Η καταγωγή των σύγχρονων Βαλκανικών λαών

[Άρης Κλάρας]

Άρα, γείτονες είμαστε. Φαντάζομαι θα ξες ότι και στα δικά σου τα μέρη έχει πολλούς με σλάβικη καταγωγή. Όπως και η ίδια η πόλη της Λαμίας είχε σλάβικο όνομα (πρώην Ζιτούνι = σιτοβολώνας).

Ζητούνι.
Πολλοί ιστορικοί προσπάθησαν να δώσουν κάποια εξήγηση όσον αφορά στην προέλευση της λέξης. Μερικοί πιστεύουν πως προέρχεται απ' το τούρκικο ή αραβικό Zeitun που πάει να πεί ελιά. 'Αλλοι λένε πως προέρχεται απ' τη σλαβική λέξη σιτόνιον, που σημαίνει η σιτοβόλος περιοχή ή "πέραν του ποταμού κειμένη χώρα".
http://elsito.gr/index.php/local/edo-me ... m/77-lamia

[Freisinniger]

Πελοποννησιος κατοικος Γερμανιας πρεπει να εισαι Λακωνας η Μανιατης.

Πρωτομπάρμπας ο Μιχαλολιάκος

[Adminović]

Άρα, γείτονες είμαστε. Φαντάζομαι θα ξες ότι και στα δικά σου τα μέρη έχει πολλούς με σλάβικη καταγωγή. Όπως και η ίδια η πόλη της Λαμίας είχε σλάβικο όνομα (πρώην Ζιτούνι = σιτοβολώνας).

Ζητούνι.
Πολλοί ιστορικοί προσπάθησαν να δώσουν κάποια εξήγηση όσον αφορά στην προέλευση της λέξης. Μερικοί πιστεύουν πως προέρχεται απ' το τούρκικο ή αραβικό Zeitun που πάει να πεί ελιά. 'Αλλοι λένε πως προέρχεται απ' τη σλαβική λέξη σιτόνιον, που σημαίνει η σιτοβόλος περιοχή ή "πέραν του ποταμού κειμένη χώρα".
http://elsito.gr/index.php/local/edo-me ... m/77-lamia

Όταν εμφανίστηκε πρώτη φορά το όνομα (8ος αιώνας), Τούρκος δεν υπήρχε ούτε για δείγμα και Άραβες στη Λαμία δεν είχαν εγκατασταθεί ποτέ. Απεναντιας υπήρχαν πάμπολλοι Σλάβοι.

Ζίτο είναι ο σίτος και ζίτουν ο σιτοβολώνας.

Το "πέραν του ποταμού κειμενη χώρα" είναι μάλλον στη φαντασία του μπλόγκερ. Δεν υπάρχει τέτοια ετυμολογία, ούτε με σφαίρες που λένε.

[fasistario]

Όταν εμφανίστηκε πρώτη φορά το όνομα (8ος αιώνας), Τούρκος δεν υπήρχε ούτε για δείγμα και Άραβες στη Λαμία δεν είχαν εγκατασταθεί ποτέ. Απεναντιας υπήρχαν πάμπολλοι Σλάβοι.

Ζίτο είναι ο σίτος και ζίτουν ο σιτοβολώνας.

Το "πέραν του ποταμού κειμενη χώρα" είναι μάλλον στη φαντασία του μπλόγκερ. Δεν υπάρχει τέτοια ετυμολογία, ούτε με σφαίρες που λένε.

Τί διαβάζω ρε..
Καθαρά Σλάβικο είναι το όνομα.

Ακόμα και οι Βλάχοι, που γενετικά δεν φαίνεται καμία σχέση με τους Σλάβους, λόγω αλλληλεπίδρασης, είχαν υιοθετήσει αρκετές σλαβικές λέξεις.

[Διάδοχος]

Ακόμα και οι Βλάχοι, που γενετικά δεν φαίνεται καμία σχέση με τους Σλάβους, λόγω αλλληλεπίδρασης, είχαν υιοθετήσει αρκετές σλαβικές λέξεις.

