Eβραιος δημαρχος στα Ιωαννινα

[Προέλλην]

Μέχρι κινηματογραφικά ντουκουμέντα με Χέρκουλες vs Σαμσών μπήκαν, αυτά ούτε ο Λιακόπουλος.

Γιατί δεν είναι η Τσινετσιτά ντοκουμέντο ;

Όσο είναι και τα άλλα.

[Τλαξκαλτέκος]

( Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία 145 , Επισημάνσεις , Σεπτέμβριος 2008 )

Όταν ο χαλίφης Ομάρ εισήλθε στα κατακτημένα Ιεροσόλυμα ( Φεβρουάριος 638 )κατευθύνθηκε προς το Ναό του Σολομώντος, συνοδευόμενος από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρόνιο. Ο πατριάρχης , βλέποντας τον Ομάρ να στέκεται στο σημείο από όπου ο προφήτης Μωάμεθ είχε αναληφθεί ( κατά την ισλαμική παράδοση ) στους ουρανούς , ψιθύρισε κλαίγοντας : "΄Ιδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως το ρηθέν δια Δανιήλ του προφήτου. "( Ματθαίος 24,15 ). Ο Ομάρ οδηγήθηκε στον Πανάγιο Τάφο και την ώρα της μουσουλμανικής προσευχής ζήτησε να απλώσει το χαλί για να προσευχηθεί. Ο Σωφρόνιος του είπε να το ανοίξει όπου ήθελε , αλλά ο διορατικός Άραβας κατακτητής αρνήθηκε , σκεπτόμενος ότι οι ομόθρησκοί του θα διεκδικούσαν ως δική τους την θέση που προσευχήθηκε. Έτσι βγήκε έξω απ' τον ναό και άπλωσε το χαλί στον "Πυλώνα του Μαρτυρίου." Πράγματι , ο "Πυλώνας " διεκδικήθηκε απ' τους μουσουλμάνους και οι χριστιανοί εκδιώχθηκαν από εκεί.

Το 1096 , κατά την Α΄Σταυροφορία , εκτελέστηκε η πρώτη συστηματική μαζική εξόντωση Εβραίων επί δυτικοευρωπαϊκού εδάφους ( είχαν προηγηθεί διωγμοί το 888 στο Μετς , το 992 στη Λιμόζ και το 1000 λόγω των προφητειών περί συντέλειας του κόσμου* ). Oι Εβραίοι που κατοικούσαν κατά μήκος των εμπορικών οδών στη Γαλλία , στη Γερμανία και στην Ουγγαρία , αντιμετώπισαν την οργή της Γερμανικής Σταυροφορίας. Οι Εβραίοι έμποροι , εξαιτίας της απαγόρευσης της τοκογλυφίας στις δυτικές χώρες , ίδρυσαν πιστωτικούς οίκους και δάνειζαν έντοκα τους χριστιανούς. Παρά το γεγονός ότι οι βασιλείς στη Γαλλία και στη Γερμανία διατηρούσαν, για ευνόητους λόγους , φιλικές σχέσεις μαζί τους και οι αρχιεπίσκοποι τους αντιμετώπιζαν ευνοϊκά, ο κατώτερος κλήρος και οι λαϊκές μάζες τους έβλεπαν με μίσος και φθόνο λόγω της συσσώρευσης πλούτου. Οι Εβραίοι ζητούσαν , εξαιτίας του υψηλού κινδύνου , υψηλά επιτόκια από τους επίδοξους σταυροφόρους οι οποίοι έπρεπε να αγοράσουν τον πολεμικό τους εξοπλισμό , αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Έτσι , τον Μάιο του 1096 , ο Γερμανός κόμης Εμιχ φον Λάιζινγκεν, ξεκινώντας τον διωγμό από την πόλη Βορμς , έσφαξε αδιακρίτως τους Εβραίους της Σαξωνίας και της Ρηνανίας , παρά τις αντιρρήσεις των τοπικών επισκόπων. Το ίδιο έπραξαν και ο ιεροκήρυκας Φόλκμαρ και ο μαθητής του Πέτρου του Ερημίτη Γκόλτσακ στην κοιλάδα του Μοζέλα , στη Βοημία , στη Βαυαρία και στην Ουγγαρία.

Όταν οι Σατυροφόροι εισήλθαν στα Ιεροσόλυμα ( Ιούλιος 1099 )έσφαξαν αλλόθρησκους όλων των ηλικιών ( άνδρες , γυναίκες , παιδιά ) σε δρόμους , σπίτια και τεμένη. Το ιερό τζαμί του Αλ Ακσά γέμισε πτώματα και όταν ο Ραϋμόνδος του Αγκιγέρ το επισκέφτηκε , γέμισε αίματα μέχρι τα γόνατά του. Πολλοί Εβραίοι της πόλης κατέφυγαν στη μεγάλη συναγωγή ζητώντας έλεος. Οι Σταυροφόροι όμως πυρπόλησαν το κτίριο καίγοντάς τους ζωντανούς.

