Ζιζιοκαέτο Αίψβο: Νεαρός κωφάλαλος Έλληνας ευγενικής καταγωγής, που γύριζε στην πατρίδα του. Είχε μαζί του μια συστατική επιστολή από το κομιτάτο της Στουτγάρδης, που έλεγε ότι ο κομιστής ήταν ο «Κύριος Ζιζιοκαέτο Αίβψο, Αργολικός την πατρίδα» είχε ημερομηνία 14 Μαρτίου 1822 και την υπέγραφε ένας «Αλβέρτος Σχόττιος» (Albert Schott) και οι άλλοι ιθύνοντες της φιλελληνικής εταιρείας της Στουτγάρδης. Όπως φρόντισε να μάθουν οι σύντροφοί του, ο νεαρός δεν ήταν απλώς Έλληνας αλλά και από πριγκιπική γενιά της θρυλικής πόλης του Άργους. Προτού πάρει το δρόμο για τη Μασσαλία μαζί με μερικούς εθελοντές, είχε μείνει στον οίκο κωφαλάλων της Στουτγάρδης, όπου είχε υποβληθεί σε εξετάσεις και η ιστορία του είχε ελεγχθεί. Στο ταξίδι τον έλουσαν στα δώρα, καθώς προκαλούσε τον οίκτο. Με τους συντρόφους του όμως μπορούσε να γίνει ζόρικος, με βίαιες εκρήξεις θυμού.
Όταν έφτασαν στην Πελοπόννησο μετά από 23 μέρες στη θάλασσα, αυτοί άρχισαν να ρωτάνε και διαπίστωσαν ότι κανείς δεν ήξερε ούτε τον ίδιο ούτε την οικογένειά του. Κάποιοι Έλληνες που συνάντησαν στην Τριπολιτσά επισήμαναν ότι δεν μπορούσε να κάνει τον σταυρό του με τον ελληνικό τρόπο, κι εντέλει, καθώς πλησίαζαν στο Άργος, οι σύντροφοί του έμειναν άναυδοι ακούγοντάς τον αίφνης να μιλάει με άνεση τα γερμανικά και μαθαίνοντας την αλήθεια. Ο «πρίγκιψ Αίβψο» ή «Αλέψο» ήταν στην πραγματικότητα ένας δεκαεννιάχρονος γιος ρολογά από το Βάισενμπουργκ, που το είχε σκάσει απ' το σπίτι του για να περιπλανηθεί αλητεύοντας σε όλη τη Γερμανία, ώσπου τον λήστεψαν και αποφάσισε ότι το καλύτερο γι' αυτόν ήταν να κάνει τον κωφάλαλο. Μαθημένος από τον αδελφό του που ήταν πράγματι κωφάλαλος, κατάφερε να ξεγελάσει το προσωπικό στη Στουτγάρδη, κι όταν κάποιος υπέθεσε πως ίσως ήταν Έλληνας, μπήκε στο παιχνίδι. Όταν του παρουσίασαν ένα χάρτη για να τους δείξει από πού ήταν, τράβηξε την προσοχή του η πόλη του Άργους, που ξεχώριζε με μεγάλα γράμματα: φαινόταν σημαντική, αντάξια ενός πρίγκιπα. Όταν κάποιοι ντόπιοι κλασικιστές ήρθαν να ελέγξουν τις γνώσεις του στη γλώσσα, σκάρωσε κάτι χαρακτήρες που εκείνοι εξέλαβαν ως νεοελληνικές εκδοχές των αρχαίων γραμμάτων. Καθώς η ιστορία διανθιζόταν με λεπτομέρειες, είδε πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι την πίστευαν και του φέρονταν με σεβασμό.
"Αγωνιστές του 21"
-
Τλαξκαλτέκος
- Extreme poster
- Δημοσιεύσεις: 3387
Re: "Αγωνιστές του 21"
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος έγραψε:Ζιζιοκαέτο Αίψβο: Νεαρός κωφάλαλος Έλληνας ευγενικής καταγωγής, που γύριζε στην πατρίδα του. Είχε μαζί του μια συστατική επιστολή από το κομιτάτο της Στουτγάρδης, που έλεγε ότι ο κομιστής ήταν ο «Κύριος Ζιζιοκαέτο Αίβψο, Αργολικός την πατρίδα» είχε ημερομηνία 14 Μαρτίου 1822 και την υπέγραφε ένας «Αλβέρτος Σχόττιος» (Albert Schott) και οι άλλοι ιθύνοντες της φιλελληνικής εταιρείας της Στουτγάρδης. Όπως φρόντισε να μάθουν οι σύντροφοί του, ο νεαρός δεν ήταν απλώς Έλληνας αλλά και από πριγκιπική γενιά της θρυλικής πόλης του Άργους. Προτού πάρει το δρόμο για τη Μασσαλία μαζί με μερικούς εθελοντές, είχε μείνει στον οίκο κωφαλάλων της Στουτγάρδης, όπου είχε υποβληθεί σε εξετάσεις και η ιστορία του είχε ελεγχθεί. Στο ταξίδι τον έλουσαν στα δώρα, καθώς προκαλούσε τον οίκτο. Με τους συντρόφους του όμως μπορούσε να γίνει ζόρικος, με βίαιες εκρήξεις θυμού.
Όταν έφτασαν στην Πελοπόννησο μετά από 23 μέρες στη θάλασσα, αυτοί άρχισαν να ρωτάνε και διαπίστωσαν ότι κανείς δεν ήξερε ούτε τον ίδιο ούτε την οικογένειά του. Κάποιοι Έλληνες που συνάντησαν στην Τριπολιτσά επισήμαναν ότι δεν μπορούσε να κάνει τον σταυρό του με τον ελληνικό τρόπο, κι εντέλει, καθώς πλησίαζαν στο Άργος, οι σύντροφοί του έμειναν άναυδοι ακούγοντάς τον αίφνης να μιλάει με άνεση τα γερμανικά και μαθαίνοντας την αλήθεια. Ο «πρίγκιψ Αίβψο» ή «Αλέψο» ήταν στην πραγματικότητα ένας δεκαεννιάχρονος γιος ρολογά από το Βάισενμπουργκ, που το είχε σκάσει απ' το σπίτι του για να περιπλανηθεί αλητεύοντας σε όλη τη Γερμανία, ώσπου τον λήστεψαν και αποφάσισε ότι το καλύτερο γι' αυτόν ήταν να κάνει τον κωφάλαλο. Μαθημένος από τον αδελφό του που ήταν πράγματι κωφάλαλος, κατάφερε να ξεγελάσει το προσωπικό στη Στουτγάρδη, κι όταν κάποιος υπέθεσε πως ίσως ήταν Έλληνας, μπήκε στο παιχνίδι. Όταν του παρουσίασαν ένα χάρτη για να τους δείξει από πού ήταν, τράβηξε την προσοχή του η πόλη του Άργους, που ξεχώριζε με μεγάλα γράμματα: φαινόταν σημαντική, αντάξια ενός πρίγκιπα. Όταν κάποιοι ντόπιοι κλασικιστές ήρθαν να ελέγξουν τις γνώσεις του στη γλώσσα, σκάρωσε κάτι χαρακτήρες που εκείνοι εξέλαβαν ως νεοελληνικές εκδοχές των αρχαίων γραμμάτων. Καθώς η ιστορία διανθιζόταν με λεπτομέρειες, είδε πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι την πίστευαν και του φέρονταν με σεβασμό.