Οι Βλάχοι εμφανίζονται στον ελλαδικό χώρο ως τμήμα ορδής μαζί με Σλάβους, και μιγάδες κεντροασιάτες ως στρατιωτική ελίτ. Η σχέση τους είναι δε τόσο στενή ώστε στις πηγές εποχής οι όροι Βούλγαρος και Βλάχος είναι σχεδόν ταυτόσημοι.

Στην Ελλάδα οι διάφορες ομάδες των Βλάχων διαφέρουν πολύ ανάμεσά τους.

Π.χ. αυτοί οι αρβανιτόβλαχοι που έμειναν απομονωμένοι στα βουνά, ευτυχώς τουλάχιστον μέχρι να τους τραβήξει κάποιος φώτο:



δεν έχουν καμιά σχέση με τους Θεσσαλούς Βλάχους, οι οποίοι έχουν σλαβικά χαρακτηριστικά. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι στους σημερινούς Βλάχους της κάποτε Μεγάλης Βλαχίας κυλάει κυρίως σλαβικό αίμα.
,

[fasistario]

Γενετικά δεν υπάρχει καμία τέτοια απόδειξη.
Ιστορικά αναφέρονται πολύ πριν την Κομνηνή, ενώ η παρουσία τους βρίσκεται σε όλη σχεδόν την έκταση των Βαλκανίων.
Από εκεί και πέρα, ψιλομαλακίες λες
Οι μόνοι Βλάχοι οι οποίοι ξεχωρίζουν είναι οι επονομαζόμενοι και Μεγλενόβλαχοι, με δική τους διάλεκτο, οι οποίοι προέρχονται από εγκατεστημένους στην περιοχή των Μεγλενών Πετσενέγκους.
Κατά τα άλλα, η παρουσία των Βλάχων είναι από την σημερινή Κροατία, μέχρι και τον Ισθμό (ελάχιστες αναφορές υπάρχουν για κάθοδο μέχρι Πελοπόννησο.)
Όσον αφορά δε τους Βούλγαρους, ακόμα και σήμερα υπάρχει διχογνωμία των ιστορικών σχετικά με την δυναστεία των Άσαν, καθώς αρκετοί τους θεωρούν Βλαχικής καταγωγής, οι ίδιοι δε αυτοχαρακτηρίζονταν ως Αυτοκράτορες Ρωμαίων, Βλάχων και Βουλγάρων, επιτείνοντας την σύγχυση.

Σλαβικά χαρακτηριστικά, τουλάχιστον με βάση τις γενετικές έρευνες, βρίσκονται κυρίως στην βόρεια Ελλάδα και στις συνοριακές περιοχές. Οι Βλάχοι που κατοίκησαν κυρίως την Πίνδο και την "Μικρά Βλαχία" (περιοχή Τρικάλων και Καρδίτσας), δεν έχουν καθόλου ανάλογα γονίδια με βάση τις έρευνες.

[Διάδοχος]

Γενετικά δεν υπάρχει καμία τέτοια απόδειξη.
Ιστορικά αναφέρονται πολύ πριν την Κομνηνή , ενώ η παρουσία τους βρίσκεται σε όλη σχεδόν την έκταση των Βαλκανίων.

Για βάλε πηγή να δούμε . Στην Ελλάδα σκάνε μύτη μαζί με τους Σλάβους τον 5ο -7ο αιώνα.

Οι μόνοι Βλάχοι οι οποίοι ξεχωρίζουν είναι οι επονομαζόμενοι και Μεγλενόβλαχοι, με δική τους διάλεκτο, οι οποίοι προέρχονται από εγκατεστημένους στην περιοχή των Μεγλενών Πετσενέγκους.

