικοί εγκληματίες, πράγματι, ήταν οι οδηγοί των οποίων τα κέρματα γέμιζαν τα παρκόμετρα: δεν μόλυναν τον κόσμο με τα αυτοκίνητά τους

Ένα άλλο κίνητρο για την αδράνεια ήταν ότι, αν οι νέοι είχαν συλληφθεί, δεν θα τους είχε συμβεί τίποτα. Θα είχαν επιστρέψει στους δρόμους μέσα σε μια ώρα. Ποιος θα διακινδύνευε ένα κατσαβίδι στο συκώτι για να διαφυλάξει τα παρκόμετρα του Παρισιού για μια ώρα;
Η χαλαρότητα του γαλλικού συστήματος ποινικής δικαιοσύνης είναι πλέον πασίγνωστη. Οι δικαστές συχνά κάνουν παρατηρήσεις που δείχνουν τη συμπάθειά τους για τους εγκληματίες που δικάζουν (βασισμένοι στις συνήθεις γενικεύσεις για το πώς η κοινωνία, και όχι ο εγκληματίας, φταίει)- και την προηγούμενη μέρα που είδα τη σκηνή στη λεωφόρο Saint-Germain, 8. 000 αστυνομικοί είχαν διαδηλώσει για να διαμαρτυρηθούν για την αποφυλάκιση με εγγύηση ενός διαβόητου ένοπλου ληστή καριέρας και ύποπτου για φόνο πριν από τη δίκη του για μια ακόμη ένοπλη ληστεία, κατά τη διάρκεια της οποίας πυροβόλησε κάποιον στο κεφάλι. Βγήκε με εγγύηση πριν από αυτή τη δίκη και στη συνέχεια διέρρηξε ένα σπίτι. Αιφνιδιασμένος από την αστυνομία, αυτός και οι συνεργοί του πυροβόλησαν δύο από αυτούς και τραυμάτισαν σοβαρά έναν τρίτο. Ήταν επίσης πολύ ύποπτος ότι είχε διαπράξει μια τετραπλή δολοφονία λίγες ημέρες νωρίτερα, κατά την οποία ένα ζευγάρι ιδιοκτητών ενός εστιατορίου και δύο υπάλληλοί τους πυροβολήθηκαν μπροστά στην εννιάχρονη κόρη των ιδιοκτητών.

Η αριστερόστροφη Libération, μία από τις δύο καθημερινές εφημερίδες που διαβάζει η γαλλική διανόηση, απέρριψε τους διαδηλωτές, αναφερόμενη με περιφρονητικό σαρκασμό στο la fièvre flicardiaire - τον αστυνομικό πυρετό. Η εφημερίδα αναμφίβολα θα αντιμετώπιζε διαφορετικά τη δολοφονία ενός μόνο δημοσιογράφου -δηλαδή ενός πλήρους ανθρώπου-, πόσο μάλλον τη δολοφονία δύο ή έξι δημοσιογράφων- και φυσικά κανείς στην εφημερίδα δεν αναγνώριζε ότι μια αποτελεσματική αστυνομική δύναμη είναι εξίσου ζωτικής σημασίας εγγύηση της προσωπικής ελευθερίας με τον ελεύθερο Τύπο και ότι η λεπτή μπλε γραμμή που χωρίζει τον άνθρωπο από τη βαρβαρότητα είναι ακριβώς αυτό: λεπτή. Αυτό δεν είναι αξιοπρεπές να το λέει ένας διανοούμενος, όσο αληθινό και αν είναι.

Ωστόσο, είναι το προσωπικό παράπονο όλων μας ότι η αστυνομία έχει καταστεί ανίκανη να καταστείλει και να ανιχνεύσει το έγκλημα. Οι ιστορίες τρόμου είναι πολλές. Ένας Παριζιάνος γνωστός μου είπε ότι ένα πρόσφατο βράδυ είδε δύο εγκληματίες να επιτίθενται σε ένα αυτοκίνητο στο οποίο μια γυναίκα περίμενε τον σύζυγό της. Έσπασαν το πλαϊνό της παράθυρο και προσπάθησαν να αρπάξουν την τσάντα της, αλλά εκείνη αντιστάθηκε. Ο γνωστός μου πήγε να τη βοηθήσει και κατάφερε να ακινητοποιήσει έναν από τους δράστες, ενώ ο άλλος έφυγε τρέχοντας. Ευτυχώς, πέρασαν κάποιοι αστυνομικοί, αλλά προς απογοήτευση του γνωστού μου άφησαν τον δράστη να φύγει, δίνοντάς του μόνο μια προειδοποίηση.
Ο γνωστός μου είπε στην αστυνομία ότι θα κάνει καταγγελία. Ο ανώτερος από αυτούς τον συμβούλεψε να μην σπαταλάει τον χρόνο του. Εκείνη την ώρα της νύχτας, δεν θα υπήρχε κανείς να παραπονεθεί στο τοπικό κομισάριο. Θα έπρεπε να πάει την επόμενη ημέρα και θα έπρεπε να περιμένει στην ουρά για τρεις ώρες. Έπρεπε να επιστρέψει αρκετές φορές, με μεγάλη αναμονή κάθε φορά. Και στο τέλος, τίποτα δεν θα γινόταν.

Όσο για την αστυνομία, πρόσθεσε, δεν ήθελε να προβεί σε σύλληψη σε μια τέτοια υπόθεση. Θα υπήρχε πάρα πολλή γραφειοκρατία. Και ακόμη και αν η υπόθεση έφτανε στο δικαστήριο, ο δικαστής δεν θα έδινε την κατάλληλη τιμωρία. Επιπλέον, μια τέτοια σύλληψη θα επιβράδυνε την καριέρα τους. Οι αρχηγοί της τοπικής αστυνομίας πληρώνονταν με βάση τα αποτελέσματα, ανάλογα με τα ποσοστά εγκληματικότητας στις περιοχές δικαιοδοσίας τους. Το τελευταίο πράγμα που ήθελαν ήταν οι αστυνομικοί να περιφέρονται για να βρουν και να καταγράψουν το έγκλημα.
Λίγο καιρό αργότερα, άκουσα για μια άλλη περίπτωση στην οποία η αστυνομία απλώς αρνήθηκε να καταγράψει το περιστατικό μιας διάρρηξης, πόσο μάλλον να προσπαθήσει να πιάσει τους ενόχους.

Τώρα η εγκληματικότητα και η γενική αταξία εισβάλλουν σε μέρη όπου, πριν από λίγο καιρό, ήταν ανήκουστο φαινόμενο. Σε ένα ειρηνικό και ευημερούν χωριό κοντά στο Φοντενεμπλώ που επισκέφθηκα -το σπίτι συνταξιούχων υψηλών αξιωματούχων και ενός πρώην υπουργού- η εγκληματικότητα είχε κάνει την πρώτη της εμφάνιση μόλις δύο εβδομάδες πριν. Είχε γίνει μια διάρρηξη και ένα "ροντέο" - ένας αυτοσχέδιος αγώνας δρόμου νέων με κλεμμένα αυτοκίνητα γύρω από το πράσινο του χωριού, του οποίου τον φράχτη οι κλέφτες αυτοκινήτων είχαν ρίξει για να αποκτήσουν πρόσβαση.

Ένας κάτοικος του χωριού κάλεσε την αστυνομία, η οποία είπε ότι δεν μπορούσε να έρθει αυτή τη στιγμή, αλλά τηλεφώνησε ευγενικά μισή ώρα αργότερα για να μάθει πώς πάνε τα πράγματα. Δύο ώρες αργότερα εμφανίστηκαν τελικά, αλλά το ροντέο είχε προχωρήσει, αφήνοντας πίσω του μόνο τα απομεινάρια ενός καμένου αυτοκινήτου. Το μαυρισμένο σημείο του δρόμου ήταν ακόμα ορατό όταν το επισκέφθηκα.
Τα επίσημα στοιχεία για την αύξηση αυτή, που είναι αναμφίβολα παραποιημένα, είναι αρκετά ανησυχητικά. Η καταγεγραμμένη εγκληματικότητα στη Γαλλία αυξήθηκε από 600. 000 ετησίως το 1959 σε 4 εκατομμύρια σήμερα, ενώ ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά λιγότερο από 20% (και πολλοί πιστεύουν ότι ο σημερινός αριθμός εγκληματικότητας είναι υποεκτιμημένος τουλάχιστον κατά το ήμισυ). Το 2000 αναφέρθηκε ένα έγκλημα για κάθε έκτο κάτοικο του Παρισιού και το ποσοστό αυτό αυξάνεται κατά τουλάχιστον 10 τοις εκατό ετησίως τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις εμπρησμών στη Γαλλία αυξήθηκαν κατά 2. 500% μέσα σε επτά χρόνια, από 1. 168 το 1993 σε 29. 192 το 2000- οι ληστείες με χρήση βίας αυξήθηκαν κατά 15,8% μεταξύ 1999 και 2000 και κατά 44,5% από το 1996 (και οι ίδιες δεν είναι χρυσή εποχή).