.gif "Laughing")
Τι απέγινε ;
0 .
Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι , τους δε ανοήτους ανθρώπους το οίημα. ( Σωκράτης [ στον Στοβαίο ] )
-
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος
- Crazy poster
- Δημοσιεύσεις: 1210
Re: "Αγωνιστές του 21"
Τλαξκαλτέκος έγραψε:Τι απέγινε ;
Δεν ξέρω
Στο βιβλίο απ’ οπού το πήρα δεν αναφέρεται κάτι παραπάνω. Πηγή του είναι ο Δημάκης.Ι. Δημάκης, «Αι καταχρήσεις του φιλελληνισμού εν Ευρώπη. Τρεις χαρακτηριστικαί περιπτώσεις», στο Ι. Δημάκης, Φιλελληνικά (Αθήνα, 1992), σ. 107-129, βασισμένο κυρίως στα [ανών.], Tagebuch und Erläuterungen über den Kampf der Philhellenen in Griechenland (Ντίνκελσμπυλ, 1823), και F.A. Lessen, Schilderung einer enthusiasmirten Reise nach Griechenland im Jahr 1822 (Γκαίρλιτς, 1823).
0 .
-
Τλαξκαλτέκος
- Extreme poster
- Δημοσιεύσεις: 3387
Re: "Αγωνιστές του 21"
Φιλήμων Ιωάννης : ( Κωνσταντινούπολη 1798 ή 1799 - Αθήνα 1874 ) Φιλικός και αγωνιστής του '21. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βασιλείου ή Βαιλειάδης. Φίλος των Υψηλάντηδων , γραμματικός των Μαυρομιχαλαίων , φιλοκολοκοτρωνικός και φιλοκαποδιστριακός. Το 1825 πήγε με εντολή της κυβέρνησης στην αιγυπτιοκρατούμενη Τριπολιτσά για να κατασκοπεύσει τους Τούρκους , αφού γνώριζε άριστα την τουρκική γλώσσα. Κατά την έξοδό του από την Τριπολιτσά και την πορεία του προς το Ναύπλιο , ο Κολοκοτρωνης , που δεν είχε ενημερωθεί για την αποστολή του , τον υποψιάστηκε για προδότη και βιαιοπράγησε εναντίον του , γεγονός που είχε συνέπειες στην υγεία του. Μετεπαναστατικά ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία. Έγραψε Δοκίμιον περί της Φιλικής Εταιρείας και το ανολοκλήρωτο Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως που καλύπτει την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας και το έτος 1821.
Το επεισόδιο Κολοκοτρώνη - Φιλήμονος
Σταύρος Καπετανάκης , Οι Μανιάτες το 1821
Διήγηση Κολοκοτρώνη
Σταύρος Καπετανάκης , Ιστορία της Μάνης μέσα από τα έγγραφα
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 089 της 2 Δεκεμβρίου 1825
Περιπέτεια του Ιωάννη Φιλήμονος από Θ. Κολοκοτρώνη
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 049 της 2 Δεκεμβρίου 1825
Η Διοίκηση για τη συμπεριφορά του Κολοκοτρώνη προς τον Ιω. Φιλήμονα
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 127 της 3 Δεκεμβρίου 1825
Απάντηση Θ. Κολοκοτρώνη για την υπόθεση Φιλήμονος
# ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 127 της 3 Δεκεμβρίου 1825
Απάντηση 15223 της Διοίκησης στον Θ. Κολοκοτρώνη
Συνεχίζοντας αναφέρεται ότι από το γράμμα του τοποτηρητή ο αριθμός των υπερασπιστών του φρουρίου της Τριπολιτσας ήταν περιορισμένος.
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 101 της 3 Δεκεμβρίου 1825
Κ. Μαυρομιχάλης προς τη Διοίκηση για την υπόθεση Φιλήμονος
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 143, έγγρ. 084 της 4 Δεκεμβρίου 1825
Η Διοίκηση προς τον Θ. Κολοκοτρώνη για την υπόθεση Φιλήμονος
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 143, έγγρ. 150 της 6 Δεκεμβρίου 1825
Αναίρεση επιχειρημάτων Κολοκοτρώνη – Να δοθή χιλιαρχία στον Φιλήμονα
Το επεισόδιο Κολοκοτρώνη - Φιλήμονος
Σταύρος Καπετανάκης , Οι Μανιάτες το 1821
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του αναφέρει ότι τον έδειρε. Διήγηση Κολοκοτρώνη
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
, δέρνω 
καὶ τὸν Φιλήμονα. Ἀκούοντας ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἔκαμα τοιοῦτο πράγμα, τῆς κακοφάνηκε καὶ μοῦ ἔγραψε πληκτικὸ γράμμα. Ἐγώ τῆς ἀπεκρίθηκα, ὅτι τὸ χρέος μου εἶναι ὡς ἀρχηγὸς νὰ γνωρίζω τί κάνει ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸν ἐχθρόν, ἐγὼ νὰ παιδεύομαι...Σταύρος Καπετανάκης , Ιστορία της Μάνης μέσα από τα έγγραφα
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 089 της 2 Δεκεμβρίου 1825
Περιπέτεια του Ιωάννη Φιλήμονος από Θ. Κολοκοτρώνη
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 049 της 2 Δεκεμβρίου 1825
Η Διοίκηση για τη συμπεριφορά του Κολοκοτρώνη προς τον Ιω. Φιλήμονα
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 127 της 3 Δεκεμβρίου 1825
Απάντηση Θ. Κολοκοτρώνη για την υπόθεση Φιλήμονος
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
# ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 127 της 3 Δεκεμβρίου 1825
Απάντηση 15223 της Διοίκησης στον Θ. Κολοκοτρώνη
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Συνεχίζοντας αναφέρεται ότι από το γράμμα του τοποτηρητή ο αριθμός των υπερασπιστών του φρουρίου της Τριπολιτσας ήταν περιορισμένος.
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 142, έγγρ. 101 της 3 Δεκεμβρίου 1825
Κ. Μαυρομιχάλης προς τη Διοίκηση για την υπόθεση Φιλήμονος
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 143, έγγρ. 084 της 4 Δεκεμβρίου 1825
Η Διοίκηση προς τον Θ. Κολοκοτρώνη για την υπόθεση Φιλήμονος
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
ΓΑΚ, Εκτ., φάκ. 143, έγγρ. 150 της 6 Δεκεμβρίου 1825
Αναίρεση επιχειρημάτων Κολοκοτρώνη – Να δοθή χιλιαρχία στον Φιλήμονα
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
0 .
Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι , τους δε ανοήτους ανθρώπους το οίημα. ( Σωκράτης [ στον Στοβαίο ] )
-
Τλαξκαλτέκος
- Extreme poster
- Δημοσιεύσεις: 3387
Re: "Αγωνιστές του 21"
Μέδικοι - Ιατρού και Γιατράκοι
Για την δημιουργία της μανιάτικης οικογένειας των Μεδίκων - Ιατρών υπάρχει η εξής παράδοση. Ένα Πέτρος Μέδικος απ' τον ηγεμονικό οίκο των Μεδίκων της Φλωρεντίας ήρθε στην Ελλάδα το 1311. Εγκαταστάθηκε στην Κόρινθο και η οικογένεια που δημιούργησε επεκτάθηκε στην Αθήνα και στο Ναύπλιο. Το επώνυμο "Μέδικος" διατηρήθηκε , αλλά παράλληλα εξελληνίστηκε και σε Ιατρού/Γιατρός/Γιατρού. Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου απ' τους Τούρκους ( 1540 ) , οι Ιατρού μετανάστευσαν σε Κρήτη , Αιγαίο , Θράκη και Πελοπόννησο ( Κυνουρία , Μάνη , Μιστρά ).
Οι Μανιάτες Γιατροί - Μέδικοι χρησιμοποιούσαν ως επώνυμο πότε το "Γιατρός" ( / Γιατρού/ Ιατρού/ Ιατρός ) , πότε το "Μέδικος" ( κυρίως στις επαφές τους με το εξωτερικό ) και πότε και τα δύο μαζί.
Έπειτα δημιουργήθηκε και άλλη παράδοση. Πως δηλαδή ο ηγεμονικός οίκος των Μεδίκων της Φλωρεντίας είχε για γενάρχη του έναν Μανιάτη Ιατρού/Γιατρού , ο οποίος μετανάστευσε απ' το Οίτυλο της Μάνης στην Φλωρεντία.
Τέλος υπάρχουν και οι σκεπτικιστές , πως δηλαδή οι Μέδικοι της Φλωρεντίας δεν έχουν καμιά σχέση με τους Μεδίκους - Ιατρού της Ελλάδος. Οι Ιατροί/Γιατροί/Γιατράκοι πήραν το επώνυμο από κάποιον πρόγονό τους που ήταν πρακτικός ιατρός - ή στην καλύτερη σπούδασε στο εξωτερικό - και έκανε την επαγγελματική του ιδιότητα επώνυμο. Στα ξένα , ειδικά αν υπήρξαν σπουδές στο εξωτερικό , το "Ιατρός" έγινε 'Μέδικος" και χρησιμοποιούταν και αυτό ως επώνυμο.
Ο πρώτος Μανιάτης Ιατρού - Μέδικος , κάποιος γέρος Ιατρός , έζησε γύρω στο 1570.
Ο Πέτρος Ιατρού υπήρξε ο αρχιστράτηγος των Μανιατών κατά την επανάσταση που σχεδίαζε ο Κάρολος Γκοντζάγκα , δούκας του Νεβέρ , το 1618.
Οι Γιατράκοι ήταν αγωνιστές του 1821 και ζούσαν στα Μπαρδουνοχώρια. Το επώνυμό τους το πήραν από κάποιον πρόγονό τους που εξασκούσε επιτυχημένα την πρακτική ιατρική. Πιστεύεται όμως πως ήταν κλάδος των Γιατρών - Μεδίκων του Οιτύλου της Μάνης που εγκαταστάθηκε στην Άρνα της Βαρδούνιας.
Γενάρχης της οικογένειας υπήρξε ο Ιωάννης Γιατράκος , ο οποίος με την σύζυγό του Κανέλλα Καλοειδή απέκτησαν πολλά παιδιά , απ' τα οποία 5 διακρίθηκαν στον Αγώνα του '21.
Γεώργιος ( ή Γεωργάκης ) Γιατράκος : Ο επονομαζόμενος "Στρατηγός" . Ο μεγαλύτερος απ' τους 5 αδελφούς Γιατράκους. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπηρέτησε στο σώμα του ΤουρκοΒαρδουνιώτη Μουσάγα στους Γοράνους. Στο Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο (1807-1811) ο Γιωργάκης Γιατράκος ακολούθησε μαζί με άλλους Λάκωνες το Μουσάγα, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη της Σόφιας. Στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας αναφέρεται το όνομά του μεταξύ των μελών της Φιλικής Εταιρείας, χωρίς όμως να υπάρχει στους επίσημους καταλόγους της.
Στην επανάσταση του 1821 προσέφερε πολλές υπηρεσίες ως στρατιωτικός και ως χειρουργός. Ίσως αναμίχθηκε στην δολοφονία του προεστού του Μυστρά Κρεββατά. Στον Εμφύλιο ήταν με το μέρος της κυβέρνησης Κουντουριώτη. Κράτησε όμως μετριοπαθή στάση. Διακρίθηκε κατά των Τουρκοαιγυπτίων του Ιμπραήμ. Πέθανε στο Άργος το 1841.
Ηλία ( ή Λιάκος ) Γιατράκος : Ο μικρότερος απ' τους 5 αδελφούς. Γεννήθηκε το 1795. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπηρέτησε στο σώμα του ΤουρκοΒαρδουνιώτη Μουσάγα στους Γοράνους κοντά στον αδελφό του Γιωργάκη. Έμεινε άγαμος σε όλη του την ζωή. Πέθανε στην Σπάρτη το 1875.
Μιχαήλ Γιατράκος : Ο δευτερότοκος αδελφός. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπηρέτησε στο σώμα του Τουρκοβαρδουνιώτη Ισούφαγα Ζαλούμη, ο οποίος είχε πύργο στην Ταράψα. Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821 ως στρατιωτικός και χειρούργος και πέθανε το 1850 στο Άργος με το βαθμό του συνταγματάρχη. Στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας φέρεται ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας, αλλά το όνομά του δεν υπάρχει στους επίσημους καταλόγους.
Νικόλαος ( ή Νικολάκης ) Γιατράκος : Ο τέταρτος κατά σειρά αδελφός. Γεννήθηκε το 1793 στην Άρνα . Στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας φέρεται και αυτός ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας, χωρίς να περιλαμβάνεται το όνομά του στους επίσημους καταλόγους. Το 1846 δολοφονήθηκε στο σπίτι του στην Σπάρτη από τον μαύρο ( Άραβα ) υπηρέτη του, ο οποίος λίγες ημέρες μετά τη σύλληψή του βρέθηκε σκοτωμένος
. Ηθικοί αυτουργοί του φόνου του Νικολάκη Γιατράκου θεωρήθηκαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι.
Παναγιώτης ( ή Παναγιωτάκης ) Γιατράκος : Αν και ήταν ο τρίτος στην σειρά ανάμεσα στους πέντε αδελφούς , υπήρξε ο αρχηγός της οικογένειας. Υπήρξε σπουδαίος πρακτικός γιατρός. Γεννήθηκε το 1780 ή το 1790/1791 στην Άρνα της Λακωνίας. Από τους καταλόγους της Φιλικής Εταιρείας φαίνεται ότι το 1818 ήταν 27 ετών , άρα ίσως το 1791 είναι η σωστή ημερομηνία. Στις αρχές του 19ου αιώνα υπηρέτησε στο στρατιωτικό σώμα του ΤουρκοΒαρδουνιώτη Μουσάγα στην Κουρτσούνα. Κατ' άλλους πολεμούσε διαρκώς εναντίον των Τουρκομπαρδουνιωτών .