Όχι Πετσενέγκους, αλλά Κουμάνους. Οι Πετσενέγκοι έρχονται αργότερα. Έχω βάλει τα ντοκουμέντα σε προηγούμενες σελίδες του νήματος. Mην κάνουμε ροτέησον:

The importance of this Cuman group came from its tendency to foster assimilation (Hellenization) and, through time, the social advancement of its members. An example of this influential group was Sytzigan (known as Syrgiannes after baptism), who before 1290 became Megas Domestikos (Commander-in-Chief of the Army) under Emperor Andronikos II. His son, Syrgiannes Palaiologos, attained the title of Pinkernes and was a friend of Andronikos III Palaiologos and John Kantakouzenos. An act from the archive of the Lavra of Athanasios mentions Cuman Stratioti (mercenaries from the Balkans) in the region of Almopia who received two douloparoikoi in 'pronoia' (a Byzantine form of feudalism based on government assignment of revenue-yielding property to prominent individuals in return for military service) some time before 1184.

Όσον αφορά δε τους Βούλγαρους, ακόμα και σήμερα υπάρχει διχογνωμία των ιστορικών σχετικά με την δυναστεία των Άσαν, καθώς αρκετοί τους θεωρούν Βλαχικής καταγωγής, οι ίδιοι δε αυτοχαρακτηρίζονταν ως Αυτοκράτορες Ρωμαίων, Βλάχων και Βουλγάρων, επιτείνοντας την σύγχυση.

Το έγραψα στο προηγούμενο ποστ. Στις ιστορικές πηγές αναφέρονται άλλοτε ως Βούλγαροι, άλλοτε ως Βλάχοι. Ουσιαστικά δεν επρόκειτο για βουλγάρικη επανάσταση, αλλά για βουλγαροβλαχική. Οι Βλάχοι την εποχή εκείνη αποτελούν ξένο σώμα με τους Ρωμιούς, βασικά είναι ο εχθρός.

Είπαμε, Σλάβοι, Βούλγαροι (κεντροασιάτες), Κουμάνοι και Βλάχοι, δίκην ορδής, αναμειγμένοι και γεννετικά ον δε γουέη, κάνουν ντού στην Ελλαδίτσα μας, μην κάνουμε ροτέησον :

The Cumans (also Kipchaks and Polovtsi) were a Turkic nomadic people comprising the western branch of the Cuman-Kipchak confederation. After the Mongol invasion (1237), many sought asylum in Hungary, as many Cumans had settled in Hungary and Bulgaria before the invasion.

The basic instrument of Cuman political success was military force, which dominated each of the warring Balkan factions. Groups of the Cumans settled and mingled with the local population in regions of the Balkans, and Cuman settlers founded three successive Bulgarian dynasties (Asenids, Terterids, and Shishmanids) and the Wallachian dynasty (Basarabids); however, in the cases of the Basarab and Asenid dynasties, medieval documents refer to them as Vlach (Romanian) dynasties

The Cumans were reported to have had blond hair, fair skin and blue eyes (which set them apart from other groups and later puzzled historians), although their anthropological characteristics suggest that their geographical origin might be in Inner-Asia, South-Siberia, or, as Istvan Vassary postulates, east of the large bend of the Yellow River in China.

They fought with the Kingdom of Hungary, allied with the Bulgarians of the Second Bulgarian Empire (they were the empire's most effective military component) and with the Vlachs against the Byzantine Empire; they were also involved in the politics of the fresh Vlach states.

The basic instrument of Cuman political success was military force, which dominated each of the warring Balkan factions. Groups of the Cumans settled and mingled with the local population in regions of the Balkans, and Cuman settlers founded three successive Bulgarian dynasties (Asenids, Terterids, and Shishmanids) and the Wallachian dynasty (Basarabids)

In alliance with the Bulgarians and Vlachs, the Cumans are believed to have played a significant role in the Vlach-Bulgar Rebellion led by brothers Asen and Peter of Tarnovo, resulting in victory over Byzantium and the restoration of Bulgaria's independence in 1185. Istvan Vassary states that without the active participation of the Cumans, the Vlakho-Bulgarian rebels could never have gained the upper hand over the Byzantines, and ultimately without the military support of the Cumans, the process of Bulgarian restoration could never have been realised.The Cuman participation in the creation of the Second Bulgarian Empire in 1185 and thereafter brought about basic changes in the political and ethnic sphere of Bulgaria and the Balkans.[7]:xii The Cumans were allies in the Bulgarian-Latin Wars with emperor Kaloyan of Bulgaria, who was descended from the Cumans. In 1205, at the Battle of Adrianople (1205), 14,000 Cuman light cavalry contributed to Kaloyan's crushing victory over the Latin Crusaders. Cuman troops continued to be hired throughout the 13th and 14th century by both the Bulgarians and Byzantines.

