Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΒΟΥΔΙΣΜΟΥ

[tanipteros]

και ο Παράδεισος έξω από τον χρόνο και μετά τον θάνατο είναι αυτά που λες κάλλιστα στρέφονται εναντίον του χριστιανισμού και οποιασδήποτε θρησκείας πιστεύει στην ζωή μετά τον θάνατο....

οπότε πάλι απέτυχες στην συκοφάντηση.

[tanipteros]

όταν σβήσει κάθε επιθυμία για αυτόν τον κόσμο, τότε ο ασκητής μένει με το αιώνιο στοιχείο του, τον αιώνιο Νου

Η ψυχή του ανθρώπου μετέχει στην αιωνιότητα μέσω του Νου που είναι αίωνιος και θείος.
Όταν πάψεις να επιθυμείς χρήματα, γυναίκες, οικογένεια, παιδιά, υλικά αγαθά και ότι σου δίνει ο υλικός κόσμος σβήνει η φλόγα της επιθυμίας.

Και απομένεις σκέτος Νους. Η ψυχή σου έχει εξαγνιστεί και έχει απορρίψει την πολυπλοκότητα.
Όταν δεν έχεις τίποτα τα έχεις όλα και σε κυριεύει ένα αίσθημα χαράς και ευδαιμόνίας.

Αυτό που κυριαρχεί πάνω σου δεν είναι η κτίση και η απώλεια αλλά η αιωνιότητα του Νου. Είσαι σκέτος ατόφιος αθάνατος Νους.
Χωρίς σχήμα, χωρίς μορφή, ασώματος χωρίς επιθυμία να αλλάξεις.

Τότε είναι που είσαι αθάνατος. Έχεις κατακτίσει την αμεταβλησία στην φύση σου. Μένεις και παραμένεις αθάνατος και ευδαίμων.
Ζεις στην αιώνια χαρά της ζωής που δεν τελειώνει ποτέ.

Αυτός είναι ο Παράδεισος αυτή είναι η Νιρβάνα. Έχεις γεμίσει χαρά και ευδαιμονία και έχεις απαλλαγεί από την Σαμσάρα τον μεταβαλλόμενο κόσμο του Γίγνεσθαι.

Έχεις περάσει στο Είναι και στην αιώνια ζωή. Πλέον μπορείς να κάνεις ότι θέλεις από τις αγαθές πράξεις που έχεις μάθει χωρίς να υπάρχει αντίδραση και κάρμα. Έχεις κερδίσει την αθανασία και την αγαθότητα και εσύ όπως και τόσα άλλα πλάσματα πριν από σένα.

Αυτός είναι ο Παράδεισος. Αυτή είναι η Νιρβάνα η αληθινή αιώνια ευδαιμονική ζωή σαν πνεύμα ελεύθερο μακριά από τον θάνατο.

[tanipteros]

οπότε όπως βλέπεις φίλτατε Χρίστο Ελ ... ο Βουδδισμός είναι μια άλλη φιλοσοφία που οδηγεί την ανθρώπινη ψυχή στο αιώνιο και θείο και ευδαιμονικό.

Για αυτό το Ντάρμα (η Βουδδιστική διδασκαλία) ονομάζεται αντίδοτο του θανάτου.

Φίλε Χρίστο Ελ η εξωτερική σου παρατήρηση να βλέπεις του Βουδδιστές ακίνητους σε διαλογισμό σε έκανε να σκεφτείς ότι αυτό οδηγεί στην αφάνια και στον θάνατο.

Όπως όμως σου είχα εξηγήσει είναι τεχνική αταραξίας. Και εντός της γαλήνης και της αταραξίας μένεις μόνος σου με τον Νου σου χωρίς νοητικά αντικείμενα. Ο Νους μη έχοντας να στραφεί προς μια επιθυμία και να αποκτήσει κάτι στρέφεται εντός του και ανακαλύπτει την ευδαιμονία και την αιώνια ζωή.

Η τεχνική του διαλογισμού είναι ύψιστη τεχνική διότι αυτό ακριβώς καλείσαι να κάνεις την ώρα του θανάτου ώστε να αποφύγεις τα μεταθανάτια οράματα και τα πεδία της Σαμσάρα.

Αποφεύγοντας αυτά δεν ξαναγενιέσαι και δεν ξαναπεθαίνεις. Τι γίνεσαι; Μένεις στην ίδια κατάσταση αιωνίως. Χαρούμενος και αθάνατος.

Αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας ζωής. Όσοι ασκούνται σε διαλογισμό ξέρουν τι θα κάνουν την ώρα του θανάτου.
Ο διαλογισμός είναι άσκηση για την ώρα του θανάτου και την μεταθάνατο ζωή που σε οδηγεί στην αιώνια ζωή.

[Χρίστος Έλ]

και ο Παράδεισος έξω από τον χρόνο και μετά τον θάνατο είναι αυτά που λες κάλλιστα στρέφονται εναντίον του χριστιανισμού και οποιασδήποτε θρησκείας πιστεύει στην ζωή μετά τον θάνατο....
.