Από πού προέρχεται η αύξηση της εγκληματικότητας Η γεωγραφική απάντηση: από τις δημόσιες κατοικίες που περικυκλώνουν και ολοένα και περισσότερο πολιορκούν κάθε γαλλική πόλη ή κωμόπολη οποιουδήποτε μεγέθους, ιδίως το Παρίσι. Σε αυτά τα συγκροτήματα κατοικιών ζει ένας πληθυσμός μεταναστών που αριθμεί αρκετά εκατομμύρια, κυρίως από τη Βόρεια και τη Δυτική Αφρική, μαζί με τους γεννημένους στη Γαλλία απογόνους τους και ένα μικρό μέρος των λιγότερο επιτυχημένων μελών της γαλλικής εργατικής τάξης. Από τα έργα αυτά, η υπεροχή του γαλλικού συστήματος δημόσιων συγκοινωνιών εξασφαλίζει ότι τα πιο μοντέρνα διαμερίσματα είναι εύκολα προσβάσιμα από τον πιο επίμονο κλέφτη και βάνδαλο.
Αρχιτεκτονικά, τα οικιστικά σχέδια ξεπήδησαν από τις ιδέες του Le Corbusier, του Ελβετού ολοκληρωτικού αρχιτέκτονα -και ακόμα και σήμερα άθικτου ήρωα της αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης στη Γαλλία- ο οποίος πίστευε ότι το σπίτι ήταν μια μηχανή για να ζει κανείς, ότι οι περιοχές των πόλεων έπρεπε να διαχωρίζονται πλήρως μεταξύ τους με βάση τη λειτουργία τους και ότι η ευθεία γραμμή και η ορθή γωνία ήταν το κλειδί για τη σοφία, την αρετή, την ομορφιά και την αποτελεσματικότητα. Η πεισματική αντίδραση που συνάντησε το σχέδιό του να γκρεμίσει ολόκληρο το κέντρο του Παρισιού και να το ανοικοδομήσει σύμφωνα με τις "ορθολογικές" και "προηγμένες" ιδέες του τον μπέρδεψε και τον απογοήτευσε.
Η απάνθρωπη, λιτή, σκληρή γεωμετρία αυτών των τεράστιων οικιστικών έργων στις απόκοσμες πλατείες τους φέρνει στο νου τα ανατριχιαστικά και τυραννικά λόγια του Le Corbusier: "Ο δεσπότης δεν είναι άνθρωπος. Είναι το . . . σωστό, ρεαλιστικό, ακριβές σχέδιο . . . που θα σας δώσει τη λύση αφού το πρόβλημα έχει τεθεί με σαφήνεια. . . Το σχέδιο αυτό καταρτίστηκε μακριά από . . . τις κραυγές των ψηφοφόρων ή τους θρήνους των θυμάτων της κοινωνίας. Έχει συνταχθεί από γαλήνια και διαυγή μυαλά"

Ποιο είναι όμως το πρόβλημα για το οποίο αυτά τα στεγαστικά έργα, γνωστά ως cités, αποτελούν τη λύση, σχεδιασμένα από γαλήνια και διαυγή μυαλά όπως αυτό του Le Corbusier Πρόκειται για το πρόβλημα της παροχής ενός Habitation de Loyer Modéré - ενός σπιτιού με μέτριο ενοίκιο, συντομευμένο ως HLM - για τους εργαζόμενους, κυρίως μετανάστες, τους οποίους τα εργοστάσια χρειάζονταν κατά τη διάρκεια της μεγάλης βιομηχανικής επέκτασης της Γαλλίας από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1970, όταν το ποσοστό ανεργίας ήταν 2% και το φθηνό εργατικό δυναμικό είχε μεγάλη ζήτηση. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, ωστόσο, η ζήτηση είχε εξανεμιστεί, όχι όμως και οι άνθρωποι των οποίων η εργασία την είχε ικανοποιήσει- και μαζί με τους απογόνους τους και μια συνεχή εισροή νέων ελπιδοφόρων, έκαναν την παροχή φθηνών κατοικιών πιο αναγκαία από ποτέ.
Ένα διαμέρισμα σε αυτή τη δημόσια κατοικία είναι επίσης γνωστό ως logement, ένα κατάλυμα, το οποίο αποδίδει εύστοχα την κοινωνική θέση και τον βαθμό πολιτικής επιρροής αυτών που αναμένεται να τα νοικιάσουν. Τα cités είναι έτσι η κοινωνική περιθωριοποίηση συγκεκριμενοποιημένη: γραφειοκρατικά σχεδιασμένα από τα παράθυρά τους μέχρι τις στέγες τους, χωρίς δική τους ιστορία ή οργανική σύνδεση με οτιδήποτε προϋπήρχε στις περιοχές τους, δίνουν την εντύπωση ότι, σε περίπτωση σοβαρού προβλήματος, θα μπορούσαν να αποκοπούν από τον υπόλοιπο κόσμο με την διακοπή των τρένων και με τον αποκλεισμό με ένα ή δύο τανκς των αυτοκινητοδρόμων που περνούν μέσα από αυτά, (συνήθως με ένα τσιμεντένιο τοίχο εκατέρωθεν), από την υπόλοιπη Γαλλία προς τα καλύτερα μέρη του Παρισιού. Θυμήθηκα τα λόγια ενός Αφρικάνερ στη Νότια Αφρική, ο οποίος μου εξήγησε την αρχή σύμφωνα με την οποία μόνο ένας δρόμος συνέδεε τις μαύρες κωμοπόλεις με τις λευκές πόλεις: μόλις αυτός ο δρόμος σφραγιστεί από ένα τεθωρακισμένο αυτοκίνητο, "οι μαύροι μπορούν να βρωμίσουν μόνο τη δική τους φωλιά"

Ο μέσος επισκέπτης δεν σκέφτεται ούτε στιγμή αυτές τις Πόλεις του Σκότους καθώς τρέχει από το αεροδρόμιο προς την Πόλη του Φωτός. Αλλά είναι τεράστια και σημαντικά - και αυτό που θα έβρισκε εκεί ο επισκέπτης, αν έμπαινε στον κόπο να πάει, θα τον τρόμαζε.

Ένα είδος αντικοινωνίας έχει αναπτυχθεί σε αυτούς - ένας πληθυσμός που αντλεί το νόημα της ζωής του από το μίσος που τρέφει για την άλλη, την "επίσημη" κοινωνία της Γαλλίας. Αυτή η αποξένωση, αυτό το χάσμα δυσπιστίας - μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο που έχω συναντήσει οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των μαύρων συνοικιών της Νότιας Αφρικής κατά τα χρόνια του απαρτχάιντ - είναι γραμμένο στα πρόσωπα των νεαρών ανδρών, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι μόνιμα άνεργοι, οι οποίοι συχνάζουν στους ανοιχτούς χώρους με τα λακκούβες και τις λακκούβες ανάμεσα στις πολυκατοικίες τους. Όταν πλησιάζετε για να τους μιλήσετε, τα ακίνητα πρόσωπά τους δεν προδίδουν την παραμικρή ένδειξη αναγνώρισης της κοινής σας ανθρωπιάς- δεν κάνουν καμία χειρονομία για ομαλή κοινωνική συναναστροφή. Αν δεν είστε ένας από αυτούς, είστε εναντίον τους.

Το μίσος τους για την επίσημη Γαλλία εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους που σημαδεύουν τα πάντα γύρω τους. Νεαροί διακινδυνεύουν τη ζωή και τη σωματική τους ακεραιότητα για να διακοσμήσουν τις πιο δυσπρόσιτες επιφάνειες του σκυροδέματος με γκράφιτι - το αγαπημένο θέμα είναι το "γμ την αστυνομία". Η εικονογραφία των cités είναι αυτή του ασυμβίβαστου μίσους και της επιθετικότητας: ένα καμένο και κατεστραμμένο σημείο συνάντησης της κοινότητας στο σχέδιο Les Tarterets, για παράδειγμα, έχει την εικόνα ενός ανθρωποειδούς επιστημονικής φαντασίας, με τη γροθιά του σφιγμένη σαν να θέλει να ορμήσει σε αυτόν που τον κοιτάζει, ενώ στα δεξιά του υπάρχει το πορτραίτο θαυμασμού ενός τεράστιου αδηφάγου πιτ μπουλ, ενός σκύλου από ιδιοσυγκρασία και εκπαίδευση ικανού να ξεριζώσει το λαιμό ενός ανθρώπου - η μόνη ράτσα σκύλου που είδα στα cités, που παρελαύνουν με απειλητική έπαρση από τους ιδιοκτήτες τους.

