H διαδοχή του Μ. Αλεξάνδρου και η παρακμή του ελληνιστικού κόσμου

[nemo]

και τα εχουν κανει μιξη για να εξηγησουν τα σημερινα; ...αν υπηρχε περιπτωση
να ειχε συμβει ή εστω κατι θα μας το ειχαν πληροφορήσει και ο αρριανος και αλλοι
δεν μπορω να το καταλαβω πως σοβαροι ανθρωποι μπλεκουν με τα νεφελιμ
και τις πυλες που εκλεισε ο αλεξ ...οτι υπαρχει μεγαλη συνδεση με το παρελθον
υπαρχει αλλα οχι τα κανουμε ολα μια σαλατα για να μας βγει η αποψη
που εχουμε για τον κοσμο
και υπαρχουν επισης και αλλα μεγαλα και μικρα ανεξηγητα γεγονοτα αλλα θελουν
διαφορετικες προσεγγισεις αλλα τωρα που το σκεφτομαι ακομη και σημερα βλεπουμε
αιρεσεις που θυσιαζουν ανθρωπους οπως τοτε στην μεσσοποταμια οπου και ξεκινησαν
ολα οπως λενε ..

[Τλαξκαλτέκος]

Ο Μεγαλέκος ίδρυσε πάνω από 70 Αλεξάνδρειες . Οι πιο γνωστές και η ημερομηνία ίδρυσής τους είναι οι παρακάτω :

339 π.χ.
Αλεξάνδρεια η επί Θράκης ή Αλεξάνδρεια η Μαιδική

334 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η κατά Μέλαναν κόλπον εν Θράκη
Αλεξάνδρεια η Τρωάς
Αλεξάνδρεια η προς Λάτμον της Καρίας

333 π.χ.
Αλεξάνδρεια η παρά την Ισσόν ( Αλεξανδρέττα )
Αλεξάνδρεια η Χαλυβών

332 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η Τύρεια
Αλεξάνδρεια η Φιλισταία

331 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η εν Αιγύπτω
Αλεξάνδρεια η εν Κύρ(ρ)ω
Αλεξάνδρεια η εν Ασσυρία
Αλεξάνδρεια η Μυγδονία
Αλεξάνδρεια της Κύπρου

330 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η εν Παρθυηνή
Αλεξάνδρεια η εν Αρείοις
Αλεξάνδρεια η εις Γεδρωσούς ( ή κατ' άλλους το 325 π.Χ. )
Αλεξάνδρεια η εν Αραχώτοις
Αλεξάνδρεια η εν Δραγγιανή ή Αλεξάνδρεια η Προφθασία

329 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η Κωφηνίτις
Αλεξάνδρεια η Εσχάτη ή Αλεξάνδρεια η παρά τον Ιαξάρτην

329/328 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η εν Παροπαμισάδαις ή Καυκάσου
Αλεξάνδρεια η εν Βακτριανή
Αλεξάνδρεια ή εν Μακαρήνη
Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου ( Πρώτη )

328 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου ( Δευτέρα ) ή η Ωξιανή
Αλεξάνδρεια η επί του Μάργου ή Αλεξάνδρεια η Μαργιανή

328/327 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η εν Σογδιανή

327 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η Γανδαρίς

326 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η Βουκεφάλα επί του Υδάσπου ( προς τιμήν του Βουκεφάλα )
Αλεξάνδρεια η Νίκαια επί του Υδάσπου
Αλεξάνδρεια η επί του Ακεσίνου
Αλεξάνδρεια η Ταξίλεια
Αλεξάνδρεια η Υφάσεια

326/325 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η επί του Ινδού

325 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η εν Ωπιανή κατά την Ινδικήν
Αλεξάνδρεια η των Μουσικανών
Αλεξάνδρεια η παρά Σωριανοίς ή Αλεξάνδρεια η Παταληνή
Αλεξάνδρεια η εν Σόγδοις
Αλεξάνδρεια η Αραβιτική
Αλεξάνδρεια η εν Ωρείταις
Αλεξάνδρεια η εν Ώροις

324 π.Χ.
Αλεξάνδρεια η εν Καραμανία
Αλεξάνδρεια η εν Σουσιανή ή Χαρακηνή
Αλεξάνδρεια η Μηδική
Αλεξάνδρεια η εν Βαβυλωνία

Κάποιες απ' τις παραπάνω ίσως ταυτίζονται ή είναι αμφιλεγόμενες. Άλλες μπορεί να μην τις ίδρυσε ο Αλέξανδρος ή να είναι εποικισμοί - επανοικισμοί.

Πηγές :
Αλησμόνητες πατρίδες του ελληνισμού , εκδόσεις Τζιαμπίρης - Πυραμίδα
https://science.fandom.com/el/wiki/%CE% ... E%B9%CE%B1
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_c ... _the_Great

[Perseus1966]

afgannote.jpeg

[Τλαξκαλτέκος]

Το 279 π.Χ. οι Έλληνες νίκησαν τους επιδρομείς Γαλάτες και τους απέτρεψαν να λεηλατήσουν τους Δελφούς. Σύμφωνα όμως με τον θρύλο που δημιουργήθηκε στην Δύση οι Γαλάτες τελικά λεηλάτησαν το ιερό . Μάλιστα οι Γαλάτες Τεκτόσαγες πήραν τον θησαυρό του ιερού και πλούσια λάφυρα και τα μετέφεραν πίσω στην πατρίδα τους , στην Τουλούζη ( Τολόσα ) της Γαλλίας. Την παράδοση αυτή μας διασώζει ο Στράβων , αλλά επίσης μας ενημερώνει ότι αυτό δεν ήταν δυνατόν, αφού το μαντείο ήταν ήδη άδειο από πλούτη λόγω του ότι το είχαν απογυμνώσει οι Φωκείς κατά τον Γ΄Ιερό Πόλεμο.





