Δημοσίευσηαπό Τλαξκαλτέκος » 24 Δεκ 2019, 14:26
Η αντίδραση των Εβραίων κατά του Αντιόχου του "Επιμανή" ήταν σωστή. Αυτό δεν σημαίνει πως στράφηκαν κατά των Ελλήνων γενικά . Π.χ. με τους Σπαρτιάτες είχαν καλή σχέση. Επίσης οι ίδιοι οι Εβραίοι ήταν χωρισμένοι σε δύο παρατάξεις , στους "ελληνιστές" και στους "παραδοσιακούς". Αλλά και οι τελευταίοι δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην δύναμη του ελληνισμού. Δείτε αυτό το χωρίο απ' το Α΄Μακκαβαίων Η 17 που μιλάει για δύο επαναστάτες :
καὶ ἐπέλεξεν Ἰούδας τὸν Εὐπόλεμον υἱὸν Ἰωάννου τοῦ Ἀκκὼς καὶ Ἰάσονα υἱὸν Ἐλεαζάρου καὶ ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς Ῥώμην στῆσαι αὐτοῖς φιλίαν καὶ συμμαχίαν
( = Κατόπιν αυτών των πληροφοριών, ο Ιούδας εξέλεξε τον Ευπόλεμον υιόν Ιωάννου του Ακκώς, και τον Ιάσονα υιόν του Ελεαζάρου, και τους έστειλεν εις την Ρωμην, να συνάψουν με τους Ρωμαίους φιλίαν και συμμαχίαν )
Παρατηρήστε πως οι γιοί έχουν ελληνικά ονόματα ενώ οι πατεράδες εβραϊκά ! Τον μερικό εξελληνισμό των Μακκαβαίων περιγράφει εύστοχα ο Καβάφης με ένα του ποίημα :
Αλέξανδρος Ιανναίος, και Αλεξάνδρα
Επιτυχείς και πλήρως ικανοποιημένοι,
ο βασιλεύς Αλέξανδρος Ιανναίος,
κι η σύζυγός του η βασίλισσα Αλεξάνδρα
περνούν με προπορευομένην μουσικήν
5
και με παντοίαν μεγαλοπρέπειαν και χλιδήν,
περνούν απ’ τες οδούς της Ιερουσαλήμ.
Ετελεσφόρησε λαμπρώς το έργον
που άρχισαν ο μέγας Ιούδας Μακκαβαίος
κι οι τέσσαρες περιώνυμοι αδελφοί του·
10
και που μετά ανενδότως συνεχίσθη εν μέσω
πολλών κινδύνων και πολλών δυσχερειών.
Τώρα δεν έμεινε τίποτε το ανοίκειον.
Έπαυσε κάθε υποταγή στους αλαζόνας
μονάρχας της Αντιοχείας. Ιδού
15
ο βασιλεύς Αλέξανδρος Ιανναίος,
κι η σύζυγός του η βασίλισσα Αλεξάνδρα
καθ’ όλα ίσοι προς τους Σελευκίδας.
Ιουδαίοι καλοί, Ιουδαίοι αγνοί, Ιουδαίοι πιστοί — προπάντων.
Αλλά, καθώς που το απαιτούν οι περιστάσεις,
20
και της ελληνικής λαλιάς ειδήμονες·
και μ’ Έλληνας και μ’ ελληνίζοντας
μονάρχας σχετισμένοι — πλην σαν ίσοι, και ν’ ακούεται.
Τωόντι ετελεσφόρησε λαμπρώς,
ετελεσφόρησε περιφανώς
25
το έργον που άρχισαν ο μέγας Ιούδας Μακκαβαίος
κι οι τέσσαρες περιώνυμοι αδελφοί του.
1 .
Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι , τους δε ανοήτους ανθρώπους το οίημα. ( Σωκράτης [ στον Στοβαίο ] )