Ατομικότητα vs συλλογικότητα

[Ραν ταν πλαν]

ιδιομορφία των φαινομένων, των υπάρξεων και των ανθρώπων.

Τι είναι τώρα αυτό; Μήπως αερολογείς;

Ο Ραν δε μυθηρίζει και δεν αερολογεί ποτέ γιατί είναι μαρξιστής.
Η ατομικότητα ως ιδιομορφία χαρακτηρίζει τα μοναδικά και ειδικά γνωρίσματα του κάθε είδους που αποτελούν ένα ιδιόμορφο συνδυασμό κληρονομικών και επίκτητων ιδιοτήτων μιας ανεπανάληπτης οντότητας.

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχολιο 2

... φιλοσοφια... αρχη της υπαρξης της συνειδητης αναγκη και δυνατοτηταα των ανθρωπων ολων ανεξαιρετως ...να ερευνησουν το αληθες , το λογικο το ωφελιμο κια το ωραιο κια αν συζητουν για αυτο ....την αναγκη αυτη και δυνατοτητα δεν εχουν μονο οι ξιπασμενοι δαιμονες οι μοναχικοι και εκμηδενιστικα εσωστρεφεις ..εινα το σκοτος που διαλυει τα παντα και την αναγκη για σοφια ...για γνωση αν και μπορεικανεις να παραμενει εν εντατικος μπουρδας επιδειξιας διανοουμενος ...μπερδευοντας τα νοηματα και παρανοηωντα τα παντα ...
...οσο για τους θεους σε αυτους η φιλοσφικη αναγκη και δυνατοτητα φτανει στο απογειο της
συνεχιζουμε ...

...ατομο ειπαμε τι οριζουμε... περιμενω δικους σας ορισμους ...
λοιπον ολοτητα ειναι τα ατομα οταν αλληλεπδρουν αντε και με καποιους κανονες που δεν εχουν ομως ρυθμισει τα ιδια αλλα ερχονται απο τα εξω ..

πχ οι επιβατες ενος αεροπλανου ,,,οι πελατες ενος πολυκαταστηματος ,, πι οδηγοι ενος εκντρικου δρόμου κτλ

οταν ομως τα ατομα παιρνουν αποφασεις τα ιδια για μιας κατατσση συνυπαρξης αρα συνερχονται οι λογικες τους και συναποφασιζουν τοτε μιλαμε για συλλογικοτητες

πχ τα μελη ενος φορουμ απο τη στιγμη που δεν εχουν διεργασιες συναποφασης ειναι μια ολοτητα αλληλεπιδρωντων .. οχι μια συλλγικότητα ..η κοινωνια που δεν ε χει καθολικες διεργασιες συναποφασεων επισης ειναι μια ολοτηα αλληλεπιδρωντων ατομων που υποκειται σε ρυμθισεις κανονες που δεν αποφασιζουν τα ατομα ομως για αυτους ...ειναι σαν τους επιβατες ενος αεροπλανου ..αλλοι αποφασιζουν για τα δρομολογια , τις τιμες εισιτηριων , την ασφαλεια του αεροπλανου κτλ κτλ

αρα εχουμε και λεμε ..

ατομο ειναι μια συγκροτημενη αυτονοημένη οντοτητα αυτονοημενη ως προς τις αναγκες αλλα και τις δραστηριοτητες ικανοποίηση τους απο το αρχαιο <<ατμητον >>αδιαχωριστο

ολοτητα ειναι τα αλληλεπιδρώνα ατομα

συλλογικοτητα η ολοτητα οταν υπαρχουν διεργασιες συναποφασης


πχ ενα σχολειο δνε μπορει να θεωρηθει συλλογικοτητα παρα με καταχρηστικο τροπο καιθως οι αποφασει περνονται ολιγαρχικα ...λιγοι αποφασιζουν και οι αλλοι υπακουουν στςκανονενς θα μποροσαμε να πουμε σε αυτη την περιπτωση οτι μιλαμε για χασματικα ανση κατανομη της εξουσαις στην συλλγικοτητα ...

..το φορουμ αυτο δεν ειναι συλλογικοτητα με τον αυστηρο τροπο που την ρισαμε ...μονο καταχρηστκα θα μπορουσαμε να πουμε οτι εχουν μια συλλογικοτητα τρομερα ανιση κατανομη της εξουσιας .. αρα καταχρηστικως συλλγκοτητα ...

...εεεε .. νομιζω οτι ηδη σας επιασε υπνηλια ...καθως βαλαμε μαι ταξη στις εννοιες ...αχαχ...

σχόλιο 5

...τα ατομα έχουν ιδιοτητες μαλιστα διαφορετικές ή ομοιες αρα οι ατομικοτητες διαφερουν η ομοιαζουν..

...οσο πιο περιπλοκο το ατομικο ον τοσο πιο συνθετη η ατομικοτητα του κι αρα τοσο πιο σπανια η ομοιοτητα του με ενα αλλο ...

...το ανθρωπινο ον ως περιπλοκο ον ( πολλαπλων επιπεδων οργανωσης της ζωης ) εκδηλωνεται σε ατομικοτητες εξαιρετικα διαφοροποιημένες ...

...αλλα και το διαχυτο ον παρουσιαζει ιδιοτητες και διαφοροποιησεις ως προς αυτές ..
πχ νερο θαλασσας και νερο λιμνης ... εδαφος ερημου, εδαφος αγρου ,,, ουρανος συννεφιασμενος ουρανος ηλιολουστος ...


...το ανθρωπινο ον ως ατομικοτητα ιδιαζει εξαιρετικα διαφοροποιουμενο πιο πολυ απο οτι οντα ατομικα στα αλλα βασιλεια της ζωης ...
...ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΤΟ ΤΟ ΑΤΟΜΙΚΟ ΟΝ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΙΔΙΑΖΟΝ ...


η < ιδιωτευση> και ο << ατομισμός- ατομοκεντρισμος>> με το τροπο που τις χρησιμοποιουμε ως εννοιες στην κοινωνικη ψυχολογια δεν ειναι απλα το ατομο που ιδιαζει διαφοροποιουμενο αλλα μια στρεβλή κατασταση< ιδιασμου> εστιασης στην ατομικότητα παθολογικη που συνδεεται με τον επικοινωνιακο εγκλεισμο και δυσχερεια ( πχ ταραπλανος )

...αρα ως ανθρωπινα οντα είμαστε ατομα - ατομικοτητες ιδιαζουσες (δηλαδη με ιδιοτητες ) αλλα διαφοροποιημενες ιδιοτητες...

...υπαρχουν ατομα ιδιαζοντα αλλα ομοια .. πχ τα ατομα-μορια ενος αεριου...τα κυτταρα ενος ιστου...

...ο ιδιασμος των ατομων ειναι βασικα η εκδηλωση της ποιοτικης πλευρας της ουσιας τους ενωπιον αλλων οντοτητων ...αν η ουσια δεν ηταν ποιοτικά εκδηλωμένη δεν θα υπηρχαν ιδιοτητες ...


για να δουμε ολες τις εννοιες τωρα τις σχετικες ...

ατομο-ατομικοτητα, ιδιοτητα, ιδιασμος, διαφορετικοτητα, ομοιότητα ..

χμμ ενα ολοκληρο πονημα ειδικών θεματων γενικης οντολογιας μπορει να προκυψει ετσι ξετυλιγοντας τις εννοιες ...

ααα την <ταυτοτητα >ξεχασα ...χα μου βαλατε ιδεες ...

[Darkdays]

Μύθηρα μια που ανέφερες το διάχυτο ον να πούμε οτι συνεχώς αλλάζουμε. Κάθε μερικά χρόνια έχουμε αλλάξει όλα τα κύτταρα του σώματος μας. Και δεν είμαστε πλέον οι ίδιοι. Κάτι για το οποίο ήμασταν κατάλληλοι χτες δεν είμαστε πλέον...το μόνο που μένει είναι το ghost in the shell.