Ιστορία των Ελλήνων , ΔΟΜΗ , τόμος 4

[Τλαξκαλτέκος]

Λαμιακός Πόλεμος : ( 323 - 322 π.Χ. ) Μετά την είδηση του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους επαναστάτησαν κατά των Μακεδόνων. Πολιόρκησαν την Λαμία στην οποία βρισκόταν κλεισμένος ο αρχηγός των Μακεδόνων Αντίπατρος. Αναγκάστηκαν όμως να λύσουν την πολιορκία για να αντιμετωπίσουν τον επερχόμενο Κρατερό. Ο Αντίπατρος στο μεταξύ απεγκλωβίστηκε και ενώθηκε με τον Κρατερό. Η τελική μάχη που έκρινε και τον πόλεμο δόθηκε στην Κραννώνα. Οι Μακεδόνες νίκησαν . Επέβαλαν σκληρούς όρους στους Αθηναίους , εγκατέστησαν μακεδονική φρουρά στην Αθήνα και της επέβαλαν ολιγαρχικό - φιλομακεδονικό πολίτευμα.

[Τλαξκαλτέκος]

Επιγράμματα του Μεσσήνιου ποιητή Αλκαίου.

Aρχικά ο Αλκαίος, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους συμπατριώτες του , υποστήριζε τον βασιλιά των Μακεδόνων Φίλιππο Ε ΄. Τον θεωρούσε εγγύηση πως η πόλη του Μεσσήνη θα διατηρήσει την ανεξαρτησία της απ' τους Λακεδαιμόνιους , τους Αιτωλούς , τους Αχαιούς και τους Ρωμαίους. Μετά την ήττα του όμως στην μάχη στις Κυνός Κεφαλές στράφηκε υπέρ των Ρωμαίων. Έγραψε :

Το επίγραμμα αναφέρεται στους νεκρούς Έλληνες που βρίσκονταν στο πλευρό του Φιλίππου. Μάλλον το "Θεσσαλών" είναι λάθος και η σωστότερη απόδοση θα ήταν "σε αυτόν τον τύμβο της Θεσσαλίας". Ημαθία = Μακεδονία. Οι Αιτωλοί ήταν σύμμαχοι των Ρωμαίων και συνέβαλαν πολύ στη νίκη.
O αριθμός των 30.000 είναι υπερβολικός. Ο Πλούταρχος, ο Πολύβιος και ο Τίτος Λίβιος λένε πως οι νεκροί ήταν 8.000 . Οι Λατίνοι που μιλούν για 32.000 ή 40.000 νεκρούς προφανώς υπερβάλλουν κι αυτοί. Ο Φίλιππος το πήρε βαριά και έβγαλε δικό του δίστιχο κατά του Αλκαίου :
Ἄφλοιος καὶ ἄφυλλος ὁδοιπόρε τῷδ' ἐπὶ νώτῳ
Ἀλκαίῳ σταυρὸς πήγνυται ἠλίβατος·

Αφού οι ελπίδες του Αλκαίου στον Φίλιππο διαψεύστηκαν , στράφηκε υπέρ των Ρωμαίων και του Φλαμινίνου. Έγραψε νέο επίγραμμα πως ο Φλαμινίνος έφερε την ελευθερία στους Έλληνες.


http://grissh.gr/system/articles/assets ... 1518593654

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Επικατάρατος όποιος αφανίζει πολιτισμούς

Επικατάρατος όποιος θανατώνει αθώους

Επικατάρατος όποιος καταστρέφει την ειρήνη

Επικατάρατος όποιος ερωτεύεται άντρες και γυναίκες

Επικατάρατος όποιος δολοφονεί φίλους και συγγενείς

Επικατάρατος όποιος βεβηλώνει ναούς αλλοθρήσκων

Επικατάρατος όποιος αυτοαποκαλείται Θεός

Επικατάρατος όποιος ενσαρκώνεται από τον Σατανά

Τρισκατάρατος όποιος ονομάζεται Αλέξανδρος

Αφορισμός του δρ. Fraydon Aryan, Ιρανού διανοούμενου, Λονδίνο 1998

[Τλαξκαλτέκος]

Part of the archaeological remains called Perserschutt, or "Persian rubble": remnants of the destruction of Athens by the armies of Xerxes. Photographed in 1866, just after excavation.

