Ο ΤΕΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

[pluton]

ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΤΕΡΟΙ ΤΕΚΕΔΕΣ


Οι τεκέδες στην Αττική ήταν πολλοί, οι περισσότεροι ήταν μέσα σε παράγκες στις φτωχογειτονιές Κοκκινιά, Κερατσίνι, Δραπετσώνα, Πειραιά, Πέραμα κλπ. Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς:

- Του Ζουάνου του Καλοκαιρινού

Μες του Ζουάνου την αυλή
Σκοτώσαν ένα χασικλή.





- Tου Περδικάκη ή Μπισμπίρα (Στις εφημερίδες της εποχής, βρίσκουμε αρκετές πληροφορίες για τον «περίφημο τεκέ». Σε άρθρο της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ της 6/9/1902 με τίτλο «Ο χθεσινός φόνος εντός χασισοποτείου», διαβάζουμε:

«Εις το τέλος της οδού Ψαρομηλίγκου, παρά την Αγία Τριάδα, εις ένα στενόν που προκαλεί τρόμον, λειτουργεί από πολλού το χασισοποτείον του Περδικάκη ή Μπισμπίρα ή άλλως εις την γλώσσαν των χασισοποτών «Τεκές του Παναγούλια» καλουμένου.») Ο τεκές αυτός ήταν στην Αθήνα όχι στον Πειραιά, οδό Ψαρομηλίγκου αυτό φαίνεται και από το πιο κάτω δημοσίευμα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της 13/1/1901:

«Εις την οδόν Ψαρομηλίγγου από πολλού λειτουργεί υπό το πρόσχημα καφενείου και με τον όχι τόσον εύφημον τίτλον του τεκέ εν καταγώγιον του χειρίστου είδους εντός του οποίου συναγελάζοντο τακτικά όλα τα καθάρματα και τα περιτρίμματα της πρωτευούσης, χασισοποτούντα, χαρτοπαίζοντα και διαπράττοντα παντοίας φαυλότητας.
… Το απαίσιον αυτό κέντρον ήτο γνωστόν εις την αστυνομίαν, η οποία πολλάκις αγεληδόν συνελάμβανε τους τροφίμους αυτού, δια να τους απολύση την άλλην ημέραν.
… Ο αστυφύλαξ της καταδιώξεως Δημήτριος Μπουρλάκος είχεν εντολήν να εισέλθη εις το καταγώγιον. Πράγματι δε φέρων πολιτικήν ενδυμασίαν και ακολουθούμενος παρ άλλου συναδέλφου του, μείναντος έξωθεν, εισήλθεν εις το κατάστημα και με το περίστροφον εις τας χείρας επέταξεν εις τους χασισοπότες να μη κουνηθούν. Προ της απροόπτου αυτής εφόδου του αστυφύλακος οι χασισοπόται και οι λοιποί φαυλόβιοι κατ αρχάς υπεχώρησαν, ιδόντες όμως κατόπιν ότι δεν είχον απέναντί των ή έναν μόνον αστυφύλακα, ερρίφθησαν κατ αυτού περί τους εικοσιπέντε φαυλόβιοι, ων τας κεφαλάς δεν είχεν τελείως παραλύσει το κάπνισμα του χασίς, και άλλοι δια μαχαιρών, άλλοι δι άλλων φονικών οργάνων ετραυμάτισαν τον ατυχή αστυφύλακα πριν ή ούτος προφθάση καν να αμυνθή εις το στήθος παρά την καρδιακήν χώραν, εις την κεφαλήν και εις άλλα μέρη του σώματος.
… Η κατάστασίς του όμως είναι κρισιμωτάτη, ολίγαι δ ελπίδαι υπάρχουσι περί της διασώσεως αυτού. Εκ των δραστών η αστυνομία ηδυνήθη να συλλάβη τρεις.
Πλην όμως τούτων παρουσιάσθη χθες μόνος εις το 3ον τμήμα ο πυροβολητής Σωτήριος Μπισμπίκης, αδελφός του ετέρου των διευθυντών του καταγωγίου ο οποίος ήτο εντός αυτού κατά την ώραν της φονικής σκηνής…»
.




-Του Ζάμπικου (στου Βρυώνη στον δρόμο που πάει για το Ζάνειο νοσοκομείο)
- Του Καρίπη (δίπλα στον παλιό επιβατικό σιδηροδρομικό σταθμό του Πειραιά προς την πλευρά της Δραπετσώνας).
- Του Μάνθου (δίπλα στον παλιό επιβατικό σιδηροδρομικό σταθμό του Πειραιά προς την πλευρά της Δραπετσώνας)
- Του Κωλομπότη.
- Του Περδικάρη

Στον τεκέ του Περδικάκι
την μπουκάρισα βραδάκι
λίγο για να μαστουρώσω
και τους μάγκες ν' ανταμώσω.

Πέντε κάθονται τριγύρω
και τον μάπα φέρνουν γύρω
δώσε μου να την τραβήξω
το μυαλό μου να ζαλίσω.

Ώχου

Περδικάκη γέμισέ τον
και το μάπα φούντωσέ τον
να κεράσω 'γω τους μάγκες
να μην κάνουν ματσαράγκες.

Πιάσε και το μπαγλαμά σου
για ν' ακούσω την πενιά σου
να μας παίξεις ζεϊμπεκάκι
να χορεψομε λιγάκι.

Γειά σου Ρίτα μου.

-Του Φώτη (Ο Κουνάδης λέει πως ο τεκές του Φώτη αναφέρεται και σε κάποιο άλλο τραγούδι με το Ρούκουνα).

