Κ. Μαρξ

[stavmanr]

(...) "στο εμπόριο δεν παράγεται αξία" (...)

Ο καπιταλισμός έπρεπε να αποτελεί κεφάλαιο της ...ιχθυολογίας. Η βασική του δομή περιγράφεται ως "το μεγάλο ψάρι έχει δίκιο". Ο έχων ισχύ έχει τη προσφορά με το μέρος του. Ο έχων ανάγκη, απλά ανεβάζει το επίπεδο της ζήτησης.
Στον καπιταλισμό η αξία δεν παράγεται πουθενά, παρά μόνο σε εκείνους που χειρίζονται πολιτικά και οικονομικά το συγκεκριμένο φαντασιακό δημιούργημα. Οι υπόλοιποι έχουν την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχουν στην παραγωγή της αξίας.

Έχεις ένα περίπτερο κι ο εκάστοτε Σαββίδης αποφασίσει να ανοίξει ...περίπτερο απέναντί σου. Είσαι χαμένος από χέρι. Στην πιο απλή περίπτωση θα πουλά ...τσάμπα, μέχρι να κλείσεις. Εσύ δεν έχεις τη δυνατότητα να πουλάς τσάμπα.
Αν το εξετάσεις μαρξιστικά, ο παραπάνω "ανταγωιστής" απλά καταστρέφει προσωρινά την υπεραξία της συγκεκριμένης εργασίας/αγοράς, οπότε και στην ουσία μηδενίζει την αξία της εργασίας σου. Ο ίδιος αργότερα, έχοντας αποκτήσει το μονοπώλιο επιστρέφει την υπεραξία σε υπερδιπλάσια επίπεδα.
Στον καπιταλισμό, η συγκεκριμένη δραστηριότητα ονομάζεται "επιχειρηματική δραστηριότητα" κι ο συγκεκριμένος "επιχειρηματίας" αποκαλείται "έξυπνος" και "σοβαρός"...

[break]

Γιατί; Αφού υποστηρίζεις ότι το χρήμα δεν έχει αντιπροσωπευτική αξία (σε χρυσό) αλλά υποχρεωτική (διατακτική),

Που υποστήριξα εγώ ότι υπάρχει αυτό το πράγμα που λες εσύ διατακτικτή αξία ; Πρώτη φορά ακούω τέτοιο πράγμα να διατάζεις εσύ τι αξία θες να έχει το χρήμα σου. Η αξία του χρήματος ισοροπεί αυτόματα από τους νόμους της αγοράς και ένας από τους παράγοντες που θα κρίνει που θα ισορροπήσει είναι φυσικά η ποσότητα του χρήματος που έχεις εκδόσει. Δεν είπα εγώ πουθενά ότι μπορείς να υπαγορεύσεις την αγοραστική αξία του χρήματος σου.

Γιατί σύμφωνα με αυτή τη λογική, της διατακτικής αξίας του χρήματος, δικαιωματικά εμείς μπορούμε να καθορίσουμε την ισοτιμία έναντι άλλων με βάση το δικό μας συμφέρον δίνοντας αυθαίρετα αξία στο ίδιο το χρήμα χωρίς να βασίζεται αυτή στην όποια αξία αναφοράς του.

Είδες που δεν καταλαβαίνεις πως δουλεύουν οι αγορές ; Η ισοτιμία δεν καθορίζεται απο κανένα αλλά βγαίνει αυτόματα από των όγκο των αγορών που γίνονται από και προς τα ζεύγη των νομισμάτων. Οπως δεν μπορείς να υπαγορεύσεις την αξία του νομίσματος σου έτσι ακριβώς δεν μπορείς να υπαγορεύσεις την ισοτιμία του προς κάποιο άλλο νόμισμα. Αν μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε από τα δύο θα ήταν σαν να μπορούσες να υπαγορεύσεις το αυτόματο πλουτισμό σου.

