Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Φλωράκη και Σία…

[Λαχουρένιος]

[pluton]

Βρε τα καθάρματα οι δημοκράτες.... συμφωνώ μαζί σου Λαχουρένιε. Θα πρέπει να παραδεχτείς ότι ο σ Ν Ζαχαριάδης (Никос Захаријадис) ανάμεσα στους ΕΝ ΟΠΛΟΙΣ συντρόφους κομιτατζήδες της ΝΟΦ (ΗΟΦ) έχει πολύ φωτογένεια.

[Λαχουρένιος]

Βρε τα καθάρματα οι δημοκράτες.... συμφωνώ μαζί σου Λαχουρένιε.

Οχι οι δημοκρατες, οι ΝΕΟδημοκρατες

[pluton]

Όμως μόνον ο Ν Ζαχαριάδης ήταν ο μόνος που αντιλήφθηκε τι απάνθρωπο σύστημα είναι ο κομμουνισμός και προσπάθησε ΤΡΕΙΣ φορές να αποδράσει από την ΕΣΣΔ .... προτιμούσε τις φυλακές της Ελλάδος παρά τον "παράδεισο" της ΕΣΣΔ και μάλιστα να δικαστεί από την Χούντα που την θεωρούσε ανθρώπινη δικτατορία πάρα να ζήσει στο καθεστώς των σοβιέτ.

Μπροστά μου έχω ένα κείμενο από ένα άτομο που είχε πολύ βαρύ όνομα ανάμεσα στους κομμουνιστές μιλώ για τον Ανδρέα Τζίμα ( (Καστοριά, 1 Σεπτεμβρίου 1909 - Πράγα, 1 Δεκεμβρίου 1972 γνωστός με το ψευδώνυμο Βασίλης Σαμαρινιώτης), αυτός ο άνθρωπος (τι δεν έκανε εις βάρος της πατρίδας του αυτός έκανε συμφωνίες ως προς τον προσανατολισμό του αντιστασιακού κινήματος με τον Τέμπο στη ελληνοσερβική μεθόριο για τη δημιουργία του Κοινού Βαλκανικού Στρατηγείου).

Άτυπος πρέσβης και διαπραγματευτής σε μια υπόθεση που ο ίδιος έβλεπε καχύποπτα εισέπραξε την αμφισβήτηση και την καχυποψία πριν την περιθωριοποίηση.

Ο νευρικός κλονισμός που ακολούθησε τον αποκλεισμό του στο Μπούλκες, το 1948, λειτούργησε ως προ-άγγελος της απόδρασης από την Γιουγκοσλαβία στην Ουγγαρία και του εγκλεισμού του σε ψυχιατρική κλινική. Στην κλινική αυτή τον εντόπισε ο δικηγόρος Χριστόφορος Γκιζελής και παρέμεινε πρακτικά «κρατούμενος του κόμματος», όπως τονίζει ο ίδιος, για δυο ακόμα χρόνια, παρά την αποθεραπεία του.
Η περιπετειώδης άφιξη της γυναίκας του Λουϊζας και των τριών παιδιών στη Βουδαπέστη, το 1954, έκλεινε τον κύκλο της προσωπικής και οικογενειακής οδύσσειας με την εγκατάσταση στο Χωριό Μπελογιάννη.


Ο Τζήμας θεωρούταν εντός του ΚΚΕ ως οπαδός της κατάληψης της εξουσίας από το ΕΑΜ. «Εξ επαγγέλματος επαναστάτης από το 1929» δήλωνε ο Αντρέας Τζήμας για τον εαυτό του σε ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα που παρέδωσε συνημμένο σε μια έκθεσή του- έκκληση προς τον Στάλιν τον Ιούνιο του 1944 με το οποίο ζητούσε την παρέμβαση των Σοβιετικών στα ελληνικά πράγματα και την αποστολή στην Ελλάδα στρατιωτικής σοβιετικής αντιπροσωπείας παρά την ΠΕΕΑ και τον ΕΛΑΣ.



Αυτός λοιπόν στο Βουκουρέστι έπιασε τον στρατιωτικό ακόλουθο στην Ελληνική Πρεσβεία τον Στρ Κ Κόρκα και του είπε:

"Άκουσε παιδί μου, εγώ είμαι κομμουνιστής από δεκατεσσάρων χρονών, σάπισα στις φυλακές....
Εγώ ο μέγας ιδεολόγος και κομμουνιστής, έπρεπε να έλθω εδώ στον παράδεισο του κομμουνισμού, να ζήσω είκοσι χρόνια, για να ανοίξω τα μάτια μου, να δω και να πεισθώ ότι ο κομμουνισμός είναι η μεγαλύτερη απάτη χιλιετιών. Θέλω να επιστρέψω στην πατρίδα για να ζητήσω συγνώμη και να πεθάνω εκεί".


Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου βρέθηκε στη Γιουγκοσλαβία και από εκεί στην Ουγγαρία, όπου φυλακίστηκε σαν "τιτοϊκός πράκτορας". Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Τσεχοσλοβακία, όπου πέθανε αγνοημένος το 1972.