Παντού υπάρχουν καμένα και ξεκοιλιασμένα κουφάρια αυτοκινήτων. Η φωτιά είναι πλέον της μόδας στις πόλεις: στο Les Tarterets, οι κάτοικοι είχαν πυρπολήσει και λεηλατήσει όλα τα καταστήματα - με εξαίρεση ένα σούπερ μάρκετ που επιδοτείται από την κυβέρνηση και ένα φαρμακείο. Ο υπόγειος χώρος στάθμευσης, απανθρακωμένος και μαυρισμένος από τον καπνό σαν θησαυροφυλάκιο σε μια αστική κόλαση, είναι μόνιμα κλειστός.
Όταν οι πράκτορες της επίσημης Γαλλίας έρχονται στις πόλεις, οι κάτοικοι τους επιτίθενται. Η αστυνομία είναι μισητή: ένας νεαρός Μαλιανός, ο οποίος πίστευε παρηγορητικά ότι ήταν άνεργος στη Γαλλία εξαιτίας του χρώματος του δέρματός του, περιέγραψε πώς η αστυνομία έφτανε πάντα σαν ομάδα επιδρομών, με τα γκλομπς στα χέρια, έτοιμη να χτυπήσει όποιον έβρισκε μπροστά της, ανεξάρτητα από το ποιος ήταν ή από την αθωότητά του για οποιοδήποτε έγκλημα, πριν αποσυρθεί σε ασφαλές μέρος στο κομισάριό της. Η συμπεριφορά της αστυνομίας, είπε, εξηγεί γιατί οι κάτοικοι τους πέταξαν βόμβες μολότοφ από τα παράθυρά τους. Ποιος θα μπορούσε να ανεχτεί μια τέτοια μεταχείριση στα χέρια μιας φασιστικής αστυνομίας;

Τα κοκτέιλ Μολότοφ υποδέχθηκαν επίσης τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Ζακ Σιράκ, και τον υπουργό Εσωτερικών του, όταν πρόσφατα έκαναν προεκλογική εκστρατεία σε δύο πόλεις, Les Tarterets και Les Musiciens. Οι δύο αξιωματούχοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν γρήγορα και ατιμωτικά, σαν ξένοι άρχοντες που επισκέπτονται μια μόλις και μετά βίας κρατούμενη και εχθρική επικυριαρχία: ήρθαν, είδαν, έφυγαν.

Ο ανταγωνισμός απέναντι στην αστυνομία μπορεί να φαίνεται κατανοητός, αλλά η συμπεριφορά των νεαρών κατοίκων των πόλεων απέναντι στους πυροσβέστες που έρχονται να τους σώσουν από τις πυρκαγιές που οι ίδιοι ξεκίνησαν δίνει μια ανησυχητική εικόνα του βάθους του μίσους τους για την κυρίαρχη κοινωνία. Υποδέχονται τους αξιοθαύμαστους πυροσβέστες (των οποίων το σύνθημα είναι Sauver ou périr, σώσε ή χάσου) με βόμβες μολότοφ και πέτρες όταν φτάνουν στην αποστολή ελέους τους, με αποτέλεσμα τα τεθωρακισμένα οχήματα να πρέπει συχνά να προστατεύουν τα πυροσβεστικά οχήματα.
Η καλοσύνη φουντώνει την οργή των νέων των πόλεων όσο και η καταστολή, επειδή η οργή τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ύπαρξή τους. Οι άνδρες του ασθενοφόρου που παίρνουν έναν νεαρό άνδρα που τραυματίστηκε σε ένα περιστατικό, συνήθως βρίσκονται περικυκλωμένοι από τους "φίλους" του άνδρα, και σπρώχνονται, χλευάζονται και απειλούνται: συμπεριφορά που, σύμφωνα με έναν γιατρό που συνάντησα, συνεχίζεται μέχρι το νοσοκομείο, ακόμη και όταν οι φίλοι απαιτούν ότι ο συνεργάτης τους πρέπει να αντιμετωπιστεί αμέσως, πριν από τους άλλους.

Βέβαια, περιμένουν επίσης να του φέρονται το ίδιο καλά με οποιονδήποτε άλλον, και με αυτή την προσδοκία αποκαλύπτουν την κακοπιστία ή τουλάχιστον την αμφιθυμία της στάσης τους απέναντι στην κοινωνία γύρω τους. Σίγουρα δεν είναι φτωχοί, τουλάχιστον σύμφωνα με τα πρότυπα όλων των προηγουμένως υπαρχουσών κοινωνιών: δεν πεινάνε- έχουν κινητά τηλέφωνα, αυτοκίνητα και πολλά άλλα εξαρτήματα της νεωτερικότητας- είναι ντυμένοι μοντέρνα -σύμφωνα με τη δική τους μόδα- με μια ομοιόμορφη περιφρόνηση της αστικής ευπρέπειας και με χρυσές αλυσίδες γύρω από το λαιμό τους. Πιστεύουν ότι έχουν δικαιώματα και γνωρίζουν ότι θα λάβουν ιατρική περίθαλψη, όπως και αν συμπεριφερθούν. Απολαμβάνουν ένα πολύ υψηλότερο βιοτικό (ή καταναλωτικό) επίπεδο από ό,τι θα απολάμβαναν στις χώρες καταγωγής των γονέων ή των παππούδων τους, ακόμη και αν εργάζονταν εκεί 14 ώρες την ημέρα στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.
Αλλά αυτό δεν είναι αιτία ευγνωμοσύνης — αντιθέτως: το νιώθουν ως προσβολή ή πληγή, ακόμη κι αν το θεωρούν δεδομένο ως το όφελος τους. Όμως, όπως όλα τα ανθρώπινα όντα, θέλουν τον σεβασμό και την επιδοκιμασία των άλλων, ακόμη και —ή μάλλον ιδιαίτερα— των ανθρώπων που τους πετούν αμέριμνα τα ψίχουλα της δυτικής ευημερίας. Η εξευτελιστική εξάρτηση δεν είναι ποτέ μια ευτυχισμένη κατάσταση και καμία εξάρτηση δεν είναι πιο απόλυτη, πιο ολοκληρωτική από αυτή των περισσότερων κατοίκων των cités.

Αλλά αυτό δεν είναι αιτία ευγνωμοσύνης — αντίθετα: το νιώθουν ως προσβολή ή πληγή, ακόμα κι αν το θεωρούν δεδομένο ως οφειλό τους. Όμως, όπως όλα τα ανθρώπινα όντα, θέλουν τον σεβασμό και την επιδοκιμασία των άλλων, ακόμη και —ή μάλλον ιδιαίτερα— των ανθρώπων που τους πετούν απρόσεκτα τα ψίχουλα της δυτικής ευημερίας. Η εξευτελιστική εξάρτηση δεν είναι ποτέ μια ευτυχισμένη κατάσταση και καμία εξάρτηση δεν είναι πιο απόλυτη, πιο ολοκληρωτική από αυτή των περισσότερων κατοίκων των cités.
Άρα πιστεύουν στη μοχθηρία εκείνων που τους διατηρούν στο κενό τους: και θέλουν να διατηρήσουν ζωντανή την πίστη σε αυτή την τέλεια μοχθηρία, γιατί δίνει νόημα - το μόνο δυνατό νόημα - στις λιγότερες ζωές τους. Είναι προτιμότερο να σε εναντιώνεται ένας εχθρός παρά να παρασυρόμαστε στην ανούσια, γιατί η προσομοίωση ενός εχθρού προσδίδει σκοπό σε ενέργειες των οποίων ο μηδενισμός διαφορετικά θα ήταν αυτονόητος.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που, όταν πλησίασα ομάδες νεαρών ανδρών στο Les Musiciens, πολλοί από αυτούς δεν ήταν απλώς καχύποπτοι (αν και σύντομα τους έγινε σαφές ότι δεν ήμουν μέλος του εχθρού), αλλά και εχθρικοί. Όταν ένας νεαρός άνδρας αφρικανικής καταγωγής δέχτηκε να μου μιλήσει, οι φίλοι του συνέχισαν να τον διακόπτουν απειλητικά. «Μην του μιλάς», πρόσταξαν και μου είπαν, με φόβο στα μάτια, να φύγω. Ο νεαρός ήταν επίσης νευρικός: είπε ότι φοβόταν μην τον τιμωρήσουν ως προδότη. Οι συνεργάτες του φοβόντουσαν ότι η «κανονική» επαφή με ένα άτομο που προφανώς δεν ήταν του εχθρού, αλλά ούτε και ένα από αυτά, θα μόλυνε το μυαλό τους και τελικά θα κατέστρεφε την κοσμοθεωρία τους-και-εμείς που υπήρχε ανάμεσά τους και το πλήρες ψυχικό χάος . Έπρεπε να βλέπουν τους εαυτούς τους ως πολεμιστές σε έναν εμφύλιο πόλεμο, όχι ως απλούς άτυχους και εγκληματίες.