[Ραν ταν πλαν]

η < ιδιωτευση> και ο << ατομισμός- ατομοκεντρισμος>> με το τροπο που τις χρησιμοποιουμε ως εννοιες στην κοινωνικη ψυχολογια δεν ειναι απλα το ατομο που ιδιαζει διαφοροποιουμενο αλλα μια στρεβλή κατασταση< ιδιασμου> εστιασης στην ατομικότητα παθολογικη που συνδεεται με τον επικοινωνιακο εγκλεισμο και δυσχερεια ( πχ ταραπλανος )

Λύσσαξες με τον ''ταραπλάνο'' και τον ''ιδιασμό'' του.
Εκατό φορές σου είπα ότι δεν είμαι διαθέσιμος. Είμαι λογοδοσμένος με πρώην μις Καλαμάτα.

[Παυλος Γ.]

Υπάρχει η θεωρία, υπάρχει και η πράξη.
Υπάρχουν οι ιδέες στην πρωταρχική τους μορφή, υπάρχουν και στην ολοκλήρωσή τους,
μέσα από τη ζύμωση και την αλληλεπίδραση.

Παράδειγμα πρώτο,
το σπήλαιο του Πλάτωνα, που αποτελεί αποτύπωση των ιδεών της ατομικότητας και της συλλογικότητας,
στην πρωτογενή τους ύπαρξη.
Αν αυτός που διαφεύγει από το σπήλαιο, ακολουθεί μια μοναχική πορεία προς το άγνωστο,
το τέλος του είναι προδιαγεγραμμένο. (Επειδή δε γνωρίζει τίποτα από τον κόσμο που παρουσιάζεται μπροστά του).
Αν γυρίσει πίσω στο σπήλαιο κι ελευθερώσει τους συντρόφους του, τότε όλοι μαζί έχουν περισσότερες πιθανότητες να σωθούν.


Παράδειγμα δεύτερο,
η γαλλικη επανάσταση, που είναι συγκρουση της ατομικότητας του Λουδοβίκου και των συν αυτώ,
και της συλλογικότητας των Ιακωβίνων του Μοντεσκιέ, που εκφράζουν τους ΄΄ξεβράκωτους΄΄.
Οι δύο πλευρές εξελίχτηκαν ετσι, μέσα από την καθημερινή τριβή, ζύμωση και πάλη, των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων τους.
Μικρή συλλογικότητα θεωτείται ο βασιλιας Λουδοβίκος και η αυλή του.
Στη μεγάλη εικόνα όμως, και σε σχέση με τους χιλιάδες ξεβράκωτους, αποτελεί τον εκπρόσωπο της ατομικότητας.
Αλλη μια μεγάλη διαφορά των δύο εννοιών-ιδεών, είναι η λήψη εξουσίας.
Στην ατομικότητα η εξουσία έχει τη μορφή της μοναρχίας.
Στην συλλογικότητα η εξουσία εχει τη μορφή της δημοκρατίας.


Παράδειγμα τρίτο και τελευταίο,
η σημερινή ελληνική δημοκρατία, της μονοκομματικής Βουλής των εξι κομμάτων.
Θεωρητικά υπάρχει συλλογικότητα, αφού ψηφίζουν όλοι οι ελληνες πολίτες με ελεύθερη βούληση.
Στην ουσία όμως έχουμε ατομικότητα, γιατί οι αποφάσεις λαμβάνονται απο το Διευθυντήριο (μιας κι ανέφερα τη γαλλική επανάσταση) των Βρυξελλών.
Μεγάλο παράδειγμα το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ
Δηλαδή υπάρχει ένας ανελέητος πόλεμος λέξεων, που αλλοιώνει το περιεχόμενο και την έννοια τους.
Π.χ. ΄΄αρνητές΄΄ γι ανθρώπους που έχουν κάνει όλα τα εμβόλιά τους.
΄΄Κρούσματα΄΄ γι ανθρωπους που δε νοσούν.
΄΄Γνωστοί-άγνωστοι΄΄ για χαφιέδες και παρακρατικούς της Ασφάλειας.
΄΄Ψεκασμένοι΄΄ για νομπελίστες καθηγητές ιατρικής, που έχουν αντίθετη άποψη.

