Ορθή προφορά αρχαίων ελληνικών.

[bees]

Καλησπέρα και καλώς σας βρήκα.
Με απασχολεί το θέμα της ορθής προφοράς της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Σε πανεπιστήμια στο εξωτερικό επικρατεί η θεωρία για την ερασμική προφορά, ενώ στην Ελλάδα η θεωρία ότι προφέρονταν όπως τα σημερινά ελληνικά. Κατά τον Έρασμο οι δίφθογγοι προφέρονται σαν δύο φθόγγοι, πχ το "οι" προφέρεται σαν όι και όχι σαν ι, το "ου" κι αυτό σαν όι και όχι ου, τα φωνήεντα η και ω σαν διπλά, δηλαδή εε και οο, τα σύμφωνα β, γ, δ, θ σαν μπ, γκ, ντ, τ κλπ.
Στην Ελλάδα απλά εφαρμόζουμε τους ίδιους κανόνες όπως και με τα νέα ελληνικά.
Τελικά ποια θεωρία από τις δύο είναι πιο σωστή;

[Adminović]

Καλησπέρα και καλώς ήρθες!

Ωραίο -και μεγάλο- θέμα άνοιξες. Εν συντομία, καμία από τις θεωρίες αυτές δεν είναι σωστή. Ούτε η ερασμική προφορά είναι σωστή ούτε φυσικά η σύγχρονη των μεταβυζαντινών ρωμαίικων/νεοελληνικών.
Άλλους φθόγγους τους προσεγγίζει μάλλον σωστότερα η ερασμική θεωρία και άλλους μάλλον όχι.

Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι μιλάμε για την αττική διάλεκτο της κλασικής περιόδου (αυτό δηλαδή που οι περισσότεροι εννοούν ως «αρχαία ελληνικά» και είναι αυτή που κυρίως διδάσκεται). Είναι προφανές ότι σε διαφορετικές περιόδους και διαφορετικές διαλέκτους μπορεί να είχαμε διαφορετική προφορά του ίδιου γράμματος.
Κατά δεύτερον, η ελληνική γλώσσα μέσα στους αιώνες υιοθετήθηκε από πάμπολλους μη ελληνόφωνους πληθυσμούς στους ελληνιστικούς χρόνους και το Βυζάντιο και μοιραία απλοποιήθηκε, καθώς αυτοί οι πληθυσμοί δεν είχαν στη γλώσσα τους αντίστοιχους φθόγγους. Οι αρχαίοι Έλληνες σίγουρα δεν ήθελαν να κάνουν τη ζωή τους δύσκολη και να επιλέγουν να γράφουν τον ίδιο ακριβώς φθόγγο με πολλούς διαφορετικούς τρόπους (πχ το «ι» με ι, η, υ, οι, ει, υι).
Κατά τρίτον, δεν είναι απαραίτητο ότι ένα γράμμα πάντα και παντού προφερόταν το ίδιο, αλλά το πιο πιθανό είναι να άλλαζε η προφορά ανάλογα με τη θέση και τα γειτονικά γράμματα ή φθόγγους. Ακόμα και σήμερα βλέπεις να συμβαίνει αυτό, όπως πχ στη λέξη κόσμος που το ένα σίγμα προφέρεται ως ζήτα και το άλλο ως σίγμα (ήτοι κόζμος) ή πχ στη λέξη ελιά το λάμδα προφέρεται σαν το ισπανικό ll ή το ιταλικό gl. Είναι λίγο χαζό να νομίζουμε ότι στα αρχαία ελληνικά δεν συνέβαινε αυτό και να απαιτούμε κάθε γράμμα να προφέρεται πάντα το ίδιο.

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κάποια ηχογραφημένη ομιλία αρχαίου Έλληνα, μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν για το πώς πρόφερε το κάθε γράμμα. Κάποια είναι και προφανή ότι δεν μπορεί να ήταν τα ίδια όπως σήμερα (πχ το «ωμέγα» ήταν μάλλον ένα μακρύ/μέγα ο και το «όμικρον» ένα σύντομο/μικρό ο). Κατά τη γνώμη μου η έρευνα θα πρέπει να ξεκινά από τα δάνεια ελληνικών γραμμάτων ή λέξεων σε άλλες γλώσσες (κι είναι πολλά αυτά).