The Cuman influence in Wallachia and Moldavia was very strong, according to some historians who claim that the earliest Wallachian rulers bore Cuman names (e.g. Tihomir and Bassarab). The Cumans played a crucial role in the formation of Wallachia at the end of the 14th century; many of the first Romanian nobleman were of Cuman descent.

https://books.google.de/books?id=Q3A_Cw ... ed&f=false

Η ΕΛ ιστοριογραφία για ΕΛ βλάχους τσιντσάρους κλπ, δεν είναι τίποτε διαφορετικό απο την τούρκικη όταν γράφει ότι ο Όμηρος ήταν Ομέρ και Τούρκος. ή απο την σκοπιανική με γκρουεφτσκικούς Μεγαλέκους. Απλά παθέτικ δλδ.

[Διάδοχος]

Δεν θέλω να ξενερώσω τους οπαδούς του, αλλά μέχρι και ο Δράκουλας (House of Draculesti) ήταν Tουρανός-Κουμάνος

Basarabids

The name is likely of Cuman or Pecheneg Turkic origin and most likely meant "father ruler". Basar was the present participle of the verb "to rule", derivatives attested in both old and modern Kypchak languages.

https://wikivisually.com/wiki/Basarabids

[Adminović]

Οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι (του νότου) είναι σε μεγάλο βαθμό Βλάχοι, δηλαδή εκλατινισμένοι Θράκες, Δάκες, Ιλλυριοί κοκ.

Οι Βλάχοι είναι μια μίξη εκλατινισμένων λαών της κεντρικής ή βόρειας Βαλκανικής, μαζί και με Σλάβους ή Κεντροασιάτες, οι οποίοι κατέβηκαν μετά. Οι Αλβανοί και οι Βλάχοι έχουν ως ένα βαθμό συγγένεια (οι Αλβανοί έχουν μονο μερικώς εκλατινιστεί). Πχ μπούκουρ είναι ο όμορφος στα αλβανικά, αλλά το λένε και οι Βλάχοι (πχ Μπουκουρέστ). Φαίνεται δηλαδή από τις μη λατινικες ή ελληνικές λέξεις Βλάχων και Αλβανών ότι είναι ομοιες και άρα υπάρχει κάποια συγγένεια μεταξύ τους.

Σε ό,τι αφορά τους Βλάχους της Θεσσαλίας, είναι ως ένα βαθμό βλαχοποιημένοι Σλάβοι. Οι Σλάβοι έχουν εγκατασταθεί πολύ πριν τους Βλάχους στη Θεσσαλία. Μετά έρχονται και οι Βλάχοι και αναμειγνύονται με τους Σλάβους, ιδίως στον κάμπο και στα δυτικά της Θεσσαλίας.

Το όνομα Βλάχος είναι σλάβικο και σημαίνει "ξένος" (μη Σλάβος).

[Άρης Κλάρας]

8 Οκτωβρίου 2009
Οι Βλάχοι της Ελλάδας.


Kãλίβã (κãlίvã)

Νίκος Α. Κατσάνης (αναπλ. καθηγητής φιλολογίας ΑΠΘ) – Κώστας Δ. Ντίνας (αναπλ. καθηγητής γλωσσολογίας πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας)

Οι Βλάχοι της Ελλάδας, αποτελούν ένα από τα εκλεκτότερα και δυναμικότερα τμήματα του ελληνισμού, όπως αποδεικνύεται από τη συμμετοχή τους στους απελευθερωτικούς αγώνες, από τη συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη του νέου Ελληνισμού και από τον κοινωνικό και πολιτιστικό ρόλο στη ζωή της σύγχρονης Ελλάδας.