[Ραν ταν πλαν]

Γιατί; Αφού υποστηρίζεις ότι το χρήμα δεν έχει αντιπροσωπευτική αξία (σε χρυσό) αλλά υποχρεωτική (διατακτική),

Που υποστήριξα εγώ ότι υπάρχει αυτό το πράγμα που λες εσύ διατακτικτή αξία ; Πρώτη φορά ακούω τέτοιο πράγμα να διατάζεις εσύ τι αξία θες να έχει το χρήμα σου. Η αξία του χρήματος ισοροπεί αυτόματα από τους νόμους της αγοράς και ένας από τους παράγοντες που θα κρίνει που θα ισορροπήσει είναι φυσικά η ποσότητα του χρήματος που έχεις εκδόσει. Δεν είπα εγώ πουθενά ότι μπορείς να υπαγορεύσεις την αγοραστική αξία του χρήματος σου.

Γιατί σύμφωνα με αυτή τη λογική, της διατακτικής αξίας του χρήματος, δικαιωματικά εμείς μπορούμε να καθορίσουμε την ισοτιμία έναντι άλλων με βάση το δικό μας συμφέρον δίνοντας αυθαίρετα αξία στο ίδιο το χρήμα χωρίς να βασίζεται αυτή στην όποια αξία αναφοράς του.

Είδες που δεν καταλαβαίνεις πως δουλεύουν οι αγορές ; Η ισοτιμία δεν καθορίζεται απο κανένα αλλά βγαίνει αυτόματα από των όγκο των αγορών που γίνονται από και προς τα ζεύγη των νομισμάτων. Οπως δεν μπορείς να υπαγορεύσεις την αξία του νομίσματος σου έτσι ακριβώς δεν μπορείς να υπαγορεύσεις την ισοτιμία του προς κάποιο άλλο νόμισμα. Αν μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε από τα δύο θα ήταν σαν να μπορούσες να υπαγορεύσεις το αυτόματο πλουτισμό σου.

Επιτέλους συμφωνήσαμε κατ' αρχάς, έστω και δια της πλαγίας εκμαιεύσεως. Σήμερα έκανες το πρώτο βήμα προς την κατανόηση της λειτουργίας του χρήματος στον καπιταλισμό σύμφωνα με την μαρξιστική αντίληψη.
Εκτός από το ότι ''ξέχασες'' να συμπληρώσεις σε αυτό:
« Η αξία του χρήματος ισοροπεί αυτόματα από τους νόμους της αγοράς και ένας από τους παράγοντες που θα κρίνει που θα ισορροπήσει είναι φυσικά η ποσότητα του χρήματος που έχεις εκδόσει.»
το ''με βάση την αξία των εμπορευμάτων που έχεις παράξει γιατί αλλιώς κατρακυλάς στον πληθωρισμό.''

Και στο:
«Η ισοτιμία δεν καθορίζεται απο κανένα αλλά βγαίνει αυτόματα από των όγκο των αγορών που γίνονται από και προς τα ζεύγη των νομισμάτων», το ''σύμφωνα με το μέγεθος της αξίας αναφοράς τους''.

Το επόμενο λοιπόν που πρέπει να δούμε είναι το γιατί η Γερμανία είναι απείρως πλουσιότερη από την Ελλάδα. Και γιατί μας δανείζει για να αγοράζουμε τα προϊόντα της αφού, όπως λες, είναι αρκετό για να υπάρχει ισορροπία η ποσότητα του κοινού μεταξύ μας εκδοθέντος χρήματος.

[Λαχουρένιος]

....

Παν ειναι σαφες ουτε ουτε εχεις διαβασει τα βιβλια που σου λεω (που ειναι σοβιετικα, οχι οπορτουνιστικα) ουτε εχεις καταλαβει τι συζηταμε οποτε μην επιμενεις.

[break]

Σήμερα έκανες το πρώτο βήμα προς την κατανόηση της λειτουργίας του χρήματος στον καπιταλισμό σύμφωνα με την μαρξιστική αντίληψη.

