H δραχμη της Κατερινας

[mixaliss]

Tην εποχή της δραχμής ίσως ήταν φθηνότερες κάποιες υπηρεσίες όπως εστίαση, καύσιμα και τσιγάρα. Πολλά άλλα όμως ήταν απαγορευτικά ακριβότερα. Πχ αεροπορικά ταξίδια είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό και ηλεκτρικές συσκευές. Οι τηλεοράσεις σήμερα είναι τζάμπα, τότε ήταν μεγάλη υπόθεση να αλλάξεις τιβί. Air condition που σήμερα θεωρείται κάτι το στάνταρ ήταν πολύτέλεια.

[taxalataxalasa]

Tην εποχή της δραχμής ίσως ήταν φθηνότερες κάποιες υπηρεσίες όπως εστίαση, καύσιμα και τσιγάρα. Πολλά άλλα όμως ήταν απαγορευτικά ακριβότερα. Πχ αεροπορικά ταξίδια είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό και ηλεκτρικές συσκευές. Οι τηλεοράσεις σήμερα είναι τζάμπα, τότε ήταν μεγάλη υπόθεση να αλλάξεις τιβί. Air condition που σήμερα θεωρείται κάτι το στάνταρ ήταν πολύτέλεια.

ολα ειναι ακριβα οταν πρωτοεμφανιζονται στην αγορα... μετα αλλαζει η τιμολογηση προς τα κατω... Η TV ηταν νεο ειδος... Και τα αεροπορικα ταξιδια εγινα σχετιακ φθηνα οταν εμφανιστηκαν οι low cost εταιρειες... οχι πριν...

[nemo]

εκ γενητης κουτοι μη πω τιποτα αλλο αλλα αμα το συνεχισουν θα πω

[taxalataxalasa]

εκ γενητης κουτοι μη πω τιποτα αλλο αλλα αμα το συνεχισουν θα πω

Από το boldαρσμένο ορμώ και γράφω.....

Γελαω... διό,τι ολοι οι δικοι μας μιλανε για τους αρχαιους ελληνες και αναφερονται στους φιλοσοφους και ηρωες και ταυτιζονται δηθεν με αυτους, αλλα κανενας δεν μιλαει για τον Μαργιτη. Κι ενω τον αναφερει ο Αριστοτελης στο Περι Ποιητικης...

Αριστοτέλης - Περι Ποιητικής

ἀπὸ δὲ Ὁμήρου ἀρξαμένοις [30] ἔστιν, οἷον ἐκείνου ὁ Μαργίτης καὶ τὰ τοιαῦτα. ἐν οἷς κατὰ τὸ ἁρμόττον καὶ τὸ ἰαμβεῖον ἦλθε μέτρον_διὸ καὶ ἰαμβεῖον καλεῖται νῦν, ὅτι ἐν τῷ μέτρῳ τούτῳ ἰάμβιζον ἀλλήλους. καὶ ἐγένοντο τῶν παλαιῶν οἱ μὲν ἡρωικῶν οἱ δὲ ἰάμβων ποιηταί. ὥσπερ δὲ καὶ τὰ σπουδαῖα μάλιστα ποιητὴς Ὅμηρος [35] ἦν （μόνος γὰρ οὐχ ὅτι εὖ ἀλλὰ καὶ μιμήσεις δραματικὰς ἐποίησεν）, οὕτως καὶ τὸ τῆς κωμῳδίας σχῆμα πρῶτος ὑπέδειξεν, οὐ ψόγον ἀλλὰ τὸ γελοῖον δραματοποιήσας: ὁ γὰρ Μαργίτης ἀνάλογον ἔχει, ὥσπερ Ἰλιὰς καὶ ἡ Ὀδύσσεια πρὸς τὰς τραγῳδίας,

Μιλάμε για έργο αντίστοιχο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Η λεγόμενη και “Ηλιθιάδα”.

Ο κεντρικός ήρωας του έργου, ο Μαργίτης, ήταν ένας ανόητος και ανίκανος γόνος πλούσιας οικογένειας, που «οι θεοί δεν τον είχαν διδάξει ούτε να σκάβει ούτε να οργώνει ούτε να κάνει κάτι άλλο»*· ένας αδαής “ξερόλας”, που «ήξερε πολλά, όμως όλα τα ήξερε άσχημα»**, σύμφωνα με έναν άλλο στίχο του ποιήματος που διέσωσε ο Πλάτων.

