πήγαινε καλά το πρόγραμμα μέχρι το 2014
\
Ημιμαθείς σκιτζήδες, που νομίζουν ότι η οικονομία μας χώρας είναι απλά πράξεις με άβακα, και όχι ένα αρκετά πιο περίπλοκο σύστημα.
Ο Τσίπρας αναδείχθηκε στην εξουσία σε μία περίοδο όπου η πλειοψηφία είχε καταρακωθεί απο τα οικονομικά μέτρα, ένιωθε ταπεινωμένη, κλπ. Ορισμένοι ξεχνάνε -απο ατόφια ηλιθιότητα, επίτηδες;- το κλίμα της περιόδου. Ήταν τότε που επι μήνες η Βουλή πολιορκούταν και έλυναν και έδεναν πάσης φύσης εξτρέμ πολιτικές ομάδες, ήταν τότε που η μισή σχεδόν Ελλάδα άκουγε στα σοβαρά Καζάκηδες κλπ.
Η πλειοψηφία δεν είχε την παραμικρή διάθεση να συνεχίσει το πρόγραμμα λιτότητας και ήθελε να μετρήσει δυνάμεις με τους δανειστές. Αυτή ήταν και είναι η εύκολα αποδείξιμη πραγματικότητα. Το αν το πρόγραμμα πήγαινε ή δεν πήγαινε καλά στους αριθμούς, εκείνη την στιγμή ήταν άνευ σημασίας. Υπήρχε μια εκρηκτική πολιτικο-κοινωνική κατάσταση που χρειαζόταν χειρισμό, για να μην γίνει η Ελλάδα Σομαλία.
Εκεί ήρθε ο Τσίπρας, σε αυτή την Ελλάδα. Την εξουσία την πήρε με συνθήματα τόσο προωθημένα όσο και αυτά των εξτρέμ της πλατείας. Μέσα σε λίγους μήνες, κατάφερε να πετάξει απέξω τους Βαρουφάκηδες, Λαφαζάνηδες, κλπ, αφού πρώτα τους έβγαλε στην Διεθνή αρένα προς παραδειγματισμό στο ΕΛ λαό ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη. Σήμερα, πουθενά δεν ακούς αυτά που ακουγόταν απολύτως φυσιολογικά πριν λίγα χρόνια, ότι δλδ θα διαγράψουμε το χρέος μονοκοντυλιά με τα καλαμπαλίκια μας, θα κάνουμε στρατηγικές συμμαχίες με την Ανατολή, κλπ.
Σήμερα, βαράνε παλαμάκια γιατί μας είπε μπράβο η Λαγκάρντ και οι Μούντιζ, γιατί ο Τραμπ έστησε βάσεις ντρόουν, γιατί φεύγουν τα κάπιταλ κοντρόλ και μπορούμε να βγάζουμε τα αγαπημένα μας ευρώ απο τα ΑΤΜ, κλπ.
Φυσιολογικότητα, αυτή η περίοδος εκπαίδευσης και μεταμόρφωσης του ΕΛ, απο αντιμνημονιακό σε οπαδό του καλύτερου μνημονίου, είχε κάποιο οικονομικό κόστος. Η μεγάλη εικόνα πάντως είναι μία, η Ελλάδα είναι ακόμη μέλος της Ε.Ε, της ΟΝΕ και του Ευρώ.