Εγώ από την αρχή τα ίδια λέω. Εσύ δεν κατάλαβες τι έλεγα Εγώ είπα ότι η ποσότητα του χρήματος από το 70 και μετά είναι ασύνδετη με το χρυσό ή οποιαδήποτε άλλο πολύτιμο μέταλο και ότι την ελέγχουν οι κεντρικές τράπεζες. Δεν ποτέ είπα ότι του μπορούμε να ορίζουμε με διάταγμα την αγοραστική αξία του χρήματος.

Το επόμενο λοιπόν που πρέπει να δούμε είναι το γιατί η Γερμανία είναι απείρως πλουσιότερη από την Ελλάδα. Και γιατί μας δανείζει για να αγοράζουμε τα προϊόντα της αφού, όπως λες, είναι αρκετό για να υπάρχει ισορροπία η ποσότητα του κοινού μεταξύ μας εκδοθέντος χρήματος.

Η Ελλάδα στήριζε το ελειματικό της ΙΤΣ με δάνεια. Δάνεια ίσον χρήμα. Κυριολεκτικά χρήμα. Η Ελλάδα φούσκωνε την νομισματική της βάση και χρησιμοποιούσε αυτό το χρήμα για να κάνει εισαγωγές. Στην πρώτη κρίση η φούσκα αυτή κατέρευσε.

Είπε η Γερμανία στην Ελλάδα να κάνει κάτι τέτοιο ; Όχι. Ποιός της είπε να το κάνει ; Κανείς άλλος από το ξερό της το κεφάλι.

[pan]

....

Παν ειναι σαφες ουτε ουτε εχεις διαβασει τα βιβλια που σου λεω (που ειναι σοβιετικα, οχι οπορτουνιστικα) ουτε εχεις καταλαβει τι συζηταμε οποτε μην επιμενεις.

Ωραία

Το βιβλίο που μου έφερες γράφει στη σελ 199

Η πούληση των εμπορευμάτων γίνεται από το εμπορικό κεφάλαιο με την εκμετάλλευση των εμποροϋπαλλήλων. Η εργασία των μισθωτών που ασχολούνται με την πώληση εμπορευμάτων, δε δημιουργεί ούτε νέα αξία ούτε νέα υπεραξία, δίνει όμως στον έμπορο κεφαλαιοκράτη τη δυνατότητα να ιδιοποιείται ένα μέρος της υπεραξία που δημιουργήθηκε στην παραγωγή."Όπως η απλήρωτη εργασία του εργάτη δημιουργεί άμεσα υπεραξία για το παραγωγικό κεφάλαιο έτσι και η απλήρωτη εργασία των των μισθωτών εργατών του εμπορίου δημιουργεί για το εμπορικό κεφάλαιο τη συμμετοχή σε αυτή την υπεραξία.1 (Μαρξ το Κεφάλαιο σελ 305)
Ο μισθός εργασίας των εμποροϋπαλλήλων καθορίζεται από την αξία της εργατικής τους δύναμης..."

Στην αμέσως προηγούμενη σελ. 198 αλλά και ακόμα πιο πριν αναφέρει το πλαίσιο που γίνεται όλο αυτό το προτσές

"Όπως είπαμε πιο πάνω το βιομηχανικό κεφάλαιο στην πορεία της κυκλικής του κίνησης παίρνει διαδοχικά τρεις μορφές: τη χρηματική, την παραγωγική και την εμπορευματική που διαφέρουν ως προς τις λειτουργίες τους."

Οπότε το συγκεκριμένο εδάφιο του συγκεκριμένου βιβλίου που παρατέθηκε, γράφει ακριβώς το αντίθετο.
Θα περιμένω και το εδάφιο που λέει ότι αυτά δεν είναι παραγωγική εργασία, ή ότι το εμπόριο δε δημιουργεί υπεραξία γενικώς επειδή δεν τη δημιουργεί στο υλοποιημένο προϊόν. Αλλά για να προυϋποτεθούν αυτά πρέπει να αναιρεθεί ο ίδιος ο μαρξισμός, δηλαδή ότι υπάρχει εμπόριο όχι ως μέρος της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά εκτός, που δεν παράγει ούτε αξίες ούτε υπεραξίες, όπως κάθε καπιταλιστικό κεφάλαιο.