- Του Μαουνιέρη
«Τον τεκέ του Μαουνιέρη μας εστήσανε καρτέρι…» γύρω στο 1918.
- Ο τεκές του Γάκη ή Τάκη.
- Ο τεκές του Ροϊδίτη
- Ο τεκές του Ντανάκουλη
- Ο τεκές του Μπάρμπα Σπύρου
Αφήγηση της Αγγέλας Παπάζογλου:
… Ο τελευταίος ήτανε… Ξέρεις που; Στο πλάι που το λένε τώρα Πρεβολάκι στου Μπεναρδή. Στο πλάι εκεί, πούναι τώρα η εκκλησιά η Παναγίτσα… Εκεί είχε ένα βουνό σκουπίδια…. Και στην κορφή των σκουπιδιών, ήτανε ένας τεκές, μια παράγκα… Τόχε ένας γέρος, μπάρμπα Σπύρος…

- Ο τεκές της Μαριγώς
- Ο τεκές του Μπάρμπα-Γιάννη (στο Πασαλιμάνι)
- Ο τεκές του Νικήτα
- Ο τεκές του Μπότακα, ο τεκές του Μαρκεζίνη, τεκέδες στον Πειραιά μετά το 1920.
Γιάννης Μαρκεζίνης: Ο τεκές του (τον οποίο είχε συνεταιρικά με το Γιώργο Κερκυραίο) βρισκόταν στην αρχή της οδού Κρεμμυδαρού, στη Δραπετσώνα, λίγα βήματα πιο πέρα από τη θρυλική σιδερένια γέφυρα του Αγίου Διονυσίου (που υπάρχει ακόμη και σήμερα και ενώνει τους δύο δήμους - Πειραιώς και Δραπετσώνος).




- Ο τεκές του Γκότση (στη Φρεατύδα πλάι στου Καλαμπάκα
- Ο τεκές του Γέρο-Μπλέτσα
- Του Μίχαλου (Παράγκα στα Χιώτικα, όπου έμενε αυτός με την γυναίκα του, αυτός ήταν ανυπότακτος και τον κυνηγούσαν να πάει φαντάρος ).

Χαρμάνης είμαι απ το πρωί
Και πάω να φουμάρω
Μες τον τεκέ του Μίχαλου
Πόχει το φίνο μαύρο

- Του Σάλωνα (Παράγκα ξύλινη στο Καστράκι, στον Άγιο Διονύση , στα Βούρλα).
- Tου Μαουνιέρη.
- Tου Ζαμπίκου (Κεντρικό στον Πειραιά. Παράρτημα στου Ψυρρή).
- Του Αβιγλή (Στα λιπάσματα της Δραπετσώνας).
- Του Σταύρακα ή Σταύρος (Στις γραμμές του τραίνου, στα Καμίνια, κατά τις διηγήσεις του Μάρκου Βαμβακάρη τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί ).
- Του Λυκαδιώτη (μαγαζί σαν καφενείο).
- Tου Μπακ(χ)ούρου.
- Tου Γκότση
- Tου Σειρηνάκη
- Tου Μπότακα.
- Tου Μαρκεζίνη.
- Tου Μπάρμπα Σπύρου
- Tου Ντανάκουλη
- Του Γεράσιμου (Στο Γκαζοχώρι).
- Του Γραβαρά ή Γκραβαρά (Στο Μενίδι οδό Αναργύρων , ήταν αριστοκρατικός τεκές που πληρούσε όλες τις προδιαγραφές, σάλα, βρύση, γλυκό, πιάνο και μετά ορχήστρα, εκεί έπαιζε ο Μανόλης ο τούρκος που ήταν «είδωλο της μαγκιάς» χασικλής και αυτός και άλλες ευκολίες).
- Η σπηλιά του Κουλού.
- Του Κυριάκου (στην Ανάσταση στο Κερατσίνι)
Κλπ

Σαν τεκέ μπορούσαν να φτιάξουν οι χασικλήδες κάποια βράχια στην ακτή ή μια σπηλιά στο βουνό, στόχος τους ήταν «Να φουμάρουνε αργιλέ γιαβάσικο» δηλαδή με ησυχία.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Γιοβάν Τσαούς (με το σάζι ή ταμπουράς, Yovan Çavuş / Γιάννης ο Λοχίας ) και δίπλα του ο Μάθεσης στην αγορά του Πειραιά (στα Λεμονάδικα στου Καραισκάκη 1934-'37).

Yovan Çavuş / Γιάννης ο Λοχίας το πραγματικό του όνομα: Γιάννης Εϊτζιρίδης ή Ετσειρίδης
Ο Γιοβάν (Ιωάννης) Εϊτζηρίδης γεννήθηκε στην Κασταμονή του Ικονίου της Μ. Ασίας από Έλληνες γονείς (ποντιακής καταγωγής) το 1893 (ή 1896) Δεκαοχτώ χρονών είχε γίνει γνωστός σ΄ όλη την Μ. Ασία σαν εξαιρετικός μουσικός. Στην Τουρκία ήταν γνωστός μουσικός και λέγεται ότι έπαιξε ακόμα και στη αυλή του σουλτάνου Αμπτούλ Χαμίτ Β'.

Ας δούμε μια αφήγηση του Νίκου Μάθεση:

«Τότες ο Πειραιάς ήταν πολύ άγριος…. Παράγκες, τεκέδες, εμπόριο ναρκωτικών στο φόρτε, μπουρδέλα, αγαπητικοί, κακοποιοί, λαθρέμποροι, μάγκες, νταήδες, μπερμπάντηδες, πρεζάκηδες, χασικλήδες, μαχαιροβγάλτες, σκυλόμαγκες, ντερβισόπαιδα, αποφάγια μάγκες….

