Η καταγωγή των σύγχρονων Βαλκανικών λαών

[fasistario]

Το όνομα Βλάχος είναι σλάβικο και σημαίνει "ξένος" (μη Σλάβος).

Καθόλου σλάβικο.
Έχει την ίδια ρίζα με το Wales , προερχόμενο από το Walach, είναι πρωτογερμανικό και αναφερόταν στους γειτονικούς τους Κέλτες.

Ο Σμερδαλέος ασχολείται γλωσσολογικά με τα βλάχικα.
https://smerdaleos.wordpress.com/2013/11/24/%CE%BF%CE%B9-%CE%B2%CE%BB%CE%AC%CF%87%CE%BF%CE%B9-1/

Από εκεί και πέρα, πρόκεται για εκλατινισμένα φύλα της Βαλκανικής. Κέλτες, Θράκες, Ιλλύριους, αλλά και μεγάλο κομμάτι Ελλήνων.
http://www.friesian.com/decdenc2.htm

Βαριέμαι να κάνω τεράστια ποστ. Όπως και να' χει, η επίδραση των Σλάβων στους Βλάχους είναι αρκετά μικρή, πέραν της συμπόρευσης σε κάποιες περιπτώσεις. Ειδικότερα επί Ανατολικορωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Βλάχοι είχαν το μονοπώλειο σχεδόν στην ένοπλη συνοδεία καραβανιών επί των δρόμων της Βαλκανικής, και στα χάνια. Από εκεί προήλθε αργότερα ο όρος αρματολός (arma- όπλα).

[Adminović]

Αν εννοείς ως "Έλληνες" τους εξελληνισμένους Θράκες, θα συμφωνησω.

Αρματολοι δεν ήταν μόνο Βλάχοι, αλλά θα συμφωνήσω ότι γενικά τους είχαν είτε σαν στρατιώτες είτε σαν αρματολούς.

[Διάδοχος]

8 Οκτωβρίου 2009
Οι Βλάχοι της Ελλάδας.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Kãλίβã (κãlίvã)

Νίκος Α. Κατσάνης (αναπλ. καθηγητής φιλολογίας ΑΠΘ) – Κώστας Δ. Ντίνας (αναπλ. καθηγητής γλωσσολογίας πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας)

Οι Βλάχοι της Ελλάδας, αποτελούν ένα από τα εκλεκτότερα και δυναμικότερα τμήματα του ελληνισμού, όπως αποδεικνύεται από τη συμμετοχή τους στους απελευθερωτικούς αγώνες, από τη συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη του νέου Ελληνισμού και από τον κοινωνικό και πολιτιστικό ρόλο στη ζωή της σύγχρονης Ελλάδας.

1. Πότε εμφανίζονται οι Βλάχοι;
Δεν έχουμε επαρκείς πληροφορίες για τον ακριβή προσδιορισμό της εμφάνισης των Βλάχων στο προσκήνιο της ιστορίας. Στους βυζαντινούς συγγραφείς του 10ου αιώνα συναντούμε τις πρώτες μαρτυρίες. Πρώτος τούς αναφέρει ο Κεδρινός (11ος αι.), αντιγράφοντας τον Ιωάννη Σκυλίτζη, με αφορμή ένα γεγονός του 976 μ.Χ. Στην τοποθεσία «Καλαί Δρύες» μια ομάδα Βλάχων αγωγιατών ή οδοφυλάκων σκοτώνει έναν από τους αδελφούς του μετέπειτα τσάρου των Βουλγάρων Σαμουήλ: «Τούτων δε των τεσσάρων αδελφών Δαβίδ μεν ευθύς απεβίω αναιρεθείς μέσον Καστορίας και Πρέσπας και τας λεγομένας Καλάς Δρυς, παρά τινων Βλάχων οδιτών». Μια δεύτερη μνεία γίνεται το 1020 σε ένα χρυσόβουλο του Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου στους «ανά πάσαν την Βουλγαρίαν Βλάχους».

Στη συνέχεια οι αναφορές πυκνώνουν:
✓η Άννα Κομνηνή αναφέρει έναν βλάχικο οικισμό μεταξύ Πηλίου και Κισσάβου· ακόμη μας πληροφορεί ότι ο κόσμος αποκαλούσε Βλάχους εκείνους που εκτρέφαν πρόβατα: «Όσοι τον νομάδα βίον είλοντο τούτους η κοινή οίδε διάλεκτος Βλάχους αποκαλείν»,

✓ο Κεκαυμένος αναφέρεται στους Βλάχους της Θεσσαλίας και στην επανάσταση που ήθελαν να κάνουν (1066) εξαιτίας της φορολογικής καταπίεσης επί βασιλείας Κωνσταντίνου Δούκα,

✓αργότερα έχουμε αναφορές για Άνω και Κάτω Βλαχία, για Μεγάλη Βλαχία κ.λπ. από τον ραβίνο Τουντέλα (1166) και από διάφορους Βυζαντινούς ιστορικούς, όπως τους Νικήτα Χωνιάτη, Γεώργιο Ακροπολίτη, Γεώργιο Παχυμέρη και άλλους.