[stavmanr]

Η Ελλάδα στήριζε το ελειματικό της ΙΤΣ με δάνεια. Δάνεια ίσον χρήμα. Κυριολεκτικά χρήμα. Η Ελλάδα φούσκωνε την νομισματική της βάση και χρησιμοποιούσε αυτό το χρήμα για να κάνει εισαγωγές. Στην πρώτη κρίση η φούσκα αυτή κατέρευσε.

Είπε η Γερμανία στην Ελλάδα να κάνει κάτι τέτοιο ; Όχι. Ποιός της είπε να το κάνει ; Κανείς άλλος από το ξερό της το κεφάλι.

Φυσικά και της το είπε. Για την ακρίβεια η ίδια παρήγαγε την κρίση στο Νότο για να δημιουργηθεί η "τραμπάλα" και να ισορροπήσει ο Βορράς.

Μία τέτοια άποψη μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ:

Σημείωση

Πώς ξεκίνησε η κρίση στο ευρώ και ποιες οι ευθύνες της Γερμανίας; Μία διαφορετική απάντηση μέσα από μία συνέντευξη του Πάνου Παναγιώτου στη Sueddeutsche Ζeitung.

Κύριε Παναγιώτου

Γιατί η Γερμανία είναι οικονομικά δυνατή και υγιής, ενώ οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου βρίσκονται να υφίστανται χρηματοοικονομικές αναταράξεις;

Πέρα από τη διεθνώς πρωταγωνιστική θέση της Γερμανίας στον τομέα της βιομηχανίας, ο οποίος αποτελεί και τον πυλώνα της οικονομίας της, η απάντηση στο ερώτημα που θέτετε βρίσκεται σ’ ένα σημαντικό βαθμό και στο γεγονός πως το ευρώ λειτούργησε ως ένα πακέτο διάσωσης της Γερμανίας εις βάρος του Ευρωπαϊκού Νότου.

Το 2000 η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη με το σπάσιμο της «φούσκας» της τεχνολογίας και των τηλεπικοινωνιών που προκάλεσε γενικότερη χρηματοοικονομική κρίση, η οποία αντέστρεψε τη ροή των επενδυτικών κεφαλαίων και έσπρωξε τη χώρα στην ύφεση, σε μια περίοδος που το κόστος από την απορρόφηση της Ανατολικής Γερμανίας εξακολουθούσε να δημιουργεί αυξημένες ανάγκες. Τα επιτόκια των γερμανικών δεκαετών ομολόγων σκαρφάλωσαν γοργά από το 3,6% στο 5,6%, ενώ το ευρώ βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση, χάνοντας περισσότερο από το 20%, της αξίας του έναντι του δολαρίου και προκαλώντας ερωτήματα για την ίδια τη βιωσιμότητά του.

Με τις ΗΠΑ να βουλιάζουν, επίσης σε ύφεση, την Κίνα να βρίσκεται στα πρώιμα στάδια εισαγωγής προϊόντων από τη Δύση και τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ακόμη εκτός Ευρωζώνης, το μεγάλο ερώτημα ήταν που θα έβρισκε στήριξη η γερμανική οικονομία. Προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση της, η Γερμανία δέχτηκε στο ευρώ όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες, παραβλέποντας την πραγματική τους ικανότητα να προσχωρήσουν σε αυτό, και στη συνέχεια χρησιμοποίησε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ως αντλία που τις «φούσκωνε» με φθηνό ρευστό, ώστε με την πλεονάζουσα ρευστότητά τους να μπορούν να αγοράζουν τα ακριβά γερμανικά προϊόντα.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, η ΕΚΤ μείωσε τα επιτόκια του ευρώ από το 5% στο 2%, διατηρώντας τα σε αυτά τα επίπεδα κόντρα στις μακροοικονομικές ανάγκες της Ευρωζώνης για περισσότερο από δυόμισι χρόνια, μεταξύ 2003 και 2006. Στα τέλη του 2005, όταν τα αμερικάνικα και τα βρετανικά επιτόκια ξεπερνούσαν το 4% και τα αυστραλέζικα το 5%, τα ευρωπαϊκά εξακολουθούσαν να κυμαίνονται στο ιστορικό χαμηλό τους 2%.