Το 1810 πήγε στη Ζάκυνθο και υπηρέτησε ως χειρούργος στο Αγγλικό εκστρατευτικό σώμα υπό τη διοίκηση του R. Church, το οποίο μεταφέρθηκε στη Μεσσήνα της Σικελίας. Όταν βρισκόταν στην Ιταλία βρήκε το χρόνο να σπουδάσει για μικρό χρονικό διάστημα Ιατρική. Το 1816 φιλοξενήθηκε στου Λάλα από το Σεϊντάγα. Λίγο πριν φύγει ο Παναγιωτάκης για τον τόπο του ο Βοεβόδας της Γαστούνης, με εντολή του Πασά της Τρίπολης, σκότωσε το Σεϊντάγα και ένα γιό του. Ο άλλος γιός του, ο Χατέμπεης, ακολούθησε το σχέδιο του Γιατράκου για να δολοφονηθεί ο βοεβόδας της Γαστούνης , ενώ αυτοί οι δύο θα βρισκόντουσαν στην Τριπολιτσά. Από εκεί πήραν άδεια και πήγαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου διακρίθηκε για τις χειρουργικές του ικανότητες. Με τη βοήθεια του Γιατράκου ο Χατέμπεης συνάντησε τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’, ο οποίος μεσολάβησε για να τακτοποιηθούν οι υποθέσεις του. 
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πόλη, στις 26 ( ή 28 ) Αυγούστου 1818, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία απ' τον Γρηγόριο Δικαίο , δηλώνοντας 27 ετών . Όταν επέστρεψε στην Τρίπολη γνώρισε το Χουρσίτ πασά, ο οποίος εκτίμησε τις χειρουργικές του ικανότητες και του ζήτησε να τον ακολουθήσει στην επικείμενη εκστρατεία στα Γιάννενα εναντίον του Αλή Πασά. Τελικά ο Παναγιωτάκης γύρισε στην Άρνα. Το όνομά του περιλαμβανόταν στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Έλαβε μέρος στην Ελληνική επανάσταση και αναδείχθηκε σε αρχηγό της οικογενείας του. Τον ακολούθησαν πολλοί επειδή γνώριζε τη χειρουργική και είχε την ικανότητα να θεραπεύει τραύματα. Εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αξιόλογους οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου, έφερε το βαθμό του στρατηγού. Κήρυξε την επανάσταση στα Μπαρδουνοχώρια. Συμμετείχε στην μάχη στο Βαλτέτσι , στην πολιορκία της Τριπολιτσάς , στην ατυχή εκστρατεία του Μαυρκορδάτου στην Ήπειρο , εναντίον του Δράμαλη και στην μάχη του Πολυάραβου ( 1826 ). Τον βαραίνει όμως και αυτόν η δολοφονία του Παναγιώτη Κρεββατά , αν και ο Κανέλλος Δεληγιάννης λέει πως τα αδέλφια του Γεώργιος και Νικόλαος έδρασαν χωρίς την συγκατάθεσή του. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και πρόσφερε πολλές υπηρεσίες στον αγώνα. Στον Εμφύλιο ήταν με την κυβέρνηση Κουντουριώτη. Το 1825 ήταν στο Νεόκαστρο και όταν συνθηκολόγησαν οι Έλληνες, ο Ιμπραήμ κράτησε τον Παναγιωτάκη Γιατράκο και το Γεώργιο Μαυρομιχάλη. Αργότερα έγινε ανταλλαγή με Τούρκους πασάδες απ' το Ναύπλιο που κρατούσαν οι Έλληνες ως αιχμαλώτους. Έκτοτε συνέχισε αγωνιζόμενος μέχρι το τέλος του αγώνα. Άφησε απομνημονεύματα για την προεπαναστατική περίοδο. Στην περίοδο του Καποδίστρια, το 1830, πήρε το βαθμό του χιλίαρχου ταξιαρχικού και μετά την απελευθέρωση του αναγνωρίστηκε ο βαθμός του στρατηγού (αξιωματικός Α΄ τάξεως) . Η σύζυγός του Γιατράκου Ιωάννα πολέμησε από ένα πύργο με 45 στρατιώτες τους Αιγύπτιους στο χωριό Κουρτσούνα. Ο γιός της παντρεύτηκε κόρη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και όταν αυτή το πέθανε το 1876 θάφτηκε στο οχύρωμα όπου η πεθερά της πριν από 50 χρόνια είχε πολεμήσει τους στρατιώτες του Ιμπραήμ.
Ο Παναγιωτάκης Γιατράκος υπήρξε αντικαποδιστριακός. Κατέστειλε την ανταρσία του Γκρίτζαλη το 1833 - 1834 και το 1843 έγινε υποστράτηγος. Πέθανε στην Αθήνα το 1851.
πηγές :
Σταύρος Καπετανάκης , Βιογραφικό Λεξικό Μανιατών
εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος
Για την δημιουργία της μανιάτικης οικογένειας των Μεδίκων - Ιατρών υπάρχει η εξής παράδοση. Ένα Πέτρος Μέδικος απ' τον ηγεμονικό οίκο των Μεδίκων της Φλωρεντίας ήρθε στην Ελλάδα το 1311. Εγκαταστάθηκε στην Κόρινθο και η οικογένεια που δημιούργησε επεκτάθηκε στην Αθήνα και στο Ναύπλιο. Το επώνυμο "Μέδικος" διατηρήθηκε , αλλά παράλληλα εξελληνίστηκε και σε Ιατρού/Γιατρός/Γιατρού. Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου απ' τους Τούρκους ( 1540 ) , οι Ιατρού μετανάστευσαν σε Κρήτη , Αιγαίο , Θράκη και Πελοπόννησο ( Κυνουρία , Μάνη , Μιστρά ).
Οι Μανιάτες Γιατροί - Μέδικοι χρησιμοποιούσαν ως επώνυμο πότε το "Γιατρός" ( / Γιατρού/ Ιατρού/ Ιατρός ) , πότε το "Μέδικος" ( κυρίως στις επαφές τους με το εξωτερικό ) και πότε και τα δύο μαζί.
Έπειτα δημιουργήθηκε και άλλη παράδοση. Πως δηλαδή ο ηγεμονικός οίκος των Μεδίκων της Φλωρεντίας είχε για γενάρχη του έναν Μανιάτη Ιατρού/Γιατρού , ο οποίος μετανάστευσε απ' το Οίτυλο της Μάνης στην Φλωρεντία.
Τέλος υπάρχουν και οι σκεπτικιστές , πως δηλαδή οι Μέδικοι της Φλωρεντίας δεν έχουν καμιά σχέση με τους Μεδίκους - Ιατρού της Ελλάδος. Οι Ιατροί/Γιατροί/Γιατράκοι πήραν το επώνυμο από κάποιον πρόγονό τους που ήταν πρακτικός ιατρός - ή στην καλύτερη σπούδασε στο εξωτερικό - και έκανε την επαγγελματική του ιδιότητα επώνυμο. Στα ξένα , ειδικά αν υπήρξαν σπουδές στο εξωτερικό , το "Ιατρός" έγινε 'Μέδικος" και χρησιμοποιούταν και αυτό ως επώνυμο.