Εργαστήριο βλαχοράφτη

2. Κατανομή του Βλάχικου πληθυσμού.
Η παρουσία των Βλάχων εντοπίζεται ιδιαίτερα στην Ήπειρο, Θεσσαλία και Μακεδονία, χωρίς να αποτελούν συμπαγή γεωγραφική ενότητα σε καμιά από τις περιοχές αυτές. Οι Βλάχοι κατοικούσαν αρχικά στα διάφορα βλαχοχώρια, γνωστά ως μητροπολιτικές ή πρωταρχικές εστίες. Από τις μητροπολιτικές εστίες μετακινούνται ως «διασπορά» σ’ όλο τον Ελλαδικό και εν μέρει και Βαλκανικό χώρο, όπου δημιουργούν είτε αμιγείς νέους βλάχικους οικισμούς είτε συγκατοικούν με άλλους μη βλάχικους πληθυσμούς. Η σύμπηξη βλάχικων οικισμών αρχίζει όταν οι Βλάχοι εγκαταλείπουν την καθαρά νομαδική ζωή και γίνονται ημινομάδες (χειμώνα στα χειμαδιά – καλοκαίρι στα βουνά).

Υπάρχει μια ομάδα αμιγών βλάχικων χωριών που κατοικούνται χειμώνα – καλοκαίρι, όπως το Μέτσοβο, το Λιβάδι του Ολύμπου, η Κλεισούρα, η Μηλιά κ.λπ. Μια δεύτερη ομάδα κατοικείται μόνο το καλοκαίρι από ελάχιστους κτηνοτρόφους και από παραθεριστές που έλκουν την καταγωγή τους από τα χωριά αυτά. Τέτοια είναι η Σαμαρίνα, η Σμίξη, η Αβδέλλα, το Περιβόλι, τα Μεγάλα Λιβάδια του Πάικου κ.λπ. Τέλος υπάρχουν χωριά που παραμένουν ακατοίκητα ή έχουν έναν ελάχιστο αριθμό κατοίκων, 10-20, όπως το Νυμφαίο, το Πισοδέρι, το Συρράκο, το Χιονοχώρι κ.ά.

Βλάχους μπορεί κανείς να συναντήσει σε πολλά χωριά, κωμοπόλεις ή μεγαλύτερα αστικά κέντρα, χωρίς σε κανένα από αυτά να αποτελούν την πλειοψηφία: Λάρισα, Τρίκαλα, Κατερίνη, Καστοριά, Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Σέρρες, Ξάνθη, Καβάλα, και κωμοπόλεις όπως Ελασσόνα, Τίρναβος, Προσοτσάνη, Ηράκλεια, Νέο Πετρίτσι, Βελεστίνο, Άργος Ορεστικό κ.λπ.

3. Πόσοι είναι οι Βλάχοι της Ελλάδας
Κατά καιρούς διάφοροι, παρακινημένοι οι περισσότεροι από ποικίλες σκοπιμότητες, δημοσιοποίησαν εκτιμήσεις για τον αριθμό των Βλάχων. Όλοι αυτοί οι αριθμοί είναι αυθαίρετοι, αλληλοσυγκρουόμενοι και επιστημονικά ατεκμηρίωτοι. Εύκολα αναγνωρίζονται οπαδοί δυο διαφορετικών τάσεων, της αύξησης ή της μείωσης του αριθμού, ανάλογα με το στόχο τους.

Μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Βλάχοι ― ιδίως οι κτηνοτρόφοι― παρουσιάζουν αποκλειστικά ενδογαμικές τάσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις προς τους ελληνόφωνους. Τελευταία σημειώνονται ραγδαίες ανακατατάξεις σ’ όλες της δίγλωσσες ομάδες του ελληνικού χώρου. Η αστυφιλία, η εγκατάλειψη των παραδοσιακών επαγγελμάτων, η μετανάστευση, η ανακάλυψη νέων επαγγελμάτων, η προσιτή παιδεία και οι ευκολότερες μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα να σπάσει το φράγμα της ενδογαμίας και στους Βλαχόφωνους.

Επομένως πριν τον ακριβή προσδιορισμό του αριθμού των Βλάχων πρέπει να θεσπιστούν συγκεκριμένα κριτήρια καθορισμού του υπό διερεύνηση πληθυσμού.

4. Η καταγωγή των Βλάχων
Όσον αφορά την καταγωγή των Βλάχων, έχουν προβληθεί διάφορες θεωρίες, οι περισσότερες απ’ τις οποίες υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες: ότι είναι απόγονοι Ιλλυριών, Θρακών, Μοισών, Δακών, ακόμη και Κελτών ή Ιταλών (Ρωμαίοι άποικοι).

