Μερικοί έχουν λάθος αντίληψη για τα πράγματα και θα το καταλάβουν το βράδυ των εκλογών

[bizeli]

Μια χαρά παρακολουθώ. Παρακολουθώ παράπονα κάποιου για την δουλειά του, το περιβάλλον, τις συνθήκες της, τις προκλήσεις, τις δυσκολίες, την πίεση κτλ. Όπου και να πας τα ίδια θα ακούσεις, εκτός κι αν μιλάμε για τίποτε ελάχιστες θέσεις φαντάσματα. Δεν αποτελεί κάποια πρωτοτυπία, μην πιστεύεις ότι αποτελείς κάποια τραγική εξαίρεση, το παραπαίδι.

Όχι φίλε. Αυτά δεν είναι παράπονα. Δε σου παραπονιέμαι για την ορθοστασία.
Είναι σήματα κινδύνου ότι το καράβι οδεύει στα βράχια από μια εκπαιδευτικό που δουλεύει 20 χρόνια στην εκπαίδευση και κάθε φορά έχει την ελπίδα από την επόμενη κυβέρνηση ότι κάποιος επιτέλους θα ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματά μας και λέω δεν μπορεί κάποιος θα ασχοληθεί και αντ' αυτού βλέπω ότι όλοι κοιτάζουν το δέντρο και χάνουν το δάσος.
Για αυτό με έχει πιάσει η απελπισία. Όχι γιατί θα αξιολογηθώ. Ας αξιολογηθώ. ΑΛΛΑ δεν είναι αυτό το πρόβλημα.
Δες το σαν κραυγή αγωνίας.
Ο νέμο είπε ότι ρωτάς τους μαθητές να σου πουν δύο αυτοκράτορες του βυζαντίου και δεν ξέρουν να σου πουν ούτε έναν.
Πίστεψέ με πρώτη εγώ το γνωρίζω και το αναγνωρίζω αυτό, για αυτό και τρελαίνομαι.
Βλέπω τις αιτίες αλλά κανείς δεν με/μας ακούει.

Αυτά όλα δεν αποτελούν επίσης κάποιου είδους αντεπιχείρημα για την επί της αρχής ανάγκης συστήματος αξιολόγησης των εκπαιδευτικών (ή οπουδήποτε αλλού). Αυτό που παρακολουθώ σταθερά στην σχετική συζήτηση είναι κάτι μεταξύ "δεν προλαβαίνω, δεν μπορώ να ασχοληθώ" και "θέλω να κάνω το δικό μου και δεν ανέχομαι να με αξιολογεί κανείς". Είναι η κλασσική συπεριφορά οποιουδήποτε, οπουδήποτε κλήθηκε να αρχίσει να αξιολογείται γραφειοκρατικά. Πάντα, στην αρχή της εφαρμογής οποιουδήποτε συτήματος διασφάλισης ποιότητας, υπάρχει δυσαρέσκεια και αντιδράσεις.

Προσδίδεις μια αρνητική χροιά σε αυτά τα "δεν προλαβαίνω" ενώ είναι καίριας σημασίας ζήτημα. Πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη δεν χωράνε αν θες να μιλάμε για σοβαρή και ποιοτική δουλειά. Τώρα αν μιλάμε για προχειρότητα και πασαλείμματα ... οκ πάω πάσο.
Το θέμα δεν είναι να το παίζουμε σούπερ ήρωες για να αποδείξουμε ότι τα καταφέρνουμε ΟΛΑ αλλιώς όποιος δεν μπορεί είναι ανίκανος και να πάει σπίτι του. Κάποια πράγματα είναι ανθρωπίνως αδύνατα να γίνουν έως και επικίνδυνα αν δεν εφαρμοστούν με προσοχή.
Δεν παίζουμε σε ταινία "ο τελευταίος επιζών" εδώ πέρα. Άμα οδηγείς σε επαγγελματική εξουθένωση το προσωπικό σου στο τέλος δεν θα σου μείνει ούτε ένας. Και σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς και την ακρίβεια που επικρατεί θα αφήσεις χωρίς διδακτικό προσωπικό τα νησιά σου, θα οδηγήσεις πολλούς να εγκαταλείψουν την εκπαίδευση και να μεταταχθούν σε άλλες υπηρεσίες ακόμα και σε πρόωρες συνταξιοδοτήσεις/παραιτήσεις.

Και επειδή ξέρω τι θα απαντήσεις ότι "ουδείς αναντικατάστατος" θέλω να σε πληροφορήσω ότι πολλοί νέοι συνάδελφοι που αποφοιτούν τώρα από τις σχολές το σκέφτονται και το ξανασκέφτονται αν θέλουν να μπουν σε όλο αυτό το "άγριο παιχνίδι" αρχικά περιορίζοντας τις γεωγραφικές περιοχές τους στις προτιμήσεις τους και πολλοί από αυτούς κιόλας την "ψάχνουν" να απορροφηθούν και αλλού.
Οπότε κάποια στιγμή θα καλείς για δασκάλους και δεν θα ανταποκρίνεται κανείς στο κάλεσμα.

