Οργισμένος έγραψε:ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ.
«Στα βάραθρα του παρελθόντος».
Ο Αλέξανδρος έκατσε-σχεδόν έπεσε στην αγαπημένη του παχιά, φιλόξενη πολυθρόνα. Ήταν κουρασμένος από τις συνεχείς συναντήσεις με μεγαλοαγρότες, συνδικαλιστές, κομματικά όργανα, ξένους διπλωμάτες και βουλευτές ακόμη και αυτή τη ριμάδα την παραμονή Πρωτοχρονιάς. Περασμένες 10, η νύχτα έξω παγωμένη και στείρα, έριξε μια ματιά στο άηπαντ, στο ιντερνέτ, τα εξώφυλλα των πολιτικών εφημερίδων καθώς σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν πως η πρωθυπουργία του πλησίαζε γοργά. Πιο πέρα η φωτογραφία της οικογενείας του, τους είχε μιλήσει στο κινητό λίγο πριν, ήταν καλά και ενθουσιασμένοι με τις χειμερινές τους διακοπές στις Άλπεις. Κοίταξε τη φωτογραφία με παράπονο, του έλειπαν τα παιδιά και η σύζυγος του, σίγουρα βέβαια δεν θα περνούσαν κι άσχημα στο πολυτελές σαλέ των Άλπεων αλλά ήθελε τόσο πολύ να βρισκόταν μαζί τους. Όμως ο υποψήφιος πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο ηγέτης του ριζοσπαστισμού δεν είχε άλλη επιλογή από το να θυσιάσει κάποιες από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής μπρός στο μεγάλο στόχο.
Έπιασε στα χέρια του το αγαπημένο του μαλτ ουίσκι, κοίταξε την ετικέτα με το μικρό ελάφι στο μισογεμάτο μπουκάλι για μερικές στιγμές κι έπειτα έβαλε 2 παγάκια σε ένα χαμηλό ποτήρι γεμίζοντάς το με το θειο καφεκίτρινο υγρό. Ρούφηξε μια ηδονική γουλιά, μα τη στιγμή που το καυτό υγρό διαπερνούσε σαν λαβα το λαρύγγι του κουδούνισε το καταραμένο άηφον .
«Καλησπέρα σύντροφε Πάνο» . Άλλη μια βαρετή συζήτηση με τον επίμονο σύντροφο ξεκίνησε. Πρωτοχρονιάτικη εσωκομματική καχυποψία εκ μέρους του Πάνου και κομμουνιστικό κήρυγμα, μια από τα ίδια, βαρετός κι επαναληπτικός σαν χιλιοπαιγμένη φθαρμένη αναλογική κασέτα του μακρινού παρελθόντος.
«Όχι Πάνο μου τα χουμε χιλιοπεί, σε διαβεβαιώ για άλλη μια φορά πως εάν οι ξένοι δεν αποδεχθούν τους όρους μας για την κατάργηση του μνημονίου και την θέσπιση εθνικής στρατηγικής ευημερίας- ανάπτυξης θα φύγουμε από το ευρώ! Μα πόσες ακόμη φορές θα το πούμε;»
Η συζήτηση έληξε σχετικά σύντομα. Ώρες ώρες ο Αλέξανδρος ένιωθε τον κομματικό του περίγυρο να τον πνίγει.
«Ηλίθιοι!» Μονολόγησε οργισμένα πίνοντας μονομιάς το ουίσκι του. Ξαναγέμισε το άδειο ποτήρι του και καθισμένος στην πολυθρόνα του το ζύγισε κουνώντας το κυκλικά στο χέρι του.
Άναψε γρήγορα-σχεδόν πεινασμένα, ένα μάλμπορο μαλακό. Ρούφηξε αγωνιωδώς τον ζεστό καπνό, τον κράτησε για αρκετά δευτερόλεπτα μέσα στα πνευμόνια και ξεφύσησε ανακουφισμένος κοιτώντας στο κενό, έπειτα άδειασε μονομιάς και πάλι το ποτήρι του κλείνοντας ευλαβικά τα μάτια. Ανησυχούσε λιγάκι καθώς το τελευταίο διάστημα αυτή η ιεροτελεστία καπνού και οινοπνεύματος ήταν η πιο ευχάριστη στιγμή της καθημερινότητας του. Όμως η πολιτική απαιτεί θυσίες, το ήξερε καλά αυτό, το’χε νιώσει γερά μέσα στο πετσί του.
