Ὁ μεσιὲ Κλινὸ χτυπᾶ (ἀλύπητα).

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

29 Δεκεμβρίου 2013, καὶ ὥρα 8:14.

ξέφρενες κατάρες, στιχουργικῶς εἰπωμένες,
πρὸς ὑπολήψεις κοινωνικῶς καλουπωμένες.

Μακρὰν ἐμοῦ πᾶς τίμιος καὶ προπαντὸς - φτού, κακά!... - πάσα τιμία,
- χίλιες φορὲς νὰ δοξαστῶ στὴν ἀτιμία!

Τὰς πιστὰς συζύγους, ὦ, πόσον τὰς σιχαίνομαι, καθὼς βαριοῦνται,
γκόμενον ἄλλονε νὰ βροῦν, γιὰ νὰ πηδιοῦνται.

Πόσην νιώθω χαρὰν νἄχουν οἱ ἆντρες προκεχωρημένον προστάτη,
στὶς γκόμενες νὰ τρέχουν μὲ συμπαραστάτη.

Κι' ὅσοι κι' ὅσες ἀνωμαλεύουν, θέ μου, πάραυτα νὰ ἐξομαλισθοῦν.
Νὰ μείνουν ἀδρανεῖς... - ὅμως νὰ ὑποτιτλισθοῦν

τὰ σιχαμερὰ τὰ ἔνστικτά τους, τὰ νεκρά, τὰ ζωντοπεθαμένα.
Νὰ διαβάζονται, νὰ μὴν ἔρχονται σὲ μένα,

τ' ἐνὸς καὶ τ' ἄλλου νὰ 'ξηγῶ τὶς ἀλλόκοτες σεξοπαρορμήσεις.
- Τί μὲ νοιάζει σὰν δὲν μπορεῖς νὰ ξεζουμίσεις;
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~~~
Ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀντιδράσεις στὴν Ποιητικὴ Γωνιά,
* ἡ Εἰρήνη, πρὶν ἀπὸ 8 ὧρες (τώρα 06:41 30.12.31)
Μας καταϋποχρέωσες
με τις κατάρες πάκο,
αν είναι να με πιάσουνε
κάλλιο να μπω στο λάκκο.

Εγώ τι να σου ευχηθώ
μετά τόσες κατάρες;
Το πρόσωπό σου σαν πλισές
να γίνει απ' τις ζάρες.
χαχαχα! Ε, μα δηληδή! Και του χρόνου 'Ιάνη! Και έτσι πάντα!!

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

6 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 7:17.

Κλινοσοφιστεῖες.
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.


γελάκια καὶ φιλάκια,
στὸ λαιμό, στὰ χειλάκια
------------------------------------------------".............καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:
Φιληθήκαν' ἆντρες μ' ἆντρες, στὰ Θεοφάνεια·
βούηξαν παππάδες κι' ὑπερωκεάνια,
σήμερα τὸ πρωί! Στὸν Πειραιά,
ἔρωτες, δωρεάν, σὲ δωρεά
φωτός, πνεύματος καὶ γαλήνης.
Ἦταν καὶ κοπέλλες Μυτιλήνης.

Ἁγιασθῆκαν,
φιληθῆκαν...

- Καὶ τοῦ χρόνου - νἆστε καλά! - πάλι.
Νἄρθουνε νὰ φιληθοῦνε κι' ἆλλοι.
- "Φίλα με! κι' ἑνωμένα τὰ χείλη νὰ μένουν!..."
Φίλα τον! Κι' ἄσ' τοὺς ἄλλους ν' ἀργοπεθαίνουν.
Νίκο μου! δῶσε κι' ἄλλα φιλάκια στὸν Θάνο.
Πόπη μου! πάρ' τὴν Στάσα σου κι' ἄσε τὸν Γιάννο!...

Φιληθεῖτε
δηλωθεῖτε
κι' ὅλ' οἱ ἆλλοι,
τοῦτι φροῦτι,
στὸ Διάλο νὰ πᾶν'.

................................................................................μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

23 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 7:27.
Ἡμέρα γενεθλίων τοῦ Περσέα.

Κλινοσοφιστὴς = κατεδαφιστὴς,
ἔγραψε: ~~~~


ἔχει τὰ γενέθλιά του, σήμερα, κι’ εἷς ἀπολωλώς,
- ὁ Περσεύς! Γιὰ δῶρα, σάλιο δὲν ὑπάρχει κι' ὀβολός.