*Αριστοτέλης - Ἠθικὰ Νικομάχεια

ὥσπερ Ὅμηρός φησιν ἐν τῷ Μαργίτῃ τὸν δ' οὔτ' ἂρ σκαπτῆρα θεοὶ θέσαν οὔτ' ἀροτῆρα οὔτ' ἄλλως τι σοφόν.

**Πλάτων - Δεύτερος Ἀλκιβιάδης,

πολλὰ μὲν ἠπίστατο ἔργα, κακῶς δέ ἠπίστατο πάντα.

Οποιαδήποτε σύνπτωσις με την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα δεν είναι τυχαία.

Για να μην περνιόμαστε για έξυπνος λαός... Μάλλον, μαργίτες είναι το πλείστον του λαγού απ αρχαιοτάτων χρόνων... και έτσι εξηγείται και η σχέση μας με την αρχαία ελλάδα, παρά με ήρωες και φιλοσόφους...

«...δεν ήξερε αν τον γέννησε η μητέρα του ή ο πατέρας του»

[Ραν ταν πλαν]

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς εγώ θυμάμαι πήγαινες σούπερ μάρκετ με 1.000 δραχμές και φόρτωνες πράμα.
Δλδ με 3 ευρώ.
Και τώρα με 3 ευρώ δεν παίρνεις ούτε τσίχλες.

Δε φταίει το ευρώ αλλά η στρογγυλοποίηση.

[Προέλλην]

Σε όλες τις οικονομίες υπάρχει πληθωρισμός. Το ζήτημα είναι πόσο είναι αυτός. Στην Ελλάδα την δεκατία του '80 και την μισή τουλάχιστον του '90, κάλπαζε. Κύρια αιτία, η εγγενής έλλειψη ικανοτήτων παραγωγικής επιχειρηματικότητας των Ελλήνων και η κανονικοποίηση του λαϊκισμού απο τις πολιτικές δυνάμεις. Μιλάμε για τύπους που υποτιμούσαν την Δραχμή με στόχο να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών, και την άλλη μέρα ανεβάζαν τους μισθούς για να έχουν κοινωνική ειρήνη, με αποτέλεσμα να ακυρώνουν την υποτίμηση που προηγουμένων είχαν κάνει. Δεν το έκαναν γιατί τους έλειπε η γνώση οικονομικών, αλλά γιατί υπέκυπταν στον λαϊκισμό. Βιώσιμες αυξήσεις μισθών έρχονται όταν αυξηθεί η παραγωγικότητα, όχι με ένα νόμο και ένα άρθρο. Aν βγεί πολιτικός όμως να το πεί αυτό ανοιχτά στην Ελλάδα, δεν θα τον ψηφίσει ούτε η οικογένειά του.

Δηλαδή τωρα δεν ειχαμε πληθωρισμο με την εικοσαετια του ευρω επειδη ο έλληνας αποκτησε ικανοτήτα παραγωγικής επιχειρηματικότητας ; και αποκανονικοποίηστηκε ο λαϊκισμός απο τις πολιτικές δυνάμεις;

Κανείς δεν λέει αυτό.

[Προέλλην]

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς εγώ θυμάμαι πήγαινες σούπερ μάρκετ με 1.000 δραχμές και φόρτωνες πράμα.
Δλδ με 3 ευρώ.
Και τώρα με 3 ευρώ δεν παίρνεις ούτε τσίχλες.

Το 1985 με 1.000 δραχμές φόρτωνες πολύ περισσότερα απ ότι το 1990 ή το 1995.

Ελπίζω όλοι να καταλαβαίνετε ότι το "με Δραχμές έκανε τόσο αυτό" είναι σκιτζιά χωρίς να αναφέρεται ποια χρονιά ακριβώς, γιατί κάθε χρονιά οι τιμές ανέβαιναν και ήταν απο αρκετά έως και πάρα πολύ διαφορετικές.

Θα μου πείς, με τέτοιες ασυναρτησίες ορισμένοι έχτισαν πολιτικές καριέρες, τι περιμένεις τώρα

Το ρεζουμε είναι πολύ απλό και εύκολο να το δείς στα οικονομικά στοιχεία: Mε Δραχμή είχαμε μεγαλύτερο πληθωρισμό. Αυτό το 12% που πιάσαμε φέτος λόγω ειδικών διεθνών συνθηκών και ωχ αμάν και τι θα κάνουμε, απο το '80 μέχρι το '96 το είχες κάθε χρόνο, ως κανονικότητα, με χρονιές να βαράει και πάνω απο 20%.

