itteithe έγραψε:Δηλαδή για να μην είναι τεμπέλης κάποιος, θα πρέπει να σκάβει με τον γκαζμά για ένα οχτάωρο, τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες το χρόνο;
Τι να κάνουμε, αυτήν είναι η φύση του επαγγέλματος του εκπαιδευτικού, όπως και άλλων επαγγελμάτων. Και ένας ιδιοκτήτης μίνι μάρκετ, ή ενός περίπτερου όλη μέρα κάθεται και αν συγκεντρώσεις τις ώρες που θα κάνει συναλλαγές με τους πελάτες (που είναι τυπικά η δουλειά του) και τις παραλαβές των προϊόντων, δεν δουλεύει πάνω από τέσσερις ώρες την ημέρα.
Σίγουρα κάποιοι κάνουν καλά την δουλειά τους και κάποιοι όχι, αλλά αυτό είναι μια γνώση που εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να έχουμε. Όποια εκτίμηση και να κάνεις με βάση τα εμπειρικά σου δεδομένα είναι λανθασμένη και αποτελεί
βεβιασμένη γενίκευση. Το
έχω γνωστούς εκπαιδευτικούς και ξέρω είναι επιχείρημα της πλάκας.
εξαιρεσεις στον κανονα παντα υπαρχουν αλλα εγω αναφέρομαι σε μια γενικη εκτίμηση που δεν ειναι αποκλειστικα δικη μου
επισης το να λουφαρουν δεν το ειπα επικριτικα ποσως με ενδιαφερει
σε εκεινο που πρεπει να σταθουμε ολοι ειναι κατα ποσο αξιολογειται η εργασια τους
και απο τους ιδιους και απο την κοινωνια αν δλδ προσφερουν αυτο που καλουνται
να δωσουν στην παιδεια και να το ξαναπω με λιγωτερα λογια
αν οι εκπαιδευτικοι δεν εχουν την μεγαλυτερη ευθυνη για το χαλι της παιδειας
ποιοι την εχουν; οταν συμμαχουν με τους πολιτευτές στο γκρέμισμα-κτισιμο
και ξαναγκρεμισμα και ξαναστησιμο της παιδειας δεκαετιες τωρα;
τεσπα κακως συνεχιζω και γραφω αλλα συμμέτοχοι στο χαλι της αμορφωσιας
εχουν επειδη και οι ιδιοι ειναι γραναζι της αμορφωσιας
"Άλλοι απλώς μένουν με το στόμα ανοιχτό και μόνο που ακούν ότι το φιλανδικό μοντέλο καταργεί όλους τους κανόνες που θεωρούν δεδομένους: Τα παιδιά στη Φινλανδία δεν περνούν το κατώφλι του σχολείου, εάν δεν έχουν συμπληρώσει τα επτά, έχουν πολύ λιγότερη δουλειά για το σπίτι απ’ ό,τι οι συνομήλικοί τους σε άλλες χώρες του κόσμου και καθ’ όλη τη διάρκεια του εκπαιδευτικού ταξιδιού τους υποβάλλονται μόνο μία φορά στο μαρτύριο των επίσημων εξετάσεων, στην τελευταία τάξη του σχολείου. Ελλείψει ανταγωνισμού, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε δυνατούς και αδυνάμους είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Το πιο εντυπωσιακό όλων, όμως-ίσως και το πιο ελπιδοφόρο-είναι ότι η Φινλανδία έχτισε το σούπερ αποτελεσματικό και δίκαιο εκπαιδευτικό της σύστημα μέσα σε λίγες δεκαετίες από το μηδέν. Και αν μπορούμε πράγματι να μιλήσουμε για φιλανδικό παράδοξο, αυτό είναι ότι, εστιάζοντας στην ολοκληρωμένη εικόνα για όλους η Φιλανδία κατάφερε να προωθήσει την ατομική ικανότητα κάθε παιδιού ξεχωριστά."