https://en.wikipedia.org/wiki/Achaemeni ... _of_Athens

edit
Την εποχή εκείνη ο Δαρείος, έχοντας στο νου του να υποτάξει και την Ελλάδα, κατηγόρησε κι εμάς και τους Ερετριείς, πως τάχα επιβουλευτήκαμε τις Σάρδεις, και με πρόφαση την κατηγόρια αυτή έστειλε ενάντιά μας πεντακόσιες χιλιάδες στρατό μέσα σε μεταγωγικά και πολεμικά πλοία και συνάμα πολεμικό στόλο από τριακόσια πολεμικά καράβια, με διαταγές στον αρχηγό του στρατού και του στόλου, τον Δάτι, στο γυρισμό του στην Περσία να του πάει δεμένους ως αντράποδα τους Ερετριείς και τους Αθηναίους, αν ήθελε [240b] να γλιτώσει το κεφάλι του. Ο Δάτις έπλευσε μ᾽ όλο το στόλο του κι όλο το στρατό του πρώτα εναντίον των Ερετριέων, αντρών πολεμικότατων και ξακουσμένων σ᾽ όλη την Ελλάδα για την παλικαριά τους και την πολεμική τέχνη τους κι όχι και λίγων στον αριθμό, και κατόρθωσε να τους υποτάξει μέσα σε τρεις ημέρες. Έπειτα για να μην κατορθώσει να ξεφύγει κανένας από τους Ερετριείς και τους πιάσει όλους στα χέρια, ερεύνησε όλη τη χώρα της Ερέτριας με το ακόλουθο σχέδιο: Οι στρατιώτες του έπιασαν όλες τις άκρες της χώρας της Ερέτριας από στεριά και θάλασσα κι έπειτα κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου επέρασαν κι έψαξαν όλη [240c] τη γη των Ερετριέων, απ᾽ τη μια θάλασσα ως την άλλη θάλασσα, για να ᾽χουνε να λένε στο βασιλιά της Περσίας, πως κανείς τους δεν κατάφερε να ξεφύγει απ᾽ τα χέρια τους. Με τον ίδιο σκοπό να υποτάξουνε και τους Αθηναίους έπλευσαν κατόπι οι Πέρσες από την Ερέτρια στο Μαραθώνα κι αποβιβαστήκανε στην Αττική γη, πιστεύοντας πως θα τους ήταν εύκολο να εξαντραποδίσουνε και τους Αθηναίους όπως τους Ερετριείς, και δεμένους όλους στον ίδιο ζυγό να τους πάνε σαν αντράποδα στο βασιλιά της Περσίας. Κι ενώ όλ᾽ αυτά επιχειρούσαν οι Πέρσες στην Ελλάδα κι είχε ήδη τελειώσει η εκστρατεία τους εναντίον των Ερετριέων κι άρχιζαν την επίθεσή τους εναντίον των Αθηναίων, κανένας από τους άλλους Έλληνες δεν εβοήθησε ούτε τους Ερετριείς ούτε τους Αθηναίους έκτος από τους Λακεδαιμόνιους — αλλά κι αυτοί εφτάσανε την άλλη μέρα ύστερ᾽ απ᾽ τη μάχη.
https://www.greek-language.gr/digitalRe ... ext_id=109

[Τλαξκαλτέκος]

Θα αναφέρω μερικούς ινδικούς και άλλους λαούς με τους οποίους ήρθε σε επαφή ο Μέγας Αλέξανδρος κατά την τελευταία φάση της εκστρατείας του. Οι πληροφορίες προέρχονται απ' το βιβλίο του Περικλή Δεληγιάννη Ο Ελληνιστικός Κόσμος, από τον Αλέξανδρο έως τη Ρωμαϊκή κατάκτηση.

Eκστρατεία του Αλεξάνδρου στην Ινδική
Πρώτα ο Αλέξανδρος υπέταξε ( 327 ) τους Ασπάσιους ( ή Ασπασιανούς ή Ιππάσιους ) , τους Γουραίους και τους Ασσακηνούς . Οι τρεις αυτοί λαοί ήταν ινδοάριοι ( δηλαδή ινδικοί ) αναμεμιγμένοι με ιρανικά στοιχεία.
Η πόλη Νύσα ( βόρεια των Γουραίων ) λέγεται πως είχε ιδρυθεί απ' τον θεό Διόνυσο και οι κάτοικοί της υποδέχτηκαν ειρηνικά τους Μακεδόνες.
Έπειτα ο Αλέξανδρος πολιόρκησε και κατέλαβε την Άορνο Πέτρα.
Το 326 ο Ινδός βασιλιάς Ταξίλης ( ή Όμφις ή Ambhi ) με έδρα τα Τάξιλα δήλωσε υποταγή στον Αλέξανδρο. Το ίδιο και ο Αβισάρης , ο οποίος ήταν ηγεμόνας των Αβισαρέων ( Κασμίρ ) που ζούσαν ανατολικά των Ασσακηνών.
Έπειτα ο Αλέξανδρος νίκησε και υπέταξε στην μάχη του Υδάσπη τον Πώρο ( Paurava ), ο οποίος ήταν βασιλιάς ενός ισχυρού ινδοάριου έθνους , αυτού των Πωράβας/Παουράβας/Pauravas. Ο Αλέξανδρος έθεσε υπό την εξουσία του Πώρου τους Ινδούς Γλαυσείς/Γαυλανικούς.
Υπήρχε και δεύτερος ηγεμών με το όνομα Πώρος που επίσης αντιστάθηκε στον Μέγα Αλέξανδρο.
Μετά ο Αλέξανδρος υπέταξε τους Καθαίους ( Kathas ) και κατέλαβε την πρωτεύουσά τους Σάγγαλα/Σάγκαλα/Σαγκάλα.
Οι Μακεδόνες αρνήθηκαν να συνεχίσουν ανατολικότερα και ο Αλέξανδρος στράφηκε νότια προς την κατάκτηση του Δέλτα του Ινδού , αφού πρώτα επιβεβαίωσε την εξουσία του Πώρου , του Ταξίλη και του Αβισάρη και τοποθέτησε στο νότο διοικητή τον Μακεδόνα Πείθωνα.
Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος υπέταξε το ισχυρό ινδοάριο έθνος των Μαλλών και τους Οξύδρακες/Ύδρακες/Σύδρακες/Συρακούσαι/Kshudraka. Οι Οξύδρακες ήταν εχθροί των Μαλλών , ίσως ταυτίζονται με την κατώτερη κάστα των Ινδών Σούντρας ( Sudras ) και πιθανώς ήταν προϊνδοευρωπαϊκός λαός , μάλλον Δραβίδες.
Κατόπιν ο Αλέξανδρος υποτάσσει το βασίλειο του Μουσικανού ( νότια των Σόγδων ), το βασίλειο του Οξυκανού ( νότια του βασιλείου του Μουσικανού ) και το βασίλειο του Σάμβου ( νότια του βασιλείου του Οξυκανού ). Οι λαοί αυτών των 3 βασιλείων ονομάζονταν Μουσικανοί , Οξυκανοί και Σάμβοι/Σαμβάστες αντίστοιχα. Οι τελευταίοι ίσως ήταν Προϊνδοάριοι.
Τέλος ο Αλέξανδρος υπέταξε τους Ωρείτες ( βορειοδυτικά των Αραβιτών και δυτικά των Σάμβων - οι Αραβίτες ζούσαν νότια των Σάμβων/βασιλείου του Σάμβου ) και ξεκίνησε την επιστροφή για την Βαβυλώνα.