Το φθηνό χρήμα δημιούργησε «φούσκες» περιουσιακών στοιχείων στα κράτη του Ευρωπαϊκού Νότου που είχαν μόλις υιοθετήσει το ευρώ, προκαλώντας αυξήσεις-ρεκόρ στον κλάδο κατοικίας, στην καταναλωτική πίστωση, στις χρηματιστηριακές αγορές και αλλού.

Το 2005 ο διευθυντής οικονομικών της επενδυτικής εταιρίας Nomura, σε συζήτηση με ανώτατο αξιωματούχο της ΕΚΤ, παρατήρησε πως είναι άδικο να εξωθούνται οι χώρες της ΕΕ εν αγνοία τους στη διάσωση της –υπεύθυνης για την κρίση της- Γερμανίας, με το να «φουσκώνονται» εσκεμμένα οι οικονομίες τους μέσω μιας παρατεταμένης πολιτικής νομισματικής χαλάρωσης απ’ την ΕΚΤ, ώστε να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα. Ο αξιωματούχος της ΕΚΤ του έδωσε τότε την εξής απάντηση: «Αυτή είναι η έννοια του ενιαίου νομίσματος: Επειδή η Γερμανία δεν μπορεί κατ’ εξαίρεση να υιοθετήσει ένα πακέτο τόνωσης, η μόνη άλλη επιλογή είναι να σηκώσει όλη την Ένωση μέσω της νομισματικής πολιτικής».

Μιλώντας με αριθμούς, στα δέκα χρόνια προ της εισόδου της Ελλάδας στο ευρώ οι γερμανικές εξαγωγές στη χώρα μας ανήλθαν στα 35 δις δολάρια και στα δέκα πρώτα χρόνια μετά την υιοθέτηση του ευρώ αυξήθηκαν στα 70 δις δολάρια, καταγράφοντας άνοδο της τάξης του 100%. Στα έτη 1997-1998 (προ ευρώ) οι ελληνικές εισαγωγές γερμανικών προϊόντων είχαν ανέλθει στα 7,7 δις δολάρια. Δέκα χρόνια αργότερα, στα έτη 2007-2008, η Ελλάδα εισήγε γερμανικά προϊόντα ύψους περίπου 21,5 δις δολαρίων σε μια αύξηση κοντά στο 300%.

Οι αυξημένες εισαγωγές γερμανικών προϊόντων απ’ την πολιτική «φουσκώματος» του Νότου ίσως να μην δημιουργούσε τόσο μεγάλο πρόβλημα, αν η Γερμανία ανταπέδιδε τη χάρη αυξάνοντας τις εισαγωγές της απ’ τους εταίρους της. Όμως έκανε το αντίθετο. Ενώ απολάμβανε τα οφέλη της πολιτικής επέκτασης της πίστωσης στην ΕΕ, εκείνη προστατεύτηκε ακολουθώντας αντιπληθωριστική πολιτική, ενισχύοντας, αντί να αμβλύνει, τις αποκλίσεις με τα υπόλοιπα κράτη, Βορρά και Νότου.

Ενδεικτικά, οι εισαγωγές ελληνικών προϊόντων απ’ τη Γερμανία το 1992 ήταν 2,2 δις δολάρια και το 2002 –έτος υιοθέτησης του ευρώ- ανήλθαν στα 1,7 δις δολάρια, καταγράφοντας μείωση αντί για αύξηση. Από το 1997 μέχρι το 2001 το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ήταν ελλειμματικό και αυτό της Ιταλίας, της Ιρλανδίας και της Γαλλίας πλεονασματικό. Από την πρώτη χρονιά υιοθέτησης του ευρώ η διαφορά αυτή άρχισε να μειώνεται και από το 2005 κι έπειτα οι τρεις αυτές χώρες καταγράφουν ελλείμματα και η Γερμανία πλεονάσματα.

