Σκοπεύετε να κάνετε παιδί μέσα στα επόμενα χρόνια? (όσοι δεν έχουν ήδη)

[Λαχουρένιος]

Μπα! Για έναν περίεργο λόγο ήθελα να κάνω πολύ νωρίς (16-20 χρονών) κάτι που δεν έγινε και έκτοτε εγκατέλειψα την ιδέα. Τα αγαπώ πάρα πολύ και θα ήθελα να έχω αλλά δεν ήμουν (είμαι) διατεθειμένος να θυσιάσω πράγματα που σίγουρα πάνε πακέτο με την απόκτηση παιδιού. Ίσως γι' αυτό και μέσα μου ήθελα να τα κάνω πολύ νωρίς γιατί ήξερα ότι μεγαλώνοντας δεν θα ήμουν διατεθειμένος να κάνω τις "θυσίες" που απαιτούνται.
Ελπίζω να σε κάλυψα.

Μου κάνει πολύ εντύπωση αυτό που λες γιατί στα 16-20 δε θυμάμαι κανένα συνομήλικο μου να σκέφτεται καν για οικογένεια. Όλοι το μυαλό μας στο πουλί μας το είχαμε

(Εσύ; )

Προς το παρόν δεν θέλω και ρεαλιστικά δεν βλέπω να κάνω ποτέ. Ο μόνος λόγος που δεν είμαι απόλυτος είναι ότι πάντα αφήνω ανοιχτό παράθυρο να αναθεωρήσω μια άποψη ή επιλογή στην ζωή μου. Πιο μικρός το έβλεπα σαν μακρινή προοπτική όταν θα έφτανα τα 30φεύγα άλλα όσο πλησίαζα τα πρώτα -αντα συνειδητοποιούσα ότι δεν μου αρέσουν τα παιδιά και ότι απλά είχα την δημιουργία οικογένειας στο μυαλό μου γιατί απλά αυτό έβλεπα να κάνουν όλοι και όχι επειδή το ήθελα πραγματικά.

[BaKXOS_Lysios]

Μπα! Για έναν περίεργο λόγο ήθελα να κάνω πολύ νωρίς (16-20 χρονών) κάτι που δεν έγινε και έκτοτε εγκατέλειψα την ιδέα. Τα αγαπώ πάρα πολύ και θα ήθελα να έχω αλλά δεν ήμουν (είμαι) διατεθειμένος να θυσιάσω πράγματα που σίγουρα πάνε πακέτο με την απόκτηση παιδιού. Ίσως γι' αυτό και μέσα μου ήθελα να τα κάνω πολύ νωρίς γιατί ήξερα ότι μεγαλώνοντας δεν θα ήμουν διατεθειμένος να κάνω τις "θυσίες" που απαιτούνται.
Ελπίζω να σε κάλυψα.

Μου κάνει πολύ εντύπωση αυτό που λες γιατί στα 16-20 δε θυμάμαι κανένα συνομήλικο μου να σκέφτεται καν για οικογένεια. Όλοι το μυαλό μας στο πουλί μας το είχαμε

Ναι κι εγώ τώρα που το σκέφτομαι μου κάνει εντύπωση πως μου είχε καρφωθεί αυτή η ιδέα. Βέβαια δεν σκεφτόμουν ακριβώς ότι θέλω να κάνω "οικογένεια" αλλά παιδί/ά νωρίς. Στο μυαλό μου ήταν κάτι διαφορετικό. Για καλή μου τύχη έτυχε και οι "σοβαρές" σχέσεις μου τότε ήταν με λίγο μεγαλύτερες και δεν συμμερίστηκαν τις επιθυμίες μου....

Προς το παρόν δεν θέλω και ρεαλιστικά δεν βλέπω να κάνω ποτέ. Ο μόνος λόγος που δεν είμαι απόλυτος είναι ότι πάντα αφήνω ανοιχτό παράθυρο να αναθεωρήσω μια άποψη ή επιλογή στην ζωή μου. Πιο μικρός το έβλεπα σαν μακρινή προοπτική όταν θα έφτανα τα 30φεύγα άλλα όσο πλησίαζα τα πρώτα -αντα συνειδητοποιούσα ότι δεν μου αρέσουν τα παιδιά και ότι απλά είχα την δημιουργία οικογένειας στο μυαλό μου γιατί απλά αυτό έβλεπα να κάνουν όλοι και όχι επειδή το ήθελα πραγματικά.