Οι Δυτικοί Παροπαμισάδες ήταν Ιρανοί , ενώ οι Ανατολικοί Παροπαμισάδες ήταν Ινδοάριοι.

Οι Αραχωτοί , οι Άρειοι και οι Ζάραγγες/Δραγγιανοί ήταν Ιρανοί.

Οι Γανδαρίδες/Γαγγαρίδες ήταν ινδικό έθνος που ζούσε ανατολικά των Καθαίων , των Μαλλών και των Οξυδρακών.

Οι Ξάθροι/Ξατρίγιας/Kshatriyas ήταν στρατιωτική κάστα των Ινδοαρίων. Καθαίοι και Ξάθροι ίσως ταυτίζονται. Σε περίπτωση που δεν ισχύει αυτό , οι Ξάθροι ζούσαν δυτικά των Καθαίων και βόρεια των Σιβών.

Οι Σίβες/Σίβαι/Σίβοι/Σόβιοι/Σιβάγιας/Sivayas/Σίμπι/Τσιμπ ζούσαν νότια των Ξάθρων και ίσως ήταν Δραβίδες.

Οι Αγαλασσείς/Αγεσίναι/Ιακενσάναι/Γεσσόναι/Αργεσίναι/Αγίνοι/Ακενσάναι/Αρίσποι ζούσαν νότια των Σιβών και ίσως ταυτίζονται με τον ινδικό λαό Αρτζουναγιάνας/Arjunayanas.

Οι Αβαστανοί/Σαμβάσται ζούσαν νότια των Αγαλασσών και ίσως ταυτίζονται με τους Σάμβους , δηλαδή τον λαό του βασιλείου του Σάμβου.

Οι Σόδραι/Σόγδοι ζούσαν νότια των Αβαστανών. Ίσως ήταν Προϊνδοευρωπαίοι , κλάδος των Σούντρας και συνεπώς συγγενείς των Οξυδρακών.

Οι Οσσάδιοι ζούσαν βορειοδυτικά των Αβαστανών και νότια των Αγαλασσών. Ίσως ήταν και αυτοί κλάδος των Σούντρας.

Λαοί ανατολικά της Κοιλάδας του Ινδού : Γανδαρίδαι, Πράσιοι/Πραίσιοι/Παράσιοι/Βρέσιοι/Φαράσιοι/Πραισίδες/Πραξιάκες, Μαρούνδοι, Βαργύσοι, Μαδυανδινοί , Ρατζανύας , Αουντουμπάρας, Τριγκάρτας, Σούνγκας

Υ.Γ. Στα αρχαία χρόνια Ερυθρά Θάλασσα ονομαζόταν ο Περσικός Κόλπος.

[Τλαξκαλτέκος]

Μέγας Αλέξανδρος….oι τραυματισμοί
https://chilonas.com/2023/07/08/httpwp-mep1op6y-4pm/

Ο Μέγας Αλέξανδρος ακολουθώντας το αρχαιοελληνικό πρότυπο διοίκησης πολεμούσε πάντα στην πρώτη γραμμή, διοικώντας δια του παραδείγματος. Οι στρατιώτες του ουδέποτε αισθάνθηκαν μόνοι, αλλά αντιθέτως εμπνέονταν από τον μέγα στρατηλάτη, επιδιώκοντας να φανούν αντάξιοι της εμπιστοσύνης του.

Πονούντων και κινδυνευόντων τα καλά και μεγάλα έργα.……Μέγας Αλέξανδρος

– 335 π.Χ. Χτύπημα στο κεφάλι από πέτρα, ενώ μαχόταν κατά των Ιλλυριών.
– 335 π.Χ. Χτύπημα στο λαιμό από σιδερένιο ρόπαλο, ενώ πολεμούσε τους Ιλλυριούς.
– 334 π.Χ. τραύμα στο κεφάλι από ξίφος στην μάχη του Γρανικού
– 333 π.Χ. τραύμα στο μηρό από σπαθί» στην μάχη της Ισσού.
– 332 π.Χ. τραύμα στον αστράγαλο από βέλος» κατά την πολιορκία της Γάζας.
– ……………Εξάρθρωση ώμου κατόπιν πτώσης από το άλογό του.
– 329 π.Χ. τραυματισμός στην κνήμη από βέλος κατά την πολιορκία της Μαρακάνδας (αρχαία ονομασία της Σαμαρκάνδης).
– 327 π.Χ. τραυματισμός από βέλος Ασπασιανού (Ασπασιανή= πόλη στα σύνορα της Ινδίας).
– ……………τραυματισμός στον μηρό.
– 326 π.Χ. τραυματισμός στο στήθος από βέλος που εκτόξευσαν Μαλλοί.
– 325 π.Χ. χτύπημα στο λαιμό, πολεμώντας κατά των Μαλλών.

