Σκοπεύετε να κάνετε παιδί μέσα στα επόμενα χρόνια? (όσοι δεν έχουν ήδη)

[BaKXOS_Lysios]

Για να μπορέσουν να σπείρουν οι θεσμοί, και εν προκειμένω το σχολείο, θα πρέπει το χωράφι να είναι εύφορο. Να δέχεται δλδ τον σπόρο.
Στις περισσότερες περιπτώσεις το παράδειγμα που ανέφερες οδηγεί μάλλον σε μια συγκρουσιακή "αναμέτρηση" με σαφή υπερίσχυση των γονέων η οποία ενισχύει περισσότερο την ήδη προβληματική συμπεριφορά του παιδιού τους.
Για να έχουμε επιτυχή αποτελέσματα θα πρέπει να υπάρχει συμπόρευση, συνεργασία και εμπιστοσύνη.

Όχι πολύ ρομαντικά μου ακούγονται αυτά. Είναι απλό: έκανες παιδιά πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες που συνεπάγονται απο την ένταξή τους στους θεσμούς και στην κοινωνία. Αν δεν μπορείς να το κάνεις και δεν είσαι άξιος πήγαινε να μάθεις, κι αν δεν μπορείς ούτε τότε άστα στην πολιτεία. (Στην γερμανία έχω ακούσει όταν ένα παιδί παραφέρεται και δυσκολεύει το μάθημα, καλούν τους γονείς του να το πάρουν σπίτι και να το μάθουν τρόπους. Υπογράφω.)

[Προέλλην]

Τα παιδιά θα επεμβούν πως, πού και τι;

Στην μαλακία, την αδιαφορία, την απερισκεψία: χρειάστηκε να καλέσουμε 3 φορές (με σειρά εμφάνισης) 2 νοσοκόμες, 1 γιατρός για να αντιληφθούν τελικά ότι ο καθετήρας δεν είχε μπει σωστά κι ο ασθενής είχε δίκιο που δυσανασχετούσε... Η μηχανή συσκευή οξυγόνου πήρε 4 τα χαράματα φωτιά κι αν δεν ήταν κάποιος εκεί προφανώς οι νοσοκόμες θα το αντιλαμβάνονταν αργά με τον ασθενή να έχει βρει μαρτυρικό θάνατο. Μην το ψάχνεις... Σε έναν άνθρωπο ανύμπορο χρειάζεται να είναι απο πάνω τους κάποιος διαρκώς.

Όχι ακριβώς. Σε κάθε σοβαρό κράτος-κοινωνία, για τους ασθενείς υπάρχουν 1-2 ώρες επισκεπτήριο, όπου οι συγγενείς απλά μπαίνουν, λένε καμιά κουβέντα συμπαράστασης, και αποχωρούν.
Τόσο η φροντίδα των ασθενών είναι δουλειά του νοσοκομείου, όσο και ένα τουρλουμπούκι να κυκλοφορεί νυχθημερόν σε θαλάμους και διαδρόμους με τσιγάρα και καφέδες, πηγαδάκια συγγενών, δρά αντι-υγειονομικά. Πρόκειται για απίστευτο κατσιβελαριό.

Κατά τα άλλα, αυτά που περιγράφεις αποτυπώνουν την εγκληματική αδιαφορία των νοσηλευτών, την οποία επιβεβαιώνω απο αντίστοιχες προσωπικές μου εμπειρίες. Ναι, είναι φορτωμένοι με δουλειά, αλλά πάντα θα βρείς μια μικρή μειοψηφία που κάνει σωστά και υπεύθυνα την δουλειά της, και την πλειοψηφία που κάνει ότι περιγράφεις, αλλά παράλληλα έχει χρόνο για κουτσομπολιό στο κινητό και στους διαδρόμους, φλερτ με γιατρούς μπας και πιάσουν τον καλό τον γαμπρό, κλπ. Δεν είναι μλκς όσοι ελάχιστοι νοσηλευτές κάνουν την δουλειά τους, απλά οι άλλοι είναι αλήτες.

Ευτυχώς, με τον ΑΓΙΟ ΚΟΒΙΤ, αυτά αλλάξαν αρκετά. Τουλάχιστον όσο υπήρχε ο φόβος του, τα ΕΛ νοσοκομεία τηρούσαν επισκεπτήρια κλπ. Τώρα, πιθανώς να έχουν πάλι υποτροπή.

[BaKXOS_Lysios]

Όχι ακριβώς. Σε κάθε σοβαρό κράτος-κοινωνία, για τους ασθενείς υπάρχουν 1-2 ώρες επισκεπτήριο, όπου οι συγγενείς απλά μπαίνουν, λένε καμιά κουβέντα συμπαράστασης, και αποχωρούν.

Σε σοβαρές περιπτώσεις υπάρχει η δυνατότητα να είναι κάποιος επι 24ωρου βάσεως («αποκλειστική» ή κάποιος συγγενής). Με τον κοβιντ δεν επιτρεπόταν αλλά επανήλθε. Ναι σίγουρα υπάρχει πολλή ανευθυνότητα αλλά σίγουρα όσο καλοί και υπεύθυνοι κι αν είναι οι νοσοκόμοι δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα πάνω απο όλους τους ασθενείς ανα πάσα στιγμή. Και κάποιοι άνθρωποι το χρειάζονται αυτό. Δυστυχώς δεν υπάρχει και η επιλογή της ευθανασίας όπου κάποιοι άνθρωποι σίγουρα θα ήθελαν να ξεμπερδεύουν απο τα μαρτύριά τους.

[Προέλλην]

Όχι ακριβώς. Σε κάθε σοβαρό κράτος-κοινωνία, για τους ασθενείς υπάρχουν 1-2 ώρες επισκεπτήριο, όπου οι συγγενείς απλά μπαίνουν, λένε καμιά κουβέντα συμπαράστασης, και αποχωρούν.