Πολύ σωστά κάνεις και αφήνεις ανοιχτό παράθυρο, είναι μια σοφή στάση σε πολλά πράγματα στη ζωή μας. Τα παιδιά πάντως δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με αυτό που έχεις στο μυαλό σου ως "πυρηνική οικογένεια". Τα παιδιά είναι κάτι άλλο απο τις συμβάσεις, τις εθιμοτυπίες μας, τον τρόπο ζωής μας. Ετσι το αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον.

[BaKXOS_Lysios]

το μελλον οσων δεν κανουν παιδια θα ειναι η κτηνουιοθεσια με σκυλο ή γατα ή και τα δυο για ποικιλια

Τέτοια έχω ήδη εδώ και χρόνια....

[Λαχουρένιος]

Ναι κι εγώ τώρα που το σκέφτομαι μου κάνει εντύπωση πως μου είχε καρφωθεί αυτή η ιδέα. Βέβαια δεν σκεφτόμουν ακριβώς ότι θέλω να κάνω "οικογένεια" αλλά παιδί/ά νωρίς. Στο μυαλό μου ήταν κάτι διαφορετικό. Για καλή μου τύχη έτυχε και οι "σοβαρές" σχέσεις μου τότε ήταν με λίγο μεγαλύτερες και δεν συμμερίστηκαν τις επιθυμίες μου....

Ίσως φταίει ο προγραμματισμός που μπαίνει στο μυαλό μας από μικροί. Μεγαλώνουμε οι ίδιοι σε μια οικογένεια άρα το έχουμε σαν βίωμα και μετά μπαίνει και η προπαγάνδα από το περιβάλλον, τα ΜΜΕ, την τέχνη κλπ και το θεωρούμε ως αυτονόητο. Στις γυναίκες αυτό γίνεται επί 10 σε σχέση με μας.

Πολύ σωστά κάνεις και αφήνεις ανοιχτό παράθυρο, είναι μια σοφή στάση σε πολλά πράγματα στη ζωή μας. Τα παιδιά πάντως δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με αυτό που έχεις στο μυαλό σου ως "πυρηνική οικογένεια". Τα παιδιά είναι κάτι άλλο απο τις συμβάσεις, τις εθιμοτυπίες μας, τον τρόπο ζωής μας. Ετσι το αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον.

Τι εννοείς? Πιστεύω πως αν έκανα ποτέ παιδιά θα ήταν στα πλαίσια οικογένειας, γιατί θα έκανα παιδιά μόνο με μια γυναικά που την θέλω πολύ (άρα θα την ήθελα και για γυναίκα μου) αλλά και γιατί στις τωρινές συνθήκες η κλασική οικογένεια αποτελεί το καλύτερο περιβάλλον για ένα παιδί. Δε θα ήθελα να είμαι από αυτούς που έτυχε και γκάστρωσαν κάποια και μετά βλέπουν το παιδί δυο φορές τον μήνα ή καθόλου.

Δεν έχω θέμα με την συντροφικότητα ή τον γάμο, αλλά δεν νιώθω ότι τα παιδιά θα προσέθεταν κάτι σε έναν ήδη ευτυχισμένο γάμο ή σχέση που πιθανόν να είχα. Το (εκάστοτε) ταίρι μου με καλύπτει 100% όσο είμαστε στα καλά μας.

[BaKXOS_Lysios]

Τι εννοείς?

αυτό εννοώ:

Δεν έχω θέμα με την συντροφικότητα ή τον γάμο, αλλά δεν νιώθω ότι τα παιδιά θα προσέθεταν κάτι σε έναν ήδη ευτυχισμένο γάμο ή σχέση που πιθανόν να είχα. Το (εκάστοτε) ταίρι μου με καλύπτει 100% όσο είμαστε στα καλά μας.

εννοώ δηλαδή αυτήν την αντίληψη ότι τα παιδιά έρχονται να "προσθέσουν" κάτι ή να "ολοκληρώσουν" κάτι. Για μένα είναι κάπως πιο ανεξάρτητα τα πράγματα στο μυαλό μου. Τα παιδιά μπορεί να κάνουν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα στη ζωή ενός ζευγαριού αλλά αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις ποτέ.* Και όπως αγαπώ (δεν μπορώ να μην αγαπώ) όλα τα παιδιά σαν να ήταν δικά μου, δεν έχει σημασία αν θα τα έκανα με κάποια που είναι ο έρωτας της ζωής μου ή όχι.
Φυσικά και η οικογένεια με την παραδοσιακή έννοια είναι προς στιγμήν η καλύτερη περίπτωση, δύσκολα ξεφεύγει κανείς απ' αυτό.

