Πάντως το γεγονός ότι κι εγώ και η αδερφή μου είμαστε δύο "τακτοποιημένα" παιδιά είναι κάτι που την κάνει να φέρεται πιο απενοχοποιημένα.
Αν και έχει παραδεχθεί και η ίδια ότι ό,τι καταφέραμε το καταφέραμε μόνες μας -δλδ αναγνωρίζει το λάθος της - ωστόσο πιστεύει ότι ήταν κάτι πάνω από τις δυνάμεις της.
Οι καταστάσεις την οδήγησαν...Γενικά τώρα είμαστε σε μια φάση όπου ο καθένας συνεχίζει τη ζωή του σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Και αυτό το "δε θέλει να με ξέρει" ήταν λίγο σχήμα λόγου.
Εννοούσα δε θέλει να ξέρει τι κάνω στην προσωπική μου ζωή.
Αισθάνεται safe ότι έχω τη δουλειά μου, την καθημερινότητά μου και όλα αυτά αλλά θέλει να έχουμε σχέσεις σε ουδέτερο έδαφος. Τόσο όσο.
Δύο πράγματα δέχεται μόνο να συζητάει μαζί μου
1. Επαγγελματικά (και αυτό επειδή είναι ένα κοινό σημείο αναφοράς ως πρώην συνάδελφος
.gif)
)
2. Θέματα υγείας (πρώτον, γιατί μόνο για αυτό πιστεύω ότι έχει πάρει το οκ από τον πνευματικό της, δεύτερον γιατί θα φάει την κατακραυγή της κοινωνίας και τρίτον γιατί πιστεύω ότι με πονάει και λίγο, πόσο σκληρότητα να δείξεις πια αν το παιδί σου είναι άρρωστο...).
Αλλά ακόμα και σε θέμα υγείας αν είναι κάτι που μπορεί να το αποφύγει, θα το κάνει. Άμα μπορείς να το παλέψεις και μόνος σου...
Κατά τ' άλλα όλα όσα κάνω είναι ανύπαρκτα για αυτήν. Δε θέλει να είναι συμμέτοχος σε τίποτα.
Οπότε όποτε συναντιόμαστε συζητάμε περί ανέμων και υδάτων.