Όσο για ντεκέδες από την Πειραϊκή, Παναγίτσα, Άγιο Νείλο, Γύφτικα, στο Χατζηκυρειάκειο, στην Τρούμπα και όσο πιο πέρα πήγαινες, Άγιο Διονύση, εκεί φουμάρανε στο δρόμο. …, σε κάθε καταγώγιο και σε κάθε καφενείο έπρεπε να είναι κρεμασμένα 3-4 μπουζούκια και μπαγλαμάδες για το σκυλολόι (πελάτες) που εσύχναζαν μέσα, όχι όμως στα κεντρικά, μόνον στα συνοικιακά.

Διότι για να είχες τότε καφενείο, έπρεπε να ήσουν μούτρο, δηλαδή να ήσουν του κουρμπετιού και να είχες εγκληματίσει απαραιτήτως.

Σε αυτά τα καφενεία, δε σταματούσε μέρα-νύχτα το μπουζούκι από τους κοπρόμαγκες και τους γνήσιους μάγκες. Επίσης στου Καραϊσκάκη, στα υπόστεγα στον Πειραιά, στου Τσελέπη, το μπουζούκι ήταν στην ημερήσια διάταξη, πενιές της φυλακής από ανέκδοτους συνθέτες… Μέρα και βράδυ όπου και να πέρναγες, δηλαδή από καφενείο, άκουγες το κελάηδισμα του μπουζουκιού ή του μπαγλαμά και την μυρωδιά της ταλμίρας (χασίς) ή από αργιλέ ή από τσιγαρλίκι. Και αυτός που το έπαιζε δεν ήταν κανά παιδάκι, ήταν άνθρωπος της τούφας και το είχε μάθει στο σχολείο-φυλακή…

Δεν υπήρχανε, τότες, μπουζουξήδες επαγγελματίες. Μόνο παλιοί μάγκες έπαιζαν μπουζούκι, παλιοί κατάδικοι, γεροντόμαγκες, παλιοί τεκετζήδες, μόρτηδες και άλλοι της πιάτσας…»

[pluton]

ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Επειδή μίλησα για Λεμονάδικα, σήμερα είναι έτσι





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Πλατεία Καραϊσκάκη

Φυσικά δεν ήταν έτσι την περίοδο του μεσοπολέμου και μετά, μια ιδέα μπορείτε να πάρετε από την πιο κάτω φωτογραφία.



Τα Λεμονάδικα είναι αυτά που έχετε ακούσει στο ρεμπέτικο τραγούδι του Βαγγέλη Παπάζογλου «Κάτω στα Λεμονάδικα».

Κάτω στα λε , βρε κάτω στα λε , κάτω στα λεμονάδικα
κάτω στα λεμονάδικα γίνηκε φασαρία
δυο λαχανάδες πιάσανε
και κάναν την κυρία

Τα σίδερα, βρε τα σίδερα, τα σίδερα τους φόρεσαν
τα σίδερα τους φόρεσαν και στη στενή τους πάνε
κι αν δε βρεθούν τα λάχανα
το ξύλο που θα φάνε

Κυρ αστυνό , βρε κυρ αστυνό , κυρ αστυνόμε μη βαράς
κυρ αστυνόμε μη βαράς, γιατί κι εσύ το ξέρεις
πως η δουλειά μας είναι αυτή
και ρέφα μη γυρεύεις

Εμείς τρώμε, βρε εμείς τρώμε, εμείς τρώμε τα λάχανα
εμείς τρώμε τα λάχανα, τσιμπούμε τις παντόφλες
για να μας βλέπουν τακτικά
της φυλακής οι πόρτες

Δε μας φοβί βρε δε μας φοβί , δε μας φοβίζει ο θάνατος
δε μας φοβίζει ο θάνατος, δε μας τρομάζει η πείνα
γι’ αυτό τσιμπούμε λάχανο
και την περνούμε φίνα

.

[pluton]

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΤΕΚΕ

Ο τεκές είχε αλλού χώμα και αλλού σανίδια για πάτωμα, κυρίως όμως είχε χώμα, στον τεκέ ήθελαν απόλυτη ησυχία, όχι μουγγός αλλά ήσυχα, όλα τα κάνει ο τεκιτζής, όλοι ρούφαγαν από το ίδιο καλάμι του ναργιλέ.



Τα έπιπλα του τεκές είχε καρέκλες (όχι πολλές κάνα δύο), καναπεδάκια, σοφράδες και πολλά σκαμνιά (αναλυτικά πως είναι ο τεκές θα τον παρουσιάσω στο κεφάλια ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΕΚΕΣ, όχι ότι έτσι ήταν οι τεκέδες στην Ελλάδα, αλλά παίρνεις μια άποψη πως ήταν ο τεκές).

Εδώ βλέπουμε ένα μπουζικάδικο με πουτάνες και με τεκέ πίσω από το μαγαζί. Δεν πέφτει μακριά η απεικόνιση από την πραγματικότητα.

Bλέπουμε ότι ο "Θωμάς" ανάβει τον λουλά (που δεν είναι γυάλινος) και τον δίνει στον χασικλή.

[pluton]

