Admin έγραψε:pluton έγραψε: έγινε υπασπιστής του πρώτου Έλληνα Βασιλιά.
Του ποιου;
Έγινε κι ο Όττο Ελληνας;
Θα μου πεις εδώ ο κάθε Αλβανός κι ο κάθε Τούρκος παριστάνει τον απογονο του Περικλή, γιατί όχι και ο Οττο;
ο Όττο στο τέλος αγάπησε την Ελλάδα

Θάνατος του Όθωνος
…. Εν τούτοις ο βασιελύς Όθων, όστις εφαίνετο ησύχως και πράως φέρον την μετατροπήν… κατετήκετο ουχ΄ήττον υπό νόσου ανιάτου, της νοσταλγίας. Μόνον το άρωμα του θύμου των Αθηνών ηδύνατο να φέρη αυτώ την ίασιν, αλλά και μικρά αφορμή συγκινήσεως να καταστρέψη την ζωήν αυτού. Ευπαθές έχων το σώμα και ηθικώς πάσχων, ημέραν τινάν εκδραμών εις πλησίον χωρίον συνήντησε γραίαν χωρικήν, ήτις εζήτησεν ελεημοσύνην υπέρ της θυγατρός της, ασθενούσης και κατακειμένης εν καλύβη. Ενδίδων ο Βασιελεύς εις αίσθημα φιλανθρωπίας μετέβη να επισκεφθή την πάσχουσαν. Η αγαθοεργός καρδία ηττήθη υπό της αγαθοεργίας. Ο Βασιλεύς εμολύνθη εκ του νοσήματος της ιλαράς και επέστρεψεν εις Βαμβέργην πυρέσσων. Οι ιατροί, και ιδίως ο Ρέζερ διέταξαν αφαίμαξιν διαγνώσαντες πνευμονίαν. Μετά τρεις ημέρας εφάνησαν τα σημεία της νόσου, ότε πλεόν η επιστήμη ηδυνάτει να φέρη θεραπείαν, και επήλθεν ο θάνατος τη 14 Ιουλίου 1867.
Η ψυχή του απέπτη με την ελληνικήν φωνήν, μεθ΄ης απεχαιρέτισεν ονομαστί ένα έκαστον των παρόντων και ενετείλατο να δώσωσι τον τελευταίον αποχαιρετισμόν του και εις τους απόντας, όσοι έμειναν πιστοί και αφωσιωμένοι ονομάσας αυτούς.
Κατ΄εντολήν του ενεταφιάσθη φέρων την ελληνικήν φουστανέλλαν, ήτις ήτο η αχώριστος συντροφός των ευτυχών αυτού ημερών.
Κείμενο από το βιβλίο της Σωτηρίας Αλιμπέρτη: Αμαλία, Βασίλισσα της Ελλάδος
Έν τω μεταξύ η μελαγχολική ζωή της Βαμβέργης είχεν επιδράσει ισχυρότατα επί της ψυχής του Όθωνος. Η μόνωσις και η αγωνία των μακρόθεν αναγγελομένων τον κατέβαλλε πλειότερον από ημέρας εις ημέραν οι δε ιατροί, θέλοντες να του αφαιρέσουν πάσαν αφορμήν συγκινήσεως τον διέταξαν ν΄αφήση την εθνικήν στολήν ήν έφερε και να προτιμήση την συνήθη της Βαυαρίας.
Αλλά ψυχικώς ο Όθων ήτο νεκρός πλέον. Από τας αρχάς Ιουνίου του 1867 η κατάστασις του ήρχισε να επιδεινούται.
Το εσπέρας της 10 Ιουλίου οι ιατροί συνέστησαν εις την αυλήν να αφήση τον βασιλέαν να μεταλάβη των αχράντων μυστηρίων. Ο Όθων ατάραχος εζήτησε να εξομολογηθή και όταν εξεπλήρωσε και το καθήκον αυτό είπε:
– Ας κάμωμεν τώρα πάτερ μου, την προσευχήν μας όπως την εκάμναμεν «εκεί κάτω».
