Και τελειωνουν ολοι σχεδον ενα πανεπιστημιο και δεν ξερουν την τυφλα τους και εργαζονται σε αλλο τομεα απο τις σπουδες που εκαναν...
Aυτό δεν είναι απαραίτητα κακό (στις αγγλοσαξωνικές χώρες, υπάρχει μεγάλη κινητότητα μεταξύ ειδικοτήτων). Όταν υπάρχει υπερπροσφορά σε έναν τομέα, δεν είναι δυνατόν να απασχοληθούν όλοι.
Κακό είναι να τελειώνεις μια οποιαδήποτε σχολή τριτοβάθμιας και μετά να πιστεύεις ότι σου χρωστάει κανείς λεφτά, γιατί έτσι.
Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι κυρίως η έλλειψη οποιασδήποτε ρεαλιστικής εμπειρίας απο τους απόφοιτους τροτοβάθμιας (πέρα απο τον πολύ μεγάλο αναλογικά αριθμό τους, ο οποίος πρέπει να μειωθεί πχ με αύξηση των κριτηρίων εισαγωγής), αλλά κυρίως ο πολύ μικρός, έως ανύπαρκτος αριθμός τεχνιτών που ξέρουν ή μπορούν να μάθουν να κάνουν κάτι σωστά. Εδώ έχουμε να κάνουμε με καμμένη γη πραγματικά.
Γενικά, θα πρέπει να ακολουθηθεί το παράδειγμα των επιτυχημένων χωρών, πχ εισαγωγή πρακτικών. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να ξεκινάει τουλάχιστον απο Γυμνάσιο. Ας πούμε, για να προχωρήσεις τάξεις, 1,5 μήνα το καλοκαίρι δουλειά κάπου (θες βέβαια το κατάλληλο πλαίσιο στις επιχειρήσεις για να το φιλοξενήσει όλο αυτό).
Επίσης, δεν νοείται τεχνική εκπαίδευση χωρίς σαφείς θεσμοθετημένες μαθητείες μεγάλης διάρκειας (3-4 χρόνια, μόνο σε πιστοποιημένες επιχειρήσεις που πληρούν τα κριτήρια/έχουν την δυνατότητα να εκπαιδεύσουν και δεν ψάχνουν απλά για φθηνούς χαμάληδες)