Η «χαμένη δεκαετία του 1980»

[Διάδοχος]

και η Γερμανια εχει αρκετο κρατος.

Η Γερμανία επιδοτεί όλες τις επιχειρήσεις έμμεσα. Μεγάλο μέρος του λεγόμενου κοινωνικού της κράτους (που δεν έχει καμιά σχέση με Γαλλία ή Σκανδιναβικές χώρες, ψίχουλα για νερό και ψωμί δίνει) είναι ουσιαστικά ενισχύσεις στις επιχειρήσεις, με απαλλαγή τους απο έξοδα μισθοδοσίας και φόρτωμά τους στο κράτος.

Τον εργάτη εδώ μπορείς να τον έχεις 4 μέρες την εβδομάδα και την 5η να τον παρκάρεις στο ταμείο ανεργίας, ή 1 μέρα και να το παρκάρεις τις άλλες 4, ότι τραβάει η ψυχή σου. Ουσιαστικά το κράτος χρηματοδοτεί τις περιόδους που μια εταιρία δεν έχει παραγγελίες και θα αναγκαζόταν να πληρώνει τους εργάτες χωρίς αυτοί να δουλεύουν εντατικά. Αυτό φυσικά είναι τερτίπι που καταστρατηγεί το συμβόλαιο εργασίας, ο εργάτης υποχρεώνεται να υπογράψει έγγραφο ότι είναι σύμφωνος, διαφορετικά χάνει την δουλειά του.

[Perseus]

το ξερω ,εδω θα φτιαξουν υποβρυχια για τους Ενραιους και θα τα επιδοτησουν.

[Διάδοχος]

Ο φιλελευθερισμός παίζει να είναι η μεγαλύτερη απάτη που έχει υπάρξει ποτέ

Αυτά μάγκες έρχονται και σε εσάς, την συμφωνία του Γιούρογκρουπ την διαβάσατε: εναρμόνιση με την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας

Θα δουλεύετε 2-3 μέρες την εβδομάδα για 200 ευρώ τον μήνα (δεν θα σας πιάνει ο κατώτατος, ούτε των 585 Ευρώ, θα είστε ειδική κατηγορία), θα παίρνετε και άλλα 100 απο την πρόνοια. Δεν θα φαίνεστε και στις στατιστικές άνεργοι, όλα καλά.

Θα χορτάσετε Ε.Ε.

Πλύντε κώλους.

[Αρχέλαος]

Κυκλοφορούν πολλές αλήθειες και πολλοί μύθοι με την περίφημη δεκαετία του '80.
Οι αλήθειες αφορούν την διαφθορά και την ανεπάρκεια,οι μύθοι ότι τάχα οι...μπολσεβίκοι του ΠΑΣΟΚ κατέστρεψαν την χώρα.
Οι μύθοι αυτοι παρουσιάζονται με γενικότητες και χωρίς ονόματα,ότι τάχα κάποιοι,κάπως,κάποτε έκαναν το τάδε ή το δείνα.

Ένας απο τους μεγαλύτερους μύθους τον οποίον ατυχώς κυκλοφορούσε και προέβαλλε τότε ο φιλελεύθερος ως προς τους άλλους αλλα κρατιστής για τον ίδιο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης,περί του δημοσίου χρέους και της επικείμενης καταστροφής,που όμως ποτέ δεν ερχόταν.
Και πως θα μπορούσε να έρθει όταν το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους ήταν εσωτερικό.
το δημόσιο χρέος μετα τον μεγάλο εξωτερικό δανεισμό της περιόδου 1983-85 έφτασε να είναι κατα 75-80% εσωτερικό χρέος το οποίο δεν αποτελεί τίποτα άλλο απο χρέος στους εαυτούς μας.
Το εσωτερικό χρέος επιφέρει στρεβλώσεις αλλα δεν αποτελεί τραγικό πρόβλημα μιας και αναδιανέμει πόρους στην εθνική οικονομία.
Παίρνει απο τον φορολογούμενο πολίτη και δίνει στον κάτοχο του ομολόγου τίτλου,δηλαδή η μία πράξη αντισταθμίζει την άλλη.
Η κυβέρνηση δανείζεται χρήματα απο τους κατόχους εντόκων γραμματίων που είτε θα τα διοχεύεταν στη κατανάλωση είτε θα τα τοποθετούσαν κάπου αλλού και με αυτά πληρώνει μισθούς,συντάξεις,επιδοτήσεις σε άλλους Έλληνες οι οποίοι τα ξοδεύουν για καταναλωτικά αγαθά ή τα αποταμιεύουν.
Πρόκειται δηλαδή για καθαρή αναδιανεμητική διαδικασία των δεδομένων πόρων εντός του συστήματος.