ΣΥΝΕΡΓΑ ΤΕΚΕ

ΜΑΓΚΑΛΙ : Απαραίτητο χειμώνα καλοκαίρι εκεί υπήρχαν διάφορα καρβουνάκια (από θυμάρι που τα άφηναν να ξεραθούν , αμύγδαλα, μπαμπάκι κλπ). Το μαγκάλι το είδα μόνο σε μικρασιάτες, ήταν μια φτηνή μέθοδος για ζεστασιά, φτιαχνόταν από λαμαρίνα άβαφη που από την θερμότητα σκούριαζε και καταστρεφόταν γρήγορα, το μαγκάλι του καστανά είναι πολύ επαγγελματικό σε σχέση με αυτά που χρησιμοποιούσαν οι πρόσφυγες. Τώρα το άναβαν με κάρβουνα (στην καλύτερη) ή με πιταράκια (αυτά ήταν καρβουνόσκονη και περιττώματα ζώων τα οποία τα ζύμωναν σε σχήμα κεφτέδων (μεγάλων σαν την παλάμη μας). Το μαγκάλι ήταν επικίνδυνο διότι η καύση γίνεται στον χώρο και γίνεται κατανάλωση οξυγόνου και εκπέμπεται διοξείδιο του άνθρακα, οι χώροι κρατούντο κλειστοί λόγω του κρύου και έτσι υπήρχαν θάνατοι από έλλειψη οξυγόνου. Στην δεκαετία του 50 και πιο πίσω έβλεπες μαγκάλια στα πεζοδρόμια και ανοικτά παράθυρα για να ανανεωθεί ο αέρας ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ αν κάποιος κοιμόταν το βράδυ με μαγκάλι αναμμένο ΔΕΝ ΞΗΜΕΡΩΝΟΤΑΝ.




ΤΕΝΕΚΕΣ : Υπήρχε ένας τενεκές με νερό για να φτύνουν μέσα οι χασικλήδες όταν τους έπιανε βήχας.

ΝΑΡΓΙΛΕΣ: Ήταν από καρύδα (την έκοβαν και έβγαζαν από μέσα το φαί της , βάζανε καλάμι. Φτιάχναν την ντουμανόπορτα, το σερί ) , από σταμνάκι, από τενεκέ του γάλακτος, από πέτρα, από τούβλο (σκαλιστό σαν φλιτζανάκι), ναργιλέδες από γυαλί δεν υπήρχαν, αυτοί υπήρχαν στα καφενεία.

[pluton]

ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑ




ΤΟΥΜΠΕΚΙ : Είναι ένα φύλο καπνού που δεν το κόβουν όπως το καπνό, το κόβουν ψιλό με μαχαίρι., οι χασικλήδες κάπνιζαν τα «καήματα του τουμπεκιού» δηλαδή αυτά που έμεναν στους γυάλινους ναργιλέδες των καφενείων (τα οποία δεν είχαν χασίσι)

ΤΖΟΥΡΑ : Είναι «καήματα του τουμπεκιού» αλλά και η ρουφηξιά.

ΖΑΦΕΙΡΙΑ : Είναι οι καπνίλες και τα λάδια, μέσα στο νερό του ναργιλέ.

ΤΡΑΒΗΧΤΌ : Είναι το καλάμι από το οποίο ρούφαγαν.

ΚΑΙΝΑΡΙ : Αναφερόταν για το καλό χασίσι που γινόταν μέσα από μια ειδική επεξεργασία ο Μάρκος αναφέρει τον τρόπο.

ΤΣΙΚΑ : Είναι το μισό δράμι .

ΖΟΥΛΑ : Μέρος όπου έκρυβαν τα σύνεργα για να μη τα βρει η αστυνομία (ανοίγανε λάκκους και τα θάβανε, σε κρύπτες στην ντουλάπα, το χασίσι κρυβόταν σε τενεκέδες των σκουπιδιών, στα κεραμίδια κλπ μέρη τυλιγμένο σε λαδόχαρτο.

ΤΗΝ ΨΩΝΙΣΑ : Όταν ο χασικλής παθαίνει ζημιά και δεν μπορεί να συνέλθει.

ΜΠΑΣ ΧΑΣΙΚΛΗΣ : Αρχιχασικλής.

ΤΕΡΙΑΚΛΗΣ : Παθιασμένος, θεριακλής.

ΕΛΚΕΦΗΣ : Πρωτάρης



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Στη νουβέλα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη: «Το τάμα της Ανθούλας», διαβάζουμε για έναν «παραλιακό τεκέ», που επισκέφτηκαν οι ήρωές του:

Έκαναν το γύρο της Πειραϊκής, αμίλητοι – κι έφτασαν σ' έναν ήσυχο κολπίσκο, … λίγο πριν απ' τη μικρή γεφυρούλα που φέρνει στων Δοκίμων τη Σχολή, μέσα σ' ένα λιμανάκι γραφικό, προφυλαγμένο απ' όλες τις μεριές ήταν στημένος ο ντεκές του Νταλαβέρη. …Όποιος περνούσε στα γυρω του ντεκέ, δε θά 'βλεπε παρά ένα ξύλινο παράπηγμα, μια ξεβαμμένη κι άθλια παράγκα. Ίσως να το θαρρούσε κι ακατοίκητο. Μόλις όμως προχωρούσες παραμέσα, θα έβρισκες κρυψώνες και σπηλιές κι ένα βαθύ σκοτεινό λαβύρινο, σκαμμένο μες στο βράχο…

[pluton]

ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Τεκέδες σαν αυτόν που περιγράφει ο Ναπολέοντας Λαπαθιώτης «Το τάμα της Ανθούλας», υπήρχαν πλήθος, οι χασικλήδες συγκεντρωνόντουσαν σε παραλιακές σπηλιές κυρίως στην παραλία της Δραπετσώνας για να προφυλαχτούν από ενοχλήσεις της αστυνομίας αλλά και σε νεκροταφεία .... έχουμε μια πολύ χαρακτηριστική διήγηση του Μάρκου που ρουφούσε σε μια τέτοια σπηλιά και μετά οδεύοντας "ψωνισμένος" για το σπίτι του, στο νεκροταφείο της Ανάστασης μια άλλη ομάδα χασικλήδων τον λήστεψαν.......... (πιστεύω ότι θα έχω την ευκαιρία στην συνέχεια να σας βάλω την διήγηση).



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Δραπετσώνα από την θάλασσα. Φαίνεται και το φουγάρο της ΔΕΗ (γνωστή η μάχη της Ηλεκτρικής)....