* Δεν πρωτοεμφανίστηκε λοιπόν το φαινόμενο το 2000. Και ο Βυζαντινός συγγραφέας Λέων Διάκονος ( 10ος αι. ) αναφέρει στην Ιστορία του πως το 1000 μ.Χ. πολλοί περίμεναν την Δευτέρα Παρουσία λόγω των τρομακτικών γεγονότων της εποχής που σήμαιναν : ἀλλοίωσιν ἄρτι τὸν βίον λαβεῖν, τὴν προσδοκωμένην δευτέραν κατάβασιν τοῦ Σωτῆρος καὶ Θεοῦ ἐπὶ θύραις ἐγγίζειν· ( Βλ. https://www.archaiologia.gr/wp-content/ ... 7/75-3.pdf , σελ. 8 , τέλος 1ης παραγράφου ).

[Τλαξκαλτέκος]

Η δολοφονία του Πρίσκου και η εκδίκηση
https://chilonas.com/2020/05/09/https-wp-me-p1op6y-e7a/

Το παρόν άρθρο αναφέρεται σε ένα συμβάν κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα όταν είχε καταλυθεί το Δυτικό Ρωμαϊκό Κράτος και η πλούσια επαρχία της Γαλατίας που κυβερνιόταν από Φράγκους ηγεμόνες, αποτελούσε πεδίο συγκρούσεων, οι πόλεις ήταν σχεδόν ερημωμένες και παντού επικρατούσε φόβος και ανασφάλεια. Το εν λόγω χρονικό σημείο της ιστορίας, αποτελεί αρχή της σύγχρονης εποχής και το τέλος του κλασικού κόσμου και αφορά κυρίως στην Εβραϊκή κοινότητα η οποία ζούσε στην Γαλατική επικράτεια.

Οι Εβραίοι ζούσαν στη Γαλλία πριν έλθουν οι Φράγκοι και εν προκειμένω η Μεροβίγγεια δυναστεία. Όσο βάρβαρη και αν ήταν εκείνη την εποχή η Δυτική Ευρώπη, οι Εβραίοι καθώς και άλλες μειονότητες απολάμβαναν μεγάλο μέρος θρησκευτικής και κοινωνικής ελευθερίας σε σύγκριση με ό,τι επικράτησε στον Μεσαίωνα, μετά τον 10ο αιώνα.

Στο περιβάλλον του Φράγκου βασιλέα Χιλπέριχου Ι (βασιλιάς Σουασόν και Νευστρίας 561-584 μ.Χ.) υπήρχε μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα ονόματι Πρίσκος ο οποίος ζούσε ισορροπώντας επικίνδυνα μεταξύ δύο παρατάξεων. Από την μία πλευρά, ήταν επικεφαλής σε μια καταπιεσμένη και κακομεταχειριζόμενη Εβραϊκή κοινότητα στη Γαλατία, ενώ από την άλλη, εντάχθηκε ενεργά στους εσωτερικούς κύκλους των Φράγκων βασιλέων και επισκόπων, τους ίδιους που καταπίεζαν τον λαό του, καταφέρνοντας να διατηρεί αυτή την επισφαλή ισορροπία για δεκαετίες. Ήταν κάτι σαν προσωπικός προμηθευτής του Χιλπέριχου, αποκτώντας επιδέξια και μεταφέροντας στο βασιλιά ό,τι επιθυμούσε ο μονάρχης. Εντυπωσιασμένος από το έργο του, ο βασιλιάς συμπαθούσε τον Πρίσκο και ενθάρρυνε την συναναστροφή του με τους αυλικούς και επισκόπους του βασιλείου. Ένας από τους άνδρες που γνώρισε ο Χιλπέριχος στον Πρίσκο ήταν ο Επίσκοπος (και ιστορικός) Γρηγόριος της Τουρς (περ. 539-594) ο οποίος στο έργο του «Ιστορία των Φράγκων» αναφέρει ότι ο Πρίσκος και ο Χιλπέριχος ήταν «φίλοι» και ο βασιλιάς του φερόταν «ευγενικά» (Βιβλίο VI, κεφάλαιο 5). Ωστόσο, οι ιδιοτροπίες και οι γνώμες των μοναρχών άλλαζαν εύκολα με την πάροδο του χρόνου.

Όταν το 580 μ.Χ., σε μια επιδημία δυσεντερίας ο Χιλπέριχος έχασε δύο γιους, άρχισε να ανησυχεί και να ενδιαφέρεται για τη θεολογία και την εκκλησία, εκφράζοντας το ενδιαφέρον του με πλούσιες δωρεές σε Χριστιανικούς θεσμούς. Σύντομα όμως δεν περιορίστηκε στα χρήματα και πρόβαλλε απαιτήσεις επιδιώκοντας ουσιαστικότερο ρόλο στα θρησκευτικά δρώμενα. Προς τούτο πίεσε τους επισκόπους του να τροποποιήσουν την εκκλησιαστική θεολογία και το 581 μ.Χ. διέταξε τον Πρίσκο και την Εβραϊκή κοινότητα να ασπαστούν τον Χριστιανισμό. Ο Γρηγόριος της Τουρς και οι επίσκοποι του κατάφεραν να απορρίψουν τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του βασιλιά στη Χριστιανική θεολογία, αλλά ο Πρίσκος και η Εβραϊκή κοινότητα δυσκολεύονταν να αντιταχθούν στον βασιλιά.

