Πηγαίνοντας στα ΕΠΑΛ που στη χώρα μας είναι τα σχολεία τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης, έχουν τη δυνατότητα να πάρουν εκτός από το απολυτήριο που είναι εντελώς ισότιμο με του γενικού λυκείου, επιπρόσθετα παίρνουν και το πτυχίο ειδικότητας. Άρα το παιδί παίρνει ένα πτυχίο που ανταποκρίνεται σε κάποιες γνώσεις και αναγνωρίζεται πλήρως από το κράτος.
Η εικόνα μου είναι τελείως διαφορετική. Το παιδί απο το τεχνικό λύκειο παίρνει ένα χαρτί π.χ. ηλεκτρολόγος ενώ κυριολεκτικά δεν ξέρει τον νόμο του Όμ και γενικότερα δεν μπορεί να κάνει κανέναν απολύτως ηλεκτρολογικό υπολογισμό. Στα δε πρακτικά, όσοι παράλληλα δεν κάνουν τον κάλφα σε μάστορα, δλδ η συντριπτική πλειοψηφία, δεν έχει και πάλι ιδέα.
Δεν φταίει το κράτος γι αυτό, παρά μόνο οι ίδιοι γονείς και τα παιδιά τους. Στην Ελλάδα στα Τεχνικά Λύκεια κατά 99% πηγαίνουν όσοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα Γενικά, λόγω τεμπελιάς κυρίως αλλά σε αρκετές περιπτώσεις και ευστροφίας. Δεν τα επιλέγουν γιατί έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για κάποιο τεχνικό επάγγελμα, αλλά με το σκεπτικό,
αφού δεν τα παίρνω τα γράμματα, θα γίνω μάστορας. Δλδ εξ ορισμού στην Ελλάδα
μάστορας = χαζός. Με το ανθρώπινο υλικό και την ρεμαλική περιραίουσα ατμόσφαιρα στα ΕΛ Τεχνικά Λύκεια, και τους καλύτερους καθηγητές να φέρεις, και τα καλύτερα εργαστήρια, και τις καλύτερες συνεργασίες να κάνεις με σοβαρές επιχειρήσεις, δεν θα έχεις αποτέλεσμα.
Το τραγικό είναι ότι οι υποτίθεται έξυπνοι, προτιμούν να σπουδάσουν μαλακίες, παρά να γίνουν σοβαροί τεχνίτες, κλάδος που και μεγαλύτερους μισθούς έχει και πιο εύκολη αποκατάσταση. Η μόνη λύση για βελτίωση των Τεχνικών Λυκείων είναι η προσέλκυση σημαντικών μαζών μαθητών απο αυτούς που σήμερα πηγαίνουν στα Γενικά.