Σιγά, μωρέ, τὸν Περσέα ποὺ τολμᾶ καὶ γιορτάζει!
Γοργόνες συναντᾶ κι' οὔτε κἄν ποὺ τὶς κοιτάζει.
Ἔσφαξε τὴν Μέδουσα, παντρεύτηκ' ἕνα τέρας,
τὴν Ἀνδρομέδα!... Πῶς ἀλλοιῶς νὰ γίνει πατέρας,
(περίπτωση δὲν ὑπῆρχε καμία - τοσοῦτον βλὰξ!)
Χάθηκε, λέτε; Μ' ἄχρηστος πού 'ναι, κάνει ρηλάξ.
Κι' ἐννοεῖται Χρόνια Πολλὰ μᾶλλον δὲν θὰ τοῦ πῶ,
ἀφοῦ πάντα κι' ἐμένα...μ' ἀρέσει νὰ πρωτοτυπῶ.



~~~~~~~~
Ὅπως πέρσι κι’ ἐφέτος,
ξανά: πλὴν-σὺν ἕν ἔτος.

Τὰ περσινὰ παρόμοια,
κατεψυγμένα ἐγκώμια,
καὶ πάει λέγοντας...
Τὸν θέλω, κλαίγοντας,
νά 'ρθει στίχους νὰ μοῦ ζητήσει νὰ τοῦ γράψω!
Σκέτο Χρόνια πολλὰ θὰ πῶ... Κι' ἄν ὑπογράψω,
θὰ μοῦ τὸ πληρώσει, μὲ τόκο, γιὰ τὶς ὑπερημερίες.
Ἕναν καφέ, μωρέ, σὲ μίαν ἀπ' τὶς τόσες Καφετερίες,
ποτὲ δὲν εἶπε : - Κλινὸ, πᾶμε νὰ σὲ κεράσω!
Νιὸς ἤμουν, θυμᾶμαι, καὶ κοντεύω νὰ γεράσω,
καὶ καλό, γλυκὸ λογάκι, πουθενά, γιὰ μένα
δὲν ξεστόμισε. Κι' ἐγώ, μὲ μάτια βουρκωμένα,
γυρνῶ στοὺς δρόμους, ἀπελπισμένος.
- Χίλια χρόνια, καταδικασμένος,
ζῆσε, Περσεῦ, κι' ὥσπου νὰ σέρνεσαι!
Στὸν Κλινὸ, νὰ μάθεις νὰ φέρνεσαι.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Χθὲς πέρασε μία ζηλόφθων σκέψις, κακοβούλως σφηνωθείσα εἰς τὸ μυαλό μου,
ἰδοὺ ποία: πῶς εἶναι δυνατὸν κάποιοι, μὲ θέματα (ἄς ποῦμε εἰκόνες) ἀσήμαντα,
ποὺ δὲν θὰ τὰ πρόσεχε ποτὲ πουθενὰ (ἀλλοῦ) κανείς, νὰ παίρνουν καὶ 250 καὶ
350 "λάικ" (αἰσχρὸ φροῦτο) καὶ ἐγὼ νὰ παίρνω...μὲ τὸ ζόρι μόνον 2 ἤ 3 "λάικ",
κι' αὐτὸ ὄχι πᾶντα, λὲς κι' εἶμαι κανένα χαμένο κι' ἄχαρο κορμί; Λὲς καὶ δὲν μὲ
γέννησε μάννα ἐμένα!...Θὰ σκάσω!!! Ξέρει κανείς σας μήπως (πληρώνω ὅσο κι'
ὅσο) καμία ὀργάνωση, νὰ προσχωρήσω, νὰ δῶ κι' ἐγὼ μιὰ φορά, ὄχι πολλά, ἄς
ποῦμε 20 "λάικ" ἀπανωτά - κι' ἄς πεθάνω καπάκι;
Σήμερα ποὺ θὰ πάω σὲ κηδεία, εὐκαιρία θἄτανε νὰ τρυπώσω σὲ κἅναν λάκκο,
εὐτυχὴς κι' ἀρεστός σας... Δὲν ἀρέσω, δὲν εἶναι ζωὴ αὐτή, - σᾶς μισῶ ἀπὸ τὰ βά-
θη τῆς βασανισμένης μου ὕπαρξης, ποὺ δὲν τὴν ἀλλάζω μὲ τίποτα, οὔτε μὲ τὴ δι-
κή σας.

Ψᾶξτε, βρεῖτε αὐτά - ἤ ἔστω δύο ἆλλα γατά-
κια, ποὺ ἀποκλειστικῶς θὰ μὲ κλάψουν, νὰ τὸ χαρῶ!

Ἔστω - προπαντὸς - κι' ἔτσι, "λάικ" θέλω,
τώρα τὰ θέλω!

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

12 Ἰουλίου 2011, καὶ ὥρα 11:38.
Κνημοσοφιστεῖες
... ἐν Κλινοσοφιστείαις.
* * *
Γράφει .... ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
......................... λὲ (πληθυντικὸς) Κοὺ ντὲ πιέ μου !
...... καὶ εἶδα τὸν Ἑρμῆ καὶ μοὖρθε νὰ τὸν σφάξω.