Μέσα σε λίγα χρόνια απ’ την υιοθέτηση του ευρώ το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας ξεπέρασε αυτό της Ιαπωνίας και της Κίνας, φέρνοντάς τη στην πρώτη θέση στον κόσμο σε εξαγωγές χάρη στον ευρωπαϊκό Νότο και στα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης, αφού σε αυτά στηρίχτηκε το μεγαλύτερο ποσοστό της ανάπτυξης των εξαγωγών της.

Η άποψη ότι οι μεταρρυθμίσεις στις οποίες προέβη η Γερμανία την έκαναν πιο ανταγωνιστική είναι ένας μύθος που δεν υποστηρίζεται απ’ τα στοιχεία, καθώς το εμπορικό ισοζύγιο με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα από το 2000 μέχρι το 2009 παρέμεινε σταθερό και μόνο αυτό με τα κράτη της Ευρωζώνης άλλαξε υπέρ της Γερμανίας, η οποία «έφαγε» το «μεσημεριανό» και τι «δείπνο» της Γαλλίας και των «PIIGS» με τη βοήθεια και τις ευλογίες της ΕΚΤ.

Ακολούθησε η αμερικανική κρίση, η οποία εξελίχθηκε σ’ ένα παγκόσμιο τσουνάμι. Οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου γονάτισαν απ’ την αφόρητη πίεση που δέχτηκαν και η Γερμανία αρνήθηκε να αναλάβει τις ευθύνες της και να βοηθήσει γρήγορα και αποτελεσματικά την Ευρωζώνη, με τις μετέπειτα εξελίξεις να αποτελούν μια γνωστή ιστορία της οποίας μένει να δούμε το τέλος.


Έχει η Γερμανία ειδική ευθύνη;

Οπωσδήποτε.

Γιατί;

Αν η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση ήταν ένα πλανητικό σύστημα, τότε η Γερμανία θα έπαιζε το ρόλο του Ήλιου, που πρέπει άλλοτε να καίει λιγότερο και άλλοτε περισσότερο προκειμένου να μην κάψει αλλά και να μην παγώσει τους υπόλοιπους πλανήτες. Όμως επιτρέποντας και ωθώντας την ΕΚΤ να ακολουθήσει την επιτοκιακή πολιτική που είδαμε παραπάνω, η Γερμανία υπερθέρμανε το Νότο στα πρώτα χρόνια του ευρώ και τον πάγωσε στη συνέχεια. Η Γερμανία, ως κυρίαρχος δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έπρεπε να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην εξυπηρέτηση των δικών της και του κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος. Αποδείχθηκε αδύνατο να το πράξει και, προτάσσοντας το δικό της συμφέρον έναντι των υπολοίπων, προκάλεσε τεράστια προβλήματα, δεδομένου του ειδικού της βάρους στην Ευρώπη και κυρίως στην Ευρωζώνη.

Τώρα πια, την ώρα της κρίσης, η ΕΕ περιμένει απ’ τη Γερμανία να δει την πραγματικότητα κατάματα και να σταματήσει να συμπεριφέρεται υπεροπτικά, ζώντας στην ψεύτικη υπόθεση ότι η οικονομία της είναι καλύτερη επειδή η ίδια προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις τις οποίες πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν και οι υπόλοιποι πριν να έχουν το δικαίωμα για στήριξη.

Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ακόμη και σήμερα, η Γερμανία απολαμβάνει ένα σούπερ πακέτο τόνωσης εξαιτίας του εκμηδενισμού του κόστους κρατικού δανεισμού της και της ροής κεφαλαίων στις τράπεζες και τα ομόλογά της απ’ το φλεγόμενο Νότο. Ας είμαστε ειλικρινείς: Το ευρώ βοήθησε στο μέγιστο βαθμό τη Γερμανία χάρη στον τρόπο που το μεταχειρίστηκε. Τώρα είναι η στιγμή να ανταποδώσει τη χάρη και να βοηθήσει στη μείωση των αποκλίσεων και στην αποκλιμάκωση της κρίσης. Μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως είναι δικαίωμα της Γερμανίας να αρνηθεί να το πράξει. Σε τελική ανάλυση, τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ θα μπορούσαν να είναι εξαρχής προσεκτικότερα. Τότε, όμως, η Γερμανία θα πρέπει να είναι έτοιμη να δει αυτή της την απόφαση, να αφήσει το Νότο ή ένα τμήμα του να καεί, να γράφεται με τα πλέον μελανά γράμματα στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας, δίπλα σε παλαιότερες εξαιρετικά λανθασμένες αποφάσεις της.