Το πρόβλημα επιμερίζεται στην εθνολογική σύσταση των Βλάχων, στον τόπο της πρώτης τους εμφάνισης και στη γλώσσα τους. Από το σύνολο των θεωριών προκύπτουν δύο βασικές απόψεις:

✓η πρώτη, η οποία παρουσιάζεται κυρίως από Ρουμάνους ιστορικούς και γλωσσολόγους της προπολεμικής περιόδου, υποστηρίζει ότι οι Βλάχοι προέρχονται από τα βόρεια της Βαλκανικής,

✓η δεύτερη πρεσβεύει ότι είναι αυτόχθονες εκλατινισμένοι Έλληνες της Ηπείρου, Θεσσαλίας και Μακεδονίας και υποστηρίζεται από την ελληνική επιστήμη αλλά και από νεότερους Ρουμάνους και ξένους ερευνητές.

Τα επιχειρήματα της πρώτης αντλούνται από μαρτυρίες διαφόρων βυζαντινών συγγραφέων, όπως του Κεκαυμένου και του Χαλκοκονδύλη, που αναφέρουν ότι οι Βλάχοι κατέρχονται από τα βόρεια και εγκαθίστανται στην Πίνδο και Θεσσαλία. Όμως και οι δυο, αλλά αργότερα και άλλοι, μιλούν για γεγονότα τα οποία δε συνέβησαν στις μέρες τους ούτε μπορούν να τα προσδιορίσουν χρονικά, πβ. «ούτε άλλου ακήκοα περί τούτου διασημάναντος σαφώς οτιούν ούτε αυτός έχω συμβαλέσθαι ως αυτού ωκίσθη» (Χαλκοκονδύλης).

Παρόμοιες ατεκμηρίωτες μαρτυρίες είναι ανίκανες να θεμελιώσουν την υπόθεση ότι οι Βλάχοι κατεβαίνουν από το βορρά. Επιπλέον η αντικειμενική κρίση μάς απαγορεύει να δεχτούμε κάθοδο και μετανάστευση από μια εύφορη και πλούσια χώρα σε μια φτωχή και ορεινή, όπως η Πίνδος και η Δυτική Μακεδονία. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι η αντίθετη κίνηση διαπιστώνεται ήδη από τα κλασικά χρόνια, πβ. τις μεταναστεύσεις των αρχαίων Ελλήνων ή τις νεότερες μετακινήσεις προς την κεντρική και ανατολική Ευρώπη και προς τις βορειότερες βαλκανικές χώρες (ελληνικές παροικίες).

Η δεύτερη άποψη, που είναι και πιο αληθοφανής, υποστηρίζει ότι οι Βλάχοι είναι αυτόχθονες εκλατινισμένοι. Τα στοιχεία που συνηγορούν στην αποδοχή αυτής της άποψης είναι σοβαρότερα και στερεότερα από τα προηγούμενα. Στον ελληνικό χώρο η παρουσία των Ρωμαίων, άρα και της λατινικής γλώσσας, ήταν πιο μακροχρόνια από κάθε άλλη περιοχή της Βαλκανικής. Διαρκεί πάνω από εφτά αιώνες (146 π.Χ. ως 650 μ.Χ. ) και στο χώρο αυτό συμβαίνουν τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα των Αυτοκρατορικών χρόνων. Οι σπουδαιότεροι αγώνες των Ρωμαίων διεξάγονται στις περιοχές που σήμερα αποτελούν προγονικές εστίες των Βλάχων: η ήττα του Φιλίππου Ε’ το 197 π.Χ. στις Κυνός Κεφαλές, του Περσέα στην Πύδνα το 168 π.Χ., η καταστολή της επανάστασης του Ανδρίσκου το 148 π.Χ., το 48 π.Χ. η μάχη των Φαρσάλων μεταξύ Ιούλιου Καίσαρα και Πομπήιου, το 42 π.Χ. στους Φιλίππους μεταξύ Μάρκου Αντωνίου και Οκταβιανού εναντίον Βρούτου και Κασσίου και το 31 π.Χ. στο Άκτιον.

Τα praesidia armata, είδος πολιτοφυλακής, αποτελούνταν από ντόπιους οι οποίοι μπορούσαν να κάνουν και άλλες εργασίες εκτός των στρατιωτικών καθηκόντων. Έσπερναν, εμπορεύονταν, ήταν τεχνίτες και κτηνοτρόφοι και κατοικούσαν σε επιταγμένα σπίτια διαδίδοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη λατινική γλώσσα. Επίσης οι Ρωμαίοι στρατιώτες, πλην του οπλισμού τους και της στολής τους, όλα τα άλλα τα αγόραζαν από τις αγορές που έστηναν όσοι ακολουθούσαν τα στρατεύματα και από γεωργούς, κτηνοτρόφους και τεχνίτες που τους εφοδίαζαν με τα απαραίτητα.