Και είπεν ελληνηστί το «Πάτερ ημών» με το οποίον και εξεψύχησε προς την πρωίαν της 14 Ιουλίου.(παλαιό ημερολόγιο) . Εκηδεύθη δε ο βασιλεύς εις το Μόναχον, φέρων την εθνικήν ελληνικήν στολήν.
Κείμενο από το βιβλίο του Γ. Τσοκόπουλου: Η βασίλισσα Αμαλία.
-«Καλοκαίρι του 1867, μέσα Ιουλίου. Ο Όθων επισκέπτεται ένα χωριό έξω από το Μπάμπεργκ. Έχει ξεσπάσει επιδημία ιλαράς και ο Όθων θυμάται ανάλογες περιπτώσεις επιδημιών στην Ελλάδα. Επιστρέφοντας στο Μπάμπεργκ εμφανίζει βαριά συμπτώματα εξανθηματικής νόσου» ασυνήθους μορφής». Στην αρχή οι γιατροί νομίζουν ότι προσεβλήθη από ιλαρά. Τελικά αποδεικνύεται ότι πρόκειται για ερυσίπελας. (1)
Η κατάστασή του επιδεινώνεται ραγδαίως, με υψηλό πυρετό και παραληρήματα. Φωνάζει δυνατά: » Έλληνες, μην ασχολείσθε με κινήματα, να υποστηρίξουμε τον βασιλέα Γεώργιο να μην χάσουμε την Κρήτη!
Σε μία αναλαμπή διακρίνει την Αμαλία που κλαίει δίπλα του. Για να την παρηγορήσει, της λέει: «Αμαλία, μη λυπείσαι, δεν αποθνήσκω. Αλλ΄εάν αποθάνω, να με ενδύσετε το ελληνικό φόρεμα και να θέσητε επί της νεκρικής μου κλίνης την ελληνικήν σπάθην…»
Καθώς πλησιάζει το τέλος, όλο και περισσότερο σκέπτεται τη χώρα που αγάπησε. Ζητάει από τον υπασπιστή του Δράκο να του φορέσουν τη στολή με την φουστανέλα. Θέλει με αυτήν να πεθάνει και να ταφεί…
Τώρα ο Όθων τρέμει. Ανασηκώνεται λίγο στο μαξιλάρι του και ψιθυρίζει: «Ελλάς μου, Ελλάς μου, γλυκιά μου Ελλάς…»
Σπεύδει ένας καθολικός παπάς να του διαβάσει την τελευταία ευχή, κι αρχίζει να τη διαβάζει στα γερμανικά. Ο Όθων, με αγωνία, τον προλαβαίνει και του λέει: «Ελληνιστί, σας παρακαλώ, ελληνιστί….» Και σβήνει…
Η σορός του ενταφιάστηκε απέναντι από τα ανάκτορα του Μονάχου, σε μια μικρή εκκλησία, την Theatinerkirche. Στο Εθνικό Μουσείο του Μονάχου υπάρχουν πολλά αντικείμενα του Όθωνος, ακόμα και φουστανέλες, καθώς και ενδυμασίες της Αμαλίας.
Τον Μάιο του 1875, οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της, απέθανε και η Αμαλία, σε ηλικία μόλις 57 ετών. Ο Όθων είχε αποβιώσει ακόμη νεότερος, στα 52 του.
(1) Τον παλιό καιρό η λοιμώδης αυτή νόσος με τα μεγάλα ερυθήματα, κυρίως στα άκρα, εθεωρείτο θανατηφόρος. Οφειλόταν σε στρεπτόκοκκο.
Κείμενο από το βιβλίο του Αλέξανδρου Ζαούση: Αμαλία και Όθων.
Σημείωση: Ο Ε. Θωμόπουλος στο δικό του αφιέρωμα για τον Όθωνα και την Αμαλία αναφέρει πως η άρρωστη ήταν μια φτωχή Ελληνίδα της παροικίας.
Εντάξει ήταν βλαξ και ανίκανος αλλά φαίνεται ότι αγάπησε την Ελλάδα.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».