Αν είναι έξω από τον χρόνο, τότε δεν κινείται τίποτα στον Παράδεισο. Ο Αδάμ και η Εύα βαδίζανε και τρώγανε φρούτα στον Κήπο της Εδέμ.

Ποιος Νους; Αν ισχύουν αυτά που γράφεις από κάτω, να μείνεις μόνο με το πνευματικό Είναι σου χωρίς επιθυμίες και έξω από τον κόσμο του χρόνου, τότε δεν θα υπάρχει τίποτε γύρω σου να σκεφτείς με τον Νου. Θα είσαι μόνο εσύ.

Και δεν θα μπορείς να <<κάνεις>> κάτι. Οι πράξεις ανήκουν στον κόσμο του γίγνεσθαι. Αυτό είναι αντίφαση.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο του γίγνεσθαι και όσο ήταν κάτω από την προστασία Του τίποτε δεν γερνούσε. Όταν ο άνθρωπος αποφάσισε να διαχειριστεί μόνος του τον κόσμο του Θεού και να γίνει ο ίδιος θεός, τότε άρχισε η γήρανση και ο θάνατος, αφού ο Θεός απομακρύνθηκε.

Κόσμος του γίγνεσθαι δεν σημαίνει απαραίτητα φθορά και γήρανση. Το να επιθυμείς δεν είναι κακό, αρκεί να μην προσκολληθείς στην ύλη σε υπερβολικό βαθμό.

Ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο για να τον χαίρεται ο άνθρωπος και για να Τον δοξάζουν. Ο άνθρωπος φταίει που έγινε έτσι ο κόσμος, δεν φταίει ο Θεός.

[tanipteros]

Αυτές είναι οι διαφορές Βουδδισμού Χριστιανισμού. Αν θέλεις να μείνεις στο χονδροειδή υλαίο κόσμο δεν θα γίνεις ποτέ πνεύμα, δεν θα δεις ποτέ παράδεισο και συνέχεια θα γεννιέσαι και θα πεθαίνεις..... Αν το θέλεις κάτι τέτοιο δική σου η επιλογή.

[tanipteros]

Ο Αδάμ και η Εύα είναι ένας μύθος το ότι τρώγανε φρούτα δεν το λέει πουθενά στις γραφές. Αλλά και έτσι να ήταν είναι μυθική απεικόνιση. Πρέπει να μπορείς να ξεχωρίζεις τον μύθο από την πραγματικότητα.

Επίσης όσοι πιστεύουν στην μυθιστορία του Αδάμ και της Εύας προσδιορίζουν τον Παράδεισο κοντά στο Εριντού. Αν ονειρο σου είναι να πας να μείνεις εκεί ..... δικό σου θέμα. Οι πλειονότητα των Χριστιανών σκέφτεται τον Παράδεισο μετά θάνατον όσο ο άνθρωπος είναι σκέτη ψυχή και δεν έχει σώμα. Πρόκειται με άλλα λόγια για πνευματικό τόπο και όχι για φυσικό.

Το να πιστεύεις τους μύθους αυτολεξεί δείχνει χαμηλή ικανότητα κατανόησης των γραφών.

[Χρίστος Έλ]

Χονδροειδή τον λέτε εσείς. Δεν είσαι υλιστής αν σου αρέσει ο κόσμος. Η υπερβολική προσκόλληση είναι υλισμός.

Και η ύλη χρειάζεται. Το πνεύμα χωρίς ύλη δεν έχει παιχνίδι και είναι εντελώς στατικό και ανενεργό.

Ο παράδεισος που φαντάζεσαι έχει κίνηση; Γιατί όλες οι πράξεις γίνονται μέσα στα πλαίσια του Χρόνου. Αν όλα είναι αγαλμάτινα και στήλη άλατος σαν την γυναίκα του Λωτ, τί σόι παράδεισος είναι, χωρίς πνοή και χαρές;

Που λέει ότι η ιστορία του παραδείσου είναι μεταφορική; Ο άνθρωπος από την φύση τρώει, που είναι το περίεργο;
Η Αποκάλυψη έχει συμβολισμούς, όχι η ιστορία της Γένεσης.

Είναι τρομερή η ιστορία της Γένεσης, γιατί εδώ μιλάμε για το αμάρτημα που στέλνει όλη την ανθρωπότητα στον θάνατο. Δηλαδή την θέληση του ανθρώπου να γίνει θεός τρομάρα του, μακρυά από τον μπαμπά.

Και εσείς σαν τον εβραίο φρόυδ μισείτε τον μπαμπά. Οι περισσότεροι που δεν τα πηγαίνανε καλά με τον μπαμπά, γίνανε <<άθεοι>>.

Ο Βουδισμός απαρνείται γονείς, φίλους, τα πάντα τα θεωρεί προσκόλληση.

[tanipteros]

το αιώνιο είναι αναγκαστηκά εκτός χρόνου. ότι ειναι εντός χρόνου μεταβάλεται και πεθαίνει έχει ένα τέλος.