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Τα λιπάσματα (το εργοστάσιο έκλεισε κατά την μεταπολίτευση.... τι πρωτότυπο), εδώ έφαγαν ψωμάκι γενιές ολόκληρες, γύρω από το εργοστάσιο υπάρχουν μικροί γκρεμνοί προς την θάλασσα που δημιουργούν εσοχές, αυτές ήταν τόποι που γινόντουσαν τεκέδες τα βράδια, σε ένα τέτοιο μέρος συχναζε και ο Μάρκος.

Σήμερα έχει φτιαχτεί ένα μεγάλο πάρκο.



Υπάρχει και ο τάφος του Θεμιστοκλή για τον οποίο δεν έχουν λάβει καμιά μέριμνα...

[pluton]

ΤΕΚΕΤΖΗΣ

Οι τεκετζήδες συνήθως φουμάρανε και οι ίδιοι και όταν ήταν ο ίδιος μαστούρης έβαζε «υπάλληλο», δηλαδή κάποιο χασικλή που του χρώσταγε να διεκπεραιώνει την δουλειά. Οι σχέσεις τους με την αστυνομία ήταν ύποπτη συμβιβασμού, κατάδοσης και εξαπάτησης.




Ο Σάλωνας ήταν ήσυχος άνθρωπος, ντυμένος πολύ καλά με δακτυλίδια, κουστούμι, ήταν Θεσσαλονικιός και η οικογενειάρχης πολύ καλός, στον τεκέ του πήγαιναν οι φουκαράδες χασικλήδες, είχε κάνει φυλακή στην Παλαιά Στρατώνα.

Ο Μίχαλος είχε τεκέ για «φίνους μάγκες», οι λεφτάδες και λειτουργούσε όλο το εικοσιτετράωρο, δεν είχε καλές σχέσεις με την αστυνομία και γι αυτό τον κυνηγούσανε (φυλακές, εξορία, ξύλο κλπ).


Ο Πολυκαρδιώτης είχε τεκέ για εργαζόμενους χασικλήδες που εξ υπακούετε ότι είχαν και λεφτά.

Ο Αβίγλης δεν έβλεπε καθόλου «ήτανε γκαβός και από τα δύο μάτια», παλιός βουτηχτής, οικογενειάρχης με πολλά παιδιά.

Ο Γραβαράς είχε την φήμη παλικαριού με ψυχή, ήσυχος άνθρωπος, καταγόταν από την Μύκονο και διαρρήκτης πρώτος, είχε κάνει φυλακή στην Παλαιά Στρατώνα.

Ας δούμε τι λέει ο Νίκος Μάθεσης για τους τεκετζήδες:

Οι τεκετζήδες ήταν μάγκες αλλά όχι νταήδες, δεν ήταν σκυλόμαγκες ποτέ. Ένας σκυλόμαγκας που είχε κάνει χρόνια στη φυλακή δεν έκανε αυτή τη δουλειά, να γεμίσει το λουλά, να τον ανάψει και να τον δώσει σ’ αυτόν που παρήγγειλε, σε ένα μαγκάκι που θέλει να βγει κι αυτός κάτι, να του κάνει τον υπηρέτη.


Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο «ειδυλλιακά» όσο τα παρουσιάζει ο Μάθεσης. Να τι αφηγείται στο Λευτέρη Παπαδόπουλο ο Ιωάννης Κανακάρης υπασπιστής του περιβόητου ενωματάρχη της Ασφάλειας Πειραιώς Γιάννη Γαλιγάλη:

Αρκετές φορές (η αστυνομία συνεργαζόταν με τους τεκετζήδες). Όχι όμως για να πιάνει τους χασικλήδες, αλλά για να συλλαμβάνει τους κλέφτες. … Μόλις, λοιπόν ο τεκετζής έβλεπε στον τεκέ ένα άγνωστο πρόσωπο που είχε πάει για να φουμάρει δήθεν, αλλά στην πραγματικότητα για να κρυφτεί από την Ασφάλεια, …, έκανε το εξής κόλπο: κουνούσε στο παράθυρο του τεκέ μια μικρή σημαιούλα, που την είχε δεμένη μ’ ένα σπάγκο. Κάποιος πιτσιρίκος, που τον είχαμε επιτούτου έξω από τον τεκέ, έβλεπε τη σημαιούλα που κουνιόντα κι έτρεχε αμέσως και μας ειδοποιούσε….

Σημαία κουνούσε ο Σταύρακας, ο Σάλωνας, ο Μίχαλος και πολλοί ακόμα, εξασφαλίζοντας έτσι τα στραβά μάτια της Ασφάλειας….



Ο Μάθεσης ο "τρελάκιας" πάντως λέει κάπως περιφρονητικά για τον σημερινό Πειραιά:

«Σιγά – σιγά όμως ερχότανε στον Περαία η εξέλιξις.
Οργανώθηκε το λιμάνι του Περαία που όλοι οι εργάτες του σχεδόν ήταν κλέφτες. Έγινε ο Οργανισμός, κυκλιδώματα γύρω στο λιμάνι, ατομική που μπαίνεις και που βγαίνεις, καταδότες εργάτες εν δράσει! Καταργηθήκανε οι βαρκάρηδες με αποζημίωση, τα καράβια πλευρίζουνε στο λιμάνι. Πάνε οι μαούνες(φορτηγίδες) που ήταν άσυλο για τους κλέφτες. Επεκτάθη η Αστυνομία Πόλεων!!! Βγήκανε άλλα επαγγέλματα, μηχανικοί, καπεταναίοι, ηλεκτρολόγοι κ.λπ. Τα παιδιά τους δουλεύανε την ημέρα και εσπούδαζαν το βράδυ.