Ο χειρότερος τραυματισμός ήταν ο τελευταίος :

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Περί το 325 π.Χ, κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Ινδία και συγκεκριμένα στην πολιορκία εναντίον των Μαλλών και Οξυδαρκών, όταν τα τμήματα υπό τον Αλέξανδρο και τον Περδίκκα αντίστοιχα, ετοιμάζονταν να προσβάλουν τα τείχη, ο μάντης Δημοφών είπε στον Αλέξανδρο να εγκαταλείψει την πολιορκία, διότι οι οιωνοί προέβλεπαν σοβαρό τραυματισμό του. Είναι βέβαιον ότι ο Αλέξανδρος είχε σοβαρούς λόγους να είναι οργισμένος με τους μάντεις της ακολουθίας του, οι οποίοι αντί να τον βοηθούν να χειραγωγεί τη στρατιά, του έφερναν εμπόδια. Όταν τον προκαλούσαν οι Σκύθες στον Ιαξάρτη, ο Αρίστανδρος αρνήθηκε να παρερμηνεύσει τους δυσμενείς οιωνούς και όταν οι Μακεδόνες αρνήθηκαν να προχωρήσουν πέρα από τον Ύφασι, οι μάντεις και πάλι αρνήθηκαν να παρερμηνεύσουν τους δυσμενείς οιωνούς. Έτσι ο Αλέξανδρος επέπληξε ευθέως τον Δημοφώντα, διότι η μαντεία του υπονόμευε την μαχητικότητα των Μακεδόνων και προχώρησε στην πολιορκία.

Οι Ινδικές πόλεις δεν είχαν τις οχυρώσεις των Μεσογειακών ή Μεσοποτάμιων πόλεων, στην εκπόρθηση των οποίων οι Μακεδόνες είχαν αποκτήσει μεγάλη εμπειρία και τα συνήθως χωμάτινα Ινδικά τείχη δεν άντεχαν τις εφόδους. Έτσι η πόλη των Μαλλών έπεσε κι αυτή εύκολα, όμως η μεγάλη εμπειρία των Μακεδόνων και η σχετικά ασθενής οχύρωση της πόλης μετέτρεψαν την αυτοπεποίθησή τους σε υπεροψία, που τους οδήγησε σε μία σειρά από παιδαριώδη σφάλματα. Ίσως πάλι τα σφάλματα να προκλήθηκαν από ψυχική κόπωση και απροθυμία των Μακεδόνων για άλλους κινδύνους. Οι περισσότεροι δεν πήραν μαζί τους πολιορκητικές κλίμακες και ενώ το τμήμα του Αλεξάνδρου παραβίασε μία μικρή πύλη και μπήκε εύκολα στην πόλη, το τμήμα του Περδίκκα καθυστέρησε πολύ να ανέβει στα τείχη. Το αποτέλεσμα ήταν να αποσυντονιστούν τα δύο τμήματα και να εκνευριστεί ο Αλέξανδρος.

Οι Ινδοί είχαν υποχωρήσει στην ακρόπολη αποφασισμένοι να την υπερασπιστούν, ο Περδίκκας αγωνιζόταν να καταλάβει τα τείχη και οι κλίμακες (σκαλωσιές) δεν είχαν έλθει ακόμη. Όταν εμφανίστηκαν οι πρώτοι Μακεδόνες, που έφερναν κλίμακες, ο Αλέξανδρος εκνευρισμένος από τα λάθη, που είχαν κάνει, άρπαξε μία και άρχισε να ανεβαίνει στα τείχη της ακρόπολης καλυπτόμενος κάτω από την ασπίδα του. Τον ακολουθούσαν ο υπασπιστής Πευκέστας με την ιερή ασπίδα από το ναό της Ιλιάδας Αθηνάς και ο σωματοφύλακας Λεοννάτος, ενώ ο διμοιρίτης Αβρέας ανέβαινε από άλλη κλίμακα. Φυσικά, ούτε σ’ αυτό το σημαντικό περιστατικό μπορούσαν να είναι απόλυτα σύμφωνοι όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς και μόνο για τον Πευκέστα συμφωνούν. Κάποιοι μάλιστα είχαν γράψει ότι μαζί με τον Αλέξανδρο ήταν ο Πευκέστας και ο Πτολεμαίος του Λάγου. Ωστόσο ο ίδιος ο Πτολεμαίος έγραψε ότι δεν βρισκόταν καν σ’ εκείνη την πόλη , αλλά ήταν επικεφαλής άλλης δύναμης και πολεμούσε εναντίον άλλων Ινδών. Κάποιοι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, προφανώς έκριναν ασθενή τη μνήμη του Πτολεμαίου και αποφάσισαν ότι εκείνος που ήταν σωματοφύλακας και όχι ο απλός υπασπιστής Πευκέστας, έσωσε τον Αλέξανδρο και γι’ αυτό του απένειμαν τον τίτλο του Σωτήρος. Ο Πλούταρχος αναφέρει τον Πευκέστα και κάποιον Λιμναίο. Οι Διόδωρος, Κούρτιος και Ιουστίνος λένε ότι ο Πευκέστας ανέβηκε αργότερα, μαζί με τους άλλους υπασπιστές, και ότι μέχρι τότε ο Αλέξανδρος πολεμούσε μόνος του.