Η αμφιθυμία των κατοίκων της πόλης ταιριάζει με τη στάση της «επίσημης» Γαλλίας απέναντί τους: υπερβολικός έλεγχος και παρέμβαση, που εναλλάσσονται με την απόλυτη εγκατάλειψη. Οι γραφειοκράτες έχουν σχεδιάσει κάθε αντικείμενο στο φυσικό περιβάλλον, για παράδειγμα, και όσες φορές κι αν οι κάτοικοι βρωμίζουν τη φωλιά (για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Αφρικανέρ), το κράτος πληρώνει για την ανακαίνιση, ελπίζοντας έτσι να δείξει τη συμπόνια και την ανησυχία του. Για να διαβεβαιωθούν οι μετανάστες ότι αυτοί και οι απόγονοί τους είναι δυνητικά ή ήδη αληθινά Γάλλοι, οι δρόμοι ονομάζονται για τους Γάλλους πολιτιστικούς ήρωες: για ζωγράφους στο Les Tarterets (rue Gustave Courbet, για παράδειγμα) και για τους συνθέτες στο Les Musiciens (rue Gabriel Fauré). Πράγματι, η μόνη φορά που χαμογέλασα σε ένα από τα cités ήταν όταν πέρασα μπροστά από δύο τσιμεντένιες αποθήκες με μεταλλικά παράθυρα, τη école maternelle Charles Baudelaire και την école maternelle Arthur Rimbaud. Όσο ωραία κι αν είναι αυτοί οι δύο ποιητές, τα δικά τους δεν είναι ονόματα που θα τα συνέδεε κανείς με νηπιαγωγεία, πόσο μάλλον με τσιμεντένια καταφύγια.

Αλλά τα ηρωικά γαλλικά ονόματα δείχνουν μια βαθύτερη επίσημη αμφιθυμία. Το γαλλικό κράτος διχάζεται ανάμεσα σε δύο προσεγγίσεις: Courbet, Fauré, nos ancêtres, les gaullois, από τη μια πλευρά, και τα shibboleths της πολυπολιτισμικότητας από την άλλη. Κατ' εξαναγκασμό του υπουργείου Παιδείας, η ιστοριογραφία που προσφέρουν τα σχολεία είναι αυτή του θριάμβου του ενωτικού, ορθολογικού και καλοπροαίρετου γαλλικού κράτους στο πέρασμα των αιώνων, από τον Κολμπέρ και μετά, και τα μουσουλμάνα κορίτσια δεν επιτρέπεται να φορούν μαντίλα στα σχολεία. Μετά την αποφοίτησή τους, τα άτομα που ντύνονται με «έθνικ» μόδα δεν θα βρουν δουλειά σε μεγάλους εργοδότες. Ταυτόχρονα, όμως, η επίσημη Γαλλία δίνει επίσης μια κουβέντα στην πολυπολιτισμικότητα —για παράδειγμα, στην «κουλτούρα» των πόλεων. Έτσι, η γαλλική ραπ μουσική είναι το αντικείμενο θαυμαστικών άρθρων στη Libération και της Le Monde, καθώς και άθλιες εκφράσεις επιδοκιμασίας από τους δύο τελευταίους υπουργούς πολιτισμού.

Ένα συγκρότημα ραπ, το Ministère amer (Πικρό Υπουργείο), κέρδισε ειδικό επίσημο έπαινο. Ο πιο γνωστός στίχος του: «Μια άλλη γυναίκα τη χτυπάει./ Αυτή τη φορά τη λένε Μπριζίτ./ Είναι γυναίκα ενός αστυνομικού./ Οι αρχάριοι του βίτσιου τσαντίζουν την αστυνομία./ Δεν είναι απλώς πυροτέχνημα, ξύσε την κλειτορίδα./ Η Μπριζίτ στη γυναίκα του μπάτσου αρέσουν τους νέγρους./ Είναι καυτή, καυτή με το παντελόνι της». Αυτά τα άθλια σκουπίδια λαμβάνουν επαίνους για την υποτιθέμενη αυθεντικότητά τους: γιατί στον ψυχικό κόσμο του πολυπολιτισμικού, στον οποίο οι άγριοι είναι πάντα ευγενείς, δεν υπάρχει κανένα κριτήριο με το οποίο να διακρίνει κανείς την υψηλή τέχνη από τα χαμηλά σκουπίδια. Και αν οι διανοούμενοι, άριστα εκπαιδευμένοι στη δυτική παράδοση, είναι έτοιμοι να επαινέσουν μια τέτοια ταπεινωμένη και βάναυση πορνογραφία, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι όσοι δεν είναι τόσο εκπαιδευμένοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα σημαντικό σε αυτή την παράδοση. Έτσι, η δειλή πολυπολιτισμικότητα καθίσταται το κουμπάρο του αντιδυτικού εξτρεμισμού.

Είτε οι στίχοι ραπ είναι η αυθεντική φωνή των cités είτε όχι, είναι σίγουρα το αυθεντικό αυτί του: μπορείτε να παρατηρήσετε πολλούς νεαρούς άνδρες στις πόλεις να κάθονται στα αυτοκίνητά τους άσκοπα, να τον ακούνε για ώρες, τόσο δυνατά που το πεζοδρόμιο δονείται σε αυτό 100 μέτρα μακριά. Η αγένεια των διανοουμένων και της γαλλικής πολιτιστικής γραφειοκρατίας αναμφίβολα τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι κάνουν κάτι που αξίζει τον κόπο. Αλλά όταν η ζωή αρχίζει να μιμείται την τέχνη και οι τρομεροί ομαδικοί βιασμοί συμβαίνουν με αυξανόμενη συχνότητα, η ίδια επίσημη Γαλλία μπερδεύεται και ανησυχεί. Τι πρέπει να κάνουν με τους 18 νεαρούς άνδρες και δύο νεαρές γυναίκες που δικάζονται αυτή τη στιγμή στο Pontoise για φερόμενη απαγωγή ενός κοριτσιού 15 ετών και για τέσσερις μήνες τη βίασή του επανειλημμένα σε υπόγεια, κλιμακοστάσια και καταλήψεις; Πολλοί από την ομάδα φαίνονται όχι απλώς αμετανόητοι ή αδιάντροποι, αλλά περήφανοι.

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι στη Γαλλία δεν έχουν επισκεφτεί ποτέ μια πόλη, γνωρίζουν αμυδρά ότι η μακροχρόνια ανεργία μεταξύ των νέων είναι τόσο διαδεδομένη εκεί που είναι η φυσιολογική κατάσταση. Πράγματι, η ανεργία των νέων στη Γαλλία είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη—και μεγαλύτερη όσο κατεβαίνεις στην κοινωνική κλίμακα, κυρίως επειδή οι υψηλοί κατώτατοι μισθοί, οι φόροι μισθοδοσίας και οι νόμοι για την προστασία της εργασίας κάνουν τους εργοδότες να απεχθάνονται να προσλάβουν αυτούς που δεν μπορούν εύκολα να απολύσουν και τους οποίους πρέπει να πληρώσουν πέρα από αυτό που αξίζουν οι δεξιότητές τους.

