Αποχαίρετα την Τεχεράνη που χάνεται

[Diego]

http://www.newsbomb.gr/kosmos/news/stor ... -texeranis

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΤΕΧΕΡΑΝΗΣ

Σε μια ιστορική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, κατέληξαν Ιράν και διεθνής κοινότητα, σύμφωνα με κοινή ανακοίνωση της επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι, του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας, αλλά και της ιρανικής ηγεσίας.

[Διάδοχος]

Aν τελειώσει το εμπάργκο, ετοιμαστείτε για Ιράν υπερδύναμη. Θα κλάψουν μανούλες. Πλύστρες στην Τεχεράνη θα πηγαίνετε.





ΥΓ
Πυρηνική τεχνολογία για βόμβες έχει σχεδόν αποκτήσει, βλέποντας και κάνοντας στο μέλλον.

[ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ]

[exomotis]

Το ειχα βαλλει .
Φυσικο ηταν, με την βοηθεια της Ρωσιας δεν ειχαν αλλη λυση.

http://free.bbfοrum.co/topic1197.html

[Diego]

Η πολιτική των ΗΠΑ στη Μ.Ανατολή ήταν αδιέξοδη και αυτό ήταν το επακόλουθο αποτέλεσμα.Τα έλεγε ο Kenneth Waltz αλλά κανείς δεν τον άκουγε.

http://www.foreignaffairs.com/articles/ ... t-the-bomb

Η Θεά Αθηνά είναι η θεά της Σοφίας και ο Waltz ο προφήτης της, με ρήση "Power begs to be balanced''

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

The past several months have witnessed a heated debate over the best way for the United States and Israel to respond to Iran's nuclear activities. As the argument has raged, the United States has tightened its already robust sanctions regime against the Islamic Republic, and the European Union announced in January that it will begin an embargo on Iranian oil on July 1. Although the United States, the EU, and Iran have recently returned to the negotiating table, a palpable sense of crisis still looms.

It should not. Most U.S., European, and Israeli commentators and policymakers warn that a nuclear-armed Iran would be the worst possible outcome of the current standoff. In fact, it would probably be the best possible result: the one most likely to restore stability to the Middle East.

POWER BEGS TO BE BALANCED

The crisis over Iran's nuclear program could end in three different ways. First, diplomacy coupled with serious sanctions could convince Iran to abandon its pursuit of a nuclear weapon. But this outcome is unlikely: the historical record indicates that a country bent on acquiring nuclear weapons can rarely be dissuaded from doing so. Punishing a state through economic sanctions does not inexorably derail its nuclear program. Take North Korea, which succeeded in building its weapons despite countless rounds of sanctions and UN Security Council resolutions. If Tehran determines that its security depends on possessing nuclear weapons, sanctions are unlikely to change its mind. In fact, adding still more sanctions now could make Iran feel even more vulnerable, giving it still more reason to seek the protection of the ultimate deterrent.

The second possible outcome is that Iran stops short of testing a nuclear weapon but develops a breakout capability, the capacity to build and test one quite quickly. Iran would not be the first country to acquire a sophisticated nuclear program without building an actual bomb. Japan, for instance, maintains a vast civilian nuclear infrastructure. Experts believe that it could produce a nuclear weapon on short notice.

Such a breakout capability might satisfy the domestic political needs of Iran's rulers by assuring hard-liners that they can enjoy all the benefits of having a bomb (such as greater security) without the downsides (such as international isolation and condemnation). The problem is that a breakout capability might not work as intended.

The United States and its European allies are primarily concerned with weaponization, so they might accept a scenario in which Iran stops short of a nuclear weapon. Israel, however, has made it clear that it views a significant Iranian enrichment capacity alone as an unacceptable threat. It is possible, then, that a verifiable commitment from Iran to stop short of a weapon could appease major Western powers but leave the Israelis unsatisfied. Israel would be less intimidated by a virtual nuclear weapon than it would be by an actual one and therefore would likely continue its risky efforts at subverting Iran's nuclear program through sabotage and assassination -- which could lead Iran to conclude that a breakout capability is an insufficient deterrent, after all, and that only weaponization can provide it with the security it seeks.