Λένε πὼς ἔχω καὶ ὡραῖο κοὺ ντὲ πιέ - οἱ ὑποδηματοπῶλες! Ὅμως, ὅσοι δοκίμασαν τὴν κλωτσιά μου, βρίσκουν ἄσκημο τὸ κουτουπιέ μου!
Ποιούς νὰ πιστέψω; Εἶναι, καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δέ, ἐν προκειμένῳ, ἀπαΐοντες!
Μ' ἀρέσει ποὺ εἶμαι δίποδο! Οἱ ταπεινοί, κοιτάζουν πᾶντα χαμηλὰ καὶ, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, βλέπουν καὶ κατανοοῦν, ἆλλοι αἰσθητικῶς κι' ἆλλοι τρομακτικῶς, τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ νὰ ἔχεις τόσο καλοσχηματισμένο καὶ σθεναρὸ κοὺ ντὲ πιέ!
Ἐπίσης, μοῦ ἀρέσει, ὅπως εἶπα, ποὺ εἶμαι δίποδο διότι οἱ πιὸ θαραλλέοι μὲ κοιτοῦν στὸ στῆθος, ὁπότε: ἆλλοι λένε νὰ κατακτήσουν τὴν καρδιά μου κι' ἆλλοι παρατηροῦν πὼς μοῦ λείπουν παράσημα. Κανένας τους ὡστόσο δὲν ἔκανε ἀκόμα τὴν δεύτερη κίνηση.
Σπανίως μὲ κοιτάζουν στὰ μάτια: πᾶντα δύο σπαθιὰ εἶναι, ἐπίφοβα!
Ἀλλὰ ἡ σημερινή μου πραγματεία πραγματεύεται τὸ ἆκρο-ἆκρο μέρος τῆς κνήμης μου ποὺ δὲν ξέρω ἄν πρέπει καὶ καλὰ νὰ τὸ θεωρήσω μέρος της ἤ προέκτασή της.
Μοῦ ἀρέσει ποὺ εἶμαι δίποδο, γιατὶ σκέφτομαι ὀρθῶς. Ἄν ἤμουν τετράποδο, θὰ ἀντιδροῦσα ἐνστικτωδῶς.
Ἀλλά, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, φανερά, εἶμαι δίποδο καί, κατὰ βάθος, τετράποδο. Εἶμαι καὶ τὰ δύο! Ὄχι, ὄχι, δὲν ἐννοῶ ἑξάποδο!... Ἀλλοίμονο, μοιάζω γιὰ Ἐξαποδώς;
Αὐτὰ ποὺ σκέφτεστε θέλω νὰ στέκονται - ἀλλοιῶς ἀδειᾶστε μου τὴν γωνιά! Καλὰ, μὴ σηκώνετε καὶ τὰ πόδια! Δὲν σᾶς σκοτώνω, οὔτε κι' ἔχω ἆλλες βλέψεις, πονηρές!...

Γιὰ ρῖξτε μιὰ ματιὰ στὸ κοὺ ντὲ πιὲ τοῦ Ἑρμοῦ! Σὰν αὐτοκόλλητο εἶναι τὸ δεξύ - ὅπως τὸν βλέπει κανείς! Ἀπορῶ: πῶς τὸν ἔχουν στὴν Ὀλυμπία καὶ δὲν τὸν φέρνουν στὴν Ὁμόνοια - γιὰ τέτοια πλατεία, καλὸς εἶναι! Σάμπως θὰ προσέξουν τέτοιες λεπτομέρειες τὰ πρεζόνια καὶ οἱ λαθρομετανᾶστες; Γιατί, κακὰ τὰ ψέματα: ἄν δὲν βγῶ ἐγὼ, μὲ τὸ ποδήλατό μου, κοὺ ντὲ πιὲ δὲν θὰ δοῦν ποτὲ τὰ στραβά τους. Κι' ἄν τοὺς μιλήσεις δὰ καὶ γιὰ κουτουπιέ, θὰ σὲ κοιτάζουν στὰ χέρια, τί λεφτὰ τοὺς δίνεις!
Ἐννοεῖται ὅτι καὶ τὰ δύο κοὺ ντὲ πιὲ πρέπει νὰ εἶναι ὁμοιόμορφα καὶ ἀντικρυστά - μὴ σ' τἄχει στραγγαλίσει ὁ Ἀντρέας Καρκαβίτσας γιὰ νὰ σὲ λανσάρει "Ζητιάνο", ἔ;
Ὁ ἕνας ἐσωτερικὸς ἀστράγαλος νὰ κοιτάζει τὸν ἄλλο ἐσωτερικὸ ἀστράγαλο χωρὶς ν' ἀλλοιθωρίζει νεσοῦνο ( = κανείς). Ἀμφιθεατρικῶς ἀρχιτεκτονισμένοι. Πάνω σὲ ἁψιδωτὲς πατοῦσες. Νὰ περνοῦν ἀπὸ κάτω τὰ μυρμήγκια καμαρωτά, μὲ τὸ κεφάλι ψηλά.