Όλοι αναγνωρίζουν ότι η ανεργία, ιδιαίτερα της μόνιμης μορφής, είναι βαθιά καταστροφική και ότι ο διάβολος πραγματικά βρίσκει δουλειά για αδρανείς. αλλά όσο ψηλότερα ανεβαίνεις στην κοινωνική κλίμακα, τόσο πιο σταθερή είναι η ιδέα ότι οι ακαμψίες της αγοράς εργασίας που ενθαρρύνουν την ανεργία είναι απαραίτητες τόσο για να διακρίνει τη Γαλλία από την υποτιθέμενη αγριότητα του αγγλοσαξονικού νεοφιλελεύθερου μοντέλου (σύντομα μαθαίνει κανείς από διαβάζοντας τις γαλλικές εφημερίδες ό,τι υποδηλώνει το αγγλοσαξονικό σε αυτό το πλαίσιο) και να προστατεύει τους καταπιεσμένους από την εκμετάλλευση. Αλλά οι ακαμψίες της αγοράς εργασίας προστατεύουν εκείνους που χρειάζονται λιγότερο προστασία, ενώ καταδικάζουν τους πιο ευάλωτους στην απόλυτη απελπισία: και αν η σεξουαλική υποκρισία είναι το κακό των Αγγλοσάξωνων, η οικονομική υποκρισία είναι το κακό των Γάλλων.
Χρειάζεται λίγη φαντασία για να δούμε πώς, υπό τις περιστάσεις, το βάρος της ανεργίας πρέπει να πέφτει δυσανάλογα στους μετανάστες και στα παιδιά τους: και γιατί, ήδη πολιτισμικά διαφορετικοί από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, θα πρέπει να αισθάνονται ότι υφίστανται βίαιες διακρίσεις. Έχοντας εγκλωβιστεί σε ένα φυσικό γκέτο, απαντούν χτίζοντας ένα πολιτιστικό και ψυχολογικό γκέτο για τον εαυτό τους. Είναι Γαλλίας, αλλά όχι Γάλλοι.

Το κράτος, ενώ ασχολείται με τις λεπτομέρειες της στέγασης, της εκπαίδευσής τους, της ιατρικής τους περίθαλψης και της καταβολής επιδοτήσεων για να μην κάνουν τίποτα, καταργεί πλήρως την ευθύνη του σε έναν τομέα στον οποίο η ευθύνη του κράτους είναι απολύτως αναφαίρετη: νόμος και Σειρά. Προκειμένου να κατευνάσει ή τουλάχιστον να μην εξοργίσει τη δυσαρεστημένη νεολαία, το Υπουργείο Εσωτερικών έδωσε εντολή στην αστυνομία να βαδίζει ήπια (δηλαδή σχεδόν καθόλου, εκτός από περιστασιακές εφόδους όταν η αδράνεια είναι αδύνατη) περισσότερες από 800 ζώνες sensibles—ευαίσθητες περιοχές—που περιβάλλουν γαλλικές πόλεις και που είναι γνωστές συλλογικά ως la Zone.

Αλλά η ανθρώπινη κοινωνία, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό, και έτσι η εξουσία ενός είδους, με το δικό της σύνολο αξιών, καταλαμβάνει το χώρο όπου θα έπρεπε να είναι ο νόμος και η τάξη—την εξουσία και τις βάναυσες αξίες των ψυχοπαθών εγκληματιών και των εμπόρων ναρκωτικών. Η απουσία πραγματικής οικονομίας και δικαίου σημαίνει, στην πράξη, μια οικονομία και ένα άτυπο νομικό σύστημα που βασίζεται στην κλοπή και τη διακίνηση ναρκωτικών. Στο Les Tarterets, για παράδειγμα, παρατήρησα δύο αντιπροσώπους να μοιράζουν ανοιχτά ναρκωτικά και να μαζεύουν χρήματα ενώ κυκλοφορούσαν με το εξαιρετικά εμφανές κάμπριο BMW τους, ξεκάθαρα τους μονάρχες όλων των ερωτηθέντων. Και οι δύο βορειοδυτικής αφρικανικής καταγωγής, ο ένας φορούσε ένα κόκκινο καπέλο του μπέιζμπολ προς τα πίσω, ενώ ο άλλος είχε βαμμένα ξανθά μαλλιά, δημιουργώντας εντυπωσιακή αντίθεση με την επιδερμίδα του. Τα πρόσωπά τους ήταν τόσο ακίνητα όσο αυτά των ισχυρών που λάμβαναν φόρο τιμής από κατακτημένες φυλές. Οδηγούσαν παντού με τη μέγιστη ταχύτητα με χαμηλή ταχύτητα και υψηλό θόρυβο: δύσκολα θα μπορούσαν να τραβήξουν περισσότερο την προσοχή πάνω τους αν προσπαθούσαν. Δεν φοβόντουσαν τον νόμο: μάλλον ο νόμος τους φοβόταν.

Παρακολούθησα τις διαδικασίες τους παρέα με παλιούς μετανάστες από την Αλγερία και το Μαρόκο, που είχαν έρθει στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ζούσαν επίσης στο Les Tarterets και είχαν δει την κάθοδό του σε μια κατάσταση χαμηλού επιπέδου εξέγερσης. Ήταν τόσο φρικιασμένοι από την καθημερινή ζωή που προσπαθούσαν να φύγουν για να ξεφύγουν από τα παιδιά και τα εγγόνια τους: αλλά αφού έπεσαν στα νύχια του συστήματος της δημόσιας στέγασης, παγιδεύτηκαν. Ήθελαν να μεταφερθούν σε μια πόλη, αν υπήρχε, όπου η νέα γενιά δεν κυβερνούσε: αλλά ήταν χωρίς μοχλό —ή έμβολο— στο γιγάντιο σύστημα πατρωνίας που είναι το γαλλικό κράτος. Και έτσι έπρεπε να μείνουν στη θέση τους, σαστισμένοι, ανήσυχοι, δύσπιστοι και πικραμένοι για το τι είχαν γίνει οι δικοί τους απόγονοι, τόσο πολύ διαφορετικό από αυτό που ήλπιζαν και περίμεναν. Ήταν καλύτεροι Γάλλοι από τα παιδιά ή τα εγγόνια τους: δεν θα σφύριζαν και δεν θα μπούκαραν ποτέ στη Μασσαλία, όπως έκαναν οι απόγονοί τους πριν από τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Γαλλίας και Αλγερίας το 2001, ειδοποιώντας την υπόλοιπη Γαλλία για την τρομερή ταραχή στη μέση της.

Το αν η Γαλλία ήταν σοφό να επέτρεψε τη μαζική μετανάστευση ανθρώπων πολιτισμικά πολύ διαφορετικών από τον δικό της πληθυσμό για να λύσει μια προσωρινή έλλειψη εργατικού δυναμικού και να κατευνάσει τη δική της αφηρημένη φιλελεύθερη συνείδηση είναι αμφισβητήσιμο: υπάρχουν σήμερα περίπου 8 ή 9 εκατομμύρια άνθρωποι του Βορρά και της Δύσης. Αφρικανική καταγωγή στη Γαλλία, διπλάσιος αριθμός από το 1975 — και τουλάχιστον 5 εκατομμύρια από αυτούς είναι μουσουλμάνοι. Οι δημογραφικές προβλέψεις (αν και οι προβλέψεις δεν είναι προβλέψεις) υποδηλώνουν ότι οι απόγονοί τους θα αριθμούν 35 εκατομμύρια πριν τελειώσει αυτός ο αιώνας, περισσότερο από το ένα τρίτο του πιθανού συνολικού πληθυσμού της Γαλλίας.
Αναμφισβήτητα, ωστόσο, η Γαλλία χειρίστηκε την προκύπτουσα κατάσταση με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Αν δεν αφομοιώσει αυτά τα εκατομμύρια με επιτυχία, το μέλλον της θα είναι ζοφερό. Αλλά έχει χωρίσει και απομονώσει τους μετανάστες και τους απογόνους τους γεωγραφικά σε απανθρωπιστικά γκέτο. Ακολούθησε οικονομικές πολιτικές για την προώθηση της ανεργίας και τη δημιουργία εξάρτησης μεταξύ τους, με όλες τις αναπόφευκτες ψυχολογικές συνέπειες. κολακεύει την απωθητική και άχρηστη κουλτούρα που έχουν αναπτύξει. και τους έχει αποσύρει την προστασία του νόμου, επιτρέποντάς τους να δημιουργήσουν τη δική τους παράνομη τάξη.

Κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τον κίνδυνο που εγκυμονεί αυτή η αποτυχία, όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για τον κόσμο. Οι κάτοικοι των πόλεων είναι εξαιρετικά οπλισμένοι. Όταν οι επαγγελματίες ληστές ανάμεσά τους κάνουν επιδρομή σε τράπεζα ή τεθωρακισμένο αυτοκίνητο που παραδίδει μετρητά, το κάνουν με μπαζούκα και εκτοξευτές ρουκετών και ντύνονται με στολές παραστρατιωτικών. Κατά καιρούς, η αστυνομία ανακαλύπτει ολόκληρα οπλοστάσια καλάσνικοφ στις πόλεις. Υπάρχει ένα έντονο άτυπο εμπόριο μεταξύ της Γαλλίας και της μετακομμουνιστικής Ανατολικής Ευρώπης: εργαστήρια σε υπόγεια γκαράζ στις πόλεις αλλάζουν τους σειριακούς αριθμούς των κλεμμένων πολυτελών αυτοκινήτων πριν από την εξαγωγή τους στην Ανατολή, με αντάλλαγμα εξελιγμένα όπλα.