Και στα νοσοκομεία αντίστοιχο χάλι επικρατεί. Έχεις 2-3 άτομα να σου βγάζουν τις βάρδιες μέχρι λιποθυμίας αλλά κάποια στιγμή και αυτά τα άτομα, όσα υψηλά και να έχουν το αίσθημα του καθήκοντος, θα καταρρεύσουν.

Σημασία δεν έχει μόνο κάποιος να σου "βγάζει τη δουλειά" αλλά να σου βγάζει τη σωστή δουλειά. Άμα πάω εγώ στον γιατρό του ΕΣΥ που έχει δουλέψει 48 συνεχόμενες ώρες εφημερία οκ "μπράβο" θα του πω.. Είσαι ήρωας. Τέτοιους γιατρούς θέλουμε. Είσαι πολύ ικανός.
Ναι αλλά άμα του κλείνουν τα μάτια την ώρα που με εξετάζει ... δεν θα αισθανθώ και πολύ safe.


Συν ότι προσθέτεις δικές σου ερμηνείες "θέλω να κάνω το δικό μου..." και κάτι κουραφέξαλα. Αυτά είναι δικά σου λόγια.

[bizeli]

Oι άλλες ομοειδείς χώρες που πατώνουν, κι αυτές δεν έχουν χρόνο για μάθημα; Kαι αυτές που αριστεύουν, είναι γιατί έχουν χρόνο για μάθημα; Είναι η πίεση του χρόνου (που λίγο πολύ υπάρχει παντού και πάντα) ο μοναδικός ή ο μείζον παράγοντας; Μήπως κατά βάση φταίνε άλλα πράγματα;

Δεν ξέρω.
Ψάξε στοιχεία για τα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών των πρώτων θέσεων να τα συγκρίνουμε σημείο προς σημείο για να δούμε πού χωλαίνει το πράγμα. Σημείο προς σημείο όμως. Να δούμε. Αυτοί είναι στις πρώτες θέσεις επειδή έχουν αξιολόγηση ή επειδή εφαρμόζουν κάτι άλλο;

Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Πχ στα σχολεία της Σκωτίας οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν εφημερίες στα διαλείμματα. Υπάρχει άλλο προσωπικό για αυτή τη δουλειά.
Στα σχολεία της Γερμανίας, επίσης, η ύλη είναι μισή από τη δική μας. Επίσης, η κατανομή των μαθητών γίνεται ανά επίπεδο.

Για αυτό σου λέω. Ψάξε στοιχεία για τις πρώτες θέσεις σημείο προς σημείο για να δούμε τι κάνουν αυτοί σωστά και τι κάνουμε εμείς λάθος.
Ξεκίνα να ψάχνεις από αναλυτικά προγράμματα σπουδών, από κτιριακές εγκαταστάσεις, τεχνολογικό εξοπλισμό, διάρθρωση, αρμοδιότητες, προσωπικό, μαθητικό δυναμικό, τρόπο λειτουργίας κτλ κτλ κτλ ...

Γιατί έτσι απλά να πετάς ένα πινακάκι δε λέει τίποτα και να λες να κοιτάξτε πού είμαστε εμείς και πού είναι αυτοί. Εσύ τι νομίζεις; Ότι είναι στις πρώτες θέσεις επειδή έχουν καλύτερους δασκάλους;
Ή ότι προσφέρεται σε αυτούς ένα καλύτερα δομημένο εκπαιδευτικό σύστημα κι έτσι μπορούν να δουλέψουν αποτελεσματικότερα;

[bizeli]

Δηλαδή επειδή μια δασκάλα αγκάλιασε ένα παιδάκι σημαίνει ότι γενικά κάνει σωστά την δουλειά της;
Είναι τώρα σοβαρά πράγματα αυτά;

Δεν στο είπα ως κριτήριο αξιολόγησης. Μην τρελαίνεσαι και πάθεις τίποτα.
Στο είπα ως μια εικόνα που ΕΓΩ θέλω να έχω για τη δουλειά μας. Ούτε να την υιοθετήσεις σου είπα ούτε να την ενστερνιστείς.
Θα υπηρετήσω τις εντολές των ανωτέρω μου ως οφείλω αλλά εγώ μέσα στην καρδιά μου θέλω να έχω αυτή την εικόνα.
Μου επιτρέπεται ή απαγορεύεται και αυτό;

[vallon]

ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΜΕΝΗ: ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΝΙΚΗ
1. Σχεδιασμός

Προετοιμασία

Απόλυτα μεθοδική και στοχευμένη με σκοπό τη διάλυση της δημόσιας Παιδείας.

Σαφήνεια των στόχων

Πριμοδότηση όλων των ιδιωτικών φορέων και των ιδιοκτητών των κολλεγίων, μέσω της παράλληλης απαξίωσης του δημόσιου σχολείου.

Συνεκτικότητα των δραστηριοτήτων

Πανελλήνιες εξετάσεις σε γνωστικά αντικείμενα που καταργήθηκαν από το σχολείο (π.χ. Σχέδιο).