The third possible outcome of the standoff is that Iran continues its current course and publicly goes nuclear by testing a weapon. U.S. and Israeli officials have declared that outcome unacceptable, arguing that a nuclear Iran is a uniquely terrifying prospect, even an existential threat. Such language is typical of major powers, which have historically gotten riled up whenever another country has begun to develop a nuclear weapon of its own. Yet so far, every time another country has managed to shoulder its way into the nuclear club, the other members have always changed tack and decided to live with it. In fact, by reducing imbalances in military power, new nuclear states generally produce more regional and international stability, not less.

Israel's regional nuclear monopoly, which has proved remarkably durable for the past four decades, has long fueled instability in the Middle East. In no other region of the world does a lone, unchecked nuclear state exist. It is Israel's nuclear arsenal, not Iran's desire for one, that has contributed most to the current crisis. Power, after all, begs to be balanced. What is surprising about the Israeli case is that it has taken so long for a potential balancer to emerge.

Of course, it is easy to understand why Israel wants to remain the sole nuclear power in the region and why it is willing to use force to secure that status. In 1981, Israel bombed Iraq to prevent a challenge to its nuclear monopoly. It did the same to Syria in 2007 and is now considering similar action against Iran. But the very acts that have allowed Israel to maintain its nuclear edge in the short term have prolonged an imbalance that is unsustainable in the long term. Israel's proven ability to strike potential nuclear rivals with impunity has inevitably made its enemies anxious to develop the means to prevent Israel from doing so again. In this way, the current tensions are best viewed not as the early stages of a relatively recent Iranian nuclear crisis but rather as the final stages of a decades-long Middle East nuclear crisis that will end only when a balance of military power is restored.

UNFOUNDED FEARS

One reason the danger of a nuclear Iran has been grossly exaggerated is that the debate surrounding it has been distorted by misplaced worries and fundamental misunderstandings of how states generally behave in the international system. The first prominent concern, which undergirds many others, is that the Iranian regime is innately irrational. Despite a widespread belief to the contrary, Iranian policy is made not by "mad mullahs" but by perfectly sane ayatollahs who want to survive just like any other leaders. Although Iran's leaders indulge in inflammatory and hateful rhetoric, they show no propensity for self-destruction. It would be a grave error for policymakers in the United States and Israel to assume otherwise.

Yet that is precisely what many U.S. and Israeli officials and analysts have done. Portraying Iran as irrational has allowed them to argue that the logic of nuclear deterrence does not apply to the Islamic Republic. If Iran acquired a nuclear weapon, they warn, it would not hesitate to use it in a first strike against Israel, even though doing so would invite massive retaliation and risk destroying everything the Iranian regime holds dear.

Although it is impossible to be certain of Iranian intentions, it is far more likely that if Iran desires nuclear weapons, it is for the purpose of providing for its own security, not to improve its offensive capabilities (or destroy itself). Iran may be intransigent at the negotiating table and defiant in the face of sanctions, but it still acts to secure its own preservation. Iran's leaders did not, for example, attempt to close the Strait of Hormuz despite issuing blustery warnings that they might do so after the EU announced its planned oil embargo in January. The Iranian regime clearly concluded that it did not want to provoke what would surely have been a swift and devastating American response to such a move.

Nevertheless, even some observers and policymakers who accept that the Iranian regime is rational still worry that a nuclear weapon would embolden it, providing Tehran with a shield that would allow it to act more aggressively and increase its support for terrorism. Some analysts even fear that Iran would directly provide terrorists with nuclear arms. The problem with these concerns is that they contradict the record of every other nuclear weapons state going back to 1945. History shows that when countries acquire the bomb, they feel increasingly vulnerable and become acutely aware that their nuclear weapons make them a potential target in the eyes of major powers. This awareness discourages nuclear states from bold and aggressive action. Maoist China, for example, became much less bellicose after acquiring nuclear weapons in 1964, and India and Pakistan have both become more cautious since going nuclear. There is little reason to believe Iran would break this mold.

