Η γενοκτονία των Αλβανών του Ναυπλίου και του Άργους

[pluton]

Θα νομίσει κανείς ότι η δολιότητα αυτή των τούρκων και συγκεκριμένα του Χασάν Τζαζαερλής Μαντάλογλου στο Ναύπλιο για να πληρώσει στους Αλβανούς αυτά που ζητούσαν για μισθούς, ότι είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. ΟΧΙ.

Δείτε πως πλήρωσαν οι τούρκου τις υπηρεσίες των τουρκαλβανών μετά το τέλος της Επανάστασης του 1821.

Οι Αλβανοί πολέμησαν υπό τις διαταγές των τούρκων κατά της Ελληνικής Επανάστασης, με οπλίτες αλλά και με αρχηγούς.

Είναι γεγονός ότι οι Αλβανοί αποτέλεσαν τον στρατιωτικό βραχίωνα του Σουλτάνου κατά της Ελληνικής Επανάστασης και αν δεν ελάμβαναν μέρος ή αν ήταν ουδέτεροι, η Επανάσταση με μεγάλη άνεση θα επικρατούσε και στην Ήπειρο και την Θεσσαλία.

Φυσικά στον οκτάχρονο πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες συμμετείχαν και οι Τούρκοι και οι Αιγύπτιοι, αλλά το βάρος των επιχειρήσεων το σήκωσαν οι Αλβανοί, χαρακτηριστικό είναι ότι υπήρξαν φιλέλληνες από παντού ακόμα και τούρκοι φιλέλληνες αναφέρονται, το μόνο έθνος που δεν είχε φιλέλληνες ήταν οι Αλβανοί.

Τέλος πάντων, με την βοήθεια του Θεού ελευθερωθήκαμε, οι Αλβανοί δίκαιο ήταν να ζητήσουν αμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στον Σουλτάνο (κατά των Ελλήνων), φυσικά όσοι δεν άφησαν τα κόκκαλά από το λεπίδι των Ελλήνων, είχαν κάποιο κομπόδεμα από το πλιάτσικο που έκαναν.

Ο Σουλτάνος λοιπόν κάτω από τις πιέσεις των Αλβανών αποφάσισε να τελειώνει με τους μισθούς των τουρκαλβανών, ιδού τι γράφει ο Κ Άμαντος:

«Ο Μέγας Βεζύρης Ρεσίτ Πασάς κάλεσε στο Μοναστήρι της Πελαγονίας τους αρχηγούς των πολεμησάντων κατά της Ελλάδος Αλβανών δια να πληρώσεις εις αυτούς μισθούς και έξοδα. Προσήλθαν περίπου 400-500 φύλαρχοι και άλλοι Αλβανοί πρόκριτοι.

«Αφού τους υπεδέχθη ο Ρεσίτ καλώς και προσέφερεν εις αυτούς γεύμα, διέταξε κατά τινα παράταξιν του στρατού να τουφεκίσωσι τους θεώμενους Αλβανούς.

«Τοιαύτη περίπου ήτο πάντοτε η αμοιβή των Αλβανών δια τας υπηρεσίας προς τους Τούρκους».

Ανάλογο ήταν το τέλος του οπλαρχηγού Ταφήλ Μπουζ που ήταν στην υπηρεσία του Ομέρ Βρυώνη. Το 1932 ο Κιουταχής τον σκότωσε σε συνάντηση που είχαν.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ του Σ Ι ΚΑΡΓΑΚΟΥ εκδόσεις Ι ΣΙΔΕΡΗ
ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ του ΚΩΝ ΑΜΑΝΤΟΥ

Θεία δίκη

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Η πρώτη ελληνοτουρκική σύμπραξη εναντίον των Αλβανών έλαβε χώρα κατά το 14ο αιώνα στο χώρο της σημερινής Αλβανίας

Typical of the many short references to the Albanians in Byzantine chronicles is the following text by the Emperor John VI Cantacuzene (r. 1347-1355), whose 'History' covers the years 1320-1356. Here as in other texts, the Albanian tribes are described as wild and unruly nomads living in mountainous regions in the summer months and migrating to the lowlands in the winter months.