Η Εγνατία οδός και οι δευτερεύοντες οδικοί άξονες καθιστούσαν την ρωμαϊκή παρουσία εντονότερη στο χώρο της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Κατά διαστήματα στην Εγνατία υπήρχαν διάφοροι σταθμοί (stationes, mansiones = χάνια), τους οποίους Βλάχοι χαντζήδες διατηρούσαν μέχρι την τουρκοκρατία, καθώς και mutationes (= σταθμοί αλλαγής ίππων). Είναι γνωστή η στρατηγική σημασία των παραπάνω περιοχών, και ιδίως της οροσειράς της Πίνδου, για τον έλεγχο της Αδριατικής και του Αιγαίου. Η έντονη αυτή παρουσία καθώς και η στρατολογία εντόπιων πληθυσμών και η συμμετοχή τους στη δημόσια διοίκηση και στον στρατό απαιτούσε ένα κοινό όργανο επικοινωνίας, κι αυτό ήταν η λατινική γλώσσα.

Ο Ιωάννης Λυδός, βυζαντινός αξιωματούχος και λόγιος του 6ου μ.Χ. αι., μάς λέει για τη γλωσσική κατάσταση της Βαλκανικής: «Τα δε περί την Ευρώπην (ελληνικός χώρος) πραττόμενα πάντα την αρχαιότητα διεφύλαξεν εξ ανάγκης δια το τους αυτής οικήτορας καίπερ εκ του πλείονος Έλληνας όντας τη των Ιταλών φθέγγεσθαι φωνή και μάλιστα τους δημοσιεύοντας (δημόσιοι υπάλληλοι)». Μολονότι δεν μπορούμε να ισχυριστούμε την υποχώρηση της ελληνικής γλώσσας, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την έντονη παρουσία και της λατινικής.
Αλăξίρįα (alăksίrįa), νυφιάτικη στολή


Αλăξίρįα (alăksίrįa), νυφιάτικη στολή

Ένα άλλο στοιχείο που συνηγορεί στην εντοπιότητα των Βλάχων είναι και ο θεσμός των οροφυλάκων. Γνωστός από την εποχή του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προέβλεπε τη φύλαξη των βορείων συνόρων από τα γειτονικά φύλα (Ιλλυριούς, Θράκες, Παίονες κ.λπ.). Η τακτική αυτή κληρονομείται και στους Ρωμαίους με τα praesidia armata, είδος τοπικής φρουράς και χωροφυλακής, εντεταλμένης να φυλάγει τις διαβάσεις και να διατηρεί την τοπική ασφάλεια.

Ο ίδιος θεσμός συναντάται και τη βυζαντινή εποχή με τους ακρίτες και στην τουρκοκρατίας με το θεσμό των αρματολών. Η γεωγραφική διάταξη πολλών βλάχικων οικισμών, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται σε αυχενοδιαβάσεις και κλεισούρες, μας πείθει ότι ένα από τα κύρια επαγγέλματα των Βλάχων ήταν και η υπηρεσία τους ως κλεισουροφυλάκων, διακινητών ανθρώπων και εμπορευμάτων με παράλληλη εκτροφή ποιμνίων. Το Μέτσοβο, η Μηλιά, η Κλεισούρα, το Νυμφαίο, το Πισοδέρι, όλος ο Ασπροπόταμος, ο Όλυμπος, το Βέρμιο, κ.λπ. μας υποβάλλουν τη σκέψη ότι η θέση των βλάχικων οικισμών δεν ήταν τυχαίο γεγονός.
http://www.diakonima.gr/2009/10/08/%CE% ... 1%CF%82-1/

Απόπειρα δημιουργίας «βλάχικης εθνότητας»
http://www.diakonima.gr/2010/09/20/%ce% ... %bd%cf%8c/

1. Πότε εμφανίζονται οι Βλάχοι;
Δεν έχουμε επαρκείς πληροφορίες για τον ακριβή προσδιορισμό της εμφάνισης των Βλάχων στο προσκήνιο της ιστορίας. Στους βυζαντινούς συγγραφείς του 10ου αιώνα συναντούμε τις πρώτες μαρτυρίες. Πρώτος τούς αναφέρει ο Κεδρινός (11ος αι.), αντιγράφοντας τον Ιωάννη Σκυλίτζη, με αφορμή ένα γεγονός του 976 μ.Χ. Στην τοποθεσία «Καλαί Δρύες» μια ομάδα Βλάχων αγωγιατών ή οδοφυλάκων σκοτώνει έναν από τους αδελφούς του μετέπειτα τσάρου των Βουλγάρων Σαμουήλ: «Τούτων δε των τεσσάρων αδελφών Δαβίδ μεν ευθύς απεβίω αναιρεθείς μέσον Καστορίας και Πρέσπας και τας λεγομένας Καλάς Δρυς, παρά τινων Βλάχων οδιτών». Μια δεύτερη μνεία γίνεται το 1020 σε ένα χρυσόβουλο του Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου στους «ανά πάσαν την Βουλγαρίαν Βλάχους».