As for the risk of a handoff to terrorists, no country could transfer nuclear weapons without running a high risk of being found out. U.S. surveillance capabilities would pose a serious obstacle, as would the United States' impressive and growing ability to identify the source of fissile material. Moreover, countries can never entirely control or even predict the behavior of the terrorist groups they sponsor. Once a country such as Iran acquires a nuclear capability, it will have every reason to maintain full control over its arsenal. After all, building a bomb is costly and dangerous. It would make little sense to transfer the product of that investment to parties that cannot be trusted or managed.

Another oft-touted worry is that if Iran obtains the bomb, other states in the region will follow suit, leading to a nuclear arms race in the Middle East. But the nuclear age is now almost 70 years old, and so far, fears of proliferation have proved to be unfounded. Properly defined, the term "proliferation" means a rapid and uncontrolled spread. Nothing like that has occurred; in fact, since 1970, there has been a marked slowdown in the emergence of nuclear states. There is no reason to expect that this pattern will change now. Should Iran become the second Middle Eastern nuclear power since 1945, it would hardly signal the start of a landslide. When Israel acquired the bomb in the 1960s, it was at war with many of its neighbors. Its nuclear arms were a much bigger threat to the Arab world than Iran's program is today. If an atomic Israel did not trigger an arms race then, there is no reason a nuclear Iran should now.

REST ASSURED

In 1991, the historical rivals India and Pakistan signed a treaty agreeing not to target each other's nuclear facilities. They realized that far more worrisome than their adversary's nuclear deterrent was the instability produced by challenges to it. Since then, even in the face of high tensions and risky provocations, the two countries have kept the peace. Israel and Iran would do well to consider this precedent. If Iran goes nuclear, Israel and Iran will deter each other, as nuclear powers always have. There has never been a full-scale war between two nuclear-armed states. Once Iran crosses the nuclear threshold, deterrence will apply, even if the Iranian arsenal is relatively small. No other country in the region will have an incentive to acquire its own nuclear capability, and the current crisis will finally dissipate, leading to a Middle East that is more stable than it is today.

For that reason, the United States and its allies need not take such pains to prevent the Iranians from developing a nuclear weapon. Diplomacy between Iran and the major powers should continue, because open lines of communication will make the Western countries feel better able to live with a nuclear Iran. But the current sanctions on Iran can be dropped: they primarily harm ordinary Iranians, with little purpose.

Most important, policymakers and citizens in the Arab world, Europe, Israel, and the United States should take comfort from the fact that history has shown that where nuclear capabilities emerge, so, too, does stability. When it comes to nuclear weapons, now as ever, more may be better.

[exomotis]

Nομιζω τελικα οτι ολοι προτρεχουμε η εχουμε <<τσιμπησει>> σε μια τρομολαγνεια των ΜΜΕ που την μεταδιδουν ασυστολα.
Αρχιζω και εχω την εντυπωση οτι δεν ειναι ετσι ακριβως οπως τα βλεπουμε τα πραγματα, αλλα ειναι ετσι οπως θενε να τα βλεπουμε.
Αυτο γενικα πιανει τους παντες.
Ισως και την κυβερνηση εδω, αλλα αυτο ειναι ενα αλλο θεμα.
Το βασικο ειναι λοιπον οι σχεσεις των δυο πυρηνικων υπερδυναμεων.
Εδω και αρκετο χρονο δειχνει η Αμερικη οτι ασκει μια εχθρικη πολιτικη στην Ρωσια.
Ειναι ετσι, η υπαρχει λογος που τον γνωριζουν και οι Ρωσοι και κυριως οι Γερμανοι?
Ωραια , πολλοι τα καταλαβαν, παμε παρακατω.
Εδω και λιγες μερες η Ρωσια και οι ΗΠΑ αλι υπεγραψαν μια νεα συμφωνια για το διαστημα σε πολλους τομεις για μετα το 2024 , που στοχο εχει τη μεγαλυτερη απο σημερα συνεργασια για πυραυλους φορεις, για μηχανες , για επεκταση του ISS , για την Σεληνη και τον Αρη και αλλα διαφορα.
Εκτος των αλλων συμφωνιων στον ενεργιακο τομεα που υποτιθεται οτι υπαρχει πολεμος, ξαφνικα βλεπουμε την Ρωσια να επιτυγχανει με τον Λαβρωφ και τον Κερυ μια συμφωνια που ηταν πολυ δυσκολη εως αδυνατη και μαλιστα με τον Νετανιαχου να βγαζει φωτιες.
Αρα τι?
Δεν πρεπει να ειμαστε προσεκτικοι στα συμπερασματα που βγαζουμε?