[…] A short time thereafter, it was reported by the governors of the western parts of the empire that the Albanians nomads from Balagrada (Berat) and Kanina, who are quick to rise to arms and are restless by nature, had violated the treaties with the emperor, attacking and pillaging the towns there in a savage manner. They had ventured to do the same thing earlier when a good number of the rabble banded together and pillaged the towns until the emperor despatched an army against them, forcing them to settle down and not to cause any further injustice to the inhabitants of the towns of the west. But when summer came, as soon as the emperor's army had been disbanded and the soldiers sent back home, they were no longer to be kept under control, and ravaged the towns there with their pillaging and open incursions. Now, many of them had banded together and wreaked great destruction upon Berat, Kanina, Kleisura (Këlcyra) and a fortress called Skreparion (Skrapar). After repeated attacks, they also took Timoros (Tomor), a fortress in the west of the country not far from Berat and entrenched themselves in it. For these reasons, the emperor resolved to lead a campaign against them. Since the Dux John, ruler of Acarnania, was already dead at this time, the emperor hurried to reach the west for he hoped to bring Acarnania under his control. During preparations, he thought it a good idea to bring in an auxiliary force of Turkish infantrymen from Ionia to put down the Albanians. Since the latter live in high and inaccessible mountain regions with numerous secret paths and hideouts, they cannot be overcome by horsemen, in particular since they take to the mountain peaks in the summer where, in view of the natural environment, even infantrymen have no easy task because the defendants can shoot at them from above. As such, he sent an emissary to Umur and requested an auxiliary force of infantrymen. Umur received the emperor's representatives with pleasure since he regarded it as an honour to do something for him, and sent the troops to Thessalonika right away. Soon thereafter, the emperor arrived there himself with his Roman forces, took the Turkish allies with him and marched through Thessaly against the Albanians. Ravaging their land, he advanced right through to Epidamnos (Durrës) and many Albanians were slain. When they received word of the advance of the emperor, assuming his army consisted of Roman cavalry alone, they took to the mountains and to their inaccessible regions, believing in this manner to have escaped annihilation. They were nonetheless attacked by light-armed Turkish forces and archers, who operate admirably in inaccessible regions, and were easily overcome, not only because they were unarmed, but also because they were thrown into a panic by the unexpected attack of the barbarians. Many Albanians were killed or taken prisoner. Those who managed to escape, left behind their wives, children and possessions, and took refuge in remote regions. The Turks enslaved their wives and children, although other members of their tribes, who maintained good relations with the emperor, managed to ransom some of them from the Turks.

After the Albanians were defeated, the emperor sent home his Turkish allies, who proceeded through Thessaly and Bottiaea to Thessalonika and sailed from there back to Ionia.

http://www.albanianhistory.net/1328_Can ... index.html

The relationship between John Kantakouzenos and the Aydın emir Umurbek (1334-48) was one of intimate friends. In 1336, in Albania, Aydın allies participated in Byzantine military campaigns for the first time. Andronikos III's campaign against the rebellious Albanians was successful and the winners took possession of rich booty. According to Kantakouzenos, the Greeks did not enslave the Albanians because they were Christians; they were unable, however, to prevent the allied Turks from seizing the Albanians as slaves.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Μετά το τέλος της μάχης ο Τζαζαερλής για λόγους τρομοκρατίας αλλά και σε ανάμνηση της νίκης του έστησε τρόπαιο ……… 5.000 κεφάλια Αλβανών κόπηκαν και γδάρθηκαν και μετά κτίστηκαν σε σχήμα πυραμίδας, αυτό ονομάστηκε ο Αρβανίτικος πύργος,

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Την άνοιξη του 1423, ο Τούρκος στρατηγός, επικεφαλής 25.000 ανδρών, εκπόρθησε το φρούριο του Ισθμού και βάδισε προς την καρδιά της Πελοποννήσου. Λίγο αργότερα, και ενώ ο τουρκικός στρατός περνούσε από ένα στενό και δύσβατο πέρασμα, δέχτηκε την επίθεση ελληνικών δυνάμεων, οι οποίες του προκάλεσαν μεγάλες απώλειες και αποκόμισαν πλούσια λάφυρα. Λίγο όμως πριν φτάσουν οι Τούρκοι στην Τρίπολη, υποχρεώθηκαν να πολεμήσουν και εναντίον των Αλβανών, οι οποίοι δεν ήθελαν τους Τούρκους κυρίαρχους της νέας πατρίδας τους. Στη μάχη που ακολούθησε οι Αλβανοί νικήθηκαν και πολλοί σκοτώθηκαν. Λέγεται μάλιστα ότι οι νικητές έφτιαξαν στη θέση που έγινε η μάχη, μια πυραμίδα από τα κρανία των νεκρών.