Ένας βαθιά αποξενωμένος πληθυσμός είναι έτσι οπλισμένος με σοβαρή δύναμη πυρός. και σε συνθήκες βίαιων κοινωνικών αναταραχών, όπως η Γαλλία συνηθίζει να βιώνει κάθε μερικές δεκαετίες, θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολο να ελεγχθεί. Το γαλλικό κράτος βρίσκεται σε ένα δίλημμα μεταξύ της τήρησης των δεσμεύσεών του προς το πιο προνομιούχο τμήμα του πληθυσμού, πολλοί από τους οποίους κερδίζουν τα προς το ζην από τη διαχείριση της dirigiste οικονομίας, και της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας αρκετά ώστε να δώσει την ελπίδα μιας κανονικής ζωής στους κατοίκους. των cités. Πιθανότατα, το κράτος θα λύσει το δίλημμα με τις προσπάθειες εξαγοράς των δυσαρεστημένων με περισσότερα προνόμια και δικαιώματα, εις βάρος των υψηλότερων φόρων που θα καταπνίξουν περαιτέρω τη δημιουργία θέσεων εργασίας που θα βοηθούσαν περισσότερο τους κατοίκους της πόλης. Εάν αυτό αποτύχει, όπως μακροπρόθεσμα, θα ακολουθήσει σκληρή καταστολή.

Αλλά μεταξύ του τρίτου του πληθυσμού των cités που είναι βορειοαφρικανικής μουσουλμανικής καταγωγής, υπάρχει μια επιλογή που φοβούνται οι Γάλλοι, και όχι μόνο οι Γάλλοι. Φανταστείτε τον εαυτό σας έναν νέο στο Les Tarterets ή στο Les Musiciens, πνευματικά σε εγρήγορση, αλλά όχι καλά μορφωμένο, να πιστεύετε ότι είστε περιφρονημένοι λόγω της καταγωγής σας από την ευρύτερη κοινωνία στην οποία γεννηθήκατε, μόνιμα καταδικασμένος στην ανεργία από το σύστημα που ταΐζει και ντύνει περιφρονητικά εσείς, και περιτριγυρισμένοι από μια περιφρονητική μηδενιστική κουλτούρα απόγνωσης, βίας και εγκλήματος. Δεν είναι δυνατόν να αναζητούσατε ένα δόγμα που θα εξηγούσε ταυτόχρονα τη δύσκολη θέση σας, θα δικαιολογούσε την οργή σας, θα έδειχνε το δρόμο προς την εκδίκησή σας και θα εγγυάται τη σωτηρία σας, ειδικά αν φυλακίζεστε; Δεν θα αναζητούσατε μια «αξίζουσα» κατεύθυνση για την ενέργεια, το μίσος και τη βία που βρέχεται μέσα σας, μια κατεύθυνση που θα σας επέτρεπε να κάνετε το κακό στο όνομα του υπέρτατου καλού; Θα απαιτούσε μόνο σχετικά λίγους ομοϊδεάτες για να προκαλέσουν όλεθρο. Ο ισλαμιστικός προσηλυτισμός ανθεί στις φυλακές της Γαλλίας (όπου το 60 τοις εκατό των κρατουμένων είναι μεταναστευτικής καταγωγής), όπως συμβαίνει στις βρετανικές φυλακές. και χρειάζεται μόνο μια χούφτα Ζαχαρίας Μουσαούης για να ξεκινήσει μια πυρκαγιά.

Οι Γάλλοι γνώριζαν αυτό το ενδεχόμενο πολύ πριν από τις 11 Σεπτεμβρίου: το 1994, οι ειδικές δυνάμεις τους επιβιβάστηκαν σε αεροπειρατεία που προσγειώθηκε στη Μασσαλία και σκότωσε τους αεροπειρατές - ένα ασυνήθιστο βήμα για τους Γάλλους, που παραδοσιακά προτιμούσαν να διαπραγματευτούν ή να υποχωρήσουν. τρομοκράτες. Αλλά είχαν πληροφορίες που υποδηλώνουν ότι, μετά τον ανεφοδιασμό με καύσιμα, οι αεροπειρατές σχεδίαζαν να πετάξουν το αεροπλάνο στον Πύργο του Άιφελ. Σε αυτή την περίπτωση, δεν ήταν δυνατή η διαπραγμάτευση.

Ένα τρομερό χάσμα έχει ανοίξει στη γαλλική κοινωνία, με εντυπωσιακό παράδειγμα μια ιστορία που μου είπε ένας γνωστός μου. Οδηγούσε κατά μήκος ενός αυτοκινητόδρομου έξι λωρίδων κυκλοφορίας με έργα στέγασης και στις δύο πλευρές, όταν ένας άνδρας προσπάθησε να διασχίσει το δρόμο. Ο γνωστός μου τον χτύπησε με μεγάλη ταχύτητα και τον σκότωσε ακαριαία.
Σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία, οι συμμετέχοντες σε ένα θανατηφόρο ατύχημα πρέπει να παραμείνουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο σημείο, έως ότου οι αξιωματούχοι έχουν διασαφηνίσει όλες τις συνθήκες. Ως εκ τούτου, η αστυνομία πήγε τον πληροφοριοδότη μου σε ένα είδος ξενοδοχείου κοντά, όπου δεν υπήρχε προσωπικό, και η πόρτα μπορούσε να ανοίξει μόνο με την εισαγωγή μιας πιστωτικής κάρτας σε ένα τερματικό αυτόματης χρέωσης. Φτάνοντας στο δωμάτιό του, ανακάλυψε ότι όλα τα έπιπλα ήταν από σκυρόδεμα, συμπεριλαμβανομένου του κρεβατιού και του νιπτήρα, και στερεωμένα είτε στο πάτωμα είτε στους τοίχους.
Το επόμενο πρωί, ήρθε η αστυνομία να τον παραλάβει και τους ρώτησε τι είδους μέρος ήταν αυτό. Γιατί ήταν όλα από μπετόν;
«Μα δεν ξέρεις πού είσαι, κύριε;» Αυτοί ρώτησαν. «C’est la Zone, c’est la Zone».
Η La Zone είναι μια ξένη χώρα: εκεί κάνουν τα πράγματα διαφορετικά.

[bizeli]

Νομίζω πάντως πως παντού ισχύουν αυτά που λέει το άρθρο. Όχι μόνο στη Γαλλία.
Όπου υπάρχουν οι προϋποθέσεις να γεννηθούν γκέτο.

[DrSocrates]

Συνέντευξη του Πιερ Μπροσάν στην Εζενί Μπαστιέ δημοσιεύτηκε στον νέο Λόγιο Ερμή τ. 21.

Σε μια μεγάλη συνέντευξη στην εφημερίδα Le Figaro, στις 21 Φεβρουαρίου 2020, ο Pierre Brochand πιστεύει ότι τα προβλήματα που θέτει η μετανάστευση πρέπει να αποτελέσουν προτεραιότητα των κρατών. Εξηγεί το γιατί, μέσα από μια εκτενή ιστορική αναδρομή και μια ανάλυση του μετα-αποικιακού πλαισίου της παγκοσμιοποίησης. Η συνέντευξή του αναπαράγει τα βασικά σημεία της εισήγησής του σε ημερίδα του Ιδρύματος Res Publica, του Jean-Pierre Chevènement, με θέμα: «Για μια πραγματική μεταναστευτική πολιτική». Παραθέτουμε τη συντομευμένη εκδοχή της συνέντευξης διότι η εισήγηση του Μπροσάν, εξαιτίας της έκτασής της –πάνω από 30.000 λέξεις–, είναι αδύνατο να αναπαραχθεί εδώ (μπορεί κανείς να ανατρέξει σ’ αυτήν και διαδικτυακά: Pierre Brochand, Pour une véritable politique de l’immigration, 19 Ιουλίου 2019, www.fondation-res-publica.org).


