Λαχουρένιος έγραψε:Ραν ταν πλαν έγραψε:
Έτσι είναι.
Αλλά αφού στο τέλος αποφάσισε ότι μόνο ως κομμουνιστής και αγωνιστής μέσα από τις τάξεις του ΚΚΕ θα ήθελε να πεθάνει η επιθυμία του ας γίνει σεβαστή.
Δεν τον διεκδικούμε, έχουμε τους δικούς μας αγωνιστές που αταλάντευτα πήγαν και στο θάνατο φωνάζοντας ''Ζήτω το ΚΚΕ'' να τιμήσουμε, αλλά αφού έτσι ήθελε το ΚΚΕ θα τιμήσει την τελευταία του επιθυμία,
αλλά και δε θα ξεχάσει τον τρόπο που φέρθηκε, ειδικά μετά το 1990, στο κόμμα που λίγο πριν τον θάνατο του ζήτησε να διαφυλάξει την υστεροφημία του ώστε να μην τον ιδιοποιηθούν πασοκ, νδ και συριζα.
Και γω δεν περιμενω οτι το ΚΚΕ θα βγαλει καποιου ειδους καυστικη ανακοινωση. Κατι τετοιο αλλωστε θα ηταν λαθος επικοινωνιακα.
Το ΚΚΕ τον τίμησε δεόντως σήμερα με ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα στην καλλιτεχνική του πορεία και δεν έκανε καμία αναφορά στις αλλοπρόσαλλες πολιτικές επιλογές του, που μόνο κακό προξένησαν στο ΚΚΕ, σεβόμενο την τελευταία του επιθυμία να πεθάνει σαν κομμουνιστής.
Αλλά οι κομμουνιστές δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν τη στάση που κράτησε απέναντι στο κόμμα του από το 1990 και μετά όσο κι αν η ηγεσία του ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια του έδωσε ''άφεση'' αμαρτιών τιμώντας τον ποικιλοτρόπως.
Κάποτε σε μια συζήτηση με μεγαλύτερους σε ηλικία συντρόφους, που έζησαν από κοντά όλες τις πολιτικές παλινωδίες του Θεοδωράκη, ένας είπε σε μας τους νεότερους «Μην κρίνετε τον Μίκη γιατί πάλι μπροστά μας θα τον βρούμε.» όπως και έγινε με το γράμμα του προς τον ΓΓ του ΚΚΕ στο οποίο ζητάει καθαρά από το Κόμμα να υπερασπίσει την υστεροφημία του ως κομμουνιστή γιατί ήξερε ότι το αστικό σκυλολόι θα σκύλευε πολιτικά το θάνατο του λόγω των λαθών που έκανε στο παρελθόν.
Όπως εχτές στο δελτίο ειδήσεων του σκάι στο οποίο η νύφη της Ντόρας (αυτή η κυρία με τους φακούς επαφής αλλαγής του χρώματος των ματιών) τόλμησε να πει με θράσος ότι η κορύφωση της πολιτικής καριέρας του Μίκη ήταν η υπουργοποίηση του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Όπως βέβαια και όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ δεν ανέφεραν ούτε για αστείο ότι ο Μίκης υπήρξε και αγωνίστηκε σαν κομμουνιστής κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ σχεδόν σε όλη του τη ζωή, και όσο το δυνατόν προσπάθησαν να κάνουν γαργάρα το ότι ζήτησε να πεθάνει σαν κομμουνιστής, αναγνωρίζοντας με αυτό τον τρόπο και ο ίδιος ότι έκανε λάθος επιλογές τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του.
Εμείς από την άλλη, αναγνωρίζοντας πάντα την τεράστια συμβολή του ως καλλιτέχνη παγκόσμιας εμβέλειας στο κίνημα, δε μένουμε μόνο σε αυτό και θα τον κρίνουμε και με βάση την κομματικότητα του, τη στάση του απέναντι στο Κόμμα και τη ζημιά που του προξένησε γιατί στο ΚΚΕ κανείς, όσο μεγάλος κι αν υπήρξε στον τομέα του, δεν είναι υπεράνω κριτικής όταν θέλει να κατέχει τον τιμημένο τίτλο του μέλους του ΚΚΕ.