Εφαρμογή πρακτικών διαφοροποιημένης μάθησης

Άψογη: Με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, εφαρμοζόμενη μόνο για το δημόσιο πανεπιστήμιο αποκλείονται χιλιάδες μαθητές από την τριτοβάθμια Εκπ/ση και συνεχίζουν μόνο όσοι έχουν γεμάτες τσέπες για τα κολέγια.

Σύγχρονες τεχνικές διδασκαλίας σε εναρμόνιση με τις συνθήκες της τάξης

Σχολεία όπου μαθητές και καθηγητές κινδυνεύουν καθημερινά με σοβαρά ατυχήματα, οροφές κτιρίων που πέφτουν, σχολεία με 700 παιδιά, μοιραία ατυχήματα που ήδη έχουν συμβεί (όπως το δυστύχημα στις Σέρρες). Να μιλήσουμε για σύγχρονες τεχνικές «διδασκαλίας» ή «επιβίωσης»;

Αξιοποίηση των ψηφιακών μέσων

Webex «διά πάσαν νόσον». Αποσχολειοποίηση των παιδιών, με βαρύτατες συνέπειες στις ικανότητες ομαλής ένταξής τους στην παιδαγωγική διαδικασία. Ηλεκτρονικές «εκλογές».

Για τους εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής, τμημάτων ένταξης και παράλληλης στήριξης

Κατάρτιση εξατομικευμένων ή ομαδικών προγραμμάτων εκπαιδευτικής υποστήριξης των μαθητών

Ένας διδάσκων παράλληλης στήριξης για 8-9 παιδιά. Συνεχής συγχώνευση των αντίστοιχων τμημάτων.

Αξιοποίηση εναλλακτικών μορφών αξιολόγησης των μαθητών

Τεράστια κενά σε εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής. Τους ψάχνουμε στα σχολεία με το κιάλι, αλλά μας μάραναν οι «εναλλακτικές μορφές αξιολόγησης»...

2. Ετοιμότητα ως προς το γνωστικό αντικείμενο

Επιστημονική εγκυρότητα της διδασκαλίας

Σκοταδιστικά προγράμματα για τα Γυμνάσια (θεωρία του «αγέννητου παιδιού», ενοχοποίηση των αμβλώσεων, παρωχημένες θεωρίες για τη θέση της γυναίκας) που ανακλήθηκαν μόνο μετά από γενική κατακραυγή.

Βαθμός επικαιροποίησης της γνώσης

Μοναδικός! Ακόμα θυμόμαστε την πρώτη ανακοίνωση της υπουργού για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, όπου μάθαμε ότι … «ο εθελοντισμός νίκησε τον λαϊκισμό» (περί φασισμού ούτε κουβέντα...).

3. Μεθοδολογία και πρακτικές

Χρήση συμμετοχικών στρατηγικών / τεχνικών

Μηδενικός διάλογος με όλους τους εμπλεκόμενους στη δημόσια εκπαίδευση. Συνεχή «Εντέλλεσθε!»

Ενεργητική και ισότιμη συμμετοχή όλων των μαθητών στη διαδικασία

Πρακτικός αποκλεισμός των μαθητών των εσπερινών σχολείων από την τριτοβάθμια Εκπ/ση, με την κατάργηση της ποσόστωσης εισαγωγής. Αντίστοιχες δυσμενείς μεταρρυθμίσεις για τους μαθητές των ΕΠΑΛ.

Διαχείριση του χρόνου

Αύξηση της ύλης, εντατικοποίηση των εξετάσεων και θεαματική άνοδος του βαθμού δυσκολίας τους, με την Τράπεζα θεμάτων: οι εκπαιδευτικοί τρέχουν να προλάβουν την ύλη, ο χρόνος για εμβάθυνση και εναλλακτικές μαθησιακές προσεγγίσεις εκμηδενίζεται.

Αξιοποίηση Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών

Φακέλωμα και διαρροή των προσωπικών δεδομένων περίπου 2,5 εκατομμυρίων μαθητών κι εκπαιδευτικών στη Cisco.

Aντιμετώπιση λειτουργικών και οργανωτικών ζητημάτων και δυσκολιών

Με τη μαγική εντολή προς τους εκπ/κούς: «Λύστε τα όλα μόνοι/-ες σας!» Π.χ δεν προβλέπεται στην αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας να επικαλείται ο εκπ/κός προβλήματα που απορρέουν από κρατικές ευθύνες.

Ενθάρρυνση για ομαδοσυνεργατικές δράσεις

Γαλάζιοι πρυτάνεις και ΜΑΤ συνεργάζονται θαυμαστά για την πρόοδο ΑΕΙ και φοιτητών.

4. Παιδαγωγικό κλίμα μάθησης

Προώθηση πνεύματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού / επίλυση διαφορών στη διαχείριση συγκρούσεων

Η παν/μιακή αστυνομία μιλά από μόνη της.