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχόλιο 6

..κατσε κατσε κατσε βρε Παυλο ...το ατομικο και το συλλογικο δεν ειναι αντιθετες εννοιες ...αληθεια είναι?? ...δηλαδη σε μια συλλογικοτητα παυουμε να ειμαστε ατομα ??

...επισης μπορεί μια συλλογικοτητα να ειναι τυραννικη απεναντι σε ενα ευρυτερο συνολο..φανταστειτε την τυραννια των 30 τυραννων μετα το πελλοπονησιακο πολεμο ..φανταστειτε μια βουλη 300 συμβουλευομενων να αποφασιζει δυναστικα απανθρωπα για ολη την κοινωνια των εκατομμυριων πολιτων...

...αρα διαφωνω οτι το ατομικο συνδεεται με την καταχρηστικη εξουσια και τυρρανια και το συλλογικο με την ελευθερια δημοκρατια

...μπορει ενα ατομο να ασκει εξουσια που σεβεται τα δικαιωματα των αλλων και μια συλλογικοτητα ολιγων δεσποτων να ποδοπατα με συλλογικες αποφασεις της τα δικαιωματα της ευρυτερης κοινωνια και να την τυρραναει ..

...χμμμ...οπως μπορει υπαρχει καταχρηστικη κοινοχτησια και θεμιτη ατομικη ιδιοκτησια .. φανταστειτε μια κοινοχτησια που αυτη που την εχουν κανουν διαφορα εκτροπα στον οικο ..και μια ατομικη ιδιοκτησια που την κατεχει ενα ιδωτης και ασκει τα απολυτως θεμιτα που βοηθανε τον οικο ...

...το συλλογικο απο μονο του δεν ειναι αξία αν δεν συντρεχιε η προυποθεσει την θεμιτης διαχειρισης

...ουτε η δημοκρατια ειναι αξια απο μονη της αν αυτη η δημοκρατια δεν διαχειριζεται συνετα τα προβληματα της ζωης ..
....φανταστειτε μια δημοκρατικη πολιτεια που με αμεσοδημοκρατικες μαλιστα διαδικασιες απολυτως νομιμες αποφασιζεται η καταστροφη μιας αλλη κοινωνιας και η καταληστευση των πορων της ... γκεεεεεεεεεεεεε???κἅτανοητο ??

[Darkdays]

Υπάρχει η θεωρία, υπάρχει και η πράξη.
Υπάρχουν οι ιδέες στην πρωταρχική τους μορφή, υπάρχουν και στην ολοκλήρωσή τους,
μέσα από τη ζύμωση και την αλληλεπίδραση.

Παράδειγμα πρώτο,
το σπήλαιο του Πλάτωνα, που αποτελεί αποτύπωση των ιδεών της ατομικότητας και της συλλογικότητας,
στην πρωτογενή τους ύπαρξη.
Αν αυτός που διαφεύγει από το σπήλαιο, ακολουθεί μια μοναχική πορεία προς το άγνωστο,
το τέλος του είναι προδιαγεγραμμένο. (Επειδή δε γνωρίζει τίποτα από τον κόσμο που παρουσιάζεται μπροστά του).
Αν γυρίσει πίσω στο σπήλαιο κι ελευθερώσει τους συντρόφους του, τότε όλοι μαζί έχουν περισσότερες πιθανότητες να σωθούν.


Παράδειγμα δεύτερο,
η γαλλικη επανάσταση, που είναι συγκρουση της ατομικότητας του Λουδοβίκου και των συν αυτώ,
και της συλλογικότητας των Ιακωβίνων του Μοντεσκιέ, που εκφράζουν τους ΄΄ξεβράκωτους΄΄.
Οι δύο πλευρές εξελίχτηκαν ετσι, μέσα από την καθημερινή τριβή, ζύμωση και πάλη, των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων τους.
Μικρή συλλογικότητα θεωτείται ο βασιλιας Λουδοβίκος και η αυλή του.
Στη μεγάλη εικόνα όμως, και σε σχέση με τους χιλιάδες ξεβράκωτους, αποτελεί τον εκπρόσωπο της ατομικότητας.
Αλλη μια μεγάλη διαφορά των δύο εννοιών-ιδεών, είναι η λήψη εξουσίας.
Στην ατομικότητα η εξουσία έχει τη μορφή της μοναρχίας.
Στην συλλογικότητα η εξουσία εχει τη μορφή της δημοκρατίας.


