Τὰ ὅσα γράφονται στὶς ἑπόμενες σελίδες δὲν σκοποῦν στὸ νὰ διαφωτίσουν ἁπλῶς τὸ ἑλληνικὸ ἀναγνωστικὸ κοινό. Ὁ κύριος σκοπὸς εἶναι προειδοποιητικός. Ὄχι μόνο γι’ αὐτὰ ποὺ γίνονται στὴν Τουρκία ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ποὺ γίνονται στὴν Ἑλλάδα εἰς βάρος τῆς Ἱστορίας. Ἂς μείνουμε στὴν Ἑλλάδα. Στὰ ἐπίσημα βιβλία, μὲ τὰ ὁποῖα μορφώνεται ἡ νεολαία, ἡ ἑλληνικὴ Ἱστορία ἀφανίζεται. Στὰ σχολεῖα μας μεγάλες μορφὲς καὶ στιγμὲς σπιλώνονται. Εἰκόνες ἡρώων καὶ μαρτύρων ἐξαφανίζονται καὶ ἀντικαθίστανται μὲ αὐτὲς τοῦ Χάρυ Πότερ. Αὐτό, ὅμως, προκάλεσε μιὰ ἐπικίνδυνη ἀντίδραση: ἑκατοντάδες αὐτοσχέδιοι ἱστορικοὶ ἔχουν ἀναλάβει νὰ σώσουν τὴν ἑλληνικὴ Ἱστορία ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της. Δυστυχῶς, ἀρχικὰ καλοπροαίρετα καὶ αὐτοθυσιαστικά, τώρα ἐντελῶς κερδοσκοπικά, κάποιοι ἀκολουθοῦν τὴ γραμμὴ τοῦ Κεμὰλ καὶ τῶν ἱστορικῶν του. Μυθοπλασίες ἀνάγονται σὲ ἱστορίες, κάτι ποὺ δίνει τὴν εὐχέρεια σὲ «φιαλοεκτοξευτὲς» τῶν γηπέδων νὰ χρησιμοποιοῦν τὸν ὅρο «Ἑλληναράδες», γιὰ νὰ παρηχεῖ πρὸς τὸ «ἀληταράδες» ποὺ τοὺς ταιριάζει.
. Εἰλικρινὰ ἀνησυχῶ γιὰ τὸν κατήφορο τῶν ἑλληνικῶν ἱστορικῶν σπουδῶν. Ἀπὸ τὴ μιὰ γράφονται βιβλία ἀκατάληπτα, καὶ βιβλία καταληπτὰ ἀλλὰ μὲ ἀνθελληνικὴ διάθεση, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη βιβλία ὑπερελληνικά, ποὺ ἀνάγουν τοὺς Ἕλληνες σὲ πολιτιστικὴ σπορὰ ὄχι μόνο τῆς γῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ σύμπαντος, ἀφοῦ ἔχουν ἔλθει ἀπὸ τὸ διάστημα, καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ ἕναν ὁριζόμενο ἐπακριβῶς πλανήτη. Ἔτσι ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία μετατρέπεται σ’ ἕνα εἶδος μοντέρνας μυθολογίας, μὲ ἄφθονα μαγικὰ καὶ ἀστρολογικὰ στοιχεῖα. Μὲ ἄλλα λόγια γίνεται μυθολογία, κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν Τούρκων, ποὺ ἀπὸ ἕνα πλέγμα ὑστερήσεως, πολιτιστικῆς μειονεξίας ἀνήγαγαν τὸν λαὸ τῆς Τουρκίας, ὅπως θὰ φανεῖ στὰ παρακάτω, σὲ ὑπερούσιο λαό, γεννήτορα καὶ σπορέα τοῦ πολιτισμοῦ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τοῦ πλανήτη, ἀπὸ τὴν Ἀσία ὣς τὴν προκολομβιανὴ Ἀμερικὴ καὶ ἀπὸ τὴν Ἀμερική, διὰ τῆς Σιβηρίας, σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, μέχρι τῶν Ἄλπεων, οἱ ὁποῖες φέρουν ὀνομασία τουρκική. Τὸ ξαναλέω: δὲν θὰ εἶχα καταπιαστεῖ μὲ τὴν ἐργασία αὐτή, ἂν ὡς ἱστορικός τῆς ἕδρας (ὄχι ὅμως καὶ τῆς πανεπιστημιακῆς καθέδρας) δὲν ἀνησυχοῦσα γιὰ τὴν ἐκτροπὴ αὐτὴ ποὺ σημειώνεται στὸν ἰδιωτικὸ τομέα καὶ γιὰ τὴν ἐντροπὴ ποὺ σημειώνεται στὸν σχολικὸ/πανεπιστημιακὸ τομέα ποὺ ἔχει πέσει σὲ πλήρη ἀνυποληψία. Ἡ πλήρης ὑποτίμηση τῆς ἐθνικῆς ἱστορίας ἐξέθρεψε καὶ γιγάντωσε μιὰ ἐθνικιστικὴ ἱστοριογραφία.
. Τὸ πρῶτο μέρος τοῦ βιβλίου στηρίζεται ἀποκλειστικὰ σ’ ἕνα βιβλιαράκι ποὺ εἶχε ἐκδώσει τὸ 1935 ὁ ἄριστος γνώστης τῆς τουρκικῆς ἱστορίας, παλαιότερης καὶ νεώτερης, Νικηφόρος Μοσχοπουλος, ποὺ τὰ βιβλία του μποροῦσαν νὰ ἀπαρτίσουν τὴν πρώτη ὕλη γιὰ τὴ δημιουργία ἕδρας τουρκολογίας. Τὸ βιβλιαράκι, ὅμως, αὐτὸ γραμμένο μὲ δεξιοτεχνία, γιὰ νὰ μὴ διαταράξει τὴν ἐπικρατοῦσα ὡς ὑπνωτικὸ ἑλληνοτουρκικὴ φιλία, ἀναφερόταν μὲ λόγο πυκνὸ στὴ νέα μορφὴ ποὺ εἶχαν προσλάβει οἱ τουρκικὲς σπουδὲς στὴν Τουρκία. Μέσα στὶς 24 σελίδες ποὺ ὑπῆρχαν ὅλες οἱ ἀναγκαῖες ἀφυπνιστικὲς πληροφορίες. Ποὺ ἀγνοήθηκαν. Καὶ γι’ αὐτὸ κάποιαν ἡμέρα, ὅταν ἀκούσαμε τὶς δηλώσεις περὶ ἱστορίας τοῦ Ὀζάλ, πέσαμε ἀπὸ τὰ σύννεφα. Εὐελπιστῶ, μετὰ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, νὰ μὴν ξαναπέσουμε, ὅταν ἐν μέσαις Ἀθήναις ξανακούσουμε τὰ ἴδια. Κι ἐλπίζω νὰ μὴ χειροκροτήσουμε, ὅταν ἀκούσουμε κάποια θωπευτικὰ περὶ ἀδελφῶν λαῶν. Οἱ Τοῦρκοι, ὅταν τὸ λέγουν αὐτό, ἐννοοῦν ὡς κοινὸν πάντων προπάτορα κάποιον δικό τους πρόγονο.
. Τὸ δεύτερο μέρος τοῦ βιβλίου, ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ πρῶτο, ἀφορᾶ σ’ ἕνα ἐπίσης φυλλάδιο 42 σελίδων, ποὺ ἐκδόθηκε στὸν Πύργο τῆς Ἠλείας τὸ 1933 (Τυπογραφεῖο: Γούμενου-Κορκολῆ) καὶ εἶχε τίτλο «Ἡ Προϊστορικὴ Ἑλλάδα». Συγγραφέας του ἦταν ὁ Γεώργιος Σ. Φαρμάκης (Θεστιεύς). Ὁ ἐν λόγῳ Θεστιεύς, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὰ ὄντως ἐκπληκτικὰ εὑρήματα τῶν ἀνασκαφῶν στὴ Μέση Ἀνατολή, κυρίως στὴ Μεσοποταμία, Αἴγυπτο, Συρία, Ἰορδανία καὶ στὴ Φοινίκη (Λίβανο), κατέληξε στὸ βέβαιο γι’ αὐτὸν συμπέρασμα πὼς ὅλα ὅσα δημιουργήθηκαν ἐδῶ, ὡς πληθυσμιακὰ μεγέθη, ὡς ὀνοματικὰ καὶ γλωσσικὰ σύνολα, ὡς πολιτιστικὲς ἐκφράσεις, ἦλθαν ἀπὸ ἐκεῖ. Ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς Ἀνατολῆς. Κι ἂν στὸ ἑπόμενο διάστημα δὲν εἶχαν ἐνταθεῖ οἱ ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες στὸ Αἰγαῖο, στὴν Κρήτη, στὴν Πελοπόννησο, στὴν Ἀττικοβοιωτία, πολλὰ ἀπ’ ὅλα αὐτὰ θὰ ἦσαν πιστευτά. Διότι τὸ παραμύθι εἶναι πιὸ πιστευτὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία. Κυρίως, ἡ ἀνακάλυψη πινακίδων μὲ γραμμικὰ σύμβολα (Γραφὴ Α΄ καὶ Γραφὴ Β΄) καὶ μὲ ἱερογλυφικά, καὶ ἡ ἀνάγνωση τῆς Γραμμικῆς Β΄ ἀπὸ τοὺς Βέντρις-Τσάντγουικ, ποὺ ἔφεραν τὶς ἀπαρχὲς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας βαθύτερα ἀπὸ τὸν 15ο π.Χ., ἔδωσαν τὴ χαριστικὴ βολὴ στὶς θεωρίες τοῦ «Ἀνατολισμοῦ» (μέσα σ’ αὐτὲς ὑπῆρξε καὶ μία του Παμ-βυλωνιασμοῦ), ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξεπήγασε ἡ θεωρία τοῦ παλαιότερου Παντουρανισμοῦ καὶ τοῦ νεώτερου Παντουρκισμοῦ.