https://greek_greek.en-academic.com/236 ... αχάν_μπέης

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Η εξόντωση των Αλβανών μισθοφόρων της πύλης στο Μοναστήρι (1830)

Τώρα ό σουλτάνος μπορούσε νά υπολογίσει στήν αποτελεσματική δύναμη του τακτικού στρατού, του nizam cedit. Ή συγκρότησή του είχε προχωρήσει πολύ, τόσο μέσα στήν πρωτεύουσα, όσο καί σέ ορισμένες πό­λεις τής Ευρωπαϊκής Τουρκίας, όπως π.χ. στό Μοναστήρι (Βιτόλια). Τό θέαμα μάλιστα των εντυπωσιακών παρελάσεων καί γυμνασίων τοϋ στρατού αύτοΰ καί μέ άληθινά πυρά ήταν πρωτόφαντο καί άπό τά πιό αγαπητά γιά τό κοινό. ’Έτσι π.χ. ό περιηγητής V. Forwarder, πού βρίσκεται στήν Κωνσταντινούπολη στά 1827 άναφέρει ότι μεγάλο πλήθος θεατών, κυρίως γυναίκες, έτρεχαν προς τόν συνηθισμένο τόπο γυμνασίων τους, στον Ντολμά Μπαχτσέ. Τό θέαμα αυτό, μολονότι προκαλοϋσε τά δυσμενή σχόλια τών ήλικιωμένων πού μέ άγανάκτηση έβλεπαν τήν εισαγωγή νέων ήθών καί ξένων τρόπων έκγυμνάσεως τού στρατού, ικανοποιούσε γενικά τούς νέους καί τούς πλημμύ­ριζε μέ εθνική περηφάνεια καί φανατισμό.

Γιά μιά τέτοια ακριβώς επίδειξη έβγαλε έξω άπό τό Μοναστήρι ό Μεχμέτ Ρεσίτ πασάς τούς ’Αλβανούς αρχηγούς Άρσλάν μπέη, Καπλάν μπέη καί Βελίκο Γιάτζο, καθώς καί άλλους μικρότερους αρχηγούς μέ τούς άνδρες τους, πού τούς εΐχε προσκαλέσει στήν έδρα του, γιά νά τούς πληρώσει δή­ θεν τούς καθυστερημένους μισθούς πού διεκδικοΰσαν. Οί άνδρες όμως τού τουρκικού στρατού κάποια στιγμή, ΰστερ’ άπό σχετικό σύνθημα, έστρεψαν τά όπλα τους έναντίον τών ’Αλβανών καί τούς έξόντωσαν, έκτος άπό πολύ λίγους πού κατόρθωσαν νά διαφύγουν.

Στήν ανέκδοτη έκθεσή του τής 17ης Αύγούστου 1830 ό Αυστριακός πρόξενος Θεσσαλονίκης άφηγεΐται τά γεγονότα μέ βάση τις ειδήσεις πού περισυνέλεξε άπό τούς ταξιδιώτες διαφόρων καραβανιών καί άπό ιδιωτικές επιστολές. Ξαφνικά, όπως λέγει, ένα τμήμα τού τακτικού στρατού άρχισε τις ομοβροντίες μέ αληθινές σφαίρες έναντίον τών ’Αλβανών, πού —έκτος άπό δύο— έπεσαν όλοι, 800 συνολικά, νεκροί. Κατόπιν ό Μεχμέτ Ρεσίτ πα­σάς έστειλε έσπευσμένα ενα τάταρη (ταχυδρόμο) στον γιό του στά ’Ιωάννινα, γιά νά συλλάβει τρεις άλλους ’Αλβανούς άρχηγούς, τούς πανούργους καί δύσπιστους πού δέν είχαν παρουσιαστεί στο Μοναστήρι. Ό γιός του πραγ­ματικά τα κατάφερε νά τούς ξεγελάσει, να τούς φέρει κοντά του, νά τούς απομονώσει άπό τούς άκολούθους τους καί νά τούς άποκεφαλίσει. Οί άνδρες τους κατέφυγαν τότε σέ δύο γειτονικά σπίτια, γιά νά άμυνθοΰν, άλλά οί τα­κτικοί έβαλαν φωτιά σ’ αυτά καί τούς έκαψαν ζωντανούς.

https://ejournals.epublishing.ekt.gr/in ... 5748.pdf/0

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Κάστρο Ρούπελης (Αρκαδία)

