Δημοσίευσηαπό Οργισμένος » 14 Οκτ 2019, 19:45
Σημερα ηταν σημαντικη μερα. Πηγα τα παιδια πρωτη μερα στο σχολειο.
Τα αφησα με μιση καρδια, τα ειδα παγωμενα και ακαμπτα να περιμενουν σε αγνωστο περιβαλλον τους δασκαλους για να μπουνε στην ταξη και μου ανεβηκε το αιμα στο κεφαλι. Γυρνωντας σπιτι σκεφτομουν ποτε να κλεισω εισητηρια επιστροφης. Γυρισα σπιτι, διορθωσα κατι ντουλαπες (συναρμολογημενες απο γυναικες), και μαγειρεψα. Εβρασα μπουτια και στηθος κοτοπουλου και με το ζωμο τους εβρασα ρυζακι, επειτα τηγανισα τα βρασμενα μερη κοτοπουλου. Το μυαλο μου συνεχως στο κινητο μην κτυπησει και μου πει η Ιρακινη δασκαλα οτι η κορη μου κλαιει. Σαν κλαμενο μνι οταν ηρθε η ωρα πηγα τρεξω 3,2 χλμ μεσα στο παρκα μου, και επειτα να ψωνισω. Ενδιαμεσα αποφασισα-δεν αντεξα- να περασω απο το σχολειο την ωρα του μεγαλου διαλλειματος. Πηγα εκει, το κοριτσακι μου επαιζε μεσα στην καλη χαρα και γυρω του ετρεξαν 2-3 κοριτσοπουλα να μου πουν στα αγγλικα οτι την αγαπανε πολυ και ειναι η καλυτερη τους φιλη. Παραλιγο να βαλω τα κλαμματα. Γυρισα σπιτι και ετοιμασα πληρω τα φαγητο. Επειτα ηρθε η ωρα να παρω το κοριτσακι μου το οποιο σχολουσε πρωτο. Πηγα στο σχολειο, το ειδα απο μακρια την ωρα που εβγαινε απο την ταξη του, ηταν μεσα στην τρελη χαρα, ολα καλα, παιχνιδι με νεες φιλες, καλο φαγητο, ολα ωραια, ενας βοηθος δασκαλου , μαυρος , απο αφρικη λογικα, μου εδωσε εκτυπωμενο το νεο προγραμμα. Πηγαμε σπιτι και αφου ξεκουραστηκα λιγακι αφησα την κορη σπιτι και επεστρεψα να παρω τον γιο που σχολαγε. Παλι συννεφιασα, ο γιος ειναι πιο μεγαλος, ειχε παρεες στην Ελλαδα, και ως αγορι ειναι πιο ευαισθητος απο τις κορες. Σφιχτηκα καθως εμπαινα στο προαυλιο (το πρωι τον ειχα αφησει σε μια αρκετα καυβλωτικη ασιατισα δασκαλα). ΤΟν ειδα τελικα να ερχεται προς το μερος μου, χαμογελαστος, ολα καλα, φιλοι ολοι στην ταξη, και του κουνηθηκαν 2-3 μικρουλες απο τις οποιες του προτεινα να επιλεξει τη σουηδεζα.
Ουφ ανακουφιστικα.
Συνεχιζουμε...
1 .