Μια δεύτερη συνέπεια της αποικιοκρατικής διαμάχης είναι ότι κόβει οριστικά τον δρόμο της αφομοίωσης για τον μεγαλύτερο αριθμό. Διότι, κατά βάθος, η αφομοίωση θα σήμαινε ότι προδίδει κανείς τους γονείς του και παραιτείται από μια οχύρωση, φορέα της ταυτότητάς του: με λίγα λόγια, θα σήμαινε ότι παραδέχεται το λάθος του και ότι συναινεί στη γαλλική Αλγερία. Θα σήμαινε επίσης ότι εντάσσεται σε μια εθνική κοινότητα που δεν αξίζει τίποτε πλέον, καθώς δεν παύει να κατηγορεί τον εαυτό της για όλες τις αμαρτίες του κόσμου. Καλύτερα λοιπόν να βολευτεί στην άνετη θέση του καταδιωκόμενου, απαιτώντας αποζημίωση και βρίσκοντας παρηγοριά στο φαντασιακό όραμα μιας χώρας προέλευσης, που επανεκτιμάται ως ο χαμένος παράδεισος.

Αλλά η πιο σοβαρή επίπτωση, και αναμφισβήτητα η λιγότερο συνειδητοποιημένη, είναι η εκτροπή, η οποία, με διαδοχικά βήματα, μας φέρνει πιο κοντά στο αμερικανικό φυλετικό μοντέλο. Διότι η αδιάκοπη μετα-αποικιακή μουσική επιβάλλει σταδιακά την ιδέα ότι οι μετανάστες μας δεν είναι στην πραγματικότητα τέτοιοι: «το σπίτι τους, είναι το σπίτι μας», επειδή, ως πρώην αποικιοκρατούμενοι, δεν έχασαν το δικαίωμα να βρίσκονται εδώ, ή, κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο, επειδή το ταξίδι τους, καθώς και το ταξίδι των γονέων και των παππούδων τους, δεν ήταν εντελώς εθελοντικό και αντιστοιχούσε περισσότερο σε εξορία, μάλλον με σκοπό την εκμετάλλευση παρά την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.

Πράγμα που μας οδηγεί, βήμα-βήμα, στο να ταυτίσουμε υπόρρητα τη μοίρα των μη- Ευρωπαίων μεταναστών μας με εκείνη των μαύρων της Αμερικής, απόγονων των σκλάβων. Βάσει αυτής της αντίληψης, οι μετανάστες μας φέρονται να είναι πολίτες «δεύτερης κατηγορίας», που αγωνίζονται για «πολιτικά δικαιώματα» τα οποία στερούνται εξαιτίας του χρώματος του δέρματος τους. Έτσι, μέσα σε αυτή την παράξενη προοπτική, το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι πλέον η άνοδος στην κοινωνική κλίμακα μέσα από την προσπάθεια, όπως έκαναν αμέτρητες γενιές «κλασικών» μεταναστών, αλλά η καταπολέμηση των ανισοτήτων, αποκλειστική αιτία των οποίων δεν είναι πλέον η ιδιότητα του πολίτη ή η ατομική αξία, αλλά οι «διακρίσεις», μια ελάχιστα συγκεκαλυμμένη παραλλαγή του ρατσισμού και του απαρτχάιντ.

Από εκεί προκύπτει, στο μικρο-επίπεδο, η γοητεία που ασκεί στη δεύτερη και τρίτη γενιά των μεταναστών η κουλτούρα της αφρο-αμερικανικής εξέγερσης. Από εκεί επίσης, ένα σκαλί παραπάνω, προέρχεται η χρήση λέξεων και εννοιών που έχουν μπει στο καθημερινό λεξιλόγιο, ενώ έχουν εισαχθεί από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού: γκέτο, ενσωμάτωση, θετικές διακρίσεις, αντιρατσισμός απεριόριστου φάσματος, σχολική κάρτα, «busing»[6] κ.λπ. Αλλά πάνω απ’ όλα, από τη στιγμή που έχει ενοφθαλμιστεί αυτή η φυλετική ανάγνωση της κοινωνίας, εξαπλώνεται σαν ιός και γενικεύει έναν τρόπο πρόσληψης που συνίσταται στο να κρίνονται οι άνθρωποι με βάση την όψη τους. Με τις γνωστές επιζήμιες συνέπειες: μετατροπή των ντόπιων σε μια «λευκή» πλειοψηφία, υποχρεωτικά καταπιεστική, τοποθέτηση των απογόνων των μεταναστών (ή ακόμα και των Γάλλων από τις υπερατλαντικές κτήσεις) στην κατηγορία των «ορατών μειονοτήτων», παράδοξη επανεμφάνιση ενός αντισημιτισμού, ανατολικού τύπου αυτή τη φορά, κ.λπ.

Έτσι, ο κύκλος έχει κλείσει: η σχεδόν απόλυτη υπέρθεση των θρησκευτικών, αποικιακών και φυλετικών χασμάτων, το ένα επάνω στο άλλο, μας προσκαλεί, σιγά-σιγά, να κατέλθουμε στους κύκλους της κόλασης, χωρίς καλά-καλά να το αντιλαμβανόμαστε, παρά τις καθημερινές προειδοποιήσεις που μας απευθύνει η Πραγματικότητα. Όσο περισσότερο θάβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, τόσο πιο οδυνηρή θα είναι η αφύπνιση όταν θα χρειαστεί να το βγάλουμε έξω.


Ας είμαστε ειλικρινείς. Έχοντας προσελκυσθεί στη Γαλλία στη βάση των δικαιωμάτων που παρέχει η Κοινωνία των ατόμων, ένα σημαντικό τμήμα των μεταναστών δεν αναγνωρίζεται σε αυτήν. Όχι μόνο δεν έχουν, εξ ορισμού, ακολουθήσει την ίδια ιστορική διαδρομή με τους γηγενείς, όχι μόνο είναι απαλλαγμένοι από τον ενοχοποιητικό λόγο που απευθύνεται στους τελευταίους, όχι μόνο αυτός ο λόγος τους παρέχει, σαν σε αντικατοπτρισμό, ένα άνευ όρων καθεστώς διωκόμενου, αλλά καταφθάνουν φορτωμένοι με βαριές αποσκευές, από τις οποίες δεν σκοπεύουν να απαλλαγούν. Είτε πρόκειται για ετερονομία, για ενδογαμία, για μνησικακία, για εναλλακτικό εθνικισμό είτε για δυσλειτουργικές χρήσεις, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, κληροδοτημένα από τις κοινωνίες προέλευσης, είναι ένα αγκωνάρι που ρίχνεται στο έλος του ειρηνευμένου μας ατομικισμού.

Εν ολίγοις, οι εκτός Ευρώπης μετανάστες εισάγουν τη συλλογική τους «πληρότητα», εκεί όπου η Κοινωνία των ατόμων αντιπαραθέτει το ατομικό «κενό». Ενώ το εθνικό κράτος κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα αίσθημα του ανήκειν, το οποίο του επέτρεπε να δέχεται τον ξένο με τους δικούς του όρους (αφομοίωση), η κοινωνία των ατόμων, στερημένη από αυτή τη γραμμή άμυνας, υποδέχεται όλο τον κόσμο στη βάση συμμετρικών δικαιωμάτων («ελάτε όπως είστε»), ελπίζοντας αφελώς ότι το καλύτερο θα ακολουθήσει (ενσωμάτωση). Ωστόσο, αυτό που καταδεικνύεται από ένα σημαντικό ποσοστό των νεοεισερχομένων είναι το αντίθετο: μια συσσώρευση αναλλοίωτων χασμάτων, και μάλιστα αυξανόμενων για ορισμένους, τα οποία μας αποκαλύπτουν ότι οι παγκοσμίων αξιώσεων αξίες μας δεν είναι καθολικεύσιμες στο παρόν στάδιο (εξ ου και ο διαχωρισμός).