Δὲν θὰ πῶ πὼς ὅλος ὁ ποῦς ὀφείλει νὰ εἶναι ὡς κίων - καὶ δὲν θὰ τὸ πῶ διότι, τὴν παρούσαν στιγμή, μελετοῦμε τὸ τί ἐστὶ κοὺ ντὲ πιέ! Μὴν ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸ θέμα μας, ὅταν τὸ Φόρουμ.γκρ μᾶς ἔχει πλουσιοπάροχα ἐπιδοτήσει διὰ σειρὰν διαλέξεων ἄνευ τῆς παραμικρᾶς φειδοῦς. Τὰ Κλινο-Κονδύλια τὰ ἔχει ἐγκρίνει καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις. Ἀμέ!
Δὲν ξέρω πῶς θὰ ἤμουν χωρὶς κοὺ ντὲ πιέ! Σὰν πουλὶ χωρὶς φτερά. Περπατῶ καὶ πετῶ. Ποτὲ δὲν πετῶ χωρὶς νὰ περπατῶ.
Κι' ἄν μοῦ κόψουν οἱ φασίστες τὰ φτερά, ἁπλῶς θὰ περπατῶ. Δηλαδὴ θὰ σέρνομαι.
Δυστυχῶς δὲν εἶναι δική μου ἀνακάλυψη τὸ περπάτημα - οὔτε καὶ τὸ φτερούγισμα - ἀλλὰ τί θὰ κάνω ἄν πολυγεράσω καὶ θέλω, τότε, μπαστοῦνι;
Ποῦ θὰ βρῶ ἕνα μὲ κουτουπιέ; Βέβαια, νὰ σπάσω καμιὰ κεφάλα θἆναι πιὸ εὔκολο ἀλλὰ θὰ στεροῦμαι τὴ χαρὰ τοῦ μπαλέτου - οὔτε κἄν καράτε!
Ἴιιι!... Πάει ὁ νοῦς μου τὠρα στὸ πὶ ὅπου στηρίζονται τὰ χούφταλα! Νὰ περπατᾶς, λέει, καὶ νὰ σοῦ φεύγουν τὰ πιπί!...
Ὤ, νὰ μὴν ξέρω προσευχὲς νὰ πῶ, νὰ σωθοῦν τὰ κοὺ ντὲ πιέ μου!...
Τί νὰ κάνω, θεέ μου;
Μοὔρχεται νὰ κλωτσάω, νὰ λακτίζω, νὰ τσινάω!
Βρεῖτε μου πέταλα-φυλακτὰ καὶ ξόρκια γιὰ τὰ κοὺ ντὲ πιέ μου, γιατὶ δὲν βλέπω καλὰ γιὰ πολὺ ἀκόμα τὸν πωπό σας.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

24 Ἰουλίου 2011, καὶ ὥρα 8:26.
σᾶς ξενερώνει ὅταν μιὰ γυναίκα...

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ ἔγραψε: Τὸ ἐπάγγελμα τῆς κυρίας Γουῶρεν, Μπέρναρντ Σῶ. Τὸ ξέρετε;
Ὁπουδήποτε (καὶ σὲ ὁποιαδήποτε δουλειά, ὄχι μόνον στὴν καθαυτὸ πορνεία) δίδεται ἕνα κορμὶ πρὶν κἄν δοθεῖ ἡ καρδιά, αὐτὸ εἶναι πορνεία.

κάποιος_Νίκος έγραψε: Υπάρχουν κι οι καρδιές αγκινάρας, Κλινοσφιστά. (...)
Ίφιδα, ο Κλινοσοφιστής έδωσε πιο εύστοχη απάντηση. (...)
~
Κάποιε_Νίκο, γεννήθηκα, μεγάλωσα, σ' ἕνα περιβᾶλλον ἐποχῆς ποὺ ἡ τιμὴ τοῦ ἄντρα ἦταν τὸ φιλότιμο καὶ ἡ τιμὴ τῆς γυναίκας ἦταν ἡ ντροπή.
Ὁ ἴδιος βρισκόμουν σχεδὸν πᾶντα στόχος...ἀνηθικότητος!
Ὥσπου κατάλαβα ὅτι ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος εἶναι πολὺ ἱερὸ πρᾶγμα - κουκουλώνει συνειδήσεις.
Χρειάστηκαν χρόνια, Παιδεία - εἶμαι ὑπερήφανος καὶ ποὺ κάποιοι μοῦ τὴν ἔδωσαν καὶ ποὺ μόνος μου τὴν προχώρησα καὶ τὴν προχωρῶ.
Χρειάστηκε ἤ ἔτυχε νὰ ἐρωτευτῶ καὶ νὰ μὲ ἐρωτευτοῦν μὲ πάθος, τόσο, ὥστε νὰ περάσω/νὰ περάσουμε ἀπέναντι.
Χρειάστηκε νὰ..."βγάλω τὰ μάτια μου" γιὰ χάρη τῶν ἐνστίκτων μου, ἐκτὸς σχέσεων, χιλιάδες φορές, μὲ ξέφρενους τρόπους.