1. Πότε εμφανίζονται οι Βλάχοι;
Δεν έχουμε επαρκείς πληροφορίες για τον ακριβή προσδιορισμό της εμφάνισης των Βλάχων στο προσκήνιο της ιστορίας. Στους βυζαντινούς συγγραφείς του 10ου αιώνα συναντούμε τις πρώτες μαρτυρίες. Πρώτος τούς αναφέρει ο Κεδρινός (11ος αι.), αντιγράφοντας τον Ιωάννη Σκυλίτζη, με αφορμή ένα γεγονός του 976 μ.Χ. Στην τοποθεσία «Καλαί Δρύες» μια ομάδα Βλάχων αγωγιατών ή οδοφυλάκων σκοτώνει έναν από τους αδελφούς του μετέπειτα τσάρου των Βουλγάρων Σαμουήλ: «Τούτων δε των τεσσάρων αδελφών Δαβίδ μεν ευθύς απεβίω αναιρεθείς μέσον Καστορίας και Πρέσπας και τας λεγομένας Καλάς Δρυς, παρά τινων Βλάχων οδιτών». Μια δεύτερη μνεία γίνεται το 1020 σε ένα χρυσόβουλο του Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου στους «ανά πάσαν την Βουλγαρίαν Βλάχους».

Στη συνέχεια οι αναφορές πυκνώνουν:
✓η Άννα Κομνηνή αναφέρει έναν βλάχικο οικισμό μεταξύ Πηλίου και Κισσάβου· ακόμη μας πληροφορεί ότι ο κόσμος αποκαλούσε Βλάχους εκείνους που εκτρέφαν πρόβατα: «Όσοι τον νομάδα βίον είλοντο τούτους η κοινή οίδε διάλεκτος Βλάχους αποκαλείν»,

✓ο Κεκαυμένος αναφέρεται στους Βλάχους της Θεσσαλίας και στην επανάσταση που ήθελαν να κάνουν (1066) εξαιτίας της φορολογικής καταπίεσης επί βασιλείας Κωνσταντίνου Δούκα,

✓αργότερα έχουμε αναφορές για Άνω και Κάτω Βλαχία, για Μεγάλη Βλαχία κ.λπ. από τον ραβίνο Τουντέλα (1166) και από διάφορους Βυζαντινούς ιστορικούς, όπως τους Νικήτα Χωνιάτη, Γεώργιο Ακροπολίτη, Γεώργιο Παχυμέρη και άλλους.


Εργαστήριο βλαχοράφτη

2. Κατανομή του Βλάχικου πληθυσμού.
Η παρουσία των Βλάχων εντοπίζεται ιδιαίτερα στην Ήπειρο, Θεσσαλία και Μακεδονία, χωρίς να αποτελούν συμπαγή γεωγραφική ενότητα σε καμιά από τις περιοχές αυτές. Οι Βλάχοι κατοικούσαν αρχικά στα διάφορα βλαχοχώρια, γνωστά ως μητροπολιτικές ή πρωταρχικές εστίες. Από τις μητροπολιτικές εστίες μετακινούνται ως «διασπορά» σ’ όλο τον Ελλαδικό και εν μέρει και Βαλκανικό χώρο, όπου δημιουργούν είτε αμιγείς νέους βλάχικους οικισμούς είτε συγκατοικούν με άλλους μη βλάχικους πληθυσμούς. Η σύμπηξη βλάχικων οικισμών αρχίζει όταν οι Βλάχοι εγκαταλείπουν την καθαρά νομαδική ζωή και γίνονται ημινομάδες (χειμώνα στα χειμαδιά – καλοκαίρι στα βουνά).