Τωρα μοιαζει μια επιθεση προσωπικη εναντια στον Πουτιν ας πουμε.
Ναι αλλα γνωριζουν οτι αυτος ειναι ακουνητος και εξαιρετικα ισχυρος.
Την Γερμανια λοιπον μαλλον δειχνει, οτι την χρησιμοποιησαν οι ΗΠΑ στην Ουκρανια και την βαλλαν εμπρος , ενω τωρα την εγαταλειπουν και ετσι οι κυρωσεις Μερκελ αποδυναμονονται.
Ποιος ξερει τι κερδισαν μεταξυ τους οι δυο αυτοι που κανοναρχουν.
Ακομα τιποτα δεν ειαι καθαρο βεβαια, αλλα σιγουρα υπαρχει μια προοδος μεταξυ ΗΠΑ και Ρωσια που πριν μερικους μηνες εμοιαζε απιστευτη.

[Northern Spirit]

Οσοι διαβασανε καποιες λεπτομερεις της συμφωνιας διαπιστωνουνε ευκολα οτι το Ιραν πιαστηκε στη φακα της δυσης:

1. Οι Ιρανοι δεσμευτηκαν ουσιαστικα να περιορισουνε το πυρηνικο τους προγραμμα για τα επομενα 15 χρονια.
2. Οι κυρωσεις σε συνδυασμο με την καταρρευσ των τιων του πετρελαιου τους γονατισαν και τους αναγκασαν σε συμφωνια με ορους που ο ιδιος ο Χαμενει απερριπτε μεχρι και περσυ.
3. Η οποια αρση των κυρωσεων θα ερθει μετα απο επιθεωρησεις απο την πυρηνικη τροικα και αναλογα του τι θα πει αυτην. Ευκολα καταλαβαινει κανεις τι σημαινει αυτο...Οσοι δεν καταλαβαινουνε ασ θυμηθουνε τςι επιθεωρησεις του Ελ Μπαραντει στο Ιρακ του Σανταμ.
Στην ουσια η Τεχερανη δεσμευτηκε να σταματησει το πυρηνικο της προγραμμα με ανταλλαγμα υποσχεσεις αρσης των κυρωσεων οταν οι Ιρανικες δεμσυσεις επιβεβειωθουνε απο την τροικα, διαδικασια που θα παρει μηνες ή και χρονια.

Επισης η συμφωνια προβλεπει οτι αν το Ιραν παραβει καποια απο τις δεσμευσεις του οι κυρσεις αυτοματα επιστρεφουνε..Ολοι ξερουνε τι σημαινει το τελευταιο αν προκυψει στις ΗΠΑ προεδρος που θα ειναι αντι-Ιρανος.

Γενικα η συμφωνια ειναι σημαντικη για τον Ομπαμα για να δειξει καποια επιτυχια σε θεματα εξωτερικης πολιτικης οπου γενικα τα εχει κανει κ*λο αλλα και για την Ιρανικη κυβερνηση για να δειξει προοδο στο εσωτερικο αλλα εχει λιγη ουσια τουλαχιστον για την ωρα..