Αντιθέτως,το εξωτερικό χρέος ιδίως προς καταναλωτικούς σκοπούς,μεταφέρει πόρους απο τους φορολογούμενους της ημεδαπής προς το εξωτερικό με αποτέλεσμα την καθαρή μείωση του πλούτου της χώρας.
Για αυτό κιόλας το εξωτερικός χρέος θεωρείται ιδιαιτέρως επαχθές.
Δεν είναι το ίδιο με το χρέος ενός νοικοκυριού και φυσικά με το εξωτερικό χρέος που το κράτος χρωστάει στην αλλοδαπή.

Η Ελλάδα λοιπόν είχε κατα βάση μεγάλο εσωτερικό δημόσιο χρέος και ήταν βέβαια πρόβλημα η συνεπακόλουθη εξυπηρέτηση του η οποία δημιουργούσε και στρεβλώσεις,αλλα δεν κινδύνευε με χρεωκοπία και ενίοτε λαμβάνονταν τα ήπια αναγκαία μέτρα.
Για αυτο άλλωστε το ελληνικό κράτος δεν χρεωκόπησε ούτε το 1989 ούτε το 1994 και ποτέ επί δραχμής μεταπολεμικά ούτε -γιατί να το κρύψουμε-χρειάστηκε προσφυγή στο ΔΝΤ(η μόνη περιπέτεια ήταν του 1985 και άρκεσε ένα διετές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής ώστε μετά για ψηφοθηρικούς προφανώς λόγους να χαλαρώσει η πολιτική)

Ιστορικά οι τρείς χρεωκοπίες επι δραχμής που έγιναν προπολεμικα είχαν ως αιτία οι δύο πρώτες το μεγάλο εξωτερικό χρέος και η τελευταία(1932) το ότι ακολουθείτο ο κανόνας του χρυσού.

[Freisinniger]

Δεν χρειάζεται κανείς να δει την πραγματικότητα, στην Πάτρα που είχε μια καλή βιομηχανική περιοχή κλείσανε όλες τις επιχειρήσεις και μικροβιομηχανίες για να τους χώσουν στο δημόσιο, αυτή ήταν η σοσιαλιστική πολιτική της τότε εποχής. Τον φάγανε τον σοσιαλισμό μια χαρά.

[Freisinniger]

δεν το διαβασα το αρθρο αλλα μηπως να μου πει καποιος η Ιταλια η Γαλλια η Αμερικη γιατι ηρθαν σε αυτη την κατασταση? .

Η Αμερικη γιατι η δεκαετια μπους εκτιναξε ελλειματα και πολεμικες δαπανες, οι Ιταλια και Γαλλια γιατι μπηκανε σε σκληροτερο νομσιμα απο οσο επρεπε.

Και στα 3 λάθος, γιατί οι επιχειρήσεις αυτόν των κρατών αποφάσισαν, εφόσον μπορούμε να βγάζουμε περισσότερα με μικρότερο κόστος, γιατί να μην μεταφέρουμε τις επιχειρήσεις μας στην Κίνα, στην Ινδονησία, Ταϊβάν ή Ταυλάνδη και να τα επανεισάγουμε ξανά στις χώρες;

Με λίγα λόγια το κράτος έγινε λιγότερο παραγωγικό, οι φόροι αυξήθηκαν, τα έσοδα του κράτους περιορίστηκαν και τα ελλείμματα αυξήθηκαν. Η Αμερική είχε περισσότερους πολέμους στο παρελθόν και όμως παρ' όλα αυτά είχε γιγαντωθεί, με συγκεκριμένες πολιτικές.