Υπάρχει μια ομάδα αμιγών βλάχικων χωριών που κατοικούνται χειμώνα – καλοκαίρι, όπως το Μέτσοβο, το Λιβάδι του Ολύμπου, η Κλεισούρα, η Μηλιά κ.λπ. Μια δεύτερη ομάδα κατοικείται μόνο το καλοκαίρι από ελάχιστους κτηνοτρόφους και από παραθεριστές που έλκουν την καταγωγή τους από τα χωριά αυτά. Τέτοια είναι η Σαμαρίνα, η Σμίξη, η Αβδέλλα, το Περιβόλι, τα Μεγάλα Λιβάδια του Πάικου κ.λπ. Τέλος υπάρχουν χωριά που παραμένουν ακατοίκητα ή έχουν έναν ελάχιστο αριθμό κατοίκων, 10-20, όπως το Νυμφαίο, το Πισοδέρι, το Συρράκο, το Χιονοχώρι κ.ά.

Βλάχους μπορεί κανείς να συναντήσει σε πολλά χωριά, κωμοπόλεις ή μεγαλύτερα αστικά κέντρα, χωρίς σε κανένα από αυτά να αποτελούν την πλειοψηφία: Λάρισα, Τρίκαλα, Κατερίνη, Καστοριά, Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Σέρρες, Ξάνθη, Καβάλα, και κωμοπόλεις όπως Ελασσόνα, Τίρναβος, Προσοτσάνη, Ηράκλεια, Νέο Πετρίτσι, Βελεστίνο, Άργος Ορεστικό κ.λπ.

3. Πόσοι είναι οι Βλάχοι της Ελλάδας
Κατά καιρούς διάφοροι, παρακινημένοι οι περισσότεροι από ποικίλες σκοπιμότητες, δημοσιοποίησαν εκτιμήσεις για τον αριθμό των Βλάχων. Όλοι αυτοί οι αριθμοί είναι αυθαίρετοι, αλληλοσυγκρουόμενοι και επιστημονικά ατεκμηρίωτοι. Εύκολα αναγνωρίζονται οπαδοί δυο διαφορετικών τάσεων, της αύξησης ή της μείωσης του αριθμού, ανάλογα με το στόχο τους.

Μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Βλάχοι ― ιδίως οι κτηνοτρόφοι― παρουσιάζουν αποκλειστικά ενδογαμικές τάσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις προς τους ελληνόφωνους. Τελευταία σημειώνονται ραγδαίες ανακατατάξεις σ’ όλες της δίγλωσσες ομάδες του ελληνικού χώρου. Η αστυφιλία, η εγκατάλειψη των παραδοσιακών επαγγελμάτων, η μετανάστευση, η ανακάλυψη νέων επαγγελμάτων, η προσιτή παιδεία και οι ευκολότερες μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα να σπάσει το φράγμα της ενδογαμίας και στους Βλαχόφωνους.

Επομένως πριν τον ακριβή προσδιορισμό του αριθμού των Βλάχων πρέπει να θεσπιστούν συγκεκριμένα κριτήρια καθορισμού του υπό διερεύνηση πληθυσμού.

4. Η καταγωγή των Βλάχων
Όσον αφορά την καταγωγή των Βλάχων, έχουν προβληθεί διάφορες θεωρίες, οι περισσότερες απ’ τις οποίες υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες: ότι είναι απόγονοι Ιλλυριών, Θρακών, Μοισών, Δακών, ακόμη και Κελτών ή Ιταλών (Ρωμαίοι άποικοι).

Το πρόβλημα επιμερίζεται στην εθνολογική σύσταση των Βλάχων, στον τόπο της πρώτης τους εμφάνισης και στη γλώσσα τους. Από το σύνολο των θεωριών προκύπτουν δύο βασικές απόψεις:

✓η πρώτη, η οποία παρουσιάζεται κυρίως από Ρουμάνους ιστορικούς και γλωσσολόγους της προπολεμικής περιόδου, υποστηρίζει ότι οι Βλάχοι προέρχονται από τα βόρεια της Βαλκανικής,

✓η δεύτερη πρεσβεύει ότι είναι αυτόχθονες εκλατινισμένοι Έλληνες της Ηπείρου, Θεσσαλίας και Μακεδονίας και υποστηρίζεται από την ελληνική επιστήμη αλλά και από νεότερους Ρουμάνους και ξένους ερευνητές.