Χρειάστηκε ν' ἀκούσω ἑκατοντάδες φορὲς λόγια σὰν αὐτὰ:
- Ἐσένα, παιδί μου, τὸ λέει ἡ καρδιά σου!... Κι' ὄχι μόνον αὐτό, πρώτη φορὰ ἄνθρωπος σέβεται αὐτὸ ποὺ κάνει!...

Ἀκόμα καὶ σήμερα, ἄν βρεθῶ ἀνάμεσα σὲ κάποιο ζευγάρι, ἄς ποῦμε σὲ ἕνα οὐζάδικο, ἡ γυναίκα σκίζεται νὰ μὲ περιποιηθεῖ, δὲν παίρνει τὰ μάτια της ἀπὸ πάνω μου, ὁπότε ὁ ἄντρας ψάχνει νὰ μοῦ βρεῖ ὅλα τὰ ἐλαττώματα τῆς γῆς, ἀκόμη καὶ πὼς...
...ἐπειδὴ εἶμαι θεατρίνος, τάχα δὲν εἶμαι ἄντρας!
Μιὰ ματιά μου ὅμως ἤ δυὸ λεξοῦλες μου καὶ τὸν ἔχω κάνει τοῦ ἁλατιοῦ.
Νὰ σοῦ πῶ ἐγὼ ποιοί εἶναι οἱ ἆντρες!
Γιὰ γυναῖκες, προτιμῶ νὰ μὴ μιλήσω: δὲν τὶς ξέρω, εἶναι ἆλλο πρᾶγμα ἀλλὰ καὶ δὲν μοῦ πέφτει λόγος νὰ λογοδοτήσω γι' αὐτές.
Ἀκόμη καὶ παθητικὸς ὁμοφυλόφιλος νὰ ἤμουν, θὰ ἤμουν ἄντρας. Πολὺ πιὸ ἄντρας ἀπὸ τὰ ἀνδροειδῆ!
Χαρά μου ποὺ ἔχω ψωλή.

Ἡ ἁγνότητα ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Καθαρότητας καὶ τοῦ Λόγου.
Πέρασα διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου, χρησιμοποιῶ ὅλες τὶς λέξεις καίρια μόνον, δὲν ἔχω καμία σχέση μὲ ὅλην αὐτὴ τὴν χοντροκοπιὰ καὶ τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἐρωτικοῦ γίγνεσθαι γύρω μας.
Ὁπότε, νά καὶ ἡ εὐθεία ἀπάντησή μου στὸ νῆμα: μὲ ξενερώνει μία γυναίκα ὅταν δὲν εἶναι στὸ ὕψος μου. Τὴν ἀφήνω σύξυλη καὶ φεύγω.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

28 Σεπτεμβρίου 2011, καὶ ὥρα 1:55.
ἡ Ἑλλάδα ποτὲ δὲν ξεπλένει - τὰ χρέη της!
* * *
Πληρώνω μὲ τὸ βλέμμα μου κι' ἐξοφλῶ μὲ στίχους,
- τοὺς ἀφήνω νὰ μοῦ χαϊδεύουν καὶ τοὺς βοστρύχους -
ὅπου κι' ἄν χρωστῶ, - δὲν πᾶ νά 'ναι κι' ἡ Ἐφορία!...
Πληρώνετε τὰ χαράτσια σας... καὶ ἀπὸ θεωρεῖα

βασιλικά, θὰ σᾶς βλέπω ἐγὼ μὲ τὰ λορνιόν μου
ἤ θὰ σᾶς ὀνειρεύομαι ἐπὶ τῶν σεντονιῶν μου
μ' ὅλην τὴν φλογερὴν κλινοσοφολαγνείαν μου,
ἐμπλουτίζων συνεπῶς τὴν καλλιτεχνίαν μου.

Τρέξτε, κόψτε τὸν λαιμό σας. Γιὰ σᾶς, δὲν θὰ σκάσω!
Ὤ! τέτοιαν ὥρα δὲν βαστῶ, θέλω νὰ πλαγιάσω.
Μὲ τὸ καλό, νὰ ξέρετε, μόλις θὰ ξυπνήσω,
στὸ Φόρουμ θὰ μπῶ πάλι κι' ἐμμέτρως θὰ σᾶς βρίσω.

Στ' ἀλήθεια, σὰν ἄνθρωπος, πολὺ στενοχωριέμαι
ποὺ λίγο σᾶς σιχαίνομαι κι' ἀρκούντως σᾶς βαριέμαι.
Μπᾶτσος λέω νὰ γίνω, νὰ δεῖτε τί καταφέρνω
κι' ὅπου πετύχω ἀτάλαντους, πῶς, μὲ γκλὸμπς, τοὺς δέρνω!

Γεγονὸς εἶναι πὼς, γιὰ ν' ἀντέξεις νὰ ζεῖς, πρέπει
κάθε σου φλέβα, πρὸς τὴν παληανθρωπιά, νὰ ρέπει.
Τὰ περὶ τιμῆς καὶ δόξης, φιλοτίμου ζωῆς,
λογικῶς συνετάχθησαν γιὰ νὰ παρανοεῖς.