Για να έρθουν σε ισορροπία πάλι τα πράγματα θα πρέπει να περάσουν δεκαετίες, όταν φυσικά οι ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις φτάσουν κοντά στα επίπεδα των δυτικών. Είναι σαν την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων, στο μέλλον να περιμένεις ισορροπίες.

[Diego]

Μην σχολιάζεις με απόλυτους τόνους, πράγματα που δεν καταλαβαίνεις.Σου δίνω τη λύση για τον Bush, άσκηση για το σπίτι τα άλλα 2.

[Αρχέλαος]

Ένας άλλος μύθος,πέραν του χρέους που αναπαράγεται απο μερίδα φιλελευθέρων,αφορά την περίφημη σοσιαλμανία,όταν κάποιοι,κάπου,κάποτε αλλα πάντοτε χωρίς όνομα,έκλειναν εργοστάσια.

Ας δούμε ένα παράδειγμα:

Στις αρχές των 80'ς η Πειραϊκή-Πατραϊκή όπως και πολλές άλλες προβληματικές,είχε αρκετά δάνεια και υποχρεώσεις 24 δις δραχμών στα οποία δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει.
Η ίδια η διοίκηση της επιχείρησης επέρριπτε ευθύνες στη κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Ράλλη τόσο για την εισοδηματική της πολιτική όσο και για τη σύνδεση της δραχμής με το δολάριο(1980-81).
Προκειμένου λοιπόν να συνεχίσει να υπάρχει η επιχείρηση που είχε μεγάλη ιστορία και περίπου 7 χιλιάδες εργαζόμενους,το 1983 παρενέβη για να τη σώσει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μετοχοποιώντας τα παλαιά δάνεια,κίνηση που βρήκε θετική η διοίκηση της επιχείρησης η οποία είχε πραγματοποιήσει αλλεπάλληλες συναντήσεις με τον υπουργό Οικονομίας Γεράσιμο Αρσένη.
Μάλιστα αναγνώριζαν ότι το σχέδιο εξυγίανσης και ανάπτυξης της Εθνικής Τράπεζας είναι η μόνη λύση για να σωθεί η εταιρεία.
Είναι χαρακτηριστικό πως στα 30 δις συνολικού κεφαλαίου το 1 δις ήταν ίδια κεφάλαια και τα 29 δις δανεικά!
Η κατάσταση όμως στο πέρασμα του χρόνου χειροτέρευσε οικονομικώς με το κράτος να προχωρεί σε μετοχοποιήσεις χρεών.
Η εταιρεία μέχρι το 1988 είχε πετύχει μια καλή εξαγωγική δραστηριότητα όμως τα χρέη και οι πρόσθετες επιβαρύνσεις τα εξανέμιζαν τα όποια ωφέλη.
Η συνεχιζόμενη επιδείνωση των ελλειμάτων επέφερε τελικώς το 1992 το καθεστώς εκκαθάρισης απολύοντας τους εργαζόμενους εκτός απο περίπου 200 οι οποίοι συνέδραμαν στη διαδικασία της εκκαθάρισης και πληρώνονταν μέχρι το 1996.

Αξίζει δε να σημειωθεί,πως η κυβέρνηση ΝΔ το 1980 αύξησε τα επιτόκια απότομα κατα έξι μονάδες γνωρίζοντας πως θα πληγούν οι παραγωγικές διαδικασίες και η βιομηχανία,όπως έλεγε αργότερα ο ίδιος ο τότε υπουργός Συντονισμού Μπούτος.
Ήταν ξεκάθαρο πως το κόστος του χρήματος θα γινόταν υψηλότερο και έτσι θα ανατρεπόταν ο προϋπολογισμός αρκετών επιχειρήσεων.
Στόχος του υπουργού ήταν αυτο να κρατήσει βραχυπρόθεσμα αλλα τελικώς αποχώρησε πρόωρα απο το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο και τα επιτόκια διατηρήθηκαν σε υψηλά επίπεδα 3-4 χρόνια μέχρι να τα μειώσει ο Γεράσιμος Αρσένης.