Παράδειγμα τρίτο και τελευταίο,
η σημερινή ελληνική δημοκρατία, της μονοκομματικής Βουλής των εξι κομμάτων.
Θεωρητικά υπάρχει συλλογικότητα, αφού ψηφίζουν όλοι οι ελληνες πολίτες με ελεύθερη βούληση.
Στην ουσία όμως έχουμε ατομικότητα, γιατί οι αποφάσεις λαμβάνονται απο το Διευθυντήριο (μιας κι ανέφερα τη γαλλική επανάσταση) των Βρυξελλών.
Μεγάλο παράδειγμα το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ
Δηλαδή υπάρχει ένας ανελέητος πόλεμος λέξεων, που αλλοιώνει το περιεχόμενο και την έννοια τους.
Π.χ. ΄΄αρνητές΄΄ γι ανθρώπους που έχουν κάνει όλα τα εμβόλιά τους.
΄΄Κρούσματα΄΄ γι ανθρωπους που δε νοσούν.
΄΄Γνωστοί-άγνωστοι΄΄ για χαφιέδες και παρακρατικούς της Ασφάλειας.
΄΄Ψεκασμένοι΄΄ για νομπελίστες καθηγητές ιατρικής, που έχουν αντίθετη άποψη.

Αν υποθέσουμε οτι υπάρχει αυτό που εννοούμε "θεικός νόμος", "νόμος των θεών", "συμπαντικός νόμος" και από την άλλη οι ανθρώπινοι νόμοι υποστηρίζω οτι ένα άτομο πρέπει να ακολουθήσει τους πρώτους, και θα το κάνει εάν είναι σοφό. Διότι οι ανθρώπινοι νόμοι

1) Είναι ατελείς.
2) Δεν εφαρμόζονται σωστά.
3) Βασίζονται σε "φτωχή" φιλοσοφία.
4) Βασίζονται σε "φτωχή" βιοηθική.

Αλλά άμα είσαι βλάκας κωλόμπατσος...

[Παυλος Γ.]

Για τη Μυθηρα.
Οταν εισαι μέλος μιας συλλογικότητας, αμέσως το ατομικό του χαρακτήρα σου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Κι αυτό γιατί υπηρετείς το συλλογικό σκοπό.
Π.χ. στον στρατό φυλάνε σκοπιές, όλοι οι στρατιώτες. Ανεξάρτητα του μορφωτικού, κοινωνικού, οικονομικού επιπέδου τους.
Ολοι εξακολουθούν να είναι μονάδες, αλλά στη συγκεκριμενη συλλογικότητα, ακολουθούν τους κανόνες.
Αλλο παράδειγμα πιο επίκαιρο.
Στις πυρκαγιές, οι εθελοντές πυροσβέστες αποτελούν μια συλλογικότητα, που έχει συγκεκριμένο σκοπό.
Ασφαλώς όμως είναι και ανεξαρτητες μονάδες, που βάζουν τις δυνάμεις και την ενέργειά τους, κάτω από το συλλογικό συμφέρον.

Οι πολλές ανεξάρτητες μονάδες που συνθέτουν τη συλλογικότητα, δημιουργουν δημοκρατίες,
με την έννοια, οτι λαμβάνουν μέρος όλοι και απο κοινού, για κάποιον κοινό σκοπό.
Το αν είναι αποδεκτός, χρήσιμος, προοδευτικός και ό,τι άλλο θέλεις, (ο σκοπός),
αυτό έχει να κάνει με το μορφωτικό επίπεδο της συλλογικότητας, στο αθροισμά της.
Σωστά αναφέρεις τους 300 της Βουλής.
Ο καθένας τους είναι μια ξεχωριστή μονάδα, αλλά στα πλαίσια της συλλογικότητας,
υποστηρίζονται εκατερωθεν, βάζοντας στην άκρη μικροκομματικές έχθρες, που θέτουν σε κίνδυνο το συμφέρον τους.
Που είναι σε βάρος μιας άλλης συλλογικότητας, (π.χ. των μικροεπιχειρηματιών), αλλά και υπέρ μιας άλλης, (π.χ. των βιομηχάνων).