Βούλιαζε όλο και πιο βαθιά στην απύθμενη πολυθρόνα του, η ζαλάδα τον συνέπαιρνε, τον ταξίδευε, ηρέμησε και μισόκλεισε τα κουρασμένα του μάτια, όμως ακριβώς εκείνη τη στιγμή μια περίεργη σκιά σαν να πέρασε αστραπιαία από μπροστά του. Άνοιξε τρομαγμένος τα μάτια του. Στο μισοσκότεινο δωμάτιο όλα φάνταζαν ήρεμα, κοίταξε ανήσυχα τριγύρω του χωρίς να διακρίνει κάτι το διαφορετικό. Μετά από μερικές στιγμές ανησυχίας βυθίστηκε και πάλι στην πολυθρόνα έτοιμος να κοιμηθεί όταν ξαφνικά μπροστά του εμφανίστηκε μια απόκοσμη κι ανατριχιαστική φιγούρα. Τρομοκρατημένος ο Αλέξανδρος κοίταξε αλαφιασμένος την αλλόκοτη φιγούρα μπροστά του. Είχε καστανά μαλλιά, γυναικείο υπερβολικά βαμμένο πρόσωπο με μεγάλα αμυγδαλωτά καστανά θολά μάτια, χαμόγελο διάπλατο αλλά και φριχτό καθώς φαινόταν τα σάπια και λειψά κατακίτρινα δόντια, ενώ πιο κάτω ξεπρόβαλε ολόγυμνο ένα υπερμέγεθες στήθος με μεγάλες ροζ ρώγες πεσμένο και μαραμένο έφτανε σχεδόν το ύψος του αφαλού. Την εμφάνιση ολοκλήρωνε ένα καταπράσινο άπλυτο και βρωμερό τζιν ενώ τα ολόμαυρα μεγάλα νύχια στα ξυπόλητα πόδια συμπλήρωναν το αποκρουστικό θέαμα. Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να φωνάξει προς τους 10 αστυνομικούς φρουρούς του οι οποίοι βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο αλλά μάταια. Ήταν παραλυμένος αδύναμος να κάνει το οτιδήποτε, μόνο ο τρόμος του θύμιζε πως είναι ζωντανός.
Πιο πέρα η φωτογραφία της οικογενείας του, τους είχε μιλήσει στο κινητό λίγο πριν, ήταν καλά και ενθουσιασμένοι με τις χειμερινές τους διακοπές στις Άλπεις. Κοίταξε τη φωτογραφία με παράπονο, του έλειπαν τα παιδιά και η σύζυγος του, σίγουρα βέβαια δεν θα περνούσαν κι άσχημα στο πολυτελές σαλέ των Άλπεων αλλά ήθελε τόσο πολύ να βρισκόταν μαζί τους. Όμως ο υποψήφιος πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο ηγέτης του ριζοσπαστισμού δεν είχε άλλη επιλογή από το να θυσιάσει κάποιες από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής μπρός στο μεγάλο στόχο.
Έπιασε στα χέρια του το αγαπημένο του μαλτ ουίσκι, κοίταξε την ετικέτα με το μικρό ελάφι στο μισογεμάτο μπουκάλι για μερικές στιγμές κι έπειτα έβαλε 2 παγάκια σε ένα χαμηλό ποτήρι γεμίζοντάς το με το θειο καφεκίτρινο υγρό. Ρούφηξε μια ηδονική γουλιά, μα τη στιγμή που το καυτό υγρό διαπερνούσε σαν λαβα το λαρύγγι του κουδούνισε το καταραμένο άηφον .
σχολιο επι της ουσιας 1
.. ευζωιστης ο συγχρονος μεγαλεξαντρος μας ...διακοπες στις Αλπεις , , μαλτ ουισκι ,, iphone,,χμμ ,,,και η σωτηρια τςη πατριδας τι λλαο θα μπορουσε ενα εινα για ενα τετοιον ευζωιστη καλοπερασακια ,, απο μια παρτιδα χμμ σκακι ???.. σαν νεος γερο σκρουτζ ,, το χριστουγεννιατικο πνευμα ηλθε να του δειξει την αληθεια ??ποια αληθεια οτι μερος του συστηματος ..εξαρτημα του...οχι διασωστης αλλα αποτελειωτης της ζημιας ???
