Πεθανε ο Στιβεν Χογκινγκ

[stavmanr]

Άρα τα κουτάκια, ανάμεσα στους γαλαξίες αυξάνουν μέγεθος, αλλά δεν αυξάνουν στο ηλιακό σύστημα.

Φυσικά και "αυξάνουν".
Αυτό που ονομάζουν "κενό" είναι "κενό γνώσης".
Δεν υπάρχει κενό και δεν υπάρχει ύλη ( η έννοια της ύλης στη σύγχρονη φυσική έχει απλά ιστορική σημασία). Στη σύγχρονη φυσική, τα πάντα αποτελούν, απλά και στεγνά, γεωμετρικές ιδιότητες. Ύλη (βασικά μάζα) θεωρούμε το φαινόμενο της καμπύλωσης του χωροχρόνου πέρα από ένα οριακό σημείο "κλίσης", που αποτελεί και όριο της δικής μας δυνατότητας να αντιλαμβανόμαστε την γεωμετρική καμπύλωση αυτή ως "ύλη".
Δεν παρατηρήθηκε ποτέ το κενό και δεν πρόκειται ποτέ να παρατηρηθεί, αφού αυτό θα σήμαινε πλήρη απουσία ιδιοτήτων, δηλαδή ...παραφυσική δραστηριότητα. Εκείνο που παρατηρείται και θα συνεχίσει να παρατηρείται είναι η "αραίωση" της ύλης επάνω στο χωροχρονικό πλέγμα, δηλαδή τα "στίγματα" της εμφάνισης των άνω του ορίου κλίσεων του χωροχρόνου, στο συνολικό πλέγμα.

[Ελληγεννής]

Αν είναι υλικό ο χώρος δηλαδή; Αν έχει στοιχειώδης δομικούς λίθους; Και άρα αυτοί προστίθενται ή αν οι ίδιοι αυτοί λίθοι απλά φουσκώνουν και δεν προστίθεται άλλοι. Ωραίο ερώτημα.

Κι έτσι λέμε ότι δεν υπάρχει και κενό πουθενά αφού κι ο χώρος υλικό είναι.

Ο χώρος ως μέσο εποπτείας της ύλης και της ενέργειας πάει περίπατο.

Δεν είναι «υλικό», απλώς έχει ιδιότητες.

[Ελληγεννής]

Το αναγκάζει να παρεκκλίνει η καμπύλωση, που οφείλεται στην ύπαρξη μάζας. Η σχηματοποίηση είναι εκλαΐκευση. Στον επιστημονικό κόσμο όλα αυτά εκφράζονται μαθηματικά.

[Nandros]

Άρα τα κουτάκια, ανάμεσα στους γαλαξίες αυξάνουν μέγεθος, αλλά δεν αυξάνουν στο ηλιακό σύστημα.

Φυσικά και "αυξάνουν".
Αυτό που ονομάζουν "κενό" είναι "κενό γνώσης".
Δεν υπάρχει κενό και δεν υπάρχει ύλη ( η έννοια της ύλης στη σύγχρονη φυσική έχει απλά ιστορική σημασία). Στη σύγχρονη φυσική, τα πάντα αποτελούν, απλά και στεγνά, γεωμετρικές ιδιότητες. Ύλη (βασικά μάζα) θεωρούμε το φαινόμενο της καμπύλωσης του χωροχρόνου πέρα από ένα οριακό σημείο "κλίσης", που αποτελεί και όριο της δικής μας δυνατότητας να αντιλαμβανόμαστε την γεωμετρική καμπύλωση αυτή ως "ύλη".
Δεν παρατηρήθηκε ποτέ το κενό και δεν πρόκειται ποτέ να παρατηρηθεί, αφού αυτό θα σήμαινε πλήρη απουσία ιδιοτήτων, δηλαδή ...παραφυσική δραστηριότητα. Εκείνο που παρατηρείται και θα συνεχίσει να παρατηρείται είναι η "αραίωση" της ύλης επάνω στο χωροχρονικό πλέγμα, δηλαδή τα "στίγματα" της εμφάνισης των άνω του ορίου κλίσεων του χωροχρόνου, στο συνολικό πλέγμα.

ΌΧΙ, δεν αυξάνουν τα κουτάκια στο ηλιακό σύστημα. Το ανέφερα πιο πριν.

Το κενό γνώσης είναι η ειδικότητα σου και σταμάτα να προκαλείς!

Το κενό υπάρχει, άσχετα με το τί λέει η θρησκευτική σου πεποίθηση.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8E%CE%BB%CE%B7
Σίγουρα ο όρος ύλη χρησιμοποιείται για τα αντικείμενα που απαρτίζονται από άτομα και για τα υποατομικά σωματίδια όπως τα πρωτόνια, τα νετρόνια και τα ηλεκτρόνια, τα οποία εμφανίζουν, σε ηρεμία, εκτός από μάζα, και την ιδιότητα του να καταλαμβάνουν όγκο στον χώρο.
Μακροσκοπικά, από ύλη αποτελούνται τα φυσικά σώματα όπως μία πέτρα ή το νερό, ουράνια σώματα όπως πλανήτες, αστέρες, γαλαξίες, κλπ.

[Γύπας]

Το αναγκάζει να παρεκκλίνει η καμπύλωση, που οφείλεται στην ύπαρξη μάζας. Η σχηματοποίηση είναι εκλαΐκευση. Στον επιστημονικό κόσμο όλα αυτά εκφράζονται μαθηματικά.

Ε αυτό λέω.

[nik_killthemall]

Άρα τα κουτάκια, ανάμεσα στους γαλαξίες αυξάνουν μέγεθος, αλλά δεν αυξάνουν στο ηλιακό σύστημα.

Φυσικά και "αυξάνουν".
Αυτό που ονομάζουν "κενό" είναι "κενό γνώσης".
Δεν υπάρχει κενό και δεν υπάρχει ύλη ( η έννοια της ύλης στη σύγχρονη φυσική έχει απλά ιστορική σημασία). Στη σύγχρονη φυσική, τα πάντα αποτελούν, απλά και στεγνά, γεωