Λαχουρένιος έγραψε:Ραν ταν πλαν έγραψε:Μεταπολιτευτικά με εξαίρεση τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς της εποχής, το γέρο Καραμανλή, τον Παπανδρέου και τον Φλωράκη (άντε και λίγο ο γέρο Μητσοτάκης) και χωρίς ιδεολογικό πρόσημο, κυριαρχεί το καραγκιοζιλίκι και σε επίπεδο πρωθυπουργών και σε επίπεδο αρχηγών αντιπολίτευσης.
Σήμερα στην Ελλάδα βρισκόμαστε στον πάτο σε ό,τι αφορά τις ηγετικές ικανότητες των πολιτικών ταγών μας οι οποίοι μόνο με χαρακτήρες από την παρέα του Καραγκιόζη μπορούν να συγκριθούν.
Με αδιαμφισβήτητους πρωταγωνιστές του θιάσου σκιών τον Γιωργάκη και τον Κούλη, σε διακριτούς βέβαια ρόλους αλλά που στην ουσία παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα γελοιότητας.
Η πολιτική αυθεντία στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι προς το παρόν ανύπαρκτη και όπως δείχνουν τα πράγματα και την επόμενη τριακονταετία θα πορευθούμε με πολιτικές μετριότητες.
Η Αλεκα και ο Κουτσουμπας δεν ειναι σοβαροι δηλαδη?
Ξύνεις πληγή αγιάτρευτη.
Σοβαροί είναι αλλά στόφα ηγέτη εργατικού επαναστατικού κόμματος δεν έχουν.
Ο μικροαστικές πολιτικές αυταπάτες που άφησε πίσω της η διάσπαση του 1991 ακόμα έχουν ισχυρά ερείσματα σε όλα τα επίπεδα του κόμματος και αυτές εκφράζονται σε όλα τα μετέπειτα συνέδρια αν όχι με τη μορφή θέσεων σίγουρα στην εκλογή των ανώτατων κομματικών οργάνων.
Ο Χαρίλαος και οι επιλογές του το 89 ακόμα στοιχειώνουν το κόμμα.
Υπάρχουν στην ΚΕ πραγματικοί μαρξιστές - λενινιστές επαναστάτες που θα αναλάβουν στο μέλλον την ηγεσία του κόμματος αλλά ακόμα βρίσκονται στο στάδιο της πολιτικής ωρίμανσης και της ''γνωριμίας'' τους με την κομματική βάση.
Ενταξει, ειναι χαμηλο το επιπεδο των πιο προσφατων π/θ, αλλα νομιζω πως ο Κουλης καταφερνει και φιγουραρει στις πρωτες θεσεις μαζι με ΓΑΠ και Σαμαρα, παρα τον πολυ σκληρο ανταγωνισμο.
Οι Μητσοτάκης και Παπανδρέου δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα.
Το μόνο τους προσόν το οποίο τους ανέδειξε στη θέση του πρωθυπουργού είναι το γεγονός ότι κληρονόμησαν βαριά ονόματα και κομματικούς μηχανισμούς που είχαν στηθεί από τους πατεράδες τους και όσοι τους στελέχωναν δεν ήθελαν να χάσουν τα προνόμια που τους είχαν παραχωρηθεί τοποθετώντας τους γόνους στη θέση του ηγέτη και ό,τι προκύψει.
Ο Σαμαράς ήταν η περίπτωση του ευκαιριακού ηγέτη που τη δεδομένη στιγμή της εκλογής του εγγυήθηκε την εσωκομματική ενότητα μεταξύ παραδοσιακών δεξιών και νεοφιλελευθέρων και πετάχτηκε στην άκρη όταν αποκαταστάθηκε η ''τάξη'' στο κόμμα της νδ.
Και όπου ''τάξη'' βάλε επικράτηση του παλιού μητσοτακικού νεοφιλελεύθερου μηχανισμού με τη στήριξη της ακροδεξιάς που ενδημεί παραδοσιακά στη νδ.