Οι οίκοι ανοχής έκλεισαν. Οι ντεκέδες έσβησαν. Πήραν την σκυτάλη οι τουρίστες, οι αριστοκράτες μας κ.λπ. Οι ταβέρνες έκλεισαν. Αμανές δεν ακούγεται τα βράδια στους κοντινούς δρόμους γιατί είναι φωτισμένοι και μπεκρήδες δεν υπάρχουνε. Οι μπαράγκες των συνοικισμών χάθηκαν και έγιναν διώροφα και τριώροφα σπίτια! Τα κοτέτσια και τα καταγώγια της Δραπετσώνας γκρεμίστηκαν και υψώθηκαν οκταώροφες πολυκατοικίες. Το Κολωνάκι του Πειραιώς! Ο μαραγκός, ο σουβαντζής, ο κάθε εργάτης έχει το αυτοκίνητό του ή την βέσπα του. Και αντί για ούζο ή κρασί, η κόκα – κόλα και η πορτοκαλάδα έχει το λόγο …».

[pluton]

ΕΙΔΗ ΧΑΣΙΣΙ

Παρασκευάζεται με διάφορους τρόπους, σε γενικές γραμμές περιλαμβάνουν την αποξήρανση των ανθών, το τρίψιμο και κοσκίνισμά τους, και στη συνέχεια τη συμπύκνωσή τους σε "πλάκες".

Το τελικό προϊόν έχει χρώμα που ποικίλλει από σκούρο πράσινο σε καφέ ή μαύρο, ανάλογα με τη συγκεκριμένη τεχνική παρασκευής του, τον τόπο προέλευσης και την ποιότητά του.






Η σκληρότητά του κυμαίνεται μεταξύ πλαστελίνης και ξύλου, ενώ με ελαφρά θέρμανση, μαλακώνει και θρυμματίζεται εύκολα στο κονίαμα από το οποία προήλθε.


Υπήρχαν δύο ειδών
Α. Σα μαστίχα
Β. Τριμμένο (άψητο)


Υπήρχε το χασίσι στις πιο κάτω μορφές πριν την κατεργασία:

α. Ματζούνι (ο ανθός, για τον ανθό πλήρωναν δύο τάλιρα το δράμι )
β. Φύλλα
γ. Φούντα

Ο καλύτερος ήταν αυτός που ήταν σαν μαστίχα. Από άποψης ποιότητας και προέλευσης υπήρχαν οι ποιο κάτω:

1. Προύσας
2. Ιτέας

Έμποροι την περίοδο αυτοί ήταν οι :

Μπάρμπα Βαγγέλης ο Σμυρνιός.
Η Ειρήνη η Σταμπούλου.

Η Προύσσα

Στίχοι: Σωτήρης Γαβαλάς
Μουσική: Σωτήρης Γαβαλάς
Πρώτη εκτέλεση: Στελλάκης Περπινιάδης

Άλλες ερμηνείες:
Γιώργος Νταλάρας

Να ξεφύγω δεν μπορούσα
Καθώς γύρναγα απ’ την Προύσα
Με πρόδωσαν κάτι μπράβοι
Και με πιάσαν στο καράβι

Είχα ράψει στο σακάκι
Δυο σακούλες με μαυράκι
Και στα κούφια μου τακούνια
ηρωίνη ως τα μπούνια

Κλάψτε τώρα ντερβισάδες
δεν θ’ ανάψουν οι λουλάδες
Θα γινότανε γιαγκίνι*
με μαυράκι κι ηρωίνη

Ε ρε το `χω κάνει τάμα
Θα μισέψω γι άλλο πράμα
Γεια σου Προύσα παινεμένη
και στον κόσμο ξακουσμένη


* γιαγκίνι = φωτιά, πυρκαγιά

[pluton]

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Ένα τσιγάρο χασίς ισοδυναμεί με 20 κανονικά τσιγάρα ως προς τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα. Σύμφωνα με έρευνα νεοζηλανδών επιστημόνων.

Στην έρευνα που δημοσιεύεται στην ευρωπαϊκή επιθεώρηση για τα αναπνευστικά προβλήματα, οι νεοζηλανδοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η κάνναβη μπορεί να προκαλέσει βλάβη στις αναπνευστικές οδούς μεγαλύτερη απ ότι ο καπνός καθώς περιέχει διπλάσιες τιμές καρκινογόνων ουσιών.

Το χασίσι προκαλεί τρέλα ένα από τα αδέρφια του Μάρκου Βαμβακάρη τρελάθηκε από το χασίσι.





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : «Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς» Ο νεαρός 29χρονος Μάρκος, ο Γιώργος Μπάτης κόντευε τα 50, ο Στράτος Παγιουμτζής τα 30 και ο Ανέστης Δελιάς, (Ο μοναδικός ρεμπέτης που πέθανε από ηρωίνη. Εθίστηκε από μια πόρνη... την ιστορία του αξίζει να την διηγηθούμε )

Η Τετραϋδροκανναβινόλη ή αλλιώς THC είναι η ουσία που περιέχεται στην μαριχουάνα (φούντα) και το χασίς, προϊόντα του φυτού κάνναβης και είναι η ουσία που ευθύνεται περισσότερο για τις οργανικές και ψυχικές συνέπειες της κάνναβης, για τις οποίες ειδικότεροι να ασχοληθούν είναι οι συνάδελφοι του ψυχιατρικού τομέα.

Το THC φτάνει στον εγκέφαλο πιο γρήγορα όταν καπνίζεται. Για να απελευθερωθεί από την κάνναβη, πρέπει να θερμανθεί μέσω του καπνίσματος.

Στο χασίς υπάρχει σε πολλή μεγαλύτερη συγκέντρωση σε σχέση με την μαριχουάνα.

Η κάνναβη χρησιμοποιείται σε διάφορες μορφές, όπως βάμμα, έλαιο κλπ και μπορεί να φαγωθεί, να γίνει ρόφημα ή να εξατμιστεί σε vaporizer.