Ο Πάνος Παναγιώτου είναι τεχνικός αναλυτής χρηματιστηριακών αγορών, εκδότης του http://www.analitis.gr , διευθυντής της Ελληνικής Κοινότητας Τεχνικών Αναλυτών στην Αγγλία (www.ekta.gr) και διευθυντής εκπαίδευσης και έρευνας της Enalos LTD στο Λονδίνο. Είναι δημιουργός λογισμικών αυτοματοποίησης της τεχνικής ανάλυσης (3F, DomiStock) και συγγραφέας χρηματιστηριακών και οικονομικών βιβλίων. Άρθρα και συνεντεύξεις του δημοσιεύονται για μιάμιση δεκαετία σε πληθώρα ΜΜΕ ενώ είναι συχνός καλεσμένος σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.

[Λαχουρένιος]

Ωραία

Το βιβλίο που μου έφερες γράφει στη σελ 199

Η πούληση των εμπορευμάτων γίνεται από το εμπορικό κεφάλαιοπ με την εκμετάλλευση των εμποροϋπαλλήλων. Η εργασία των μισθωτών που ασχολούνται με την πώληση εμπορευμάτων, δε δημιουργεί ούτε νέα αξία ούτε νέα υπεραξία...
"Όπως η απλήρωτη εργασία του εργάτη δημιουργεί άμεσα υπεραξία για το παραγωγικό κεφάλαιο έτσι και η απλήρωτη εργασία των των μισθωτών εργατών του εμπορίου δημιουργεί για το εμπορικό κεφάλαιο τη συμμετοχή σε αυτή την υπεραξία.1 (Μαρξ το Κεφάλαιο σελ 305)
Ο μισθός εργασίας των εμποροϋπαλλήλων καθορίζεται από την αξία της εργατικής τους δύναμης..."

Aυτο ακριβως σου γραφω οτι πιστευουν πολλοι μαρξιστες εδω και τοσες σελιδες αλλα δεν το δεχοσουν

Στην αμέσως προηγούμενη σελ. 198 αλλά και ακόμα πιο πριν αναφέρει το πλαίσιο που γίνεται όλο αυτό το προτσές

"Όπως είπαμε πιο πάνω το βιομηχανικό κεφάλαιο στην πορεία της κυκλικής του κίνησης παίρνει διαδοχικά τρεις μορφές: τη χρηματική, την παραγωγική και την εμπορευματική που διαφέρουν ως προς τις λειτουργίες τους."

Στο συγκεκριμενο αποσπασμα, εννοω το ''εμπορευματικο κεφαλαιο'' ως κεφαλαιο με την μορφη εμπορευματων σε αντιθεση με το κεφαλαιο με την μορφη χρηματος ή με την μορφη ΜΠ. Δεν αναφερεται στο κεφαλαιο που δραστηριοποιειται στο χωρο του εμποριου

Οπότε το συγκεκριμένο εδάφιο του συγκεκριμένου βιβλίου που παρατέθηκε, γράφει ακριβώς το αντίθετο.
Θα περιμένω και το εδάφιο που λέει ότι αυτά δεν είναι παραγωγική εργασία, ή ότι το εμπόριο δε δημιουργεί υπεραξία γενικώς επειδή δεν τη δημιουργεί στο υλοποιημένο προϊόν. Αλλά για να προυϋποτεθούν όλα αυτά πρέπει να αναιρεθεί ο ίδιος ο μαρξισμός, δηλαδή ότι υπάρχει εμπόριο όχι ως μέρος της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά εκτός που δεν παράγει ούτε αξίες ούτε υπεραξίες όπως κάθε καπιταλιστικό κεφάλαιο.