Η «ανταλλαγή απόψεων με την εκπαιδευτική κοινότητα» μεταφράζεται ως καθημερινό αλισβερίσι αποκλειστικά με τον ανώτατο κλήρο. Μεταξύ των εκπαιδευτικών η επιχειρούμενη αξιολόγηση θα διαλύσει κάθε εμπιστοσύνη, αφού η εκπαιδευτική κοινότητα κατακερματίζεται σε βαθμίδες ιεραρχίας, εκ των οποίων οι «ανώτερες» εποπτεύουν και βαθμολογούν διαρκώς τις «κατώτερες».

Στάση των μαθητών απέναντι στη μάθηση

Εξοβελισμός αντικειμένων που ενισχύουν την κριτική σκέψη (Κοινωνιολογία), τη φαντασία και τη δημιουργικότητα (Τέχνες), μάθηση όλο και πιο νοησιαρχική, μηχανιστική, απωθητική. Τα πάντα ποσοτικοποιούνται και γίνονται αντικείμενο μέτρησης, η αποκλίνουσα νόηση εκδιώκεται στο «πυρ το εξώτερον.»

Ενεργητική συμμετοχή των μαθητών στη μαθησιακή διαδικασία

Πώς; Με την αποστήθιση; Με τον εξοβελισμό μαθημάτων που εμπλούτιζαν κι ομόρφαιναν τη μάθηση, το ατέλειωτο άγχος για τις εξετάσεις που απευθύνονται μόνο στους «άριστους»;

Αποδοχή της διαφορετικότητας

Συνεχή αντισυνταγματικά προσκόμματα στους μαθητές που δεν επιθυμούν την παρακολούθηση του μαθήματος των Θρησκευτικών, σε πείσμα των αποφάσεων του ΣΤΕ. Ύπουλη πριμοδότηση του εκφασισμού. Π.χ στα περσινά επεισόδια τραμπουκισμών σε σχολεία από ομάδες εξωσχολικών που πρόσκεινται στον φασισμό και στη Χρυσή Αυγή, το Υπουργείο «καταδίκαζε τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται»!

5. Αναστοχασμός– Αυτοαξιολόγηση

Κριτική επανεξέταση των πρακτικών

Αξεπέραστη! Παραδειγματικός αυταρχισμός, πλήρης περιφρόνηση των εκπαιδευτικών, έλλειψη οποιασδήποτε επανεκτίμησης μιας απόφασης, ακόμη κι όταν εναντιώθηκε το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Ετυμηγορία: Μηδενική δυνατότητα «επιμόρφωσης» ή βελτιωτικής παρέμβασης.
Εισήγηση: Άμεση απομάκρυνση από τον υπουργικό θώκο.
Η αξιολογούμενη βλάπτει σοβαρά και αμετάκλητα τη δημόσια Παιδεία.»

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/4075 ... sis-peftei

[vallon]

[Προέλλην]

Μια χαρά παρακολουθώ. Παρακολουθώ παράπονα κάποιου για την δουλειά του, το περιβάλλον, τις συνθήκες της, τις προκλήσεις, τις δυσκολίες, την πίεση κτλ. Όπου και να πας τα ίδια θα ακούσεις, εκτός κι αν μιλάμε για τίποτε ελάχιστες θέσεις φαντάσματα. Δεν αποτελεί κάποια πρωτοτυπία, μην πιστεύεις ότι αποτελείς κάποια τραγική εξαίρεση, το παραπαίδι.

Όχι φίλε. Αυτά δεν είναι παράπονα. Δε σου παραπονιέμαι για την ορθοστασία.
Είναι σήματα κινδύνου ότι το καράβι οδεύει στα βράχια από μια εκπαιδευτικό που δουλεύει 20 χρόνια στην εκπαίδευση και κάθε φορά έχει την ελπίδα από την επόμενη κυβέρνηση ότι κάποιος επιτέλους θα ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματά μας και λέω δεν μπορεί κάποιος θα ασχοληθεί και αντ' αυτού βλέπω ότι όλοι κοιτάζουν το δέντρο και χάνουν το δάσος.
Για αυτό με έχει πιάσει η απελπισία. Όχι γιατί θα αξιολογηθώ. Ας αξιολογηθώ. ΑΛΛΑ δεν είναι αυτό το πρόβλημα.
Δες το σαν κραυγή αγωνίας.
Ο νέμο είπε ότι ρωτάς τους μαθητές να σου πουν δύο αυτοκράτορες του βυζαντίου και δεν ξέρουν να σου πουν ούτε έναν.
Πίστεψέ με πρώτη εγώ το γνωρίζω και το αναγνωρίζω αυτό, για αυτό και τρελαίνομαι.
Βλέπω τις αιτίες αλλά κανείς δεν με/μας ακούει.

Αυτά όλα δεν αποτελούν επίσης κάποιου είδους αντεπιχείρημα για την επί της αρχής ανάγκης συστήματος αξιολόγησης των εκπαιδευτικών (ή οπουδήποτε αλλού). Αυτό που παρακολουθώ σταθερά στην σχετική συζήτηση είναι κάτι μεταξύ "δεν προλαβαίνω, δεν μπορώ να ασχοληθώ" και "θέλω να κάνω το δικό μου και δεν ανέχομαι να με αξιολογεί κανείς". Είναι η κλασσική συπεριφορά οποιουδήποτε, οπουδήποτε κλήθηκε να αρχίσει να αξιολογείται γραφειοκρατικά. Πάντα, στην αρχή της εφαρμογής οποιουδήποτε συτήματος διασφάλισης ποιότητας, υπάρχει δυσαρέσκεια και αντιδράσεις.