Ο πρώτος Μανιάτης Ιατρού - Μέδικος , κάποιος γέρος Ιατρός , έζησε γύρω στο 1570.
Ο Πέτρος Ιατρού υπήρξε ο αρχιστράτηγος των Μανιατών κατά την επανάσταση που σχεδίαζε ο Κάρολος Γκοντζάγκα , δούκας του Νεβέρ , το 1618.
Οι Γιατράκοι ήταν αγωνιστές του 1821 και ζούσαν στα Μπαρδουνοχώρια. Το επώνυμό τους το πήραν από κάποιον πρόγονό τους που εξασκούσε επιτυχημένα την πρακτική ιατρική. Πιστεύεται όμως πως ήταν κλάδος των Γιατρών - Μεδίκων του Οιτύλου της Μάνης που εγκαταστάθηκε στην Άρνα της Βαρδούνιας.
Γενάρχης της οικογένειας υπήρξε ο Ιωάννης Γιατράκος , ο οποίος με την σύζυγό του Κανέλλα Καλοειδή απέκτησαν πολλά παιδιά , απ' τα οποία 5 διακρίθηκαν στον Αγώνα του '21.
Γεώργιος ( ή Γεωργάκης ) Γιατράκος : Ο επονομαζόμενος "Στρατηγός" . Ο μεγαλύτερος απ' τους 5 αδελφούς Γιατράκους. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπηρέτησε στο σώμα του ΤουρκοΒαρδουνιώτη Μουσάγα στους Γοράνους. Στο Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο (1807-1811) ο Γιωργάκης Γιατράκος ακολούθησε μαζί με άλλους Λάκωνες το Μουσάγα, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη της Σόφιας. Στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας αναφέρεται το όνομά του μεταξύ των μελών της Φιλικής Εταιρείας, χωρίς όμως να υπάρχει στους επίσημους καταλόγους της.
Στην επανάσταση του 1821 προσέφερε πολλές υπηρεσίες ως στρατιωτικός και ως χειρουργός. Ίσως αναμίχθηκε στην δολοφονία του προεστού του Μυστρά Κρεββατά. Στον Εμφύλιο ήταν με το μέρος της κυβέρνησης Κουντουριώτη. Κράτησε όμως μετριοπαθή στάση. Διακρίθηκε κατά των Τουρκοαιγυπτίων του Ιμπραήμ. Πέθανε στο Άργος το 1841.
Ηλία ( ή Λιάκος ) Γιατράκος : Ο μικρότερος απ' τους 5 αδελφούς. Γεννήθηκε το 1795. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπηρέτησε στο σώμα του ΤουρκοΒαρδουνιώτη Μουσάγα στους Γοράνους κοντά στον αδελφό του Γιωργάκη. Έμεινε άγαμος σε όλη του την ζωή. Πέθανε στην Σπάρτη το 1875.
Μιχαήλ Γιατράκος : Ο δευτερότοκος αδελφός. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπηρέτησε στο σώμα του Τουρκοβαρδουνιώτη Ισούφαγα Ζαλούμη, ο οποίος είχε πύργο στην Ταράψα. Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821 ως στρατιωτικός και χειρούργος και πέθανε το 1850 στο Άργος με το βαθμό του συνταγματάρχη. Στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας φέρεται ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας, αλλά το όνομά του δεν υπάρχει στους επίσημους καταλόγους.
Νικόλαος ( ή Νικολάκης ) Γιατράκος : Ο τέταρτος κατά σειρά αδελφός. Γεννήθηκε το 1793 στην Άρνα . Στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας φέρεται και αυτός ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας, χωρίς να περιλαμβάνεται το όνομά του στους επίσημους καταλόγους. Το 1846 δολοφονήθηκε στο σπίτι του στην Σπάρτη από τον μαύρο ( Άραβα ) υπηρέτη του, ο οποίος λίγες ημέρες μετά τη σύλληψή του βρέθηκε σκοτωμένος
. Ηθικοί αυτουργοί του φόνου του Νικολάκη Γιατράκου θεωρήθηκαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Παναγιώτης ( ή Παναγιωτάκης ) Γιατράκος : Αν και ήταν ο τρίτος στην σειρά ανάμεσα στους πέντε αδελφούς , υπήρξε ο αρχηγός της οικογένειας. Υπήρξε σπουδαίος πρακτικός γιατρός. Γεννήθηκε το 1780 ή το 1790/1791 στην Άρνα της Λακωνίας. Από τους καταλόγους της Φιλικής Εταιρείας φαίνεται ότι το 1818 ήταν 27 ετών , άρα ίσως το 1791 είναι η σωστή ημερομηνία. Στις αρχές του 19ου αιώνα υπηρέτησε στο στρατιωτικό σώμα του ΤουρκοΒαρδουνιώτη Μουσάγα στην Κουρτσούνα. Κατ' άλλους πολεμούσε διαρκώς εναντίον των Τουρκομπαρδουνιωτών .