[Διάδοχος]

Οσοι διαβασανε καποιες λεπτομερεις της συμφωνιας διαπιστωνουνε ευκολα οτι το Ιραν πιαστηκε στη φακα της δυσης:

1. Οι Ιρανοι δεσμευτηκαν ουσιαστικα να περιορισουνε το πυρηνικο τους προγραμμα για τα επομενα 15 χρονια.
2. Οι κυρωσεις σε συνδυασμο με την καταρρευσ των τιων του πετρελαιου τους γονατισαν και τους αναγκασαν σε συμφωνια με ορους που ο ιδιος ο Χαμενει απερριπτε μεχρι και περσυ.
3. Η οποια αρση των κυρωσεων θα ερθει μετα απο επιθεωρησεις απο την πυρηνικη τροικα και αναλογα του τι θα πει αυτην. Ευκολα καταλαβαινει κανεις τι σημαινει αυτο...Οσοι δεν καταλαβαινουνε ασ θυμηθουνε τςι επιθεωρησεις του Ελ Μπαραντει στο Ιρακ του Σανταμ.
Στην ουσια η Τεχερανη δεσμευτηκε να σταματησει το πυρηνικο της προγραμμα με ανταλλαγμα υποσχεσεις αρσης των κυρωσεων οταν οι Ιρανικες δεμσυσεις επιβεβειωθουνε απο την τροικα, διαδικασια που θα παρει μηνες ή και χρονια.

Επισης η συμφωνια προβλεπει οτι αν το Ιραν παραβει καποια απο τις δεσμευσεις του οι κυρσεις αυτοματα επιστρεφουνε..Ολοι ξερουνε τι σημαινει το τελευταιο αν προκυψει στις ΗΠΑ προεδρος που θα ειναι αντι-Ιρανος.

Γενικα η συμφωνια ειναι σημαντικη για τον Ομπαμα για να δειξει καποια επιτυχια σε θεματα εξωτερικης πολιτικης οπου γενικα τα εχει κανει κ*λο αλλα και για την Ιρανικη κυβερνηση για να δειξει προοδο στο εσωτερικο αλλα εχει λιγη ουσια τουλαχιστον για την ωρα..

Γιατί να κοιτάξει στο Ιράκ; Στο Ιράν δεν μπορεί να κοιτάξει; Επιθεωρήσεις υπήρχαν ανέκαθεν στην Τεχεράνη, πριν τα σπάσουν τελειώς επί Αμχντινετζάντ.

Η δε συμφωνία, δεν σταματάει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Δεν καταστρέφονται οι μηχανές φυγοκέντρισης, απλώς μειώνεται ο αριθμός τους. Δλδ δεν χάνει την δυνατότητα να εμπλουτίζει υλικό η Τεχεράνη, απλά μειώνεται η ποσότητα του.

Γενικά, η συμφωνία πέτυχε μια επιβράδυνση και επιτήρηση σε σημαντικό της εξέλιξης του προγράμματος. Δεν το σταματά. Ο Εβραίος δίπλα γιατί νομίζεις φωνάζει;

[Διάδοχος]

Η συμφωνία-πλαίσιο ανάμεσα στο Ιράν και τις μεγάλες δυνάμεις για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης αποτελεί ένα βήμα προς μία "πολύ επικίνδυνη κατάσταση", δήλωσε ο εκπρόσωπος του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου σε δημοσιογράφους.

"(Η συμφωνία) όχι μόνο αφήνει στο Ιράν μία εκτεταμένη πυρηνική υποδομή, αλλά δεν προβλέπει τη διακοπή λειτουργίας ούτε μίας ιρανικής πυρηνικής εγκατάστασης, επιτρέπει στο Ιράν να διατηρήσει χιλιάδες συσκευές φυγοκέντρισης για να συνεχίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου... και επιτρέπει επίσης στο Ιράν να συνεχίσει την έρευνα και την ανάπτυξη ώστε να κατασκευάσει νέες και πιο αποδοτικές συσκευές φυγοκέντρισης", πρόσθεσε ο Μαρκ Ρεγκέβ.