Aυτό. Μην τα λέμε για 3η φορά, εμφανίζονται ως μέρος ορδής που εισβάλει. Οι πηγές δεν είναι αμφισβητήσιμες, είναι αμέτρητες (ενώ πριν τον 8ο αιώνα δεν υπάρχει τίποτε), και αστήρικτες μαλακίες του τύπου οι Βλάχοι είναι απόγονοι ΕΛ λεγεωνάριων - εκλατινισμένων ΕΛς είναι το ίδιο αστείες με τον Τούρκο ραψωδό Ομέρ ή των αρχαίων Μακεδόνων που μιλούσαν σλάβικα.

Οι Βλάχοι εχουν ένα δακοθρακικό υπόστρωμα και μετά πάνω κάνουν πάρτι οι Σλάβοι και κερασάκι στην τούρτα κεντροασιάτες Βούλγαροι του Βόλγα, Κιπτσάκοι, Κουμάνοι, Πετσενέγκοι, κλπ καβαλάρηδες της στέπας.

Το άρθρο είναι απλά αστείο. Ενώ γενικά βάζει πηγές που στοιχειοθετούν την εκ Βορρά προέλευση, μετά κάνει μια λογική κωλοτούμπα και ξαφνικά βγάζει με το έτσι θέλω την γκρουεφτσκικής ποιότητας θεωρία ότι ντεμέκ είναι ΕΛς

[Freisinniger]

κάπου είδα εδώ ότι οι βλάχοι στην Ρουμανία έχουν το κοινή απλοομάδα με γάλλους αν δεν κάνω λάθος, και να πέρασαν κουμάνοι από μέσα δεν λέει τίποτα απολύτως.

[Διάδοχος]

Το όνομα Βλάχος είναι σλάβικο και σημαίνει "ξένος" (μη Σλάβος).

Καθόλου σλάβικο.
Έχει την ίδια ρίζα με το Wales , προερχόμενο από το Walach, είναι πρωτογερμανικό και αναφερόταν στους γειτονικούς τους Κέλτες.

Ο Σμερδαλέος ασχολείται γλωσσολογικά με τα βλάχικα.
https://smerdaleos.wordpress.com/2013/11/24/%CE%BF%CE%B9-%CE%B2%CE%BB%CE%AC%CF%87%CE%BF%CE%B9-1/

To όνομα Βλάχος ήταν generic term

"member of a Latin-speaking race of the Balkans, a Walachian or Rumanian," 1841, from Bulgarian vlakh or Serbian vlah, from Old Church Slavonic vlakhu, a Slavic adoptation of Germanic *walh (source of Old English wealh) "foreigner," especially applied to Celts and Latins (see Welsh).

http://www.etymonline.com/index.php?term=Vlach

Από εκεί και πέρα, πρόκεται για εκλατινισμένα φύλα της Βαλκανικής. Κέλτες, Θράκες, Ιλλύριους, αλλά και μεγάλο κομμάτι Ελλήνων.
http://www.friesian.com/decdenc2.htm

Τους Κουμάνους τους ξέχασες ή τους παραλείπεις επίτηδες και ρίχνεις και ένα μεγάλο κομμάτι Ελλήνων;
Απο ποια ιστορική πηγή προκύπτει ότι οι Βλάχοι είναι ΕΛς; Σε όλες τις πηγές εμφανίζονται ως εισβολείς απο τον Βορρά, στα πλαίσια ορδής με πολύ συγκεκριμένη σύνθεση.

Βαριέμαι να κάνω τεράστια ποστ. Όπως και να' χει, η επίδραση των Σλάβων στους Βλάχους είναι αρκετά μικρή, πέραν της συμπόρευσης σε κάποιες περιπτώσεις.

Δλδ αν δεν βαριόσουν θα κατέρριπτες μια ντουζίνα πηγές της εποχής που πρωτοεμφανίζονται στο προσκήνιο και λένε ότι ήρθαν αγκαζέ με τους Σλάβους και τους Κεντροασιάτες και έκαναν παρέα για 2 τουλάχιστον αιώνες;

Ειδικότερα επί Ανατολικορωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Βλάχοι είχαν το μονοπώλειο σχεδόν στην ένοπλη συνοδεία καραβανιών επί των δρόμων της Βαλκανικής, και στα χάνια.

Και οι Κουμάνοι είχαν το προνόμιο να είναι στρατιωτική ελίτ του Βυζαντίου, να παίρνουν τίτλους και αξιώματα, και ο αυτοκράτορας να τους δίνει Ρωμιούς για δούλους. Μέχρι συγγενέματα με τους Αυτοκράτορες είχαν. Δεν έχει να λέει κάτι ως προς την ελληνικότητά τους.