Το 1810 πήγε στη Ζάκυνθο και υπηρέτησε ως χειρούργος στο Αγγλικό εκστρατευτικό σώμα υπό τη διοίκηση του R. Church, το οποίο μεταφέρθηκε στη Μεσσήνα της Σικελίας. Όταν βρισκόταν στην Ιταλία βρήκε το χρόνο να σπουδάσει για μικρό χρονικό διάστημα Ιατρική. Το 1816 φιλοξενήθηκε στου Λάλα από το Σεϊντάγα. Λίγο πριν φύγει ο Παναγιωτάκης για τον τόπο του ο Βοεβόδας της Γαστούνης, με εντολή του Πασά της Τρίπολης, σκότωσε το Σεϊντάγα και ένα γιό του. Ο άλλος γιός του, ο Χατέμπεης, ακολούθησε το σχέδιο του Γιατράκου για να δολοφονηθεί ο βοεβόδας της Γαστούνης , ενώ αυτοί οι δύο θα βρισκόντουσαν στην Τριπολιτσά. Από εκεί πήραν άδεια και πήγαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου διακρίθηκε για τις χειρουργικές του ικανότητες. Με τη βοήθεια του Γιατράκου ο Χατέμπεης συνάντησε τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’, ο οποίος μεσολάβησε για να τακτοποιηθούν οι υποθέσεις του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πόλη, στις 26 ( ή 28 ) Αυγούστου 1818, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία απ' τον Γρηγόριο Δικαίο , δηλώνοντας 27 ετών . Όταν επέστρεψε στην Τρίπολη γνώρισε το Χουρσίτ πασά, ο οποίος εκτίμησε τις χειρουργικές του ικανότητες και του ζήτησε να τον ακολουθήσει στην επικείμενη εκστρατεία στα Γιάννενα εναντίον του Αλή Πασά. Τελικά ο Παναγιωτάκης γύρισε στην Άρνα. Το όνομά του περιλαμβανόταν στα αρχεία της Ρωσικής αστυνομίας ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Έλαβε μέρος στην Ελληνική επανάσταση και αναδείχθηκε σε αρχηγό της οικογενείας του. Τον ακολούθησαν πολλοί επειδή γνώριζε τη χειρουργική και είχε την ικανότητα να θεραπεύει τραύματα. Εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αξιόλογους οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου, έφερε το βαθμό του στρατηγού. Κήρυξε την επανάσταση στα Μπαρδουνοχώρια. Συμμετείχε στην μάχη στο Βαλτέτσι , στην πολιορκία της Τριπολιτσάς , στην ατυχή εκστρατεία του Μαυρκορδάτου στην Ήπειρο , εναντίον του Δράμαλη και στην μάχη του Πολυάραβου ( 1826 ). Τον βαραίνει όμως και αυτόν η δολοφονία του Παναγιώτη Κρεββατά , αν και ο Κανέλλος Δεληγιάννης λέει πως τα αδέλφια του Γεώργιος και Νικόλαος έδρασαν χωρίς την συγκατάθεσή του. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και πρόσφερε πολλές υπηρεσίες στον αγώνα. Στον Εμφύλιο ήταν με την κυβέρνηση Κουντουριώτη. Το 1825 ήταν στο Νεόκαστρο και όταν συνθηκολόγησαν οι Έλληνες, ο Ιμπραήμ κράτησε τον Παναγιωτάκη Γιατράκο και το Γεώργιο Μαυρομιχάλη. Αργότερα έγινε ανταλλαγή με Τούρκους πασάδες απ' το Ναύπλιο που κρατούσαν οι Έλληνες ως αιχμαλώτους. Έκτοτε συνέχισε αγωνιζόμενος μέχρι το τέλος του αγώνα. Άφησε απομνημονεύματα για την προεπαναστατική περίοδο. Στην περίοδο του Καποδίστρια, το 1830, πήρε το βαθμό του χιλίαρχου ταξιαρχικού και μετά την απελευθέρωση του αναγνωρίστηκε ο βαθμός του στρατηγού (αξιωματικός Α΄ τάξεως) . Η σύζυγός του Γιατράκου Ιωάννα πολέμησε από ένα πύργο με 45 στρατιώτες τους Αιγύπτιους στο χωριό Κουρτσούνα. Ο γιός της παντρεύτηκε κόρη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και όταν αυτή το πέθανε το 1876 θάφτηκε στο οχύρωμα όπου η πεθερά της πριν από 50 χρόνια είχε πολεμήσει τους στρατιώτες του Ιμπραήμ. Ο Παναγιωτάκης Γιατράκος υπήρξε αντικαποδιστριακός. Κατέστειλε την ανταρσία του Γκρίτζαλη το 1833 - 1834 και το 1843 έγινε υποστράτηγος. Πέθανε στην Αθήνα το 1851.
πηγές :
Σταύρος Καπετανάκης , Βιογραφικό Λεξικό Μανιατών
εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος
0 .
Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι , τους δε ανοήτους ανθρώπους το οίημα. ( Σωκράτης [ στον Στοβαίο ] )
-
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος
- Crazy poster
- Δημοσιεύσεις: 1210
Re: "Αγωνιστές του 21"
viewtopic.php?f=6&t=6171&p=373338#p371121 (συνέχεια)
Δεν είχαν βέβαια την ίδια αντίδραση όλοι οι φιλέλληνες. Ο Μπρεντζέρι και οι σύντροφοί του κάθονταν μια μέρα κάτω από ένα στέγαστρο, προσπαθώντας να μην κοιτάζουν τα πτώματα τριών τουρκόπουλων στον δρόμο που προσέλκυαν την προσοχή των σκυλιών, όταν τους χαιρέτησε ένας κάποιος Μπεντσίνι, που τον γνώριζαν από την Ιταλία. Ήταν έφιππος –σημάδι πλούτου– και τον συνόδευαν δύο υπηρέτες. Έκπληκτοι –γιατί ήξεραν πως είχε μόλις ξεκινήσει τις ιατρικές σπουδές του– τον άκουσαν να τους λέει ότι δούλευε ως γιατρός. Και συνέχισε: «Είμαι ο γιατρός όλων εκείνων των Τούρκων αρχόντων που έσωσαν από το μακελειό οι οπλαρχηγοί για να βγάλουν περισσότερα απ' αυτούς. Είναι όλοι άρρωστοι από την κακή διατροφή κι από τον τρόμο τους, καθώς αναμένεται να υποστούν κι αυτοί την κοινή μοίρα όλων. Έχω ένα διερμηνέα, δύο σκλάβους και τρεις πανέμορφες τουρκοπούλες, και παίρνω πολύ καλά λεφτά».
Μαζί με τον Μπεντσίνι –επιτομή του ξένου που έρχεται να σαρώσει τη λεία για δικό του προσωπικό κέρδος– δύο ακόμη επεισόδια σφραγίζουν την αίσθηση της κλιμακούμενης φρίκης. Στο πρώτο, η ομάδα του Μπρεντζέρι διατρέχει το πέρασμα από την Τριπολιτσά προς το Άργος, όταν βλέπουν το πτώμα ενός μουσουλμάνου στο δρόμο. Είναι φανερό ότι έχει σκοτωθεί πρόσφατα και, καθώς υπάρχουν γράμματα σκορπισμένα γύρω του, υποθέτουν πως του επιτέθηκαν ληστές. Λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω βρίσκουν «μια όμορφη Τουρκάλα μ' ένα νήπιο στην αγκαλιά της, που έκλαιγε γοερά». Προκύπτει ότι είναι η γυναίκα του νεκρού άντρα, που τον είχαν πράγματι σκοτώσει και ληστέψει χωρικοί την προηγούμενη νύχτα. Οι φιλέλληνες διατάζουν τους Έλληνες να της δώσουν λίγο νερό. Θέλουν να την πάρουν μαζί τους, μαζί με το παιδί, αλλά τους αποτρέπει ένας από την ομάδα τους, υπασπιστής του Υψηλάντη, που τους λέει: «Σε μια επανάσταση πρέπει να έχει κανείς σκληρή καρδιά, γιατί είναι σίγουρο ότι θα πέφτει συνέχεια σε περιπτώσεις που κινούν τη συμπόνια». Αντί να τους πάρουν μαζί, της δίνουν είκοσι πιάστρα, αλλά αυτό γίνεται τελικά η θανατική της καταδίκη, γιατί δεν έχουν καλά-καλά ξαναπάρει τον δρόμο τους όταν ακούν πίσω τους πυροβολισμούς και βλέπουν δύο χωρικούς να ξεγυμνώνουν τα κορμιά της γυναίκας και του παιδιού. Το θέαμα τούς προξενεί φρίκη και για μερικά λεπτά δεν μπορούν να κάνουν βήμα.