Η πιο κοινή όμως μορφή της κάνναβης, είναι η αποξηραμένη φυτική μορφή με την οποία και θα ασχοληθούμε, γιατί το σώμα απορροφά 10-25% του THC όταν εισπνέεται και μόνο το 6% όταν τρώγεται.

Στις Ευρωπαϊκές χώρες συνήθως η κάνναβη καπνίζεται αναμεμειγμένη με καπνό, ενώ στις ΗΠΑ και στον Καναδά συνήθως σκέτη.

Πολλοί άνθρωποι, έχουν την λανθασμένη εντύπωση, ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης προπαγάνδας απενοχοποίησης της χρήσης κάνναβης, κυρίως μέσω του διαδικτύου (όπου κανείς δεν λογοδοτεί για τίποτα...) ότι το κάπνισμα τσιγάρων μαριχουάνας και χασίς, δεν προκαλεί ιδιαίτερο πρόβλημα στους πνεύμονες. Αλλος ένας μύθος!

Ο καπνός της κάνναβης περιέχει χιλιάδες οργανικές και ανόργανες ουσίες και την ίδια ποσότητα πίσσας με ένα τσιγάρο καπνού.

Πάνω από 50 γνωστά καρκινογόνα έχουν εντοπιστεί στον καπνό της κάνναβης (νιτροζαμίνες, ενεργές αλδεΰδες, βενζοπυρένιο). Είναι γνωστό ότι τα τσιγάρα της κάνναβης περιέχουν τις παραπάνω καρκινογόνες ουσίες σε συγκεντρώσεις που είναι κατά 50% ψηλότερες σε σύγκριση με τα τσιγάρα καπνού.

Μελέτες σε ζώα έχουν δείξει πως η χρήση της κάνναβης καταστρέφει κύτταρα και ιστούς που σχετίζονται με την άμυνα του οργανισμού απέναντι στις διάφορες ασθένειες, καθιστώντας τους χρήστες πιο ευάλωτους στις λοιμώξεις.

Το British Lung Foundation, μέσα στα πλαίσια των προσπαθειών του, για διαφώτιση του ευρύτερου κοινού για τους κινδύνους της κάνναβης, διεξήγαγε μια μεγάλη έρευνα με σκοπό να διαφανούν οι νοσηρές επιδράσεις της μαριχουάνας και του χασίς στο αναπνευστικό σύστημα και στους πνεύμονες.

Τα κυριότερα ευρήματα είναι:

- To 1960 ένα τσιγάρο κάνναβης περιείχε 10 mg THC ενώ σήμερα περιέχει 150 mg. Αυτό σημαίνει ότι οι νοσηρές επιδράσεις σήμερα, είναι πολύ μεγαλύτερες απ' ότι παλιά.

- Το κάπνισμα 3 - 4 τσιγάρων κάνναβης, προκαλεί τις ίδιες βλάβες οξείας και χρόνιας βρογχίτιδας, όπως 20 ή περισσότερα τσιγάρα καπνού.

Συμπτώματα όπως χρόνιος βήχας, παραγωγή πτυέλων και ασκησιογενής δύσπνοια (πατήστε ΕΔΩ) είναι συνηθισμένα στους καπνιστές κάνναβης. Το σύνηθες κάπνισμα μαριχουάνας συνδέεται με δομικές και λειτουργικές διαταραχές των κυψελιδικών μακροφάγων που δυνητικά προδιαθέτουν σε πνευμονική λοίμωξη.

- Ο τρόπος με τον οποίο καπνίζονται τα τσιγάρα της κάνναβης, είναι διαφορετικός από εκείνον που καπνίζονται τα τσιγάρα καπνού. Γίνεται βαθιά παρατεταμένη εισπνοή με συγκράτηση του αέρα που διαρκεί 4 φορές περισσότερο χρόνο παρά με τα τσιγάρα καπνού. Το αποτέλεσμα είναι ότι το αναπνευστικό σύστημα επιβαρύνεται με περισσότερο μονοξείδιο του άνθρακα, την πίσσα και τις άλλες τοξικές ουσίες.

Τέλος, αναφορές περιπτώσεων έχουν δείξει καρκίνους της ανώτερης γαστρεντερικής και αναπνευστικής οδού (στόμα, γλώσσα, και οισοφάγος) σε νεαρούς ενήλικες που ήταν χρόνιοι καπνιστές κάνναβης, ωστόσο τα στοιχεία από επιδημιολογικές μελέτες εμφανίζονται αντικρουόμενα και η έρευνα είναι σε εξέλιξη.


Μιχάλης Χατζηγιάννης

Πνευμονολόγος - Μυτιλήνη

https://www.iatropedia.gr/ygeia/pos-epi ... gia/33662/

[pluton]

Στο κείμενο που θα σας παραθέσω είναι απόσπασμα (περίλειψη) ιστορίας πολλών σελίδων, θα παραθέσω όσο μεγαλύτερο μέρος μπορώ αυτής της εκπληκτικής ιστορίας.





ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΕΚΕΣ

Ιδού μια περιληπτική με δικά μου λόγια παρουσίαση του ανατολίτικου τεκέ και πως απολάμβαναν σε ένα λαϊκό τεκέ οι χασικλήδες της καθ ημάς ανατολής, φυσικά τίποτα από αυτά δεν συνέβαινε στην κυρίως Ελλάδα, ο τεκές ήταν παράγκα του χειρίστου είδους, ο τεκετζής πάμφτωχος και ανήμπορος όπως και οι χασικλήδες που μαζευόντουσαν, οι χασικλήδες πολλές φορές δεν πήγαιναν καν σε τεκέ, αλλά σε σπηλιές , λακκούβες και βράχια δίπλα στην θάλασσα).....