Το πρωθυπουργικό γραφείο ανακοίνωσε σήμερα ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος δήλωσε τη νύκτα στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ότι η συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα απειλεί την επιβίωση του Ισραήλ, συγκαλεί εκτάκτως εντός της ημέρας το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ασφαλείας.

Στο πλαίσιο της πολιτικής του εκστρατείας κατά του ενδεχόμενου κατάληξης σε συμφωνία ανάμεσα στο Ιράν και τις μεγάλες δυνάμεις, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν δίστασε, αψηφώντας τον Λευκό Οίκο, να παρουσιασθεί ενώπιον του αμερικανικού Κονγκρέσου στις 3 Μαρτίου και να καταφερθεί κατά της διαπραγματευτικής διαδικασίας του σχήματος "5+1" με την Τεχεράνη. Το γεγονός αυτό επιδείνωσε δραματικά τις ήδη τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Μπαράκ Ομπάμα τηλεφώνησε στον Μπενιαμίν Νετανιάχου λίγες ώρες μετά την επίτευξη της ιστορικής συμφωνίας στη Λωζάνη για να τού πει ότι αυτή αποτελεί σημαντική πρόοδο προς μία μακροπρόθεσμη λύση που αποκλείει για το Ιράν όλους τους δρόμους προς την απόκτηση πυρηνικού όπλου.

"Αυτή η συμφωνία θα νομιμοποιήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, θα ενισχύσει την οικονομία του και θα αυξήσει την ιρανική επιθετικότητα και τον τρόμο στην Μέση Ανατολή και πέραν αυτής. Θα αυξήσει τους κινδύνους της πυρηνικής διασποράς στην περιοχή, καθώς και τους κινδύνους ενός τρομακτικού πολέμου", απάντησε ο ισραηλινός πρωθυπουργός.

http://www.onalert.gr/stories/israhl-bh ... iran/41739

[Αρχέλαος]

Μετά τη συμφωνία για τα πυρηνικά
Γερμανικές βιομηχανίες αναμένουν ραγδαία αύξηση παραγγελιών από το Ιράν
04/04/201500:02
Γερμανικές βιομηχανίες αναμένουν ραγδαία αύξηση παραγγελιών από το Ιράν
ΕκτύπωσηΑποστολήΜέγεθος κειμένου

Οι εξαγωγές της Γερμανίας στο Ιράν θα μπορούσαν να διπλασιαστούν μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, προβλέπουν αναλυτές
Γερμανικοί βιομηχανικοί όμιλοι προσδοκούν την εξασφάλιση συμφωνιών και παραγγελιών ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων από μέρους του Ιράν, μετά την επίτευξη μιας προκαταρκτικής συμφωνίας-πλαισίου για τη διευθέτηση της πολυετούς διένεξης για το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, με οργανώσεις που τους εκπροσωπούν να καλούν ήδη τις γερμανικές τράπεζες να επανεξετάσουν τις επιχειρηματικές πολιτικές τους έναντι της Τεχεράνης.



“Οι γερμανικές επιχειρήσεις θεωρούν τη συμφωνία ενθαρρυντικό σημάδι”, επισήμανε ο Φέλιξ Νόιγκαρτ, ειδικός σε θέματα διεθνούς εμπορίου στο DIHK, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Γερμανίας, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς.

Εάν οι οικονομικές κυρώσεις αρθούν ως τα μέσα της χρονιάς οι εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν θα μπορούσαν να “αυξηθούν σημαντικά” το δεύτερο εξάμηνο του 2015, επισήμανε ο Νόιγκαρτ. Ο ίδιος προέβλεψε ότι οι γερμανικές εξαγωγές στο Ιράν θα μπορούσαν να διπλασιαστούν μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.

Το 2014 ο όγκος των γερμανικών εξαγωγών στο Ιράν αυξήθηκε κατά σχεδόν 30%, φθάνοντας τα 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ, μετά την αναστολή ορισμένων κυρώσεων.