Λίγο καιρό αργότερα ο Μπρεντζέρι πήγε στην Κόρινθο, όπου παραβρέθηκε στο τέλος της πολιορκίας, τον Ιανουάριο του 1822. Την παραμονή της παράδοσης είδε κάποιες Ελληνίδες με τα παιδιά τους, που είχαν αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους, να μιλούν από τις επάλξεις με τους συγγενείς τους κάτω, περιμένοντας την απελευθέρωσή τους. «Ήταν αδύνατο να βλέπεις αυτή τη σκηνή χωρίς ν' αγανακτείς», έγραψε ο Μπρεντζέρι, «κι εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως ευχαρίστως θα συμμετείχα σε μια σφαγή των Τούρκων». Συνειδητοποιώντας το μίσος που ένιωθαν οι Έλληνες εκεί για τους Τούρκους, αναρωτήθηκε τι θα γινόταν μόλις άνοιγαν οι πύλες του κάστρου, και δεν χρειάστηκε να περιμένει πολύ. Καθώς οι οικογένειες των Τούρκων οδηγούνταν κάτω με ένοπλη συνοδεία, τους επιτέθηκαν και τους σκότωσαν. Βλέποντας μια οικογένεια να δέχεται επίθεση, αυτός και οι σύντροφοί του έτρεξαν να τους υπερασπιστούν ήταν πολύ αργά για να σώσουν τον άντρα, τα δυο αγόρια κι έναν σκλάβο, τράβηξαν όμως τις σπάθες τους και παζάρεψαν για τη ζωή της γυναίκας. Με πενήντα πιάστρα –υψηλή τιμή– την έσωσαν, αν και το αλισβερίσι συνεχίστηκε για τα καλά της ρούχα. Τελικά ο Μπρεντζέρι την πήρε στο σπίτι του και τη φρόντισε. Όταν έφυγε για να πολεμήσει στη δυτική Ελλάδα, βρήκε έναν Ιταλό πλοίαρχο που θα την έβγαζε έξω από τη χώρα.
Ήταν σχετικά τυχερή. Μετά την πτώση του κάστρου της, η Κόρινθος υπήρξε κέντρο αγοραπωλησιών: πολλά κορίτσια και γυναίκες γλύτωσαν τον θάνατο μόνο και μόνο προκειμένου να πουληθούν στην αγορά σε δημοπρασία, όπου η τρέχουσα τιμή ήταν 30 με 40 πιάστρα, ανάλογα με την ηλικία και την εμφάνιση τους. Ο Δημήτριος Υψηλάντης δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για όλα αυτά εφόσον δεν υπήρχε ούτε υποψία στρατιωτικής τάξης. Ως αρχιστράτηγος, διέθετε πολύ περιορισμένη εξουσία, καθώς όλο και περισσότεροι ένοπλοι κατέφθαναν για να πάρουν μέρος στη λεηλασία και την ταπείνωση των ανυπεράσπιστων αιχμαλώτων. Ο Μπρεντζέρι είδε μια κοπέλα με πολλές μαχαιριές στο κορμί της, που είχε συρθεί ως την αγορά ζητώντας βοήθεια, να τη φτύνουν οι παρευρισκόμενοι. Όταν ζήτησε από τον υπουργό των Πολεμικών να παρέμβει, εκείνος έστειλε δύο άντρες να την πάρουν από εκεί: τη σκότωσαν με τα σπαθιά τους κι άφησαν το πτώμα της στον δρόμο. «Υπήρχαν τώρα στην Κόρινθο πάνω από 20.000 άνθρωποι, όλοι τελείως άχρηστοι, που άλλο δεν έκαναν από να τρώνε και να πίνουν. Κάθε μέρα στους δρόμους βρίσκονταν πτώματα δολοφονημένων Τούρκων. Τους λίγους που είχαν διασωθεί από τη γενική σφαγή τούς ξεφορτώνονταν τώρα έναν-έναν, ανάλογα με το πώς βόλευε τους διαγουμιστές τους».
Δεν είχαν βέβαια την ίδια αντίδραση όλοι οι φιλέλληνες. Ο Μπρεντζέρι και οι σύντροφοί του κάθονταν μια μέρα κάτω από ένα στέγαστρο, προσπαθώντας να μην κοιτάζουν τα πτώματα τριών τουρκόπουλων στον δρόμο που προσέλκυαν την προσοχή των σκυλιών, όταν τους χαιρέτησε ένας κάποιος Μπεντσίνι, που τον γνώριζαν από την Ιταλία. Ήταν έφιππος –σημάδι πλούτου– και τον συνόδευαν δύο υπηρέτες. Έκπληκτοι –γιατί ήξεραν πως είχε μόλις ξεκινήσει τις ιατρικές σπουδές του– τον άκουσαν να τους λέει ότι δούλευε ως γιατρός. Και συνέχισε: «Είμαι ο γιατρός όλων εκείνων των Τούρκων αρχόντων που έσωσαν από το μακελειό οι οπλαρχηγοί για να βγάλουν περισσότερα απ' αυτούς. Είναι όλοι άρρωστοι από την κακή διατροφή κι από τον τρόμο τους, καθώς αναμένεται να υποστούν κι αυτοί την κοινή μοίρα όλων. Έχω ένα διερμηνέα, δύο σκλάβους και τρεις πανέμορφες τουρκοπούλες, και παίρνω πολύ καλά λεφτά».
Μαζί με τον Μπεντσίνι –επιτομή του ξένου που έρχεται να σαρώσει τη λεία για δικό του προσωπικό κέρδος– δύο ακόμη επεισόδια σφραγίζουν την αίσθηση της κλιμακούμενης φρίκης. Στο πρώτο, η ομάδα του Μπρεντζέρι διατρέχει το πέρασμα από την Τριπολιτσά προς το Άργος, όταν βλέπουν το πτώμα ενός μουσουλμάνου στο δρόμο. Είναι φανερό ότι έχει σκοτωθεί πρόσφατα και, καθώς υπάρχουν γράμματα σκορπισμένα γύρω του, υποθέτουν πως του επιτέθηκαν ληστές. Λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω βρίσκουν «μια όμορφη Τουρκάλα μ' ένα νήπιο στην αγκαλιά της, που έκλαιγε γοερά». Προκύπτει ότι είναι η γυναίκα του νεκρού άντρα, που τον είχαν πράγματι σκοτώσει και ληστέψει χωρικοί την προηγούμενη νύχτα. Οι φιλέλληνες διατάζουν τους Έλληνες να της δώσουν λίγο νερό. Θέλουν να την πάρουν μαζί τους, μαζί με το παιδί, αλλά τους αποτρέπει ένας από την ομάδα τους, υπασπιστής του Υψηλάντη, που τους λέει: «Σε μια επανάσταση πρέπει να έχει κανείς σκληρή καρδιά, γιατί είναι σίγουρο ότι θα πέφτει συνέχεια σε περιπτώσεις που κινούν τη συμπόνια». Αντί να τους πάρουν μαζί, της δίνουν είκοσι πιάστρα, αλλά αυτό γίνεται τελικά η θανατική της καταδίκη, γιατί δεν έχουν καλά-καλά ξαναπάρει τον δρόμο τους όταν ακούν πίσω τους πυροβολισμούς και βλέπουν δύο χωρικούς να ξεγυμνώνουν τα κορμιά της γυναίκας και του παιδιού. Το θέαμα τούς προξενεί φρίκη και για μερικά λεπτά δεν μπορούν να κάνουν βήμα.