Ἄκρη στὴν Ἑλλάδα μὴν ψάχνετε - μᾶς τὴν φάγαν'
οἱ ἀγνοοῦσες κυβερνήσεις: τί ἐστὶ τὸ "μηδὲν ἄγαν".
Τώρα στὴν Μέρκελ χρωστᾶμε καὶ τὸ "Γνῶθι σαυτόν"
(μαζὺ μ' ὅ,τι ἆλλο σκληρὸ μᾶς μπήγει στὸν ἀπαυτόν).

Δὲν βρίσκω ὁ δόλιος ἆλλο τί ἐπ' αὐτῶν νὰ προσθέσω,
κι' ἀδειᾶστε μου τὴν ἐπικράτεια, - μοὖρθε νὰ χέσω.
Τὰ πελάγη τὴν πατρίδα μας δὲν θὰ ξεπλύνουν·
πρὶν ὅλοι μας πνιγοῦμε, τόκοι θὰ μᾶς μολύνουν.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

6 Ὀκτωβρίου 2011, καὶ ὥρα 8:14.
μπῆκα στὸ Φόρουμ γιὰ νὰ γράφω.
* * *
Δοσοληψίες, ἐγώ, μὲ τὸ κατεστημένο;
Μυαλὸ ποὺ ἐξόχως τὄχω σφυρηλατημένο
στὸν Ἔρωτα καὶ στὴν Γνώση,
καὶ νὰ μοὔχουν σαβανώσει,
ζωντανό, τ' ἁγνὸ κύτταρό μου οἱ διεφθαρμένοι;
- Μή, Κλινό μου! Καμιὰ ρημάδα ρημαγμένη
βούληση δὲν θὰ μπορέσει
φέρετρο νὰ σοῦ φορέσει.
Παίρνεις τὰ γραφτά σου, χωρὶς νοῖκι νοικάρης,
Ἑρμῆς παραμένεις, εὖγε! Στέφεσαι καὶ Ἄρης
καὶ πολέμους σκορπᾶς παντοῦ
- ἔχεις καὶ πέννα τροφαντού!
Κάτι τέτοια μοὖπε καὶ μ' ἔριξε ὁ ἑαυτός μου,
εἶπα καὶ στὸν Θεό: - Γκρὰν Μεσιέ, κουράγιο, δός μου,
πολιορκίες πολλὲς νὰ κάνω,
συγγράφοντας νὰ πεθάνω.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Πάλι ἀπὸ...τὰ διασωθέντα μου!
18 Ἰουνίου 2017, καὶ ὥρα 3:30.
Re: Προτείνετέ μου μέρος γιὰ ἐργασία.
~
Κλινοσοφιστεῖες,
γιὰ πρώτη φορὰ σοφές - οὐί, μπιὲν σύρ!...

kitrino poukamiso ἔγραψε: Τα λεφτά δεν είναι πρόβλημα.
Θέλω απλά να γεμίζω τον χρόνο μου παραγωγικά.


Τρέλλα ἐξόχως ἐφικτὴ γιὰ ἐκλεκτούς.
~~
Στὸν Παράδεισο. Ὁ Θεὸς ἀφέντης θἆναι σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει, δὲν θὰ σ' ἀδικήσει ποτέ, δὲν θὰ τοῦ δώσεις οὐδέποτε λογαριασμὸ γιὰ τὸ τί καὶ πόσο παράγεις καὶ οἱ Ἅγιοι θὰ χαίρονται τὴν συντροφιά σου, γνέφοντας στοὺς Ἀγγέλους νὰ σὲ γλείφουν, νὰ τὸ χαίρεσαι, ἐντελῶς δωρεάν! Ὁ καιρὸς θὰ περνάει χάρμα χωρὶς προοπτικὴ νὰ πεθάνεις ποτὲ ἤ νὰ γεράσεις καὶ νὰ σέρνεσαι στὸ κρεβάτι μὲ πόνους καὶ τὰ παρόμοια ἀνιαρὰ συνεπακόλουθα. Βέβαια, ὅλοι θὰ σ' ἐκτιμοῦν γιὰ τὸ θεάρεστο ἔργο ποὺ θὰ προσφέρεις. Δὲν ἔχει σημασία τί. Ἀρκεῖ νὰ προσληφθεῖς στὸν Παράδεισο. Κι' ἄσε ὕστερα τὸν Δέλτα-Λόξ* νὰ λέει τὸ μακρύ του καὶ τὸ κοντό του γιὰ τὴν θεοδουλοπρέπειά σου ἤ τὸν Ἀντίοχο νὰ σκαρώνει στατιστικὲς γιὰ τὸ ἀνυπόστατο τῆς ἐργασιακῆς σου προσφορᾶς σὲ χώρους ἀνυπάρκτους (κατὰ τὴν γνώμη του) (τσοντάρω κι' ἐγὼ ἐπ' αὐτοῦ, ἀλλά, ἐμένα, χέσε με, θανατόπληκτος εἶμαι, ξεψυχισμένα λόγια λέω, σύντομα θὰ μοῦ μπουκώσουν καὶ τὸ στόμα τὰ