Τα επιχειρήματα της πρώτης αντλούνται από μαρτυρίες διαφόρων βυζαντινών συγγραφέων, όπως του Κεκαυμένου και του Χαλκοκονδύλη, που αναφέρουν ότι οι Βλάχοι κατέρχονται από τα βόρεια και εγκαθίστανται στην Πίνδο και Θεσσαλία. Όμως και οι δυο, αλλά αργότερα και άλλοι, μιλούν για γεγονότα τα οποία δε συνέβησαν στις μέρες τους ούτε μπορούν να τα προσδιορίσουν χρονικά, πβ. «ούτε άλλου ακήκοα περί τούτου διασημάναντος σαφώς οτιούν ούτε αυτός έχω συμβαλέσθαι ως αυτού ωκίσθη» (Χαλκοκονδύλης).

Παρόμοιες ατεκμηρίωτες μαρτυρίες είναι ανίκανες να θεμελιώσουν την υπόθεση ότι οι Βλάχοι κατεβαίνουν από το βορρά. Επιπλέον η αντικειμενική κρίση μάς απαγορεύει να δεχτούμε κάθοδο και μετανάστευση από μια εύφορη και πλούσια χώρα σε μια φτωχή και ορεινή, όπως η Πίνδος και η Δυτική Μακεδονία. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι η αντίθετη κίνηση διαπιστώνεται ήδη από τα κλασικά χρόνια, πβ. τις μεταναστεύσεις των αρχαίων Ελλήνων ή τις νεότερες μετακινήσεις προς την κεντρική και ανατολική Ευρώπη και προς τις βορειότερες βαλκανικές χώρες (ελληνικές παροικίες).

Η δεύτερη άποψη, που είναι και πιο αληθοφανής, υποστηρίζει ότι οι Βλάχοι είναι αυτόχθονες εκλατινισμένοι. Τα στοιχεία που συνηγορούν στην αποδοχή αυτής της άποψης είναι σοβαρότερα και στερεότερα από τα προηγούμενα. Στον ελληνικό χώρο η παρουσία των Ρωμαίων, άρα και της λατινικής γλώσσας, ήταν πιο μακροχρόνια από κάθε άλλη περιοχή της Βαλκανικής. Διαρκεί πάνω από εφτά αιώνες (146 π.Χ. ως 650 μ.Χ. ) και στο χώρο αυτό συμβαίνουν τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα των Αυτοκρατορικών χρόνων. Οι σπουδαιότεροι αγώνες των Ρωμαίων διεξάγονται στις περιοχές που σήμερα αποτελούν προγονικές εστίες των Βλάχων: η ήττα του Φιλίππου Ε’ το 197 π.Χ. στις Κυνός Κεφαλές, του Περσέα στην Πύδνα το 168 π.Χ., η καταστολή της επανάστασης του Ανδρίσκου το 148 π.Χ., το 48 π.Χ. η μάχη των Φαρσάλων μεταξύ Ιούλιου Καίσαρα και Πομπήιου, το 42 π.Χ. στους Φιλίππους μεταξύ Μάρκου Αντωνίου και Οκταβιανού εναντίον Βρούτου και Κασσίου και το 31 π.Χ. στο Άκτιον.

Τα praesidia armata, είδος πολιτοφυλακής, αποτελούνταν από ντόπιους οι οποίοι μπορούσαν να κάνουν και άλλες εργασίες εκτός των στρατιωτικών καθηκόντων. Έσπερναν, εμπορεύονταν, ήταν τεχνίτες και κτηνοτρόφοι και κατοικούσαν σε επιταγμένα σπίτια διαδίδοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη λατινική γλώσσα. Επίσης οι Ρωμαίοι στρατιώτες, πλην του οπλισμού τους και της στολής τους, όλα τα άλλα τα αγόραζαν από τις αγορές που έστηναν όσοι ακολουθούσαν τα στρατεύματα και από γεωργούς, κτηνοτρόφους και τεχνίτες που τους εφοδίαζαν με τα απαραίτητα.