Λίγο καιρό αργότερα ο Μπρεντζέρι πήγε στην Κόρινθο, όπου παραβρέθηκε στο τέλος της πολιορκίας, τον Ιανουάριο του 1822. Την παραμονή της παράδοσης είδε κάποιες Ελληνίδες με τα παιδιά τους, που είχαν αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους, να μιλούν από τις επάλξεις με τους συγγενείς τους κάτω, περιμένοντας την απελευθέρωσή τους. «Ήταν αδύνατο να βλέπεις αυτή τη σκηνή χωρίς ν' αγανακτείς», έγραψε ο Μπρεντζέρι, «κι εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως ευχαρίστως θα συμμετείχα σε μια σφαγή των Τούρκων». Συνειδητοποιώντας το μίσος που ένιωθαν οι Έλληνες εκεί για τους Τούρκους, αναρωτήθηκε τι θα γινόταν μόλις άνοιγαν οι πύλες του κάστρου, και δεν χρειάστηκε να περιμένει πολύ. Καθώς οι οικογένειες των Τούρκων οδηγούνταν κάτω με ένοπλη συνοδεία, τους επιτέθηκαν και τους σκότωσαν. Βλέποντας μια οικογένεια να δέχεται επίθεση, αυτός και οι σύντροφοί του έτρεξαν να τους υπερασπιστούν ήταν πολύ αργά για να σώσουν τον άντρα, τα δυο αγόρια κι έναν σκλάβο, τράβηξαν όμως τις σπάθες τους και παζάρεψαν για τη ζωή της γυναίκας. Με πενήντα πιάστρα –υψηλή τιμή– την έσωσαν, αν και το αλισβερίσι συνεχίστηκε για τα καλά της ρούχα. Τελικά ο Μπρεντζέρι την πήρε στο σπίτι του και τη φρόντισε. Όταν έφυγε για να πολεμήσει στη δυτική Ελλάδα, βρήκε έναν Ιταλό πλοίαρχο που θα την έβγαζε έξω από τη χώρα.
Ήταν σχετικά τυχερή. Μετά την πτώση του κάστρου της, η Κόρινθος υπήρξε κέντρο αγοραπωλησιών: πολλά κορίτσια και γυναίκες γλύτωσαν τον θάνατο μόνο και μόνο προκειμένου να πουληθούν στην αγορά σε δημοπρασία, όπου η τρέχουσα τιμή ήταν 30 με 40 πιάστρα, ανάλογα με την ηλικία και την εμφάνιση τους. Ο Δημήτριος Υψηλάντης δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για όλα αυτά εφόσον δεν υπήρχε ούτε υποψία στρατιωτικής τάξης. Ως αρχιστράτηγος, διέθετε πολύ περιορισμένη εξουσία, καθώς όλο και περισσότεροι ένοπλοι κατέφθαναν για να πάρουν μέρος στη λεηλασία και την ταπείνωση των ανυπεράσπιστων αιχμαλώτων. Ο Μπρεντζέρι είδε μια κοπέλα με πολλές μαχαιριές στο κορμί της, που είχε συρθεί ως την αγορά ζητώντας βοήθεια, να τη φτύνουν οι παρευρισκόμενοι. Όταν ζήτησε από τον υπουργό των Πολεμικών να παρέμβει, εκείνος έστειλε δύο άντρες να την πάρουν από εκεί: τη σκότωσαν με τα σπαθιά τους κι άφησαν το πτώμα της στον δρόμο. «Υπήρχαν τώρα στην Κόρινθο πάνω από 20.000 άνθρωποι, όλοι τελείως άχρηστοι, που άλλο δεν έκαναν από να τρώνε και να πίνουν. Κάθε μέρα στους δρόμους βρίσκονταν πτώματα δολοφονημένων Τούρκων. Τους λίγους που είχαν διασωθεί από τη γενική σφαγή τούς ξεφορτώνονταν τώρα έναν-έναν, ανάλογα με το πώς βόλευε τους διαγουμιστές τους».
1 .
-
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος
- Crazy poster
- Δημοσιεύσεις: 1210
Re: "Αγωνιστές του 21"
Τλαξκαλτέκος έγραψε: Πέθανε στην Αθήνα το 1851.
Ποιος ήταν ο τελευταίος εν ζωή αγωνιστής;
0 .
-
Τλαξκαλτέκος
- Extreme poster
- Δημοσιεύσεις: 3387
Re: "Αγωνιστές του 21"
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος έγραψε:Τλαξκαλτέκος έγραψε: Πέθανε στην Αθήνα το 1851.
Ποιος ήταν ο τελευταίος εν ζωή αγωνιστής;
Λογικά αυτοί που το 1829 θα ήταν γύρω στα 14 - 16 έτη.
Αν κάποιος το 1829 ήταν 14 ετών και έζησε συνολικά 100 χρόνια , θα πέθανε γύρω στο 1915.
0 .
Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι , τους δε ανοήτους ανθρώπους το οίημα. ( Σωκράτης [ στον Στοβαίο ] )
-
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος
- Crazy poster
- Δημοσιεύσεις: 1210
Re: "Αγωνιστές του 21"
Τλαξκαλτέκος έγραψε:Λογικά αυτοί που το 1829 θα ήταν γύρω στα 14 - 16 έτη.
Αν κάποιος το 1829 ήταν 14 ετών και έζησε συνολικά 100 χρόνια , θα πέθανε γύρω στο 1915.
Έχεις κανέναν υπόψη σου;
0 .
-
Τλαξκαλτέκος
- Extreme poster
- Δημοσιεύσεις: 3387
Re: "Αγωνιστές του 21"
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος έγραψε:Τλαξκαλτέκος έγραψε:Λογικά αυτοί που το 1829 θα ήταν γύρω στα 14 - 16 έτη.
Αν κάποιος το 1829 ήταν 14 ετών και έζησε συνολικά 100 χρόνια , θα πέθανε γύρω στο 1915.
Έχεις κανέναν υπόψη σου;
Δεν μου έρχεται κάτι. Ο Κωνσταντίνος Κανάρης και ο Χρήστος Βυζάντιος απεβίωσαν το 1877.
Ας πούμε ο πρωταθλητής πρωθυπουργός της Ελλάδος ( 10 θητείες ) Αλέξανδρος Κουμουνδούρος , σε ηλικία 11 ετών κινδύνεψε να αιχμαλωτιστεί απ' τον Ιμπραήμ. Πέθανε το 1883. Αλλά δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί αγωνιστής.
( Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά , αλλά ίσως του είχαν δώσει χαρτί αγωνιστή του '21 . Μετεπαναστατικά μοίραζε το κράτος τέτοια χαρτιά. Δεν είχαν κάποια οικονομική αξία , παρά μόνο αναμνηστική. Ήταν κάτι σαν ηθική αμοιβή ).
edit
Κοίταξα το Βιογραφικό Λεξικό Μανιατών του Καπετανάκη.
Ο Νικόλαος Πιερράκος Μαυρομιχάλης πέθανε το 1881 ( είχε γεννηθεί το 1805 ).
1 .
Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι , τους δε ανοήτους ανθρώπους το οίημα. ( Σωκράτης [ στον Στοβαίο ] )