Προσδίδεις μια αρνητική χροιά σε αυτά τα "δεν προλαβαίνω" ενώ είναι καίριας σημασίας ζήτημα. Πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη δεν χωράνε αν θες να μιλάμε για σοβαρή και ποιοτική δουλειά. Τώρα αν μιλάμε για προχειρότητα και πασαλείμματα ... οκ πάω πάσο.
Το θέμα δεν είναι να το παίζουμε σούπερ ήρωες για να αποδείξουμε ότι τα καταφέρνουμε ΟΛΑ αλλιώς όποιος δεν μπορεί είναι ανίκανος και να πάει σπίτι του. Κάποια πράγματα είναι ανθρωπίνως αδύνατα να γίνουν έως και επικίνδυνα αν δεν εφαρμοστούν με προσοχή.
Δεν παίζουμε σε ταινία "ο τελευταίος επιζών" εδώ πέρα. Άμα οδηγείς σε επαγγελματική εξουθένωση το προσωπικό σου στο τέλος δεν θα σου μείνει ούτε ένας. Και σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς και την ακρίβεια που επικρατεί θα αφήσεις χωρίς διδακτικό προσωπικό τα νησιά σου, θα οδηγήσεις πολλούς να εγκαταλείψουν την εκπαίδευση και να μεταταχθούν σε άλλες υπηρεσίες ακόμα και σε πρόωρες συνταξιοδοτήσεις/παραιτήσεις.

Και επειδή ξέρω τι θα απαντήσεις ότι "ουδείς αναντικατάστατος" θέλω να σε πληροφορήσω ότι πολλοί νέοι συνάδελφοι που αποφοιτούν τώρα από τις σχολές το σκέφτονται και το ξανασκέφτονται αν θέλουν να μπουν σε όλο αυτό το "άγριο παιχνίδι" αρχικά περιορίζοντας τις γεωγραφικές περιοχές τους στις προτιμήσεις τους και πολλοί από αυτούς κιόλας την "ψάχνουν" να απορροφηθούν και αλλού.
Οπότε κάποια στιγμή θα καλείς για δασκάλους και δεν θα ανταποκρίνεται κανείς στο κάλεσμα.

Και στα νοσοκομεία αντίστοιχο χάλι επικρατεί. Έχεις 2-3 άτομα να σου βγάζουν τις βάρδιες μέχρι λιποθυμίας αλλά κάποια στιγμή και αυτά τα άτομα, όσα υψηλά και να έχουν το αίσθημα του καθήκοντος, θα καταρρεύσουν.

Σημασία δεν έχει μόνο κάποιος να σου "βγάζει τη δουλειά" αλλά να σου βγάζει τη σωστή δουλειά. Άμα πάω εγώ στον γιατρό του ΕΣΥ που έχει δουλέψει 48 συνεχόμενες ώρες εφημερία οκ "μπράβο" θα του πω.. Είσαι ήρωας. Τέτοιους γιατρούς θέλουμε. Είσαι πολύ ικανός.
Ναι αλλά άμα του κλείνουν τα μάτια την ώρα που με εξετάζει ... δεν θα αισθανθώ και πολύ safe.


Συν ότι προσθέτεις δικές σου ερμηνείες "θέλω να κάνω το δικό μου..." και κάτι κουραφέξαλα. Αυτά είναι δικά σου λόγια.

Αυτά που περιγράφεις, γενικά ισχύουν παντού. Οι στόχοι κατά κανόνα είναι φιλόδοξοι σε σχέση με τους πόρους. Η ικανότητα ενός καλού διαχειριστή έγκειται στο ότι τους αξιοποιεί με τον αποδοτικότερο τρόπο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πιάνει όλους τους στόχους του.

Σε σχέση με το τελευταίο σχόλιο, φυσικά και πρέπει να έχεις την δική σου άποψη. Απο την άλλη, η δημόσια παιδεία, είναι κρατική, δηλαδή κάθε 4 χρόνια εκλέγουν οι πολίτες βουλευτές και κυβέρνηση, η κυβέρνηση καθορίζει προϋπολογισμό ανάλογα με τα διαθέσιμα, επιλέγει υπουργό, ο υπουργός την ομάδα εργασίας του, κτλ, και αποφασίζουν τι θα γίνει στην παιδεία. Φυσικά, όπως κάθε άλλος εργαζόμενος αν κρίνεις ότι θίγεσαι, έχεις το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς μέχρι το σημείο που σε παίρνει. Απο κει και πέρα, είσαι υπάλληλος του υπουργείου, όχι φεουδάρχης της παιδείας, ούτε ο ρομπέν των δασών. Αυτός που σου δίνει την θέση εργασίας και σε πληρώνει (το κράτος, το οποίο δοικείται απο εκλεγμένη κυβέρνηση) αποφασίζει για τα καθήκοντά σου και τις συνθήκες που καλείσαι να τα εκτελέσεις.