Ο Πρίσκος, από την πλευρά του, αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει με αποτέλεσμα την απώλεια της συμπάθειας και εύνοιας του βασιλιά. Ο Γρηγόριος της Τουρς, έγραψε: «Ειδικά ο Πρίσκος δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να αποδεχθεί την εντολή του Χιλδέριχου. Ο βασιλιάς οργίστηκε και διέταξε να τον φυλακίσουν, λέγοντας ότι αν δεν πειθόταν οικειοθελώς, έπρεπε να υποχρεωθεί να υπακούσει». (Ιστορία των Φράγκων, VI.17). Τελικά, ο Πρίσκος αποφυλακίστηκε χωρίς να υπακούσει και προσπάθησε να ξαναρχίσει τη ζωή του. Δυστυχώς όμως η ταλαιπωρία του δεν είχε τελειώσει.

Όταν αποφυλακίστηκε, εξακολουθούσε να αντιστέκεται στα αιτήματα του βασιλιά και αντ’ αυτού συνέχισε να συμμετέχει στην τοπική συναγωγή, ειρηνικά και χωρίς απειλές, αλλά παρά την ειρηνική φύση της διαμαρτυρίας του, η αποφασιστικότητά του εξόργισε πολλούς από την βασιλική αυλή, αν όχι τον ίδιο τον βασιλιά. Αυτή η τριβή, δυστυχώς, οδήγησε σε ένα τραγικό αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρς, μια μέρα που ο Πρίσκος και οι φίλοι του μετέβαιναν στη συναγωγή μια συμμορία με επικεφαλής τον Φατίρ/Phatir έναν συνεργάτη του βασιλιά, έστησε ενέδρα στο δρόμο και καθώς ο Πρίσκος και οι φίλοι του ήταν άοπλοι, σφαγιάστηκαν από τους επιτιθέμενους. Οι δολοφόνοι ωστόσο, υποτίμησαν την αντίδραση της κοινότητας.

Η αιματοχυσία σόκαρε την πόλη, διότι ο Πρίσκος παρά την αντιπαράθεση με το βασιλιά, ήταν πολύ συμπαθής στην κοινότητα. Εξοργισμένοι από αυτό που συνέβη, οι κάτοικοι της πόλης συγκεντρώθηκαν και επιτέθηκαν στους δολοφόνους. Από την συμμορία που επιτέθηκε στον Πρίσκο, μόνο ο αρχηγός κατάφερε να γλιτώσει, καταφεύγοντας σε ένα γειτονικό Φραγκικό βασίλειο που διοικείτο από τον αδελφό του Χιλπέριχου, βασιλέα Γκούντραμ/Guntram (βασ. 561-593). Αν και διέφυγε από την πόλη, ο Φατίρ δεν κατάφερε τελικά να ξεφύγει από την οικογένεια, τους φίλους και τους υποστηρικτές του Πρίσκου και όπως αναφέρει ο Γρηγόριος της Τουρς: «Λίγες μέρες αργότερα σκοτώθηκε από συγγενείς του Πρίσκου». (Ιστορία των Φράγκων, VI.17).

[NikosVy]

..( Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία 145 , Επισημάνσεις , Σεπτέμβριος 2008)

Όταν ο χαλίφης Ομάρ εισήλθε στα κατακτημένα Ιεροσόλυμα ( Φεβρουάριος 638 )κατευθύνθηκε προς το Ναό του Σολομώντος, συνοδευόμενος από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρόνιο. Ο πατριάρχης , βλέποντας τον Ομάρ να στέκεται στο σημείο από όπου ο προφήτης Μωάμεθ είχε αναληφθεί ( κατά την ισλαμική παράδοση ) στους ουρανούς , ψιθύρισε κλαίγοντας : "΄Ιδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως το ρηθέν δια Δανιήλ του προφήτου. "( Ματθαίος 24,15 ). Ο Ομάρ οδηγήθηκε στον Πανάγιο Τάφο και την ώρα της μουσουλμανικής προσευχής ζήτησε να απλώσει το χαλί για να προσευχηθεί. Ο Σωφρόνιος του είπε να το ανοίξει όπου ήθελε , αλλά ο διορατικός Άραβας κατακτητής αρνήθηκε , σκεπτόμενος ότι οι ομόθρησκοί του θα διεκδικούσαν ως δική τους την θέση που προσευχήθηκε. Έτσι βγήκε έξω απ' τον ναό και άπλωσε το χαλί στον "Πυλώνα του Μαρτυρίου." Πράγματι , ο "Πυλώνας " διεκδικήθηκε απ' τους μουσουλμάνους και οι χριστιανοί εκδιώχθηκαν από εκεί.

Η συνέχεια όμως έχει αξία, γιατί δείχνει πως ο Πατριάρχης δημιούργησε μία αιώνια εστία διένεξης Μουσουλμάτων-Εβραίων για τον ίδιο χώρο.

[NikosVy]