Σε σοβαρές περιπτώσεις υπάρχει η δυνατότητα να είναι κάποιος επι 24ωρου βάσεως («αποκλειστική» ή κάποιος συγγενής). Με τον κοβιντ δεν επιτρεπόταν αλλά επανήλθε. Ναι σίγουρα υπάρχει πολλή ανευθυνότητα αλλά σίγουρα όσο καλοί και υπεύθυνοι κι αν είναι οι νοσοκόμοι δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα πάνω απο όλους τους ασθενείς ανα πάσα στιγμή. Και κάποιοι άνθρωποι το χρειάζονται αυτό. Δυστυχώς δεν υπάρχει και η επιλογή της ευθανασίας όπου κάποιοι άνθρωποι σίγουρα θα ήθελαν να ξεμπερδεύουν απο τα μαρτύριά τους.

Ρε συ, αυτά είναι λυμένα θέματα, δεν υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία για αυτή την ανθυγιεινή τριτοκοσμική κατάσταση.

Όποιος έχει πάνω απο ένα εισόδημα (αυτός ή η οικογένειά του), αναγκάζεται να πληρώσει νόμιμη αποκλειστική (χωρίς να ρωτάει το κράτος, αν δεν τα πληρώσουν, απλά τους τα χρεώνει στην εφορία. Αν δεν πληρώσουν, κατασχέσεις σπίτια και τα συναφή). Για τους απόρους, αναλαμβάνουν οι κανονικοί νοσοκόμοι ή πληρώνει το κράτος αποκλειστική.
Δεν γίνεται να κανονικοποιούμε και να δικαιολογούμε την ανωμαλία.

Επίσης, αν κάποιοι νιώθουν ότι δεν κάνουν για νοσοκόμοι, μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Το ΕΣΥ, όπως κάνουν και άλλα συστήματα υγείας, μπορεί να φέρει ή να εκπαιδεύσει νοσηλευτές και αποκλειστικούς απο άλλες χώρες που θα κάνουν και κωλοτούμπες.

[BaKXOS_Lysios]

Ρε συ, αυτά είναι λυμένα θέματα,

που ακριβώς;...

[Προέλλην]

Ρε συ, αυτά είναι λυμένα θέματα,

που ακριβώς;...

Σε όλες τις κανονικές χώρες, όπου ο κόσμος πληρώνει φόρους, κλπ.

[Ραν ταν πλαν]

Μια χαρά είναι τα παιδιά όταν υπάρχει γιαγιά πρόθυμη να τα νταντέψει μικρά και σαν ενήλικες έχουν αποκατασταθεί επαγγελματικά από τα 18-19 τους χρόνια.

[BaKXOS_Lysios]

Τα ευτυχή σενάρια είναι τρία. Φεύγεις στα ξαφνικά όσο μπορείς ακόμη μόνος σου, έχεις παιδιά που θα σε σηκώσουν δίκην σταυρού μέχρι τέλους, έχεις σύνταξη 2000-3000 ευρώ και μπαίνεις σε ιδιωτικό γηροκομείο πολυτελείας με εποπτικές ρήτρες δικηγόρων κλπ.

4. Οποτεδήποτε έρθεις αντιμέτωπος με την ανυμπόρια και η ευζωία σου εξαρτάται ολοκληρωτικά από τα χέρια τρίτων, (πρέπει να) έχεις το δικαίωμα να ζητήσεις μια απαλλαγή από το βασανισμό σου δια της ευθανασίας.

[BaKXOS_Lysios]

έχουν αποκατασταθεί επαγγελματικά από τα 18-19 τους χρόνια.

[Λαχουρένιος]

Βασικά χρειάζεται να είναι και οι δύο ώριμοι ενήλικες με τη διάθεση να κάνουν λίγο στην άκρη το εγώ τους και την ατομική τους ευημερία.

Σαφώς, αλλά κάτι τέτοιο σπανίζει και αν έβρισκα έναν τέτοιο άνθρωπο τότε μάλλον θα ήθελα να είμαι και μαζί του.

Σε ανθρώπους ολοκληρωμένους με πλήρη σοσιαλιστική συνείδηση δεν είναι δύσκολο να καταλάβουν ότι η απόκτηση παιδιών δεν είναι παρά μια πράξη προς την κοινωνία (δεν είναι τα παιδιά τα δικά τους κάτι παραπάνω από των άλλων, ούτε έχουν να κάνουν με τα συναισθηματικά - ερωτικά οράματα και οπτασίες τους).

Ντάξει το πολιτικοποιείς τώρα, δεν το βλέπω έτσι.

Τα γεράματα όσο υπάρχουν εν ζωή και οι δύο δεν είναι και τόσο πρόβλημα. (Δεδομένου ότι ο ένας μπορεί -ειναι ικανός - να βοηθάει τον άλλον). Το πρόβλημα πιο πολύ είναι ότι κάποια στιγμή ο ένας θα πρέπει να την κάνει πιο μπροστά απ' τον άλλον... Ωστόσο και πάλι δεν βρίσκω ηθική και λογική τη στάση ότι πρέπει να κάνεις παιδιά για τα γεράματα σου. Δεν είναι σωστό ηθικά.

Ούτε και γω, και δεν μπορώ να μπω σε ένα τέτοιο λουκί ενώ δεν μου εγγυάται κανείς αν θα πεθάνω στα βαθιά γεράματα (και όχι πχ στα 50 ή αύριο) ή ακόμα περισσότερο αν τα παιδιά ασχοληθούν μαζί μου. Αν δεν σου αρέσουν τα παιδιά τότε είναι μαρτύριο να είσαι γονιός.