Στο συγκεκριμένο επάγγελμα, όπως και σε όλα τα άλλα σε χώρα με 10%+ ανεργία και εργασιακή ζούγκλα, το "ουδείς αναντικατάστατος" δεν καταρρίπτεται τόσο εύκολα. Αυτοί που αποφοιτούν τώρα, ως εναλλακτική έχουν τον ιδιωτικό τομέα, και εκεί πράγματα που σήμερα θεωρείς δεδομένα, δεν είναι (ανάλογα ή και χειρότερα εισοδήματα, δαμόκλειος σπάθη απόλυσης, λιγότερες διακοπές, ανεφάρμοστο εργατικό δίκαιο, κλπ). Κατά κανόνα, η ροή είναι στην αντίθετη κατεύθυνση, οι του ιδιωτικού αφήνουν τις δουλειές ακόμη και για θέσεις δημοσίου με χαμηλότερες απολαβές, ακριβώς γι αυτά τα δεδομένα πράγματα που δεν έχουν.

[Προέλλην]

Δηλαδή επειδή μια δασκάλα αγκάλιασε ένα παιδάκι σημαίνει ότι γενικά κάνει σωστά την δουλειά της;
Είναι τώρα σοβαρά πράγματα αυτά;

Δεν στο είπα ως κριτήριο αξιολόγησης. Μην τρελαίνεσαι και πάθεις τίποτα.
Στο είπα ως μια εικόνα που ΕΓΩ θέλω να έχω για τη δουλειά μας. Ούτε να την υιοθετήσεις σου είπα ούτε να την ενστερνιστείς.
Θα υπηρετήσω τις εντολές των ανωτέρω μου ως οφείλω αλλά εγώ μέσα στην καρδιά μου θέλω να έχω αυτή την εικόνα.
Μου επιτρέπεται ή απαγορεύεται και αυτό;

Γιατί να μην σου επιτρέπεται; Εγω απλώς επισήμανα ότι μια όμορφη ρομαντική εικόνα δεν αποτελεί αντικειμενικό κριτήριο. Μου επιτρέπεται να γράψω το αυτονόητο ή πρέπει να φοβάμαι ότι θα χαρακτηριστώ κακός;

[Προέλλην]

Oι άλλες ομοειδείς χώρες που πατώνουν, κι αυτές δεν έχουν χρόνο για μάθημα; Kαι αυτές που αριστεύουν, είναι γιατί έχουν χρόνο για μάθημα; Είναι η πίεση του χρόνου (που λίγο πολύ υπάρχει παντού και πάντα) ο μοναδικός ή ο μείζον παράγοντας; Μήπως κατά βάση φταίνε άλλα πράγματα;

Δεν ξέρω.
Ψάξε στοιχεία για τα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών των πρώτων θέσεων να τα συγκρίνουμε σημείο προς σημείο για να δούμε πού χωλαίνει το πράγμα. Σημείο προς σημείο όμως. Να δούμε. Αυτοί είναι στις πρώτες θέσεις επειδή έχουν αξιολόγηση ή επειδή εφαρμόζουν κάτι άλλο;

Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Πχ στα σχολεία της Σκωτίας οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν εφημερίες στα διαλείμματα. Υπάρχει άλλο προσωπικό για αυτή τη δουλειά.
Στα σχολεία της Γερμανίας, επίσης, η ύλη είναι μισή από τη δική μας. Επίσης, η κατανομή των μαθητών γίνεται ανά επίπεδο.

Για αυτό σου λέω. Ψάξε στοιχεία για τις πρώτες θέσεις σημείο προς σημείο για να δούμε τι κάνουν αυτοί σωστά και τι κάνουμε εμείς λάθος.
Ξεκίνα να ψάχνεις από αναλυτικά προγράμματα σπουδών, από κτιριακές εγκαταστάσεις, τεχνολογικό εξοπλισμό, διάρθρωση, αρμοδιότητες, προσωπικό, μαθητικό δυναμικό, τρόπο λειτουργίας κτλ κτλ κτλ ...

Γιατί έτσι απλά να πετάς ένα πινακάκι δε λέει τίποτα και να λες να κοιτάξτε πού είμαστε εμείς και πού είναι αυτοί. Εσύ τι νομίζεις; Ότι είναι στις πρώτες θέσεις επειδή έχουν καλύτερους δασκάλους;
Ή ότι προσφέρεται σε αυτούς ένα καλύτερα δομημένο εκπαιδευτικό σύστημα κι έτσι μπορούν να δουλέψουν αποτελεσματικότερα;

Όλοι αυτοί που σκοράρουν καλύτερα απο εμάς, έχουν μεταξύ τους επίσης τεράστιες διαφορές, τόσο στην οργάνωση, υποδομές, χρηματοδότηση, το επίπεδό ανάπτυξής τους. Mερικοί έχουν και ανάλογη χρηματοδότηση με εμάς.

Γερμανία που ανφέρεις, όσοι δάσκαλοι ξέρω, σκίζουν τα ρούχα τους για την δραματική κατάσταση που επικρατεί στο επάγγελμά τους στον βαθμό που το κάνεις κι εσύ.