Το κάστρο της Ρούπελης κατελήφθη από τους Τούρκους το 1458. Επικεφαλής της εκστρατείας των Οθωμανών στον Μοριά ήταν ο ίδιος ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής. Σύμφωνα με τον Χαλκοκονδύλη, ο Μωάμεθ αφού κυρίευσε κάποια κάστρα στην περιοχή Κορίνθου, όπως την Ταρσό, κατέβηκε προς την Αρκαδία, κυρίευσε το κάστρο της Ακριβής (που ταυτίζεται με την Άκοβα), μετά πήρε το κάστρο της Ρούπελης και συνέχισε προς την Τεγέα στα ανατολικά.
Ειδικά για τη Ρούπελη, τα καθέκαστα έχουν ως εξής:

Στη Ρούπελη είχε καταφύγει άμαχος πληθυσμός και υπερασπιστές από άλλα κάστρα όπως της Άκοβας όπου είχε γίνει σφαγή. Επίσης εκεί είχαν καταφύγει περίπου 20 Αλβανοί από το κάστρο της Ταρσού που ήρθαν εδώ όταν ο Μωάμεθ τους άφησε να φύγουν μετά την παράδοση της Ταρσού. Ο τουρκικός στρατός πολιόρκησε το φρούριο της Ρούπελης χωρίς αποτέλεσμα και με μεγάλες απώλειες (κάτι που αποδεικνύει ότι ήταν ισχυρό κάστρο). Τελικά ο σουλτάνος αποφάσισε να μη χασομερήσει άλλο εκεί, και να λύσει την πολιορκία, αλλά ενώ ετοιμαζόταν να φύγει, οι πολιορκημένοι έστειλαν απεσταλμένους για να συζητήσουν όρους παράδοσης. Tελικά συμφώνησαν να παραδοθούν χωρίς άλλη αντίσταση. Οι Τούρκοι που αντάμειβαν τέτοιες συμπεριφορές για να ενθαρρύνουν την εύκολη κατάληψη άλλων κάστρων, σεβάστηκαν τους επιζήσαντες, σε αντίθεση από ό,τι είχε γίνει σε άλλα κάστρα, και έστειλαν τους κατοίκους στην Κωνσταντινούπολη (η ερημωμένη Πόλη είχε ανάγκη από καινούργιο κόσμο).

Η εξαίρεση σε αυτό ήταν οι 20 Αλβανοί από την Ταρσό που τους τιμώρησε παραδειγματικά διατάζοντας να τους σπάσουν τους καρπούς και τους αστραγάλους τους («λαβών τούτους τους τε πόδας και χείρας έκλασε»).

Οι ιστορικές μαρτυρίες για αυτό το περιστατικό αντικρούονται και δεν έχουμε ξεκάθαρη εικόνα για το τι ακριβώς συνέβη και σε ποιο μέρος. Ο Τούρκος ιστορικός Σεαδδεδί τοποθετεί τη θραύση των αστραγάλων στην Ταρσό, γι’ αυτό και εκείνο το κάστρο έμεινε γνωστό ως Τοκμάκ Χισάρ (κάστρο των Σφυρών).

https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=zoubela

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

…Διὰ τοῦτο καὶ ἐκακώθημεν παρὰ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἐσμὲν ταπεινοὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Ἀλλὰ καὶ πρὸ μικροῦ τὸ πονηρὸν τοῦτο τῶν Ἰλλυριῶν ἔθνος, ἐπανιστάμενον καθ ̓ ἡμῶν, καὶ παντοῖα κακὰ τοῖς δούλοις σου ἐνδειξάμενον, δυνάμει ἀδοκήτως ἐπελθούσῃ ἐκόλασας. Σὺ ὡς εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, ἐν ἡ τὸ πρόσκαιρον ἁγίασμα ήν, φρούρεις ουρανίοις προσηλών φυλακαῖς καὶ τεραστίοις πάντα λόγον νικώσιν, ἕως οὐκ ἔδει αὐτοὺς μείζοσι παιδείαις συνθλίβεσθαι διὰ τὸ ἀναιδέστερόν σου παροξύνειν τὴν δικαίαν ὀργήν, οὕτω καὶ τὴν καταλειφθεῖσαν ταύτην ἡμῖν τοῖς Χριστιανούς Πελοπόννησον, ἐν ᾗ τὸ αἰώνιον ἐστιν ἁγίασμα, καὶ τὸν λαὸν τουτονὶ τῆς ἡγιασμένης σου μερίδος ἐλυτρώσω ἐξ ἐπαγωγής συμφορῶν προδήλοις καὶ αναντιρρήτοις τερατουργίαις.