[pluton]

Είναι τόσο μεγάλος ο κατάλογος των ανθρώπων που κατάλαβαν τι είναι κομμουνισμός, όχι μόνον Ελλήνων, αλλά και ξένων πχ

Ο Ζαν-Πoλ Σαρτρ (γαλλικά: Jean-Paul Charles Aymard Sartre, 21 Ιουνίου 1905 - 15 Απριλίου 1980) υποστηρικτής της πολιτικής θεωρίας του Μαρξισμού. Θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι πρέπει να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και ο ίδιος υπήρξε ένας εσωτερικά στρατευμένος καλλιτέχνης.



Ο άνθρωπος αυτός είπε: "Εργάστηκα σ όλη μου την ζωή για την επικράτηση ενός κοινωνικού συστήματος, στο οποίο δεν θα ήθελα να ζήσω ούτε ένα 24ωρο".

[pan]

[karhergr]

Είναι τόσο μεγάλος ο κατάλογος των ανθρώπων που κατάλαβαν τι είναι κομμουνισμός, όχι μόνον Ελλήνων, αλλά και ξένων πχ

Ο Ζαν-Πoλ Σαρτρ (γαλλικά: Jean-Paul Charles Aymard Sartre, 21 Ιουνίου 1905 - 15 Απριλίου 1980) υποστηρικτής της πολιτικής θεωρίας του Μαρξισμού. Θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι πρέπει να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και ο ίδιος υπήρξε ένας εσωτερικά στρατευμένος καλλιτέχνης.

Ο άνθρωπος αυτός είπε: "Εργάστηκα σ όλη μου την ζωή για την επικράτηση ενός κοινωνικού συστήματος, στο οποίο δεν θα ήθελα να ζήσω ούτε ένα 24ωρο".

Δεν γνωρίζω αν το είπε αυτό ο Σαρτρ· το ίδιο τσιτάτο (quote) υποτίθεται είχε πει ο Νίκος Πουλαντζάς, ο Αλτουσέρ, ο Μπλοχ, κλπ, κλπ. Δεν έχει σημασία όμως. Ο Σαρτρ (στην θέση του μπορούμε να βάλουμε όποιον άλλον θέλουμε), γιατί να επιθυμεί να ζήσει έστω και ένα 24ωρο σε μια σοσιαλιστική χώρα; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ζούσε σε μια πλούσια, αναπτυγμένη βιομηχανικά χώρα, με τις αποικίες της, κλπ, έναν άνθρωπο με δυνατότητες να απολαμβανει στο έπακρο τον υλικό και πνευματικό πλούτο του καπιταλισμού. Ο Σαρτρ, ανήκε στους προνομιούχους κοινωνούς του αιώνιου κόσμου των Ιδεών, απαλλαγμένος νωρίς από κάθε έγνοια επιβίωσης, μην έχοντας εργαστεί σωματικά ούτε μια ώρα στη ζωή του. Δεν θα έλεγαν το ίδιο οι εξαθλιωμένες μάζες της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας ή ακόμα και οι ανειδίκευτοι εργάτες των μητροπόλεων του καπιταλισμού ...

[karhergr]

Και για τον Ανδρέα Τζήμα, τον περίφημο Σαμαρινιώτη του θρυλικού Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, ισχύει ακριβώς ότι για τον Σαρτρ, αν πραγματικά είχε και αυτός στα τελέματα μετανιώσει. Ο πατέρας του πάμπλουτος, πολιτικός και βουλευτής· είχε από παιδί κάθε άνεση να κάνει οτιδήποτε. Προικισμένος με σοβαρές αστικές δυνατότητες, αν ακολουθούσε την «πεπατημένη» οδό, δηλαδή την αποφοίτηση από τη Νομική Σχολή και ένταξη σε ένα από τα δύο μεγάλα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα της εποχής του, θα έκανε μια λαμπρή πολιτική καριέρα και δεν θα είχε υποστεί τις ταλαιπωρίες της συστράτευσης με το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα.

[vallon]

Χωρίς να θέλω να παρέμβω στην κουβέντα σας,
παρατηρώ ότι η επικρατούσα άποψη στο παρελθόν είναι ότι η ροπή προς σοσιαλιστικά συστήματα διακυβέρνησης συνδέεται με την ταξική κατανομή των ανθρώπων. Οι οικονομικά αδύνατοι, οι εκτελώντες χειρωνακτική εργασία είναι συχνά ακόλουθοι κομουνιστικών ιδεολογιών. Αντίθετα οι οικονομικά εύρωστοι κτηματίες πχ αρέσκονται προς μοναρχικά ή έστω απολυταρχικά συστήματα διακυβέρνησης. Αυτό ακούγεται λογικά σύμφωνα με τα συμφέροντα της κάθε τάξης.

Πως εξηγείται όμως το γεγονός ότι στις μέρες μας, αυτό έχει χαθεί; ακόμα και στις κοινωνικές τάξεις όπου η οικονομική ευρωστία είναι θεωρητικά δεδομένη, είναι δυνατόν να υπάρχουν και θιασώτες σοσιαλιστικών συστημάτων και το αντίστροφο.

[Λαχουρένιος]

Εννοεις οτι ειναι πιο πολλοι οι πλουσιοι σε σχεση με τους φτωχους κομμουνιστες? Δεν ισχυει αυτο. Γενικα εχει πεσει κατακορυφα ο αριθμος των κομμουνιστων μετα το '91, αλλα αναλογικα ειναι περισσοτεροι σε φτωχες περιοχες. Δες στο ekloges.ypes ποσο παιρνει το ΚΚΕ στις λαικες περιοχες και ποσο στα ΒΠ.