Σε όλες τις θρησκείες αναγκαστηκά για να είναι ο θεός αιώνιος είναι εκτός χρόνου το ίδιο και Παράδεισος, Νιρβάνα κτλ....

Ο Βουδδισμός απορρίπτει την θνητή φύση θέλει όλοι οι άνθρωποι και οι φίλοι και οι συγγενείς να βρεθούν πάλι πίσω στην Νιρβάνα δλδ στην αιώνια ζωή...

[tanipteros]

η θνητή ζωή έχει κίνηση το ίδιο και η αιωνια ζωή. Την κίνηση την δίνει η ζωή όχι ο χρόνος. Ο χρόνος δίνει την φθαρτή μεταβολή δλδ τον θάνατο.

Για να ζήσεις οποιαδήποτε αιώνια ζωή σε οποιαδήποτε θρησκεία πρέπει να βγεις εκτός χρόνου. Και πρέπει να απαρνηθείς οποιονδήποτε δεσμό εντός χρόνου και φίλους και οικογένεια και συγγενείς και χαρές της Σαμσάρα κτλ διότι όλα αυτά υπάρχουν και στην αιώνια ζωή χωρίς να πεθαίνεις... είναι τόσο απλό. Επιλέγεις το καλύτερο.

[tanipteros]

Και εσείς σαν τον εβραίο φρόυδ μισείτε τον μπαμπά. Οι περισσότεροι που δεν τα πηγαίνανε καλά με τον μπαμπά, γίνανε <<άθεοι>>.

Δεν υπάρχει μίσος αλλά απέχθεια προς τον θνητό βασιλιά Ιευώ ο οποίος θεοποιηθηκε και έγινε ένας θεός δυνάστης χωρίς αγάπη για το παραμικρό.

Σε όλες τις παγανιστικές θρησκείες της εποχής της Γεννέσαιως ο άνθρωπος θεωρείται εικόνα του θεού και όμοιος του και έτσι έχει την κατά χάρη θέωση. Ο Ιευώ επειδή ήταν μονάρχης αρχιιερέας βασιλιάς δεν ήθελε άλλο πλην τον ίδιο να κατέχει την θέση του Θεού-αρχιιερέα. Και έτσι για να παραμείνει στην θέση αυτή σκότωνε και καταριόταν.

Που είναι το κακό ο Αδάμ και η Εύα να γίνουν θεοί σαν τον Γιαχβέ (Ιευώ). Δεν υπάρχει κανένα κακό.
Υπάρχει μόνο ζήλεια του Ιευώ και θανατηφόρο μίσος σε όποιον πάει να του πάρει την θέση όπως αυτός το βλέπει.

Αν ο ο Αδάμ και η Εύα γινόντουσαν θεοί δλδ προλάβαιναν και τρώγαν και από το δένδρο της αθανασίας τότε θα ήταν αθάνατοι σαν τον Θεό.

Αλλά υπάρχει και το άλλο. Ο Ιευώ είναι θνητός βασιλιάς αρχιιερέας πάνω από αυτό υπάρχει άλλος Θεός. Ο ίδιος όμως πέρασε στην σφαίρα του μύθου και θεοποιήθηκε.

Γιατί λοιπόν να πιστεύουμε έναν θνητό ζηλειάρη χωρίς καμία αρετή. Ο Ιευώ ήταν Ελοχίμ δλδ όπως λέει ο Ερρένειος ο Βύβλιος ακόλουθος του Ήλου (Κρόνου).

Εκείνη την εποχή οι Έλληνες ήταν σε πόλεμο με τον Ήλο και τους ακολούθους του. Γιατί να υποστηρίξουμε τον Κρόνο και τους Ελοχίμ και τον Ιευώ και όχι τον Δία και τους Ολύμπιους.

Άλλωστε η ιστορία αναφέρει ότι νίκησαν οι ολύμπιοι τους δυνάστες Κρόνιους.

Όπως βλέπεις όποιος αρνήτε τον Γιαχβέ δλδ τον Ελοχίμ Ιευώ έχει κάποιους καλούς λόγους.
Πρώτον δεν ήταν Θεός αλλά βασιλιάς - ιερέας
Δεύτερον ήταν δυνάστης σατράπης και ζηλειάρης.

Δεν υπάρχει λόγος να θαυμάζεις έναν τέτοιο άνθρωπο και να τον έχεις για Θεό.

Ο Ιησούς ήταν υιός αληθινού Θεού μάλλον του Δία μιας και η μητέρα του η Παναγία ήταν ακόλουθος της θεάς Άρτεμης και επονομαζόταν "Παρθένος".

Ο Ιουδαισμός αναμείχθηκε με τον Ιησού τον υιό του Διός και της Παρθένου Μαρίας της θεάς Αρτέμιδος και απέκτησε την αγάπη και την συγχώρεση του Διός. Ο Γιαχβέ και οι κατάρες του ακυρώθηκαν από τον Ιησού τον υιό του Δία.

Αυτή είναι μέσες άκρες η αληθινή ιστορία του τι έγινε. Δεν υπάρχει χώρος για τον Ιευώ.