Το χειρότερο είναι ότι κλονίζεται αυτό το ελάχιστο θεμέλιο της κοινής ζωής, που είναι η κοινωνική εμπιστοσύνη, βάση κάθε αλτρουισμού και κάθε συνεργασίας πέρα από το οικογενειακό κύτταρο. Αφενός, οι εισαγόμενες κοινότητες περιορίζουν το πεδίο της αξιοπιστίας στους δεσμούς αίματος. Αφετέρου, οι απρόσωποι μηχανισμοί αυτορρύθμισης, στους οποίους εγκαταλείπεται η κοινωνία των ατόμων, δεν δημιουργούν καμία αίσθηση εμπιστοσύνης καθεαυτοί, παρότι την έχουν απόλυτη ανάγκη για να λειτουργήσουν: πρόκειται εδώ για ένα άλλο μείζον δίλημμα, το οποίο μέχρι στιγμής ξεπερνιόταν όπως-όπως, αντλώντας από τα συναισθηματικά και ηθικά αποθέματα που είχε κληροδοτήσει το Εθνικό Κράτος, που μεταβλήθηκε σε Έθνος, τα οποία όμως, ελλείψει ανανέωσης, εξαντλούνται με μεγάλη ταχύτητα. Και ακόμα πιο σοβαρό ζήτημα συνιστά το γεγονός πως μια τέτοια συνύπαρξη μεταξύ κοινοτιστικών και ατομικιστικών σχηματισμών, χωρίς κάποιον αναγνωρισμένο διαμεσολαβητή, όχι απλώς υπονομεύει την εμπιστοσύνη, αλλά δημιουργεί αυθόρμητα δυσπιστία, διότι δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ των δύο, όπως κατέδειξαν με αμείλικτη ενάργεια οι εργασίες του Ρόμπερτ

«Απέναντι στη μετανάστευση, η κοινωνία των ατόμων δεν αποτελεί παρά ένα υαλοπωλείο»
Πηγη https://nlogiosermis.gr/?p=240139

[DrSocrates]

Ταραχές στη Γαλλία – Πασκάλ Μπρυκνέρ: «Ο τραγικός θάνατος του νεαρού Ναχέλ είναι το πρόσχημα…»
Η ενέργεια της αστυνομίας την Τρίτη ήταν απλώς μια αφορμή που πυροδότησε έναν παβλοφικό θυμό. Πρόκειται για ένα απόλυτα προδιαγεγραμμένο δράμα στο οποίο οι ταραξίες ανταποκρίνονται σε ένα σενάριο που έχει ήδη γραφτεί τουλάχιστον από το 2005. Η βία είναι ένα μόνιμο στοιχείο στις γειτονιές, αποτελώντας κάτι σαν υπόκρουση στην καθημερινή ζωή, αλλά αυτή η τραγωδία της έδωσε την ευκαιρία να ξεδιπλωθεί σε μεγάληκλίμακα.
Πηγη https://ardin-rixi.gr/archives/251207

[DrSocrates]

Γιωργος Ρακκας

Έχουμε μια εγκατάσταση εκτεταμένων πληθυσμών, οι οποίοι πρεσβεύουν -και πολύ εύστοχα το έθεσε πάλι ο Μακρόν- μια αποσχιστική ιδεολογία, που προκαλεί πρόβλημα ενότητας στην υπόλοιπη κοινωνία. Διότι οι κοινωνίες -και αυτό είναι το μεγάλο λάθος του πολυπολιτισμού- συγκροτούνται πολιτισμικά. Συγκροτούνται γύρω από ένα σύνολο «κοινών συμφωνημένων υπονοουμένων», όπως έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης, που ορίζουν μια κοινή αντίληψη για τον συνάνθρωπο, για τον κόσμο και ένα σύνολο κοινών κανόνων που διέπουν τη συλλογική μας ζωή και όταν μιλάς για πολυπολιτισμικότητα και επιτίθεσαι στη πολιτιστική ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, αυτό που κάνεις είναι να διασπάς την κοινωνία σε επιμέρους κοινότητες, οι οποίες επειδή ζούνε κλεισμένες στον εαυτό τους, είναι εξαιρετικά δύσκολο, όχι μόνο να συνυπάρξουν, αλλά και δεν αποδέχονται και την διαφορετικότητα. Ο πολυπολιτισμός, έτσι όπως εκφράζεται σήμερα. Διότι είναι άλλο να πεις για μια κοινωνία που παραδέχεται την πολιτισμική της ενότητα να είναι και ανοιχτή. Να αποδέχεται και τον άλλον στον βαθμό που δεν αμφισβητεί τις δικές της θεμελιώδεις αξίες. Είναι άλλο αυτό το πράγμα. Αυτό δεν είναι πολυπολιτισμός. Είναι μια κοινωνία, η οποία είναι ανοιχτή, επειδή έχει αυτοπεποίθηση. Είσαι ανοιχτός, όταν έχεις αυτοπεποίθηση. Όχι όταν αμφισβητείς τον εαυτό σου. Ο πολυπολιτισμός, επειδή οδηγεί στην αμφισβήτηση του συλλογικού μας εαυτού, προκαλεί μόνο συγκρούσεις.

απο https://eranistis.net/wordpress/2021/05 ... %80%CE%BF/

[DrSocrates]

Focus: Women made to keep low profile in some French suburbs
Here in France, there's concern over a creeping gender segregation in certain suburbs. In some cafés, which are frequented only by men, women are simply not welcome. But activists are determined to fight back and make sure everyone can share the public space.
https://www.youtube.com/watch?v=6gZFGpNdH1A

[DrSocrates]

Σώτη Τριανταφύλλου: Γαλλικό σχολείο και Ισλάμ
Οι παρεμβάσεις των ισλαμιστών γονέων στο σχολείο, η εξαίρεση των παιδιών τους από τους κανονισμούς, ο εκφοβισμός του διδακτικού προσωπικού είναι μέρος της τακτικής για τη μετατροπή του λαϊκού, δημόσιου σχολείου σε κάτι που να μοιάζει με κορανικό. Την ιδέα αυτή μοιράζονται πολλοί φιλήσυχοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι θα ήθελαν να προστατεύονται τα παιδιά τους από «την εισβολή και την πολιτιστική αλλοτρίωση» ώστε να αναπτύσσεται «η μουσουλμανική τους προσωπικότητα», όπως υπαγορεύει η Ισλαμική Οργάνωση για την Παιδεία, τις Επιστήμες και τον Πολιτισμό (Isesco).
Στο μάθημα της πολιτικής αγωγής, περιορίζονται σε γενικότητες προκειμένου να μη θίξουν τα πολιτικά και θρησκευτικά ήθη των μουσουλμάνων μαθητών, γονέων και ιμάμηδων (οι οποίοι ενημερώνονται με το νι και με το σίγμα για όλα όσα ακούγονται στις σχολικές τάξεις μέσω μαγνητοφωνήσεων με κινητά).
Στα αθλήματα και στη γυμναστική το επίμονο αίτημα είναι να μη συνυπάρχουν τα αγόρια με τα κορίτσια: πολλοί αριστεροί δήμοι έχουν διαφορετικά ωράρια για τα κορίτσια των μουσουλμανικών οικογενειών στις πισίνες...
Πηγη https://ardin-rixi.gr/archives/239801

[Προέλλην]

“Parents who are not interested in their children and who leave them lying around at night by knowing where they are going to go (…) they incur two years in prison and a fine of 30,000 euros, ”recalled the Minister of Justice traveling to the court of Créteil (Val-de-Marne).

https://newsinfrance.com/violence-after ... heir-kids/

Δραστικότατο μέτρο

[DrSocrates]

Ποιοι είναι οι βάνδαλοι στη Γαλλία και τι θέλουν να μας πουν;
της Σωτης Τριανταφυλλου

Αλλά το πρόβλημα δεν έγκειται φυσικά στον τρόπο ζωής και στις γραφικότητες που προκύπτουν από την πολυπολιτισμικότητα. Το πρόβλημα είναι η ίδια η πολυπολιτισμικότητα: το ότι δηλαδή πολλές κοινότητες δεν διαφέρουν από τον κοινωνικό κορμό μονάχα ως προς κάποια έθιμα, φαγητά και μουσικές, αλλά ως προς τη συνολική κοσμοαντίληψη και την πρόσληψη του νόμου και της ιδέας της κοινότητας. Το Ισλάμ, ο αραβικός εθνικισμός, το μίσος για τους Γάλλους, τους πρώην αποικιοκράτες, τους «λευκούς», μαζί με το αίσθημα της αδικίας στη διαχρονία και στη συγχρονία συνενώνονται σε ένα όργιο αντι-γαλλικής προπαγάνδας η οποία ευνοεί την αποκοπή ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων από το κοινωνικό σώμα.
Σήμερα, γύρω στα 6.000.000 άτομα ζουν σε περίπου 1.200 συνοικίες που θεωρούνται «ευαίσθητες»: όμως, ποια είναι ακριβώς τα ευαίσθητα σημεία τους;
Το πρώτο είναι η αναδίπλωση στο εσωτερικό τους: οι κοινότητες έχουν λιγοστές αλληλεπιδράσεις με όσους πολίτες δεν είναι όμοιοί τους από εθνο-θρησκευτική άποψη. Όπως παλιότερα οι Καθολικοί συγκεντρώνονταν γύρω από τις ενορίες τους, έτσι σήμερα οι μουσουλμάνοι συγκεντρώνονται γύρω από τα τζαμιά. Η αιτία δεν είναι οικονομική, ούτε μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στη μεταναστευτική πολιτική ή στην πολιτική του άστεως.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι πως η χωρική και κοινωνική αναδίπλωση οδηγεί τις μουσουλμανικές κοινότητες σε έναν διαφορετικό χρόνο

Πηγη https://www.athensvoice.gr/epikairotita ... R8wiFGt_tE