Οι χουντικοί έστελναν εξορία και ανήλικα παιδιά
Και τη σκιά τους φοβόντουσαν οι λαομίσητοι δικτάτορες
Ο δεκαεξάχρονος εξόριστος Οδυσσέας Γιαννόπουλος
Ο νεαρότερος εξόριστος της χούντας από την Τρίποληhttp://www.arcadiaportal.gr/news/o-deka ... annopoylosΜε αφορμή τη μαύρη επέτειο από τη χούντα των συνταγματαρχών, που έβαλε την Ελλάδα στον γύψο, χρήσιμο είναι να θυμηθούμε ότι μια συνήθης πρακτική που εφάρμοζε το καθεστώς, η πολιτική εξορία, έχει μακρά ιστορία στη χώρα μας και δεν ήταν εφεύρημα της επταετίας.
Πολλά νησιά του Αιγαίου, λιγότερο ή περισσότερο, χρησιμοποιήθηκαν ως τόποι εξορίας ήδη από την εποχή του Όθωνα, του πρώτου βασιλέα του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Πολιτικοί εκτοπισμοί έλαβαν χώρα και τα ταραγμένα χρόνια 1914-1918, κυρίως την περίοδο του Εθνικού Διχασμού. Το μέτρο χρησιμοποιήθηκε ακόμα περισσότερο μετά την ψήφιση του νόμου 4229/1929, γνωστού ως «ιδιώνυμο». Με το ιδιώνυμο, που ψηφίστηκε στις 25 Ιουλίου 1929, θεσπίστηκε η ποινή της δικαστικής εκτόπισης και όλο και περισσότερα νησιά άρχισαν να χρησιμοποιούνται ως τόποι εξορίας.
Κατά τα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά, οι πολιτικοί εξόριστοι αυξήθηκαν ακόμα περισσότερο, ξεπερνώντας, σύμφωνα με τα στοιχεία, τους 5.000 ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου εκτοπίστηκαν στα νησιά ακόμα περισσότεροι άνθρωποι, και, παρά το γεγονός ότι είχε σημειώσει μεγάλη ύφεση ως μέτρο, επανήλθε δυναμικά με τη χούντα των συνταγματαρχών. Το μέτρο καταργήθηκε με την πτώση της δικτατορίας το 1974.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΝΕΑΡΟΤΕΡΟΣ ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ
Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στην Αρκαδία, στη στήλη «Το τεκμήριο του μήνα», όπου παρουσιάζεται κάθε μήνα ένα από τα σημαντικά ιστορικά τεκμήρια που σώζονται εκεί με τη φροντίδα του προϊσταμένου των ΓΑΚ Αρκαδίας Γιάννη Γεωργούλη και την άοκνη προσπάθεια των εργαζομένων, υπάρχει η απόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Ασφαλείας Νομού Αρκαδίας με ημερομηνία 23 Μαρτίου 1968, σύμφωνα με την οποία παρατείνεται για ένα έτος ο πολιτικός εκτοπισμός του μόλις δεκαέξι χρονών Οδυσσέα Γιαννόπουλου του Κωνσταντίνου και της Κανέλλας στη νήσο Λέρο. Η απόφαση αναφέρει τους λόγους για τους οποίους παρατάθηκε η εξορία του Γιαννόπουλου: «Επειδή εκ της μελέτης των γενομένων ως άνω προτάσεων της Διοικήσεως Χωροφυλακής Αρκαδίας προκύπτει ότι άπαντες οι ανωτέρω τυγχάνουσιν συνειδητοί κομμουνισταί και εξακολουθούσι να εμμένουσι μετά φανατισμού εις τας κομμουνιστικάς ιδέας και επιδιώξεις, καθ' όσον ουδέν μέρχι σήμερον σημείον μεταμελέιας παρουσίασαν, και επειδή εξακολουθούσι να υφίστανται οι λόγοι οίτινες επέβαλον την εκτόπισιν τούτων εντεύθεν ως επικινδύνων (...)» και καταλήγει ότι ο Οδυσσέας Γιαννόπουλος ήταν «λίαν επικίνδυνος» για τη δημόσια τάξη. Έτσι, από τις 22 Απριλίου του 1968, θα μεταφερόταν από τι Γυάρο στη νήσο Λέρο για ένα ακόμη έτος, ωσότου «συμμορφωθεί».
Ο Οδυσσέας Γιαννόπουλος ποτέ δεν «συμμορφώθηκε». Αγωνιστής έως το τέλος, έχαιρε της βαθιάς εκτίμησης των συμπατριωτών του εδώ στην Τρίπολη έως τον θάνατό του, τον Νοέμβριο του 2013. Από νεαρός, ήταν οργανωμένος στη Νεολαία Λαμπράκη, ενώ είχε διατελέσει και γραμματέας της πριν από τη χούντα. Ακόμη μια φωτογραφία από το αρχείο του παρουσιάζεται στη στήλη «Τεκμήριο του μήνα» των ΓΑΚ: Ο Οδυσσέας Γιαννόπουλος κρατά τη σημαία της ειρήνης στην πορεία για τον Λαμπράκη το 1965.
Μακρόνησος, Γυάρος, Άγιος Ευστράτιος, Ικαρία, Ανάφη, Λέρος. Τόποι που μαρτύρησαν χιλιάδες άνθρωποι για τα πιστεύω τους, τόποι που προσπάθησαν τα καθεστώτα σε διάφορες περιόδους της ελληνικής ιστορίας να πνίξουν το δικαίωμα να σκέφτεσαι και να πιστεύεις ελεύθερα. Καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι οι τόποι αυτοί είναι μνημεία του μίσους από τον άνθρωπο στον άνθρωπο. Και τίποτε δεν είναι χειρότερο από αυτό.
Γαλανιάδη Εύα