*Να προσθέσω εδώ κάτι που πρόσφατα πέρασε σαν σκέψη απ' το μυαλό μου, δεν ξέρω αν είναι βάσιμη ή αν έχω δίκιο (θα ήθελα γνώμη). Ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι που θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του αγαπημένο (και με καλή τύχη ως τα βαθειά γεράματα) είναι "καταδικασμένο" να αφήσει κάποια στιγμή το ένα έτερον ήμισυ μόνο του... Είναι μεγάλη ανακούφιση να σκέφτεσαι ότι ακόμα κι αν φύγεις πρώτος θα αφήσεις πίσω στην αγαπημένη/ο σου ένα "κομμάτι" σου για το υπόλοιπο της ζωής του/της.

[Λαχουρένιος]

Τι εννοείς?

αυτό εννοώ:

Δεν έχω θέμα με την συντροφικότητα ή τον γάμο, αλλά δεν νιώθω ότι τα παιδιά θα προσέθεταν κάτι σε έναν ήδη ευτυχισμένο γάμο ή σχέση που πιθανόν να είχα. Το (εκάστοτε) ταίρι μου με καλύπτει 100% όσο είμαστε στα καλά μας.

εννοώ δηλαδή αυτήν την αντίληψη ότι τα παιδιά έρχονται να "προσθέσουν" κάτι ή να "ολοκληρώσουν" κάτι. Για μένα είναι κάπως πιο ανεξάρτητα τα πράγματα στο μυαλό μου. Τα παιδιά μπορεί να κάνουν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα στη ζωή ενός ζευγαριού αλλά αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις ποτέ.*

Σαφώς αλλά δεν νομίζω να κάνει κανείς παιδιά αν εκ των προτέρων ξέρει ότι θα χειροτερέψει η ζωή του με αυτά. Αν προκύψει μετά είναι άλλο θέμα. Κάποιος που προγραμματίζει να κάνει παιδί θεωρεί ότι θα τον κάνει πιο ευτυχισμένο αυτό.

Και όπως αγαπώ (δεν μπορώ να μην αγαπώ) όλα τα παιδιά σαν να ήταν δικά μου, δεν έχει σημασία αν θα τα έκανα με κάποια που είναι ο έρωτας της ζωής μου ή όχι.
Φυσικά και η οικογένεια με την παραδοσιακή έννοια είναι προς στιγμήν η καλύτερη περίπτωση, δύσκολα ξεφεύγει κανείς απ' αυτό.

Υπάρχουν πρακτικά ζητήματα όμως στην μέση. Πρέπει το άλλο άτομο να πληρεί κάποιες προυποθέσεις ώστε να μπορεί να είναι καλός γονιός και να μπορείτε να συνεργάζεστε ακόμα και αν δεν μείνετε μαζί.

*Να προσθέσω εδώ κάτι που πρόσφατα πέρασε σαν σκέψη απ' το μυαλό μου, δεν ξέρω αν είναι βάσιμη ή αν έχω δίκιο (θα ήθελα γνώμη). Ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι που θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του αγαπημένο (και με καλή τύχη ως τα βαθειά γεράματα) είναι "καταδικασμένο" να αφήσει κάποια στιγμή το ένα έτερον ήμισυ μόνο του... Είναι μεγάλη ανακούφιση να σκέφτεσαι ότι ακόμα κι αν φύγεις πρώτος θα αφήσεις πίσω στην αγαπημένη/ο σου ένα "κομμάτι" σου για το υπόλοιπο της ζωής του/της.

Αυτό ισχύει. Γενικά τα γεράματα είναι πολύ δύσκολα χωρίς παιδιά.

[BaKXOS_Lysios]

Υπάρχουν πρακτικά ζητήματα όμως στην μέση. Πρέπει το άλλο άτομο να πληρεί κάποιες προυποθέσεις ώστε να μπορεί να είναι καλός γονιός και να μπορείτε να συνεργάζεστε ακόμα και αν δεν μείνετε μαζί.

Βασικά χρειάζεται να είναι και οι δύο ώριμοι ενήλικες με τη διάθεση να κάνουν λίγο στην άκρη το εγώ τους και την ατομική τους ευημερία. Σε ανθρώπους ολοκληρωμένους με πλήρη σοσιαλιστική συνείδηση δεν είναι δύσκολο να καταλάβουν ότι η απόκτηση παιδιών δεν είναι παρά μια πράξη προς την κοινωνία (δεν είναι τα παιδιά τα δικά τους κάτι παραπάνω από των άλλων, ούτε έχουν να κάνουν με τα συναισθηματικά - ερωτικά οράματα και οπτασίες τους).