[ВладимирВладимирович]

ενώ στην Ελλάδα η θεωρία ότι προφέρονταν όπως τα σημερινά ελληνικά.

No one gives a sh*t για το τι θεωρουν οι νοτιοβαλκανιοι γυφτοαρβανιτοβλαχοι που καβατζωσαν ονομα των Αρχαιοελς για να πουλανε φιδια σε ανοητους κουτοφραγκους. Η ερασμικη προφορα ειναι η σωστη.
https://en.wikipedia.org/wiki/Iotacism

[taxalataxalasa]

Ακόμα και σήμερα βλέπεις να συμβαίνει αυτό, όπως πχ στη λέξη κόσμος που το ένα σίγμα προφέρεται ως ζήτα και το άλλο ως σίγμα (ήτοι κόζμος) ή πχ στη λέξη ελιά το λάμδα προφέρεται σαν το ισπανικό ll ή το ιταλικό gl. Είναι λίγο χαζό να νομίζουμε ότι στα αρχαία ελληνικά δεν συνέβαινε αυτό και να απαιτούμε κάθε γράμμα να προφέρεται πάντα το ίδιο.

Δεν νομίζω να προφέρεται όπως λες, διό,τι το σπαñόλικο ll είναι ισόφωνο του σπαñόλικου y όπως αυτό ακούγεται στο γραμματικά ανύπαρκτο αλλά φωνητικά υπαρκτό και γνωστό Yάσου ή llάσου (γειά σου).

Το οποίο με την σειρά του δείχνει ότι το Υ ψιλον είναι ισόφωνο του Γι όπως στην λέξη Υιός που προφέρεται γιός και στα σπαñόλικα μπορεί να γραφεί ως llos ή yos και φωνητικά είναι γιός.

Το περίεργο είναι ό,τι αυτή η φωνητική αξία του Υ (γι) είναι ταυτόχρονα και ου όπως στο Latin sub και super και στο Sanskrit उप (upa) καθώς επίσης και στα γερμανικά uber απόπου το αγγλικό over.

Δηλαδή το Υ ήταν ξεκάθαρα και γί και (σ)ού.
Βέβαια όπως λέει ο αποπάνω, ήρθε απαλλού ο Αχενοκίνητος Yo Takiz Mosh (Γιωτακιζ Μός) και τα γεισοπέδωσε ούλα και άϊντε να βγάλεις άκρη μετά από 2 χιλιάδες περιστροφές της γης γύρω απ΄τον αέλιο ya το qώς λέγανε το κάθε γράμμα ή πχτχόγκο.

Θα επιχειρήσω για να γίνει συζήτηση με όποιους ανοικτόμυαλους ενδιαφέρονται να αναλύσουν συνάμαμέ.

Β = b όπως στο μπούκουρ έστι ή στο μπουγάδα.
Γ = g όπως στο γκομάρ, γκαρίζω.
Δ = d όπως στο ντάντι κουλ.
Ζ = z όπως στο ζουλάπ
Η = heeta όπως στο Χέέρ Κούλες
Θ = τhέέτα όπως στο «τhέλει να πετhάνει»
Ι = γιώτα όπως στον γΙάσωνας ή γΙεύς που στα αργεντινοσπαñόλικα ζίνεται ζεύς. Ζο = Yo = Ιο = γιό.
Υ = γί και σού ή hού όπως είδαμε πιο πάνω

αουτά στα πετακτά και γλήγορα... με ανοικτό μυαλό αναθεωρώ αν κάποιος αρχίσει την συζήτηση ώστε να δούμε αν μπορούμε να πλεεσγιάσομε στα αουτhεν΄τικά αρχαία φωνεετικά.

ΥΓ. Το παρόν κείμενο έχει ορθογραφικά λάθη κατά την νέα ελληνική γλώσσα, τα οποία έχουν γραφτεί εξεπίτηδες καταλάθος.