https://christianvivliografia.wordpress ... %81%CE%BA/
Σήμερα, ἂν ἐπαναφέρω στὴν ἐπιφάνεια τὴν θεωρία τοῦ Γ. Σ. Φαρμάκη (Θεστιέως), δὲν τὸ κάνω γιὰ νὰ τὴν χλευάσω καὶ νὰ τὴν ἀνασκευάσω, ἀλλὰ γιὰ νὰ δείξω ὅτι χρειάζεται προσοχὴ στὴν μελέτη καὶ στὴν γραφὴ τῆς ἱστορίας. Ἡ παραμόρφωση τοῦ χθές, δημιουργεῖ ἕνα παραμορφωμένο παρὸν ποὺ θὰ μᾶς φέρει σ’ ἕνα ἀποκρουστικὸ μέλλον. Δὲν ἀποκλείω –ἀπεναντίας τὶς ἀναγνωρίζω καὶ τὶς στηρίζω σ’ ὅλες τὶς συγγραφές μου– ἐπιρροὲς ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ κι ἀπὸ τὸν Νότο (Αἴγυπτο). Οὔτε ἀποκλείω ἐπιρροὲς ἀπὸ τὴ Δύση, ἀπὸ τοὺς λαοὺς ποὺ δημιούργησαν τὸν πολιτισμὸ τῶν «Νουράγκι». Ὅταν μποροῦσαν οἱ Ἕλληνες νὰ πᾶνε ἐκεῖ, γιατί κι ἐκεῖνοι νὰ μὴ μποροῦσαν νὰ ἔλθουν ἐδῶ, στὸν ἑλληνικὸ χῶρο; Δὲν ἀποκλείω καθόδους ἀπὸ τὸ Βορρᾶ, ἀκόμη κι ἀπὸ τὸν ἀπώτερο Βορρᾶ, τὸν πέρα ἀπὸ τὸν Δούναβη. Ἄλλωστε, ἴχνη ἀρχαιολογικὰ (π.χ. ἤλεκτρος), ποὺ μαρτυροῦν ἐπαφὴ μὲ τὴ Βαλτική, ἔχουν βρεθεῖ στὴν Ἄσσημο (κοντὰ στὸν Λαγκαδᾶ) καὶ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸν 10ο π.Χ. αἰώνα. Ἴσως καὶ πιὸ παλιά. Ἀλλ’ ὅταν οἱ Βόρειοι μποροῦσαν νὰ ἔλθουν τόσο χαμηλά, γιατί νὰ μὴ μποροῦν καὶ οἱ Νότιοι νὰ φθάνουν τόσο ψηλά;
(...)
ἔχει διαμορφωθεῖ ἡ ἀντίληψη πὼς ὅ,τι δημιουργήθηκε στὸν τόπο αὐτό, ὡς λαός, ὡς ἱστορία, ὡς πολιτισμός, δὲν ἔχει τίποτα τὸ αὐθεντικὰ ἑλληνικό. Ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἑλληνικότητά μας εἶναι «φερτή», καρπὸς εὐρωπαϊκὸς ποὺ ἔφθασε σὲ μᾶς χάρη στὸν Διαφωτισμό. Φυσικὰ παραβλέπεται τὸ πόσο συνέβαλαν σ’ αὐτὸ τὸν Διαφωτισμὸ οἱ ἀνὰ τὴν Εὐρώπη διάσπαρτοι Ἕλληνες ποὺ ζοῦσαν μ’ ἕναν ἑλληνικὸ καημό: νὰ δοῦν μιὰ λεύτερη πατρίδα. Κι ἐνῶ οἱ τωρινοὶ πανεπιστημιακοὶ τῆς Ἀθήνας δὲν βρίσκουν τὴ λέξη Ἕλληνας στὴν Τουρκοκρατία, αὐτὴ ἀνευρίσκεται στὸ ὑπέρθυρο τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῆς Βενετίας, στὴν κτιτορικὴ ἐπιγραφή. Καὶ νὰ μὴ λησμονεῖται τοῦτο: ἡ κοινότητα τῆς Βενετίας ἦταν ἕνα ἄθροισμα ἀνθρώπων ἀπὸ ὅλες τὶς κάποτε ἑλληνικὲς περιοχές: ἀπὸ τὴν Κύπρο ὡς τὴν Κέρκυρα. Ἀπὸ τὴν Ἤπειρο ὡς τὸ Ταίναρο.