σκουλήκια, - ἀμὰν πιὰ καὶ πότε!...- νὰ γλυτώσει καὶ ἅπαν τὸ ὑπαρκτὸ Φόρουμ.γκρ...) καὶ νἆσαι σίγουρος πώς, μιὰν ἡμέρα, θὰ λές:
- Τί καλὰ ποὺ ἔθεσα, τότε, τὸ ὑπαρξιακό μου πρόβλημα, στὸ Φόρουμ.γκρ!...Τἰ τύχη νὰ μὲ καθοδηγήσουν ἄνθρωποι σοφοὶ στὰ ἀλλότρια, χαζοὶ στὰ κατάδικά τους!...Εἰδικὰ σ' αὐτὸν τὸν Κλινό, πρέπει νὰ τοῦ πάω γιὰ μνημόσυνο μιὰ γάτα, στὸν τάφο του, καὶ νὰ τὴν παρακινήσω νὰ σκάβει, ἐννοεῖται γιὰ τὰ κακά της, ἀλλὰ καὶ - ποῦ ξέρεις; ὥσπου νὰ μπεῖ Φῶς Ζωῆς καὶ Τέχνης στὰ βάθη – καὶ...(πάλι) ποῦ ξέρεις; Ἴσως ἀναστηθεῖ!...Γιατί ὄχι; Κακὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι!...
Πάντως, ἀναρωτιέμαι: γιατί θέλεις νὰ δουλέψεις; Γιατί δὲν μᾶς ζητᾶς νὰ σοῦ προτείνουμε κάποιαν Σχόλη καὶ Τεμπελιά; Φοβᾶσαι μὴ σὲ ποῦμε Δημόσιον Ὑπάλληλο; Καὶ τί ἀνάγκη μᾶς ἔχεις ἐμᾶς; Διορίσου ἐσὺ καὶ ὅλο καὶ κάποιο κόμμα θὰ στηρίζει τὰ δικαιώματά σου, ἀκόμη καὶ ἐπ' ἀμοιβῇ του! Δὲν χρειάζονται πολλὰ προσόντα: ὑποτυπώδης γνῶσις τῆς ἑλληνικῆς, ἀξιοπρόσεκτο γκομενικὸ ἠθικὸ μπουρδούκλωμα, ἄψογη χρήση λατινικοῦ ἐρωτηματικοῦ - νὰ μὴν σὲ λένε καὶ ξερόλα... Αὐτά!
Τὴν ἡμέρα τοῦ διορισμοῦ σου ὅλοι θὰ σὲ μουντζώνουν ἀπὸ ζήλεια καὶ φθὀνο. Ἀλλά, τί ἀνάγκη θἄχεις, ἐσύ; Εἴπαμε:
θὰ σὲ γλείφουν, κάποιοι, ἀπὸ πάνω ὥς κάτω, μπρὸς-πίσω, ἄχ!...Ἔτσι μοῦ 'ρχεται νὰ σοῦ βγάλω τὰ μάτια ἀπὸ τὸ κα-
κό μου! Μὴν κοιτᾶς ποὺ δὲν τὸ δείχνω οὔτε καὶ τ' ὁμολογῶ!...
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~~
(*) Ψευδωνυμομάχοι.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

20 Ἰουλίου 2017, καὶ ὥρα 7:11.
Re: Ἠθικὴ περὶ ἔρωτος καὶ ἆλλες ἀνοησίες.
----
Κλινοσοφιστεῖες - ἔμφραγμα.
~
Εἶσαι κι' ἐσὺ κλινοηδυεπής ἀλλὰ...
νὰ μοῦ λείπεις, δὲν σὲ θέλω!
~
Μοιραῖα_Ὅλα:
Ἰάνη, Ἰάνη, Ἰάνη
(...)
ΥΓ: Διατηρείς, προς τιμήν σου, όλα τα συστατικά που σέ ξεχωρίζουν και σέ κάνουν αυτό που είσαι.
* * *
- Ἐν πρώτοις, σ' εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοφρόνηση.
Δὲν ξέρω (ποτὲ κανεὶς δὲν ξέρει), ἡ περίπτωσή σου ἀνέκαθεν μὲ ἐρέθιζε νὰ γράψω, νὰ πειράξω, νὰ νιώσω πὼς κάτι κάνω ἐδῶ μέσα. Ἴσως εἶσαι καὶ ἡ μοναδικὴ ἐπ' αὐτοῦ. Χωρὶς εὐγένειες καὶ καταναγκασμούς. Βέβαια, ὅλο σὲ... βρίζω/ σὲ πειράζω! Εἶναι ποὺ ἔχω τὴν χαριτωμένη Βουγιουκλάκη μέσα μου, τὴν "Μανταλένα", στὸ ἀρσενικό της, ὁ Μουσίτσος!...
Ἀλλὰ καὶ σύ, Μουσίτσα εἶσαι, στὸ πιὸ...χαζοβιόλικο!
Ὅσο γιὰ τὴν ἠθικὴ περὶ ἔρωτος, ναί, ὑπῆρξα ἠθικός, ἠθικότατος Ἕλληνας.
Δὲν κορόιδεψα. Ἔζησα μὲ χαρὰ μέχρι ὀδύνης.