Ανάμεσα Γενή Σεήρ και Ντολάπ Ντερέ ήταν ο τεκές του Χατζή μηνά του Σμυρνιού, στη περιοχή κατοικούσαν κυρίως Έλληνες εργάτες. Σε ένα ισόγειο που δεν το έπιανε το μάτι σου ήταν ο τεκές, δύο σκαλοπάτια μια εξώπορτα τρία παράθυρα, εξώφυλλά ξύλινα βαμμένα μαβιά, από την εξώπορτα έμπαινες σε ένα άστεγο προαύλιο περιτρυγυρισμένο από μια μεγάλη τριανταφυλλιά και μια σκαλκιμιά ( γλυσίνα), δεξιά στο προαύλιο υπήρχε ένα ονταδάκι που κοιμόντουσαν ένα – δύο φιντάνια του τεκέ, συνήθως χασικλήδες αφοσιωμένοι στο Γερό Χατζή Μηνά κάτι σαν «γιαβλερηδες» ( σωματοφύλακες) .

Ο τεκές που ήταν μια σάλα υπήρχαν πάγκοι σανιδένιοΙ, ακουμπισμένοι στον τοίχο, ο χώρος ήταν στενόμακρος, το πάτωμα ήταν στρωμένο με μαρμαρόπλακες και σκεπασμένο με χοντρές ψάθες που έπνιγαν τα βήματα, στις δύο μακριές πλευρές απ άκρη σ άκρη απλωνόταν μιντένια και μαλακά μαξιλάρια από βυσσινιά κιλίμια, μπροστά αραδιαζόντουσαν στρογγυλοί σοφράδες από ξύλο καστανιάς και μισοκυκλυκά στον κάθε σοφρά αντίκρυ στα μιντένια τρεις πλατειές καρέκλες με πλάτη και ακουμπιστήρι για τα χέρια, απάνω σε κάθε σοφρά ήτανε ένα μπρούτζινο αναφτήρι, σα θυμιατό , με ψιλή θράκα κάτω από την χόβολη και μια μικροσκοπική μασιά, στους ασβεστωμένους με τριανταφυλλί χρώμα τοίχους κρέμονταν κάνδρα από λιθογραφίες μέσα σε χρυσές κορνίζες, παρίσταναν όμορφες γυναίκες, ξωτικά πουλιά, θάλασσες, καράβια κυνήγια με άγρια θηρία, δάση με τρεχούμενα νερά, βουνά με κάστρα, λίμνες με βάρκες. Ένα κόσμο χρωματιστό να μαγέψει παιδιά και μεγάλους που έχουν παιδική ψυχή.

Το ταβάνι ήταν ξύλινο , βαμμένο γαλάζιο και κρεμόντουσαν διάφορα πράγματα άλλα με κορδόνια άλλα με σύρματα (σφαίρες από γυαλί με χρυσαφένιες χρωματωσιές, καθρέφτες που από την μια έδειχναν την μούρη σου κανονική και από την άλλη κωμικά παραλλαγμένη, γιορντάνια με χάντρες που στην άκρη είχε φυλαχτά «Το χέρι της Φατμάς», «Το γαλάζιο μάτι» , από κάτι μεγάλες κουβαρίστρες κρεμονταν κλωστές σα ξέπλεκα μαλλιά ), τόσο χαμηλά που αν τέντωνες το χέρι σου θα τα έπιανες. Ανάμεσα σε όλα τούτα πρόβαλλαν άστρα , της θάλασσας ασημωμένα, καβουρομάνες, αράχνες, καύκαλα αστακών, μικρά κοχύλια και άλλα πράγματα που φέρνουν καθώς έλεγαν γούρι. Ανάκατα με όλα τούτα παιδικά παιχνίδια (Καραγκιόζηδες, Χατζηαβάτηδες, κούκλες με άσπρα πέπλα, διάφορα ζωάκια) αλλά και μικρά κουδούνια που ηχούσαν. Σε πολλές μεριές του ταβανιού ήτανε σκορπισμένα στρογγυλά φαναράκια από γυαλί χρωματιστό, αλλά και κλουβιά με κελαιδοπούλια (φλώρια, σπίνους, καρδερίνες γαλιάντρες).

Ο Γερό Χατζής ο τεκιτζής όλα αυτά τα πουλιά τα αγαπούσε ιδιαίτερα κα μιλούσε μαζί τους μύτη μύτη , ήταν οι πριμαντόνες του κόσμου που γι αυτόν ήταν η Πόλη.

Στις τέσσερις γωνιές της σάλας και στην μέση αντικριστά ξεκινούσαν αλυσίδες με πλατιούς κρίκους από παρδαλόχρωμα γυαλιστερά χαρτιά που έσμιγαν στο κέντρο, από εκεί κρεμόταν η μοναδική λάμπα πετρελαίου με διπλό φιτίλι. Το χειμώνα ο τεκές ζεσταινόταν με δύο μεγάλα αψηλά μαγκάλια χάλκινα τοποθετημένα στις δύο άκρες της σάλας. Σε μια γωνιά κρεμόντουσαν τα «τσαλγκιά» τα όργανα, ένα ντέφι κι ένα μπουζούκι.

Στο βάθος του τεκέ υπήρχε μια μικρή ξύλινη πόρτα με μια τρυπούλα που δεν φαινόταν σαν ρόζος στο ύψος του ματιού. Το πισωμάγαζο φωτιζόταν από μια τζομόπορτα που έδινε σε μια αυλή με μελανές μαρμαρόπλακες. Και αρμούς ασβεστωμένους. Στην συνέχεια με το πισωμάγαζο υπήρχε η αποθήκη με τα τρόφιμα και τα σπιτικά είδη και δίπλα η κουζίνα στον όροφο που επικοινωνούσαν με μια μικρή σκάλα που απομονωνόταν με καταπακτή.



ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