[Προέλλην]

Tην εποχή της δραχμής ίσως ήταν φθηνότερες κάποιες υπηρεσίες όπως εστίαση, καύσιμα και τσιγάρα. Πολλά άλλα όμως ήταν απαγορευτικά ακριβότερα. Πχ αεροπορικά ταξίδια είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό και ηλεκτρικές συσκευές. Οι τηλεοράσεις σήμερα είναι τζάμπα, τότε ήταν μεγάλη υπόθεση να αλλάξεις τιβί. Air condition που σήμερα θεωρείται κάτι το στάνταρ ήταν πολύτέλεια.

Τα καύσιμα ήταν φθηνότερα γιατί η τιμή τους ήταν φθηνότερη διεθνώς, τουλάχιστον απο το '85 μέχρι το '00. Φαντάζεσαι να έβγαινες να αγοράσεις πχ στα μέσα του προηγούμενου έτους αέριο και πετρέλαιο με Δραχμές;
Eικάζω επίσης ότι και η φορολογία ήταν χαμηλότερη στα καύσιμα, δεν είμαι σίγουρος όμως.

[vallon]

η ιστορία διδάσκει όταν έχεις ένα δικό σου νόμισμα κάνεις πολλά...

22 Μαρτίου 1922
Διχοτόμηση του νομίσματος
Η οικονομική εξάντληση της χώρας και η αδυναμία έξωθεν δανεισμού οδηγεί την κυβέρνηση Γούναρη σε αναγκαστικό εσωτερικό δάνειο, με τη μορφή διχοτόμησης του νομίσματος. «Ευθύς ως το νομοσχέδιον ψηφισθή», δηλώνει ο Π. Πρωτοπαπαδάκης, εμπνευστής του, «θα διχοτομήσω το εκατοντάδραχμον. Και το τεμάχιον το φέρον την εικόνα του Γ. Σταύρου θα εξακολουθήση κυκλοφορούν ως νόμισμα 50 δραχμών, το δε έτερο ήμισυ, αφού το στέμμα, θα αποτελή ομολογίαν 50 δραχμών».

«ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Είμαι υποχρεωμένος πριν ή προβώ εις περαιτέρω ανάπτυξιν του περί ου πρόκειται νομοσχεδίου να συμφωνήσωμεν ότι ουδείς εξ υμών πρέπει να έχη ανά χείρας στερεόν τι διότι φοβούμαι ουχί τον λιθοβολισμόν, διότι δεν έχετε υποθέτω λίθους εις τα θυλάκιά σας, αλλά την διά των στερεών αντικειμένων τα οποία δύνανται να ευρεθώσιν εις τας χείρας σας επίθεσιν κατά της κεφαλής μου (γέλωτες) [...] Κύριοι, το ζητούμενον εσωτερικόν δάνειον 1.500.000 δραχ. Είναι τι πρωτοφανές διά τον τόπον μας. [...] Το πράγμα επί πολύ με εβασάνισε και κατέληξα εις το συμπέρασμα ότι, αντί να καταστρέψω το ήμισυ της περιουσίας των κατόχων χαρτονομίσματος διά της εκδόσεως 1.500 εκατομμυρίων νέου τοιούτου, προτιμώτερον είναι ν’ αντικαταστήσω το ήμισυ τούτο διά τοκοφόρων ομολογιών απολύτου ασφαλείας.»



Η διχοτόμηση του χαρτονομίσματος
του Ανδρέα Κακριδή*

Στις αρχές του 1922, τα δημόσια οικονομικά του ελληνικού κράτους βρίσκονταν σε δεινή κατάσταση: υπό το δυσβάστακτο βάρος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, οι δημόσιες δαπάνες ξεπερνούσαν κατά πολύ τα φορολογικά έσοδα, ενώ οι σύμμαχοι –επικαλούμενοι την επάνοδο του Κωνσταντίνου στον θρόνο– είχαν άρει την οικονομική υποστήριξή τους στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο μέρος του ελλείμματος καλυπτόταν από την έκδοση νέου χρήματος, δηλαδή την εκτύπωση χαρτονομισμάτων από την Εθνική Τράπεζα. Μόλις, όμως, τα φρεσκοτυπωμένα χαρτονομίσματα έμπαιναν στην κυκλοφορία, οι τιμές σκαρφάλωναν: από τα τέλη του 1920, όταν οι σύμμαχοι είχαν διακόψει τις πιστώσεις τους, η εσωτερική κυκλοφορία είχε διπλασιαστεί, συμπαρασύροντας τις τιμές των αγαθών. Με τον πληθωρισμό στα ύψη και την οικονομία καταβεβλημένη, τα περιθώρια άντλησης νέων πόρων ήταν πολύ περιορισμένα.