Κακώς κείμενα που βλέπεις στην δουλειά σου, δεν είναι μόνο εκεί, έτσι λειτουργεί η χώρα γενικά, από την κορυφή ως τα νύχια. Τι είναι οργανωμένο καλά στην Ελλάδα, για να είναι και η παιδεία; Τι πόροι υπάρχουν στην Ελλάδα και πως κατανέμονται αυτοί; (παρεμπιπτόντως, στην παιδεία το 75% του προϋπολογισμού πάει σε μισθούς δασκάλων. Αυτό, δεν συμβαίνει σε καμιά άλλη χώρα).

[bizeli]

Αυτά που περιγράφεις, γενικά ισχύουν παντού. Οι στόχοι κατά κανόνα είναι φιλόδοξοι σε σχέση με τους πόρους.

Άρα πού καταλήγουμε; Βάζουμε στόχους απλά για να βάζουμε ... αλλά στην πράξη προχειρότητα και πασαλείμματα. Αυτό που σε έλεγα. Γιατί όλοι αυτοί οι στόχοι είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου.
Στην πραγματικότητα όλα πάνε κατά διαόλου.

Σε σχέση με το τελευταίο σχόλιο, φυσικά και πρέπει να έχεις την δική σου άποψη. Απο την άλλη, η δημόσια παιδεία, είναι κρατική, δηλαδή κάθε 4 χρόνια εκλέγουν οι πολίτες βουλευτές και κυβέρνηση, η κυβέρνηση καθορίζει προϋπολογισμό ανάλογα με τα διαθέσιμα, επιλέγει υπουργό, ο υπουργός την ομάδα εργασίας του, κτλ, και αποφασίζουν τι θα γίνει στην παιδεία. Φυσικά, όπως κάθε άλλος εργαζόμενος αν κρίνεις ότι θίγεσαι, έχεις το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς μέχρι το σημείο που σε παίρνει. Απο κει και πέρα, είσαι υπάλληλος του υπουργείου, όχι φεουδάρχης της παιδείας, ούτε ο ρομπέν των δασών. Αυτός που σου δίνει την θέση εργασίας και σε πληρώνει (το κράτος, το οποίο δοικείται απο εκλεγμένη κυβέρνηση) αποφασίζει για τα καθήκοντά σου και τις συνθήκες που καλείσαι να τα εκτελέσεις.

BINGO
Ακριβώς αυτό κάνουμε ως υπάλληλοι του υπουργείου παιδείας. Εκτελούμε εντολές.
Βγαίνει μια κυβέρνηση λέει κάντε έτσι .... βγαίνει άλλη κυβέρνηση λέει όχι κάντε τα αλλιώς, μετά βγαίνει άλλη όχι έτσι γιουβέτσι.
Άρα τις ευθύνες για ό,τι συμβαίνει να τις αναζητήσετε από αλλού.

Στο συγκεκριμένο επάγγελμα, όπως και σε όλα τα άλλα σε χώρα με 10%+ ανεργία και εργασιακή ζούγκλα, το "ουδείς αναντικατάστατος" δεν καταρρίπτεται τόσο εύκολα. Αυτοί που αποφοιτούν τώρα, ως εναλλακτική έχουν τον ιδιωτικό τομέα, και εκεί πράγματα που σήμερα θεωρείς δεδομένα, δεν είναι (ανάλογα ή και χειρότερα εισοδήματα, δαμόκλειος σπάθη απόλυσης, λιγότερες διακοπές, ανεφάρμοστο εργατικό δίκαιο, κλπ). Κατά κανόνα, η ροή είναι στην αντίθετη κατεύθυνση, οι του ιδιωτικού αφήνουν τις δουλειές ακόμη και για θέσεις δημοσίου με χαμηλότερες απολαβές, ακριβώς γι αυτά τα δεδομένα πράγματα που δεν έχουν.

Κι όμως φίλε δεν είναι ακριβώς έτσι. Υπάρχει σε αρκετούς και αυτό το σκεπτικό που λες δημόσιο for ever αλλά υπάρχει και μια υπολογίσιμη μερίδα που την ψάχνει αλλιώς. Έχουν ήδη αρκετά προσόντα που τους ανοίγουν και αλλού πόρτες και δεν κάθονται να σκάσουν για 3,60 και να φάνε στη μάπα όλο αυτό το χάλι που επικρατεί στα σχολεία.
Εγώ σου λέω ξέρω ήδη πάρα πολλούς που είναι ήδη εν ενεργεία εκπαιδευτικοί και σκέφτονται να φύγουν είτε σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου, είτε κυνηγάνε άλλες προκηρύξεις που τρέχουν είτε τέλος πάντων σκέφτονται διάφορους τρόπους να φύγουν.
Ξέρω πολλούς πάλι που δεν μπήκαν καν στον κόπο να κάνουν τα χαρτιά τους στο δημόσιο σχολείο. Έχουν ή σκέφτονται να κάνουν δικές τους δουλειές στον στενό ή στον ευρύτερο παραεκπαιδευτικό χώρο και δεν τους ενδιαφέρει αυτό το κομμάτι.