Αυτό ισχύει. Γενικά τα γεράματα είναι πολύ δύσκολα χωρίς παιδιά.

Τα γεράματα όσο υπάρχουν εν ζωή και οι δύο δεν είναι και τόσο πρόβλημα. (Δεδομένου ότι ο ένας μπορεί -ειναι ικανός - να βοηθάει τον άλλον). Το πρόβλημα πιο πολύ είναι ότι κάποια στιγμή ο ένας θα πρέπει να την κάνει πιο μπροστά απ' τον άλλον... Ωστόσο και πάλι δεν βρίσκω ηθική και λογική τη στάση ότι πρέπει να κάνεις παιδιά για τα γεράματα σου. Δεν είναι σωστό ηθικά.

[bizeli]

Παιδιά όχι δεν θα κάνω. Δεν είχα ποτέ αυτή την επιθυμία ούτε και μου έχει δημιουργηθεί και δεν το έχω μετανιώσει όπως πολλοί μου έλεγαν ότι θα γίνει σε αυτή την ηλικία.
Ίσα ίσα χαίρομαι πολύ που ακολούθησα και ακολουθώ έναν τρόπο ζωής όπως εγώ γουστάρω.
Οι λόγοι που δεν ήθελα ποτέ παιδιά πιθανώς είναι ψυχολογικοί (δεν μου άρεσε ποτέ ο ρόλος της μητρικής φιγούρας πάνω μου και πολλές φορές μου κλοτσάει όταν τα πιτσιρίκια κατά λάθος με αποκαλούν "μαμά") έως και τελείως κυνικοί (μου αρέσει η καλοπέραση, ο ύπνος, η ελευθερία μου... κτλ).
Στην ηλικία που είμαι έχουν προστεθεί επιπλέον και μια φιλοσοφική ανάλυση της ζωής συν η σωματική κόπωση που με απομακρύνουν όλο και πιο πολύ από το να κάνω παιδιά.

Συνεπώς, η σχέση που έχω αυτή τη στιγμή με τα παιδιά μού αρκεί. Μιας άρτιας επαγγελματίας παιδαγωγού αλλά η προσωπική μου ζωή (θέλω να) απέχει πολύ από το πρότυπο "οικογένεια με παιδιά" και είναι κάτι που έχω επιλέξει συνειδητά παρά τις αρνητικές πιέσεις και τα επικριτικά σχόλια των γύρω μου. Και είμαι πολύ περήφανη για αυτό.

Και πιστέψτε με η σχέση που έχω με τα παιδιά είναι πολύ καλύτερη και υγιής σε σχέση με άλλους που "τρελαίνονται για παιδιά".
Δεν ήμουν ποτέ το "γούτσου γούτσου" άτομο αλλά πάντα τα παιδιά με αγαπούσαν και με αγαπούν.

[BaKXOS_Lysios]

Και πιστέψτε με η σχέση που έχω με τα παιδιά είναι πολύ καλύτερη και υγιής σε σχέση με άλλους που "τρελαίνονται για παιδιά".
Δεν ήμουν ποτέ το "γούτσου γούτσου" άτομο αλλά πάντα τα παιδιά με αγαπούσαν και με αγαπούν.

Δεν έχω καμία αμφιβολία, κατά κανόνα δε αυτοί που "τρελαίνονται" (για οτιδήποτε) το καταστρέφουν σιγά σιγά με την ανεξέλεγκτη αγάπη τους...

[bizeli]

Και πιστέψτε με η σχέση που έχω με τα παιδιά είναι πολύ καλύτερη και υγιής σε σχέση με άλλους που "τρελαίνονται για παιδιά".
Δεν ήμουν ποτέ το "γούτσου γούτσου" άτομο αλλά πάντα τα παιδιά με αγαπούσαν και με αγαπούν.

Δεν έχω καμία αμφιβολία, κατά κανόνα δε αυτοί που "τρελαίνονται" (για οτιδήποτε) το καταστρέφουν σιγά σιγά με την ανεξέλεγκτη αγάπη τους...

Ας μην επεκταθώ καλύτερα αλλά πολλοί γονείς είναι τελείως ακατάλληλοι για αυτόν τον ρόλο που ανέλαβαν.