Μόλις ο Αλέξανδρος πάτησε τα τείχη, απώθησε τους Μαλλούς από εκείνο το σημείο, άλλους χτυπώντας τους με την ασπίδα του και άλλους σκοτώνοντάς τους με το ξίφος του. Γνωρίζουμε, ότι ο Αλέξανδρος έφερε κοπίδα, άρα εδώ είτε έχουμε ανακρίβεια των αρχαίων ιστορικών, είτε ο Αλέξανδρος πράγματι χρησιμοποίησε το δευτερεύον αγχέμαχο όπλο των πεζών, επειδή κι εκείνος μαχόταν πεζός. Οι υπασπιστές βλέποντας το βασιλέα τους μόνον επάνω στα τείχη, ανάμεσα στους εχθρούς, τρομοκρατήθηκαν και ολοκλήρωσαν την αλληλουχία των λαθών. Από τη βιασύνη τους, ανέβηκαν πολλοί μαζί στις κλίμακες, που έσπασαν από το βάρος, αποκόπτοντας μόνους ανάμεσα στους Ινδούς τον Αλέξανδρο, τον Πευκέστα, τον Λεοννάτο και τον Αβρέα. Μη έχοντας άλλη επιλογή, ο μεν Αλέξανδρος επεδίωξε ηρωικό θάνατο, όπως αρμόζει σε δοξασμένο βασιλιά και οι άλλοι τρεις να σκοτωθούν προστατεύοντας τον βασιλιά τους.

Από τη λαμπρότητα των όπλων και την μεγάλη του τόλμη, οι Μαλλοί κατάλαβαν ποιόν είχαν μπροστά τους και δίστασαν να του επιτεθούν. Επειδή από τους γύρω πύργους έβαλλαν εναντίον του, ο Αλέξανδρος από τις επάλξεις πήδηξε στο εσωτερικό της ακρόπολης και για να προστατέψει τα νώτα του, ακούμπησε την πλάτη στο τείχος. Ο αρχηγός των Ινδών του επιτέθηκε, ο Αλέξανδρος τον σκότωσε και οι άλλοι παρέμειναν στις θέσεις τους. Ο Αλέξανδρος τους πετούσε πέτρες και χτυπούσε με το ξίφος του όποιον πλησίαζε περισσότερο. Οι Ινδοί δεν τόλμησαν να πλησιάσουν περισσότερο, αλλά τον περικύκλωσαν και του έριχναν ό,τι εύρισκαν. Μόλις έφτασαν δίπλα του και οι άλλοι τρεις Μακεδόνες, ο Αβρέας χτυπήθηκε από βέλος στο πρόσωπο και σκοτώθηκε , ενώ ένα άλλο βέλος χτύπησε τον Αλέξανδρο στο στήθος. Διαπέρασε τον λινοθώρακα και καρφώθηκε στα πλευρά πάνω από τον αριστερό μαστό. Παρά τον σοβαρό τραυματισμό του συνέχισε να μάχεται για λίγο, αλλά μετά λιποθύμησε από την αιμορραγία. Ο Πευκέστας με την ιερή ασπίδα και ο Λεοννάτος στάθηκαν από πάνω του, για να τον προστατέψουν από τις βολές. Με εξαίρεση τον Αρριανό, που δίνει την παραπάνω περιγραφή, οι υπόλοιποι αρχαίοι ιστορικοί προβάλλουν υπερβολικά την μαχητική ικανότητα του βαριά τραυματισμένου Αλεξάνδρου και πριν χάσει τις αισθήσεις του τον θέλουν να σκοτώνει τον Ινδό, που τόλμησε να τον τραυματίσει. Μάλιστα, ο Ιουστίνος θέλει τον Αλέξανδρο «να κατακόπτει ή να απωθεί ολομόναχος πολλές χιλιάδες» εχθρών.

Στο μεταξύ οι υπασπιστές που κατάφεραν να καταστρέψουν τις κλίμακες και να καθηλωθούν έξω από τα τείχη, αναζητούσαν τρόπους να αναρριχηθούν. Έμπηγαν πασσάλους στο χωμάτινο τείχος και σκαρφάλωναν με δυσκολία. Ανεβαίνοντας στο τείχος είδαν τον Αλέξανδρο λιπόθυμο και έτρεξαν να βοηθήσουν τον Πευκέστα και τον Λεοννάτο, που αντιστέκονταν σθεναρά. Κάποιοι απ’ αυτούς έσπασαν τον μοχλό, που ασφάλιζε την πύλη του μεταπυργίου και οι υπόλοιποι, έξω από τα τείχη, χτυπούσαν με ορμή τους ώμους τους πάνω της, ώσπου την παραβίασαν και εισέβαλαν στην ακρόπολη. Αναστατωμένοι από τα λάθη τους και έξαλλοι από τον τραυματισμό του βασιλιά τους, ο οποίος δεν ήξεραν αν ζούσε ή όχι, οι Μακεδόνες έσφαξαν όλους τους Μαλλούς , ακόμη και τα γυναικόπαιδα.