Σήμερα αὐτὴ ἡ ἑλληνικότητα βάλλεται. Ἕλληνες πολιτικοί, ὅπως ἔχω καταγγείλει μὲ δύο ἄρθρα μου στὴν «Εὐθύνη» (Σεπτέμβριος καὶ Ὀκτώβριος 2006) ἀποφεύγουν νὰ ποῦν τὶς «μιασματικὲς» λέξεις Ἑλλάς, ἔθνος, πατρίδα, καὶ λένε «τόπος», τὸ πολὺ «χώρα». Τὸ ἀντίθετο πράττουν οἱ Τοῦρκοι – καὶ εὖγε τους! Αὐτοὶ δὲν εἶναι φτερὸ στὸν ἄνεμο σὰν ἐμᾶς. Ἔχουν πολιτικὴ ἀξιοπρέπεια. Ἀντίθετα ἐμεῖς, χάνοντας ὡς λαὸς (κι ἂς μὴ ρίχνουμε τὰ βάρη στοὺς πολιτικοὺς) τὴν πολιτικὴ μας ἀξιοπρέπεια, γινόμαστε ἀθύρματα τῆς ἀμερικανικῆς πολιτιστικῆς πολιτικῆς (πολυπολιτισμός, πολυφυλετισμὸς κ.λπ.). Αὔριο θὰ γίνουμε ξανὰ (ὅπως στὰ χρόνια τοῦ Μ. Πέτρου καὶ τῆς Μ. Αἰκατερίνης, ἀλλὰ καὶ τοῦ Στάλιν) ἀθύρματα τῆς ρωσικῆς πολιτιστικῆς πολιτικῆς καὶ πολὺ πιθανῶς –καὶ μάλιστα σύντομα– τῆς Κινεζικῆς, ἀφοῦ ἄλλωστε θὰ «ἀποδειχθεῖ» (κι ἔχει παλαιότερα γραφτεῖ σὲ σχολικὸ ἐγχειρίδιο καὶ σὲ μεγάλη ἐγκυκλοπαίδεια) ὅτι ὁ λεγόμενος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶναι καρπὸς τοῦ «Ἐξουργκανισμοῦ», ἀπὸ τὸν ὅρο Κουργκὰν (= τύμβος) ποὺ γεννήθηκε πέρα ἐκεῖ στὴ μακρινὴ Ἀσία.
Πιστεύω πὼς ἡ δημοσίευση αὐτῶν τῶν μελετημάτων θὰ μᾶς κάνει περισσότερο στοχαστικούς. Τὸ «νάφε καὶ μέμνασο ἀπιστεῖν» τοῦ Ἐπικτήτου εἶναι πάντοτε χρήσιμο. Νὰ εἴμαστε νηφάλιοι, γιὰ νὰ μὴ φανταζόμαστε, καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ποτὲ νὰ δυσπιστοῦμε πρὸς ὅσες θεωρίες ἀκοῦμε. Δὲν λέω νὰ τὶς ρίχνουμε στὸν Ἤφαιστο· λέω τοῦτο: νὰ τὶς μελετᾶμε καὶ μόνον ἂν στέκουν ἐπιστημονικά, νὰ τὶς υἱοθετοῦμε. Γιατί ἀλλιῶς θὰ πάθουμε ὅ,τι καὶ ὁ Γ.Ν. Φαρμάκης, ποὺ ὅπως θὰ δοῦμε, ἀνήγαγε ὅλες τὶς τοπωνυμίες, τὰ κύρια ὀνόματα τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ χώρου καὶ κόσμου στὸν Τουράν, στὴ Μεσοποταμία καὶ στὴ Φοινίκη, στηριζόμενος ἁπλῶς σὲ κάποια ἠχητικὴ ὁμοιότητα τῶν λέξεων καὶ σὲ κάποιες μυθικὲς παραδόσεις, ποὺ δείχνουν ἐπαφὲς καὶ ἀλληλοεπιρροὲς ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐνδείξεις ἀρκετὲς γιὰ νὰ δεχθοῦμε ὡς ἀπόλυτη ἀρχὴ τὸ «ex oriente lux» (= ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ τὸ φῶς).
https://christianvivliografia.wordpress ... 1%CE%BA-2/
Έπειτα ήρθαν οι Τούρκοι στην Αθήνα και δημιούργησαν τον λαμπρό κλασικό πολιτισμό. 
.gif "Laughing")