Ἔπεσα μὲ τὰ μοῦτρα σὲ ὅλους τοὺς ἔρωτές μου. Σὰν σήμερα, πέθανε μία φίλη ποὺ μὲ ἀγάπησε ὅσο κανείς. Εἶναι νὰ χάνεις τὸ μυαλό σου στὶς ἀναμνήσεις.
Ὁ Ἔρωτας μοῦ προσφέρθηκε πλουσιοπάροχα καὶ μοῦ 'βγαλε τὰ μάτια, ἀλλά, ὡς τυφλὸς Ὅμηρος, ἔγινα σοφός. Ζῶ μὲ δυὸ γάτους εὐτυχισμένα καὶ περιμένω ἀνὰ πάσα στιγμὴ τὸν θάνατο, κάνοντας ὅ,τι μπορῶ νὰ μὴν χρειάζομαι κανέναν.
Ἄν ζούσαμε μαζύ, ἐσὺ δὲν θὰ ἤθελες τοὺς γάτους μου. Εἶσαι ἀντιγατόφιλη. Ἔ, θἄπαιρνες πόδι. Προτιμῶ τὶς γάτες καὶ ξέρεις πὼς δὲν ἀστειεύομαι.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
* * *
Μέρος Δεύτερο ἤ Σεγκόντα Πᾶρτε.

Moiraia_Ola ἔγραψε (μονοτονικὰ, μὲ σφηνωμένες ἀπαντήσεις δικές μου, πολυτονικά):
Μα πραγματικά με συγκίνησες τώρα.
Εἶσαι μερικὲς ἑβδομάδες μικρότερη ἀπὸ τὴν κόρη μου, ἄρα:
μόνον πλατωνικά, πατρικὰ μπορῶ νὰ εἶμαι ἐρωτευμένος μαζύ σου.
Λίγο τὄχεις αὐτό ὅμως;

Ήταν από τα πιο αληθινά μηνύματα που έχουμε ανταλλάξει εδώ και καιρό
Σου αρέσει να με πειράζεις, γιατί ξέρεις πως τα σηκώνω, γελάω μάλιστα
και ίσως, γιατί κατά βάθος γνωρίζεις καλά, πως δεν είμαι τόσο... χαζοβιόλα.
Ξέρω πὼς προσέχεις πολὺ τὰ γραφτά σου καὶ δὲν ἀφήνεις τίποτα στὴν τύχη. Σημαντικὸ αὐτό. Χωρὶς νὰ εἶσαι ψεύτικη, δὲν παρουσιάζεσαι ἀτημέλητη. Ἄρα τὸ "χαζοβιόλα" εἶναι πείραγμα. Θὰ καμάρωνα νὰ περπατούσαμε δίπλα-δίπλα, ὅπως καμαρώνω καὶ μὲ τὴν κόρη μου. Ἀλλὰ μὲ μιὰν ἀξίωση:
νὰ...καμαρώνεις κι' ἐσὺ γιὰ μένα! (Κόβει ὅμως τὸ μυαλό σου ἀπὸ τέτοια;)

Κάνεις σπουδαίο έργο εδώ μέσα. Μακάρι να ταν άλλοι οι καιροί και να πληρωνόσουν από κάπου γι αυτό.
Ἔ, ὄχι καὶ νὰ πληρωνόμουν!!! Καὶ μοῦ λὲς ὕστερα πὼς δὲν εἶσαι...χαζοτέτοια! Μὲ ξέρεις νὰ ἐκπορνεύω τὴν ὕπαρξή μου;
Έχεις μια απίστευτη πειθαρχία στην παρουσία σου.

Κάτι περισσότερο ἀπὸ πειθαρχία.
Είσαι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, χωρίς εσένα, το φόρουμ θα ήταν μισό.

Κόψε κάτι, κόψε κάτι. Μὴν τὸ πάρουν κι' ἀπάνω τους, ὅλοι αὐτοὶ μαζύ, ὅτι ἀξίζουν ὅσο μόνος ἐγώ!... Τὴ δική σου ἀξία νὰ μοιράζεις τόσο σπάταλα, - ἔ; Τὴ δική μου ἀκόμα μὲ κόπο τὴν χτίζω.

Άντε πολύ αγαπηθήκαμε, ξεκατίνιασμα τώρα χαχα!

Αὐτὸ τὸ "δεύτερο" πράμα νὰ μὴν ἤσουν ὧρες-ὧρες.
Ἐλπίζω, ἅμα φτάσεις στὴν ἡλικία μου, κι' ἀφοῦ θὰ κλαῖς ἀνεπανόρθωτα τὸν χαμό μου, νὰ ὡριμάσεις καὶ νὰ μὴν λὲς πιὰ τέτοια θεόχαζα.

φιλί γλυκό και τρυφερό, μόνο για σένα.

Μπροστὰ σὲ ὅλους, - νὰ τὸ δοῦν καὶ νὰ σκάσουν!


* Ἔτσι, νὰ φαίνεται καλά, πὼς μὲ φιλᾶς ἐσύ!