Ειδικά τώρα που η κυβέρνηση έβαλε φρένο στους νεοδιόριστους ότι μονιμοποίηση γιοκ αν δεν περάσεις αξιολόγηση ... εεεε ο καινούριος θα κάτσει να ζυγιάσει από δω και πέρα τι τον συμφέρει.

Με όλα αυτά θέλω να σου πω ότι θα έχεις διαρροές σε διδακτικό προσωπικό και όσο αγριεύουν τα πράγματα αυτές οι διαρροές θα αυξάνονται. Θα φτάσεις σε σημείο κάποια στιγμή να μην έχεις τόσους εκπαιδευτικούς όσους χρειάζεσαι ειδικά σε δύσκολες περιοχές.

[bizeli]

Όλοι αυτοί που σκοράρουν καλύτερα απο εμάς, έχουν μεταξύ τους επίσης τεράστιες διαφορές, τόσο στην οργάνωση, υποδομές, χρηματοδότηση, το επίπεδό ανάπτυξής τους. Mερικοί έχουν και ανάλογη χρηματοδότηση με εμάς.

Γερμανία που ανφέρεις, όσοι δάσκαλοι ξέρω, σκίζουν τα ρούχα τους για την δραματική κατάσταση που επικρατεί στο επάγγελμά τους στον βαθμό που το κάνεις κι εσύ.

Κακώς κείμενα που βλέπεις στην δουλειά σου, δεν είναι μόνο εκεί, έτσι λειτουργεί η χώρα γενικά, από την κορυφή ως τα νύχια. Τι είναι οργανωμένο καλά στην Ελλάδα, για να είναι και η παιδεία; Τι πόροι υπάρχουν στην Ελλάδα και πως κατανέμονται αυτοί; (παρεμπιπτόντως, στην παιδεία το 75% του προϋπολογισμού πάει σε μισθούς δασκάλων. Αυτό, δεν συμβαίνει σε καμιά άλλη χώρα).

Εγώ φίλε ξέρεις τι έχω βαρεθεί; Να με στέλνουν σε κάποιο σχολείο και να μην ξέρω τι θα συναντήσω από άποψη εξοπλισμού.
Έχω βαρεθεί, για παράδειγμα, να ψάχνω όργανα φυσικής (δε σου μιλάω καν για εργαστήριο φυσικής) και να μην έχει κανένα σχολείο ή να είναι στα μαύρα τους τα χάλια. Παλιατζούρες, σπασμένα, παραπεταμένα, ανεπαρκώς εξοπλισμένα.
Ψάχνω μόνη μου με λεφτά από την τσέπη μου να μαζέψω ό,τι μου χρειάζεται για να κάνω σωστά τη δουλειά μου, ώστε να μη βρίσκομαι προ εκπλήξεως. Έχω φτάσει στο σημείο πλέον να έχω το δικό μου "εργαστήρι φυσικής" στο σπίτι με πράγματα που χρειάζομαι.
Τυχαίνει κάποιες φορές (γιατί άνθρωποι είμαστε) να ανοίγω τελευταία στιγμή να δω τι έχω να διδάξω παρακάτω και να μου λείπει κάτι και να είναι κλειστά τα μαγαζιά και να κινώ γη και ουρανό για να βρω αυτό που θέλω.
Και κάθομαι και σκέφτομαι γιατί ρε γμτ να περνάω αυτό το μαρτύριο; Αυτή την αγωνία;
Το κράτος δεν είναι υποχρεωμένο να μου τα προσφέρει όλα αυτά, ώστε να είμαι κι εγώ άνετη ότι θα βρω στο σχολείο ό,τι μου χρειάζεται να κάνω τη δουλειά μου; Γιατί να έχω αυτό το άγχος;

Γιατί να έχω το άγχος αν θα έχει προτζέκτορα ή Η/Υ το σχολείο που θα πάω και σε τι κατάσταση θα είναι; Γιατί να έχω το άγχος μη χαλάσει κάτι, γιατί πού λεφτά για αντικατάσταση; Γιατί να έχω το άγχος, πότε θα έρθει ο ηλεκτρολόγος του δήμου να επισκευάσει κάτι και να αναγκάζομαι εγώ να κρέμομαι από τα ταβάνια για να επισκευάσω κάτι μέχρι να έρθει ο ειδικός; Γιατί αλλιώς πώς θα κάνω μάθημα;
Γιατί να κάθομαι ώρες στον σκρουτζ να ψάχνω να αγοράσω τον προσωπικό μου προτζέκτορα για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο; Γιατί θα πρέπει να είμαι ο επαίτης του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων να μου αγοράσει κάτι για την τάξη μου για να μπορέσω να κάνω το μάθημά μου;

Γιατί να έχω το άγχος αν το σχολείο θα έχει γυμναστήριο, αίθουσα εκδηλώσεων, ευρύχωρες αίθουσες (και όχι αίθουσες κλουβιά) για να κάνω όλα όσα θέλω;

Και πόσα άλλα γιατί...