Από εκεί προήλθε αργότερα ο όρος αρματολός (arma- όπλα).

Το απο εκεί πιο είναι; Οι Βλάχοι; Και το αρματολός generic term είναι, δεν είναι προσωνύμιο αποκλειστικά αυτών που απο κάποια εποχή και μετά καθιερώθηκαν ως εθνότητα υπο το όνομα Βλάχοι (προηγουμένως ήταν generic και σε χρήση απο διαφορετικούς λαούς προς περιγραφή διαφορετικών λαών)

[Διάδοχος]

[Διάδοχος]

Ένα άλλο στοιχείο που συνηγορεί στην εντοπιότητα των Βλάχων είναι και ο θεσμός των οροφυλάκων. Γνωστός από την εποχή του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προέβλεπε τη φύλαξη των βορείων συνόρων από τα γειτονικά φύλα (Ιλλυριούς, Θράκες, Παίονες κ.λπ.). Η τακτική αυτή κληρονομείται και στους Ρωμαίους με τα praesidia armata, είδος τοπικής φρουράς και χωροφυλακής, εντεταλμένης να φυλάγει τις διαβάσεις και να διατηρεί την τοπική ασφάλεια.

Ο ίδιος θεσμός συναντάται και τη βυζαντινή εποχή με τους ακρίτες και στην τουρκοκρατίας με το θεσμό των αρματολών. Η γεωγραφική διάταξη πολλών βλάχικων οικισμών, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται σε αυχενοδιαβάσεις και κλεισούρες, μας πείθει ότι ένα από τα κύρια επαγγέλματα των Βλάχων ήταν και η υπηρεσία τους ως κλεισουροφυλάκων, διακινητών ανθρώπων και εμπορευμάτων με παράλληλη εκτροφή ποιμνίων. Το Μέτσοβο, η Μηλιά, η Κλεισούρα, το Νυμφαίο, το Πισοδέρι, όλος ο Ασπροπόταμος, ο Όλυμπος, το Βέρμιο, κ.λπ. μας υποβάλλουν τη σκέψη ότι η θέση των βλάχικων οικισμών δεν ήταν τυχαίο γεγονός.

http://www.diakonima.gr/2009/10/08/οι-β ... ελλάδας-1/

Eντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα.

Επιστροφή στην πραγματικότητα τώρα. Αρματωλοί ΕΛς υπήρχαν στις αυχενοδιαβάσεις και κλεισούρες, δυστυχώς τους ξεπάστρεψαν οι Βλάχοι εισβολείς και τους πήραν τα χωριά και αργότερα και το επάγγελμα.

The penetration of the Greek mainland which we have described occurred during the hundred or more years after 1325. The opportunity arose through the decline and disruption of the Byzantine Empire and the wars which followed between the various small principalities of Greeks, Serbs, Catalans, Venetians and others. One of the pressures which set the Albanians and others in motion came from the expanding power of the Serbs which reached its peak under the rule of Stephen Dusan (1331-1355), who subjugated Epirus and Acarnania. A contributory factor seems to have been overpopulation among the Albanians (24) - always a prolific people and underpopulation in mainland Greece as a result of internal collapse and foreign intervention. The strongest single group of invaders was that of the Vlachs which pressed down into Thessaly and opened the way there for the Albanians. But the most numerous by far were the Albanian-speakers, and their main line of invasion and penetration was down the western side of northern and central Greece (25) (see Maps 11-13).

At first the Albanians came mainly from north of the river Shkumbi. Later, in 1308, Albania was a fairly wide, large region irrigated by four rivers, Ersentha (Arzen), Mathia (Mati), Scumpino (Shkumbi), and Epasa (?Apsus, now Semeni) in the anonymous Descriptio Europae Orientalis (ed. Gorka). By 1335 they were in possession also of the area between Berat and the Gulf of Valona, which contains the rich plain of Malakaster. A generation later they held most of northern Epirus and an important group or tribe among them, the Mazarakii, was settled on the western side of the upper Kalarnas. The centre of Greek resistance was loannina, which controlled its own plateau and shielded Zagori against attack by the Albanians (but not against attack by the Vlachs). As the Albanians overran Acarnania and Aetolia but for many decades were unable to capture Arta, it follows that they advanced and probably settled in south-western Epirus and crossed the Gulf of Arta at its outlet at Preveza, an Albanian word meaning a crossing (26). The main stream flowed on and reached Naupactus in 1378.