Η Εγνατία οδός και οι δευτερεύοντες οδικοί άξονες καθιστούσαν την ρωμαϊκή παρουσία εντονότερη στο χώρο της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Κατά διαστήματα στην Εγνατία υπήρχαν διάφοροι σταθμοί (stationes, mansiones = χάνια), τους οποίους Βλάχοι χαντζήδες διατηρούσαν μέχρι την τουρκοκρατία, καθώς και mutationes (= σταθμοί αλλαγής ίππων). Είναι γνωστή η στρατηγική σημασία των παραπάνω περιοχών, και ιδίως της οροσειράς της Πίνδου, για τον έλεγχο της Αδριατικής και του Αιγαίου. Η έντονη αυτή παρουσία καθώς και η στρατολογία εντόπιων πληθυσμών και η συμμετοχή τους στη δημόσια διοίκηση και στον στρατό απαιτούσε ένα κοινό όργανο επικοινωνίας, κι αυτό ήταν η λατινική γλώσσα.

Ο Ιωάννης Λυδός, βυζαντινός αξιωματούχος και λόγιος του 6ου μ.Χ. αι., μάς λέει για τη γλωσσική κατάσταση της Βαλκανικής: «Τα δε περί την Ευρώπην (ελληνικός χώρος) πραττόμενα πάντα την αρχαιότητα διεφύλαξεν εξ ανάγκης δια το τους αυτής οικήτορας καίπερ εκ του πλείονος Έλληνας όντας τη των Ιταλών φθέγγεσθαι φωνή και μάλιστα τους δημοσιεύοντας (δημόσιοι υπάλληλοι)». Μολονότι δεν μπορούμε να ισχυριστούμε την υποχώρηση της ελληνικής γλώσσας, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την έντονη παρουσία και της λατινικής.
Αλăξίρįα (alăksίrįa), νυφιάτικη στολή


Αλăξίρįα (alăksίrįa), νυφιάτικη στολή

Ένα άλλο στοιχείο που συνηγορεί στην εντοπιότητα των Βλάχων είναι και ο θεσμός των οροφυλάκων. Γνωστός από την εποχή του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προέβλεπε τη φύλαξη των βορείων συνόρων από τα γειτονικά φύλα (Ιλλυριούς, Θράκες, Παίονες κ.λπ.). Η τακτική αυτή κληρονομείται και στους Ρωμαίους με τα praesidia armata, είδος τοπικής φρουράς και χωροφυλακής, εντεταλμένης να φυλάγει τις διαβάσεις και να διατηρεί την τοπική ασφάλεια.

Ο ίδιος θεσμός συναντάται και τη βυζαντινή εποχή με τους ακρίτες και στην τουρκοκρατίας με το θεσμό των αρματολών. Η γεωγραφική διάταξη πολλών βλάχικων οικισμών, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται σε αυχενοδιαβάσεις και κλεισούρες, μας πείθει ότι ένα από τα κύρια επαγγέλματα των Βλάχων ήταν και η υπηρεσία τους ως κλεισουροφυλάκων, διακινητών ανθρώπων και εμπορευμάτων με παράλληλη εκτροφή ποιμνίων. Το Μέτσοβο, η Μηλιά, η Κλεισούρα, το Νυμφαίο, το Πισοδέρι, όλος ο Ασπροπόταμος, ο Όλυμπος, το Βέρμιο, κ.λπ. μας υποβάλλουν τη σκέψη ότι η θέση των βλάχικων οικισμών δεν ήταν τυχαίο γεγονός.
http://www.diakonima.gr/2009/10/08/%CE% ... 1%CF%82-1/

Απόπειρα δημιουργίας «βλάχικης εθνότητας»
http://www.diakonima.gr/2010/09/20/%ce% ... %bd%cf%8c/