“Μακροπρόθεσμα, το (διμερές) εμπόριο μπορεί να φθάσει έναν διψήφιο αριθμό δισεκατομμυρίων”, πρόσθεσε ο Νόιγκαρτ.

Κατά τον ίδιο, το ενδιαφέρον για γερμανικά μηχανήματα και εγκαταστάσεις συνεχίζει να είναι έντονο στην Ισλαμική Δημοκρατία. Οι προοπτικές είναι επίσης καλές για την αυτοκινητοβιομηχανία, τη χημική βιομηχανία, τη φαρμακευτική βιομηχανία, τα ιατρικά μηχανήματα και τον κλάδο της ανανεώσιμης ενέργειας, ανέφερε επίσης.

Η VDMA, μια ένωση μηχανικών, ηλεκτρικών, ηλεκτρονικών και μεταλλουργικών βιομηχανιών της Γερμανίας, επίσης καλωσόρισε τη συμφωνία-πλαίσιο, τονίζοντας ότι εάν οι διαπραγματευτές της ομάδας 5+1 και του Ιράν καταλήξουν σε οριστική συμφωνία, αυτό θα δημιουργήσει ένα γερό θεμέλιο για τις μελλοντικές σχέσεις με την Τεχεράνη, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών σχέσεων.

Η VDMA εξήγησε ότι παρότι οι ισχύουσες διεθνείς κυρώσεις δεν θα μεταβληθούν από νομική άποψη πριν υπάρξει οριστική συμφωνία, η ζήτηση στο Ιράν για γερμανικά μηχανήματα αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά, καθώς έχουν μεγάλο χρόνο παράδοσης. Η ζήτηση για ανταλλακτικά αναμένεται επίσης να αυξηθεί, σύμφωνα με την ίδια πηγή.

Ο Ούλριχ Άκερμαν, επικεφαλής της διεύθυνσης διεθνούς εμπορίου της VDMA, σχολίασε ότι η ένωση καλεί τις γερμανικές τράπεζες να αναθεωρήσουν την πολιτική τους σε ό,τι αφορά το Ιράν ήδη από σήμερα και να μην περιμένουν να το κάνουν στα τέλη του καλοκαιριού.

“Διότι όταν οι Ιρανοί πελάτες απευθύνουν ερωτήματα σχετικά με νέα επενδυτικά σχέδια, πράγμα που θα συμβεί σύντομα, δεν θα μπορείς απλώς να τους διώχνεις ως το φθινόπωρο”, ειδικά σε ό,τι αφορά τις “παραδόσεις ανταλλακτικών που είναι αναγκαία άμεσα”, εξήγησε.

Σύμφωνα με τη VDMA, οι εξαγωγές γερμανικών μηχανημάτων και εξοπλισμού στο Ιράν μειώθηκαν σε 455 εκατ. ευρώ το 2013 από 1,57 δισεκ. ευρώ το 2006, αν και αυξήθηκαν στα 631 εκατ. ευρώ πέρυσι.

Ο Μίχαελ Φουξ, ανώτερο στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών της καγκελαρίου της Γερμανίας Άγγελας Μέρκελ, είπε ότι η συμφωνία μπορεί να αποδειχθεί “πολύ επωφελής” τόσο για τη Γερμανία όσο και για το Ιράν, σύμφωνα με την εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Ο ίδιος εξέφρασε την άποψη ότι οι κυρώσεις πρέπει να “χαλαρώσουν εντός του πλαισίου της αυστηρά επιτηρούμενης εφαρμογής της συμφωνίας το συντομότερο δυνατόν”.

Οι ΗΠΑ, η ΕΕ και ο ΟΗΕ έχουν επιβάλει κυρώσεις σε βάρος του Ιράν λόγω των πυρηνικών δραστηριοτήτων της χώρας.

http://www.protothema.gr/economy/articl ... o-to-iran/