Οι εταίροι χρησιμοποιώντας την ασπίδα του Αλεξάνδρου ως φορείο, τον μετέφεραν στο στρατόπεδο σε πολύ άσχημη κατάσταση. Σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, από την πληγή εκτός από αίμα έβγαινε και αέρας, κάτι που σημαίνει ότι το βέλος είχε τρυπήσει και τους πνεύμονες. Το βέλος των Μαλλών είχε σφηνωθεί στα οστά του θώρακα, στο ύψος του μαστού, μπροστά από την καρδιά και δεν έβγαινε. Έτσι δεν μπορούσαν να του αφαιρέσουν τον λινοθώρακα και φοβόντουσαν μήπως οι κραδασμοί απ’ το πριόνισμα του στελέχους σπάσουν τα πλευρά και προκληθεί εσωτερική αιμορραγία. Τελικά τους παρότρυνε ο ίδιος να το πριονίσουν. Με μεγάλη δυσκολία και κόπο πριόνισαν το ξύλινο βέλος, για να μπορέσουν να του βγάλουν το λινοθώρακα, και μετά προσπάθησαν να βγάλουν την ακίδα. Η πληγή είχε μήκος 4 δακτύλους (περίπου 7,4 εκ) και πλάτος 3 (περίπου 5,5 εκ). Μόλις έβγαλαν την ακίδα, προκλήθηκε μεγάλη αιμορραγία και ο Αλέξανδρος ξανάχασε τις αισθήσεις του. Αυτός που αφαίρεσε το βέλος, ήταν ο ιατρός Κριτόδημος από την Κω και του γένους των Ασκληπιαδών.

Σύμφωνα όμως με τον Πλούταρχο και άλλους μη σωζόμενους ιστορικούς δεν υπήρχε γιατρός εκεί κοντά και ο Αλέξανδρος διέταξε τον Περδίκκα να σκίσει την πληγή με το ξίφος του και να βγάλει το βέλος. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι η στρατιά του Αλεξάνδρου διέθετε όχι μόνο γιατρούς, αλλά ολόκληρη υγειονομική υπηρεσία. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από την ταχεία προέλαση του εταιρικού ιππικού και να συμπεράνουμε ότι επρόκειτο για μία καταδρομική επιχείρηση, στην οποία ασφαλώς δεν έχουν θέση οι γιατροί. Κατά την προέλαση εναντίον των Μαλλών, τα τμήματα της στρατιάς παραδίδεται ότι ενεπλάκησαν κατά σειρά, όπως ακριβώς είναι αναμενόμενο από τη σχετική ταχύτητα κίνησής τους: ιππείς – ψιλοί – οπλίτες – μηχανές.

Οι μηχανές μεταφέρονταν αποσυναρμολογημένες με σκευοφόρα και εφόσον ούτως ή άλλως υπήρχαν σκευοφόρα και μάλιστα με πολύ βαρύ φορτίο, ήταν απόλυτα λογικό να προστεθούν μερικά ακόμη για τους γιατρούς και το φαρμακευτικό υλικό. Επιπλέον, αν δεν υπήρχαν γιατροί και σκευοφόρα του Υγειονομικού Σώματος, θα ήταν αδύνατη η περίθαλψη και διακομιδή των τραυματιών, που είναι εκ των ων ουκ άνευ σε τακτικές επιχειρήσεις τακτικών στρατιωτικών τμημάτων. Τέλος, το σοβαρότατο τραύμα του Αλεξάνδρου, οι ευθύνες και οι συνέπειες από τυχόν μοιραία κατάληξη, δεν επέτρεπαν την αντιμετώπιση της κατάστασης επί τόπου, αλλά επέβαλλαν τη μεταφορά του στο στρατόπεδο, το οποίο άλλωστε ήταν μπροστά από τα τείχη. Το μόνο λογικό λοιπόν είναι να δεχθούμε ότι η εγχείρηση και η αντιμετώπιση της αιμορραγίας έγιναν από γιατρό και όχι από στρατιωτικό.

Ο βαρύς τραυματισμός του Αλεξάνδρου κατά την άλωση της ειρωνικά ανώνυμης πόλης των Μαλλών μετετράπη σε φήμη ότι σκοτώθηκε και – όπως συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις – μεταδόθηκε αστραπιαία σε όλη την στρατιά, μέχρι το κεντρικό στρατόπεδο στη συμβολή του Υδραώτη με τον Ακεσίνη, αλλά και στα μετόπισθεν. Τρόμος κατέλαβε τους Μακεδόνες και πολλά ερωτηματικά τους βασάνιζαν. Ποιός από τους πολλούς καταξιωμένους στρατηγούς θα τον αντικαθιστούσε; Πόσο ομαλή θα ήταν η διαδοχή; Τι θα γινόταν με τους υποταγμένους λαούς, που ευκαιρία περίμεναν να επαναστατήσουν; Τι θα γινόταν με τους βαρβάρους της στρατιάς, κάποιοι από τους οποίους ήταν ήδη ύποπτοι λιποταξίας; Η στρατιά βρισκόταν στην πιο άγνωστη περιοχή της Ασίας, οι λαοί εκεί ήταν οι πιο γενναίοι και πιο αξιόμαχοι και η απόσταση, που μεσολαβούσε ως τις ασφαλείς περιοχές, ήταν τεράστια. Ο θάνατος του Αλεξάνδρου εκείνη τη στιγμή ταυτιζόταν με τον δικό τους αφανισμό.