Once in possession of most of north-western Greece, the Albanians opened the way for other immigrants. Offshoots of Albanians and Vlachs entered Boeotia, Attica and Euboea, having probably come from summer pastures on Mt Parnassus and from southern Aetolia; and other groups of Albanians forced an entry or gained an invitation of entry into the Peloponnese, sometimes crossing over the western part of the Gulf of Corinth and sometimes coming to the Isthmus of Corinth. In many parts of the mainland co-existence of immigrants and Greeks was practised[/b]. But not in Epirus, which bore the main brunt. There the Greek pocket of resistance, which preserved the Greek language even when its ruler was Serb or Italian, was the plateau of loannina and its hinterland (primarily Zagori). A typical example of Greek withdrawal into the interior is afforded by the movement of a bishopric from Photice (by Paramythia) to Vela (in the upper Kalamas valley) and finally to Konitsa (in the upper Aous valley) (27). When 'Isaou', the Italian ruler of loannina, passed to the offensive in 1399, he had already won over the Mazarakii (Albanians) and the Malakasaei (perhaps Vlach-speakers) and he recruited Greeks evidently from Zagori, Papingo (above Konitsa), and "Druinoupolis with Argyrokastro and the great Zagoria" (probably the high country northeast of Argyrokastro, of which a part is still called Zagorie) (28) . He went then to ‘Mesopotamo', which I take to have been (like the modern Mesoyefira) below Konitsa at the confluence of the Aous and the Voidhomati; for he aimed to advance in the direction of Dibia, ie. via Korce and Ochrid (Epeirotica 2.237). His aim was to join hands with the Greeks who maintained their independence on the frontier of western Macedonia.

https://books.google.de/books/about/Mig ... edir_esc=y

Και με τους Αλβανούς κολεγιά οι Περικλήδες

Η υπόθεση αυτή φαίνεται να επιβεβαιώνεται και από τις μέχρι στιγμής διαθέσιμες πηγές, αφού στα έγγραφα του 14ου αιώνα, οπότε έχουμε και τις παλαιότερες αναφορές στο Ζαγόρι, οι όποιοι οικισμοί εντοπίζονται στο δυτικό και δευτερευόντως στο κεντρικό του τμήμα. Η εγκατάσταση συνεπώς των Βλάχων σε οικισμούς φαίνεται να είναι μεταγενέστερη του χρονικού αυτού σημείου και εντοπίζεται στο ανατολικό τμήμα της περιοχής, το οποίο πιθανότατα χρησιμοποιούσαν ως θερινά βοσκοτόπια.

http://www.vlahoi.net/ebooks/zagorisioi ... iftoi.html

[Διάδοχος]

Το Μέτσοβο χτίστηκε και πρωτοκατοικήθηκε από ένα βλαχόφωνο κτηνοτροφικό πληθυσμό. Όπως έγραφε ο Φ. - Κ. - Ο. - Λ. Πουκεβίλ το 1826: "Η πόλη ιδρύθηκε κατά τον 10ο αιώνα από μια ομάδα Μεγαλοβλαχιτών βοσκών, που έβοσκαν τα κοπάδια τους στην περιοχή του Ίναχου. Την εποχή αυτή η περιοχή ήταν έρημη από ανθρώπους και σχεδόν άγνωστη" (Πουκεβίλ 1994, σελ. 357).

http://www.vlahoi.net/vlahoi-kai-ellini ... aksis.html

Γενικά η 1η αναφορά σε Βλάχους στον ελλαδικό χώρο έρχεται απο το 8ο αιώνα

First precise data about Vlachs are in connection with the Vlachs of the Rynchos river; the original document with these data is from Kastamonitou monastiry.

και κάνει λόγο για Βλάχους που έρχονται πέρα απο τα βουνά απο την Βουλγαρία και θέλουν να κατσικωθούν εκεί που είναι τα λεφτά, στο Άγιο Όρος

The Rhynchines or Rhynchinoi (Greek: Ῥυγχίνοι) were a South Slavic (Sklavenoi[1]) tribe in the region of southern Macedonia in the 7th century. According to Traian Stoianovich, they were Slavic or Avaro-Slavic, and their name probably derives from a local, unidentified river, likely between the lower Vardar and lower Strymon.

The tribe is attested in the Miracles of Saint Demetrius as having formed a sklavinia near the city of Thessaloniki, under a king named Perboundos in the mid-7th century. They were apparently a powerful tribe. After Perboundos was arrested and executed by Byzantine authorities, the Rhynchines rose up and allied themselves with two other nearby sklaviniai, the Sagudates and the Drugubites, and launched an unsuccessful siege of Thessalonica.