Το κρίσιμο σημείο είναι η λήψη εξουσίας απο μια συλλογικότητα.
Το κυρίαρχο ρεύμα που καθορίζει την πολιτική και τη συνολική γραμμή της συλλογικότητας,
αν είναι προοδευτικό και φιλικό προς τους πολίτες, τότε έχουμε πολιτισμική άνθιση. (Σκανδιναβικά μοντέλα).
Αν είναι συντηρητικό κι εχθρικό προς τους πολίτες, τοτε έχουμε οπισθοδρόμηση κι εσωστρέφεια. (Ελλάδα του ευρώ).

Πολύ σημαντικό είναι επίσης, η οπτική πλευρά των γεγονότων.
Αν τα βλέπεις δηλαδή από την πλευρά των αδύναμων και μη εχόντων,
ή από την πλευρά των εξουσιαστών.
Στην πρώτη περίπτωση, των μη εχόντων, η κατάληξη οδηγεί στην επανάσταση, νομοτελειακά.
Στη δεύτερη περίπτωση, οι εξουσιαστές βάζουν το ΚΚΕ, ή την εκκλησία να σε κάνει ραγιά.
Και σ΄ αυτή την περίπτωση όμως, οδηγούμαστε στην επανάσταση, πιο αργά και με περισσότερες ηθικές απώλειες.
Οπως και να ΄χει, είτε επανασταση, είτε εμφύλιος (οσονούπω),
πόλεμος πατηρ πάντων.
Ετσι προχωράει η ιστορία.

[Παυλος Γ.]

Αν υποθέσουμε οτι υπάρχει αυτό που εννοούμε "θεικός νόμος", "νόμος των θεών", "συμπαντικός νόμος" και από την άλλη οι ανθρώπινοι νόμοι υποστηρίζω οτι ένα άτομο πρέπει να ακολουθήσει τους πρώτους, και θα το κάνει εάν είναι σοφό. Διότι οι ανθρώπινοι νόμοι

1) Είναι ατελείς.
2) Δεν εφαρμόζονται σωστά.
3) Βασίζονται σε "φτωχή" φιλοσοφία.
4) Βασίζονται σε "φτωχή" βιοηθική.

Αλλά άμα είσαι βλάκας κωλόμπατσος...

Κατ΄ αρχήν, άλλο ο συμπαντικός νόμος, που είναι αέναος εις τους αιώνες των αιώνων,
κι άλλο ο θεικός νόμος, που είναι ανθρώπινο εφεύρημα, π.χ. οι πλάκες στον Μωυσή.

Οι ανθρώπινοι νόμοι εκφράζονται από την εκάστοτε εξουσία,
κι εξελίσονται ανάλογα με την εξέλιξη της κοινωνίας.
Σαφώς και υπήρξαν σοφοί και λαμπεροί νομοθέτες, όπως ο Σόλωνας και ο Κλεισθένης,
και είχαμε τον χρυσό αιώνα της Αθηναικής Δημοκρατίας, που μνημονεύουμε μέχρι σήμερα.
Οπως άλλωστε έχουμε τους αισχρούς νομους περί ακαταδίωκτου σήμερα,
που γυρίζουν την επιστήμη αιώνες πίσω.

Οι ανθρώπινοι νόμοι αντικατοπτρίζουν την κατάσταση της κοινωνίας
και μας βοηθούν να μελετήσουμε αυτές τις κοινωνίες.
Γι αυτό μεταβάλλονται και καλά κάνουν.

[nemo]

δεν εννοει τις πλακες του μωυση ο θεικος νομος ειναι αλλου τυπου