Αυτο το γραφει το σοβιετικο βιβλιο στο εδαφιο που παρεθεσες λιγο πιο πανω

Παν, αριστιζεις επικινδυνα.

[pan]

Λάχου αν είναι να το ψάξουμε να μιλήσουμε σοβαρά και με επιχειρήματα κι όχι με χαρακτηρισμούς.

Το συγκεκριμένο εδάφιο λέει ότι η συγκεκριμένη εργασία -πώληση εμπορεύματος- δεν παράγει νέα αξία και υπεραξία στο υλοποιημένο προϊόν ο εργαζόμενος στο εμπόριο.
Φυσικά, γιατί το προϊόν είναι υλοποιημένο, και ο εργαζόμενος στο εμπόριο δημιουργεί αξία και υπεραξία όχι στο προϊόν, αλλά στον εμπορικό τομέα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. Φτιάχνει την προθήκη, τη συσκευασία, ανοίγει το κατάστημα και το καθαρίζει. Φωνάζει τους πελάτες να μπούνε στο μαγαζί του αφεντικού του. Από αυτά βγάζει υπεραξία ο κεφαλαιοκράτης του εμπορίου. Όχι από το ίδιο το προϊόν, γιατί όπως είπαμε στο κατάστημα μπαίνει υλοποιημένο.
Κι ότι αξία και υπεραξία προσθέτουν οι εργαζόμενοι του εμπορίου το προσθέτουν όχι στο προϊόν αλλά στην εμπορική του παραγωγή. Γιατί πχ φτιάχνουν μια βιτρίνα για 5 ενώ η αξία της είναι 15.

Για το ότι δεν είναι όλα αυτά παραγωγική εργασία, αν το κείμενο πίστευε ότι οι εργαζόμενοι δεν παράγουν αξίες και υπεραξίες, θα έπρεπε να γράφει:
Οι εργαζόμενοι στο εμπόριο δεν παράγουν αξίες και υπεραξίες. Ο μισθός εργασίας των εμποροϋπαλλήλων καθορίζεται από την αξία της εργατικής τους δύναμης... το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων του παραγωγικού κεφαλαίου από το εμπορικό κεφάλαιο, διότι μόνο στην παραγωγή δημιουργείται αξία και υπεραξία.

Και βέβαια δε βλέπω πουθενά να λέει ότι όλες αυτές οι εργασίες δεν είναι παραγωγικές. Αντιθέτως.
Οπότε περιμένω το εδάφιο που λέει ότι όλα αυτά δεν είναι παραγωγικές εργασίες.

[Λαχουρένιος]

Οι εργαζόμενοι στο εμπόριο δεν παράγουν αξίες και υπεραξίες.

Αυτο λες εσυ, αυτο λεει ο Ρεκλαμας, αυτο λενε και τα σοβιετικα εγχειριδια.

Λιγες σελιδες πιο πισω το αρνιουσουν αυτο και ελεγες οτι δεν ισχυει και οτι αυτα τα λενε οι μη μαρξιστες.

Δεν μπορω να καταλαβω τι πιστευεις εν τελει, αντιφασκεις απο σελιδα σε σελιδα. Οταν το ξεκαθαρισεις θα σου απαντησω και γω.

Σελ. 12 λες

Γιατί εγώ δεν έχω διαβάσει ποτέ ούτε τον Μαρξ, ούτε άλλα βιβλία, ούτε μαρξιστές να λένε ότι οι υπηρεσίες δεν παράγουν αξία και υπεραξία και το ανήκουστο -συνεπαγόμενο συμπέρασμα- ότι ο κλάδος του εμπορίου εξαιρείται από την καπιταλιστική παραγωγή, δηλαδή ο Μαρξ αναιρεί τον εαυτό του.

Πιθανον να μην αντιφασκεις συνειδητα, αλλα να μην εκφραζεις καθαρα αυτο που θες να πεις.