Όπως ήταν επόμενο, την βεβαιότητα για τον θάνατο του Αλεξάνδρου, που είχε δημιουργήσει η φημολογία της εβδομάδας από την ημέρα του τραυματισμού, δεν μπορούσε να την διαλύσει ούτε η ανακοίνωση ότι ζει, ούτε η επιστολή του ότι επέστρεφε στο κεντρικό στρατόπεδο. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι την είχαν πλαστογραφήσει οι σωματοφύλακες και οι στρατηγοί, για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Όταν το πλοίο, που τον μετέφερε, πλησίασε στο στρατόπεδο, ο Αλέξανδρος διέταξε να αφαιρέσουν τη σκηνή από την πρύμνη, ώστε να τον δει όλο το στρατόπεδο πάνω στο φορείο. Όμως η απελπισία, που είχε καταλάβει τους Μακεδόνες ήταν τέτοια, ώστε πίστεψαν ότι τον έβλεπαν νεκρό. Κάποια στιγμή εκείνος σήκωσε το χέρι του και χαιρέτισε τη στρατιά, που επιτέλους πείστηκε ότι ήταν ζωντανός. Τότε όλοι αναβόησαν ανακουφισμένοι και κάποιοι έκλαιγαν από τη χαρά τους. Επειδή η ψυχολογία της στρατιάς είχε κλονιστεί σοβαρά, όταν το πλοίο σταμάτησε στην όχθη, ο Αλέξανδρος δεν δέχθηκε να ανεβεί σε φορείο, αλλά πήγε έφιππος ως τη σκηνή του, όπου αφίππευσε και περπάτησε, για να πεισθούν όλοι ότι δεν είχε πάθει κάποια ανεπανόρθωτη βλάβη. Από το πλοίο ως τη σκηνή του η στρατιά τον επευφημούσε, τον χειροκροτούσε και τον έραινε με ταινίες και λουλούδια. Υπήρξαν όμως και οι δύσπιστοι, που χρειάστηκε να τον αγγίξουν ή να τον δουν από πολύ κοντά, για να πεισθούν τελείως. Κάποιοι απ’ τους εταίρους βρήκαν την ευκαιρία και του καταλόγισαν ότι διακινδυνεύει στη μάχη όχι ως στρατηγός αλλά ως στρατιώτης. Είχαν απόλυτο δίκιο κι ο ίδιος ασφαλώς το γνώριζε, αλλά η παρορμητική του φύση αυτό ακριβώς υπαγόρευε.

Η αντίδραση των Μακεδόνων στον τραυματισμό του Αλεξάνδρου δείχνει τη βαθιά εκτίμησή τους προς το πρόσωπό του. Μία εκτίμηση, που δεν είχε κλονισθεί ούτε από τη δολοφονία του Παρμενίωνα, ούτε από το φόνο του Κλείτου, ούτε από τη σύλληψη του Καλλισθένη, ούτε από τις βαρβαρικές συνήθειες που είχε υιοθετήσει, ούτε από την προσκύνηση που απαιτούσε. Όσο κι αν τους εξόργιζε, όσα κι αν του καταμαρτυρούσαν, ο Αλέξανδρος παρέμενε ο βασιλιάς που τους οδήγησε στη δόξα, ο στρατηγός που εμπιστεύονταν να τους οδηγήσει με ασφάλεια έξω από τις επικίνδυνες βαρβαρικές χώρες.

Στο μεταξύ η φήμη ότι ο Αλέξανδρος είχε σκοτωθεί έφτασε πολύ μακρυά. Οι Έλληνες, τους οποίους είχε εποικίσει στη Βακτρία και τη Σογδιανή παρά τη θέλησή τους, δεν μπορούσαν να αντέξουν την ζωή ανάμεσα στους βαρβάρους και θεώρησαν ότι με το θάνατό του, άνοιγε ο δρόμος της επιστροφής τους. Όπως είχε προειδοποιήσει ο Κοίνος, συγκεντρώθηκαν περί τους 3.000, όλοι εμπειροπόλεμοι και αποφασισμένοι να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Ξεκίνησαν μία μακρά, δύσκολη και κοπιαστική πορεία και μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου ο Περδίκκας επρόκειτο να στείλει εναντίον τους τον Πείθωνα.

Πάντως στις χώρες της Ινδίας η φήμη του θανάτου διαψεύστηκε γρήγορα. Όσοι Μαλλοί δεν είχαν υποταχθεί ακόμη, αποκαρδιωμένοι από τις αποτυχίες και τις συμφορές των προηγουμένων και φοβούμενοι το μένος των Μακεδόνων μετά τον τραυματισμό του Αλεξάνδρου, έστειλαν πρέσβεις και παραδόθηκαν. Το ίδιο έκαναν και οι σύμμαχοί τους, οι Οξυδράκες, που έστειλαν μία πολυπληθέστατη πρεσβεία, αποτελούμενη από τους διοικητές των πόλεων, τους νομάρχες και άλλους 150 επιφανείς πολίτες. Αυτοί, θέλοντας να διατηρήσουν στοιχειωδώς τα προσχήματα, του είπαν ότι περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο ήθελαν την ελευθερία τους, αλλά, αφού ο Αλέξανδρος είχε θεϊκή καταγωγή , δέχονταν να του δώσουν ομήρους, να υπαχθούν στη σατραπεία του Φιλίππου και να πληρώνουν τους φόρους, που θα τους όριζε.