Τον Φεβρουάριο του 1922, σε μία ύστατη προσπάθεια να εξασφαλίσει βοήθεια από το εξωτερικό, ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης περιόδευσε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αναζητώντας κάποιο δάνειο. Τα αποτελέσματα του ταξιδιού, όπως τα μετέφερε σε συνεργάτες του, στη διάρκεια μιας συνάντησης στο πρωθυπουργικό γραφείο, ήταν απογοητευτικά. Το δημόσιο ταμείο χρειαζόταν επειγόντως χρήματα· αυτά τα χρήματα δεν επρόκειτο να έρθουν από το εξωτερικό, ούτε υπήρχαν τα χρονικά περιθώρια να επιβληθούν νέοι φόροι και εισφορές.

Στο τέλος της συνάντησης, ο Γούναρης έμεινε μόνος με τον υπουργό των Οικονομικών, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη. Ξαφνικά, ο υπουργός πετάχτηκε από την καρέκλα του αναφωνώντας «Δημητράκη, τα ηύρα τα λεπτά!» και, χωρίς να δώσει παραπάνω εξηγήσεις, έβγαλε από το πορτοφόλι του ένα εκατοντάδραχμο και το έκοψε στα δύο. Έναν μήνα αργότερα, επανέλαβε την κίνηση ενώπιον του Κοινοβουλίου, εισηγούμενος τον νόμο 2749, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα ελληνικά χαρτονομίσματα επρόκειτο να διχοτομηθούν: το ένα μισό τους θα παρέμενε στην κυκλοφορία με τη μισή αξία, ενώ το άλλο θα ανταλλασσόταν με εικοσαετή κρατικά ομόλογα, με ετήσιο επιτόκιο 6,5%. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση επέβαλε σημαντικές αυξήσεις φόρων, τις οποίες συνέδεσε με την εξυπηρέτηση του δανείου.

Η διχοτόμηση του χαρτονομίσματος ονομάστηκε «αναγκαστικό δάνειο» και προσέλκυσε ποικίλα σχόλια· ακόμα και οι επικριτές της αναγνώρισαν την πρωτοτυπία του εγχειρήματος. Στην πράξη ισοδυναμούσε με ανταλλαγή μίας υποχρέωσης με μία άλλη, και άρα δεν αποτελούσε νέο δάνειο. Ήταν, όμως, σίγουρα αναγκαστική, στον βαθμό που οι Έλληνες κάτοχοι μετρητών υποχρεώθηκαν από τη μία μέρα στην άλλη να δανείσουν τις μισές τους δραχμές στο Ελληνικό Δημόσιο. Το σκεπτικό ήταν απλό: αντί να τυπώσει νέα χαρτονομίσματα, «φορολογώντας» τους πολίτες μέσω του πληθωρισμού, ο Πρωτοπαπαδάκης προτίμησε να αφαιρέσει τα χρήματα απευθείας από τις τσέπες και τα πορτοφόλια τους, προσφέροντας ως αντάλλαγμα μερικά ομόλογα – αμφίβολης, φυσικά, αξίας.

Πράγματι, η διχοτόμηση της δραχμής εξασφάλισε κάπου 1,3 δισ. δρχ. –ποσό που αντιστοιχούσε περίπου στις μισές ετήσιες δαπάνες του στρατού– και ανέστειλε την αύξηση της κυκλοφορίας για ένα εξάμηνο, φρενάροντας τον πληθωρισμό. Ήταν, όμως, αδύνατον να αντιστρέψει την πορεία των δημόσιων οικονομικών, η μοίρα των οποίων έμελλε, άλλωστε, να κριθεί αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο μακριά, στις όχθες του ποταμού Σαγγάριου. Η κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου και η έλευση των προσφύγων προκάλεσαν νέες έκτακτες δαπάνες, οι οποίες καλύφθηκαν και πάλι μέσω της εκτυπωτικής μηχανής: στις αρχές του 1923 οι τιμές θα έχουν πάλι διπλασιαστεί, ενώ η δραχμή θα έχει χάσει το 95% της προπολεμικής αξίας της.

*Ο Ανδρέας Κακριδής είναι οικονομικός ιστορικός.

https://www.kathimerini.gr/k/100yk/1006 ... omismatos/

αλλά βέβαια , αυτές οι γνωστές τακτικές δεν συμφέρουν

[Προέλλην]

Αν είχαμε Δραχμή το 2010, τσααακ μια διχοτόμηση και θα γλιτώναμε μισθούς, δώρα, συντάξεις, δάνεια σε ελβετικό φράγκο, εσωτερική υποτίμηση. Απλά πραματάκια