In the 8th and 9th centuries the Rynchinoi, Vlachorynchinoi and Sagudates moved eastwards into Chalkidiki. Porphyrius Uspensky found a 17th-century manuscript at Kastamonitou that mentioned the Richenoi (ῥηχῑνοι or Vlachorichenoi) and Sagudates having come from Bulgaria across Macedonia to Mount Athos, at the time of the Iconoclasm. The name "Vlachorynchinoi" suggests mixing of Vlachs or Romance-speakers and the tribe.

https://en.wikipedia.org/wiki/Rhynchinoi

Γενικά με το Άγιο Όρος είχαν ένα κόλλημα, ακόμη και 400 χρόνια μετά:

Βλάχοι (άνδρες και γυναίκες) στο Άγιον Όρος – Μια σκοτεινή περίοδος της Αθωνικής Πολιτείας

Η πιο θλιβερή περίοδος, κατά την άποψή μας, του Αγίου Όρους συνδέεται με την παρουσία Βλάχων στον Άθω. Στο διαδίκτυο, υπάρχουν απειροελάχιστα στοιχεία, με τα γνωστά ιντερνετικά αναμασήματα. Τις πληροφορίες που θα παραθέσουμε τις αντλήσαμε από το βιβλίο του Γκράχαμ Σπικ "Άγιον Όρος" και τη "Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας", του Γ. Κορδάτου. Πιθανότατα, είναι η πρώτη φορά που εμφανίζονται στο διαδίκτυο. Ο Γ. Σπικ, γράφει:"Από την αρχή του δωδέκατου αιώνα, περίπου 300 Βλάχοι είχαν διεισδύσει στη χερσόνησο (του Άθω) με τα κοπάδια τους. Η παρουσία τους έγινε αρχικά ανεκτή από τους μοναχούς με βάση την ανταλλαγή μέρους των προϊόντων τους. Αλλά οι Βλάχοι καταχράστηκαν αυτή την άδεια φέρνοντας μαζί τους τις συζύγους και τις κόρες τους, μεταμφιεσμένες σε άνδρες και μάλιστα μερικές απ' αυτές είχαν μπει στην υπηρεσία των μονών και είχαν γίνει φίλοι με τους μοναχούς".

Ο Γ. Κορδάτος γράφει: "Γίνονταν σεξουαλικά όργια (με τις γυναίκες και τις κόρες των Βλάχων) που έγιναν γνωστά και στην πρωτεύουσα. Γι' αυτό ο αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός αναγκάστηκε να απαγορεύσει να μένουν λαϊκοί στο Άγιον Όρος και προπάντων γυναίκες".
Χαρακτηριστικά είναι όσα γράφει ο Ιωάννης Ταρχανιώτης: "… οι δε Αγιορείται μέμνηνται τα των Βλάχων όσα και οία της ηδονής η συνήθεια, τα τε γάλακτα και τα τυρία και τα μαλλία, τα συμπόσια και συναλλάγματα και τας πραγματείας τας προς αλλήλους, τας τε μεθυσίας τα διαβολικάς, αίτινες εφάνησαν εν υστέρω. Εισήλθε γαρ ο διάβολος εις τας καρδίας των Βλάχων και είχον και τας γυναίκας αυτών μεθ' εαυτών φορούσας ανδρεία, ως οι ποιμένες και έβοσκον τα πρόβατα και τα Μοναστήρια εδούλευον… Τα δε υπ' αυτών γενόμενα αισχρόν εστί και λέγειν και ακούειν".

Πολλοί μοναχοί σκανδαλίστηκαν και ζήτησαν κι από τον Πατριάρχη Νικόλαο Γραμματικό την εκδίωξη των Βλάχων. Κάποιοι άλλοι, νεότεροι στην ηλικία, δεν δέχονταν την απομάκρυνση των Βλάχων, πείθοντας και τον αυτοκράτορα να αναιρέσει την αρχική του απόφαση, κάτι που έγινε. Τελικά φαίνεται ότι το 1111 οι Βλάχοι αποχώρησαν από τον Άθω.

Είναι μια πραγματικά πολύ σκοτεινή περίοδος, καθώς ο ηγούμενος της Μεγίστης Λαύρας, έφτασε στο σημείο να πλαστογραφήσει έγγραφο για την εκδίωξη των Βλάχων με υπογραφή, δήθεν, του Πατριάρχη.

Υπάρχουν πλήρη αρχεία στο Άγιο Όρος για εκείνη την εποχή, στα οποία έχουν "εντρυφήσει πολλές γενιές μελετητών", κατά τον Γκράχαμ Σπικ.

http://www.protothema.gr/stories/articl ... aviastike/

[Άρης Κλάρας]

Σύλλογος Βλάχων Βέροιας: Έναρξη μαθημάτων εκμάθησης της Βλάχικης γλώσσας.
5 Οκτωβρίου 2017 Faretra.info



"Τοπωνύμια Σελίου (Κάτω Βερμίου)" γράφει ο Γιάννης Τσιαμήτρος.
3 Οκτωβρίου 2017 - γράφει ο Γιάννης Τσιαμήτρος.


http://faretra.info/2017/10/03/toponimi ... siamitros/

[Διάδοχος]

Λίγο αργά τα θυμήθηκαν τα βλάχικα, μέχρι προχθές τους έσπαγε στο ξύλο ο δάσκαλος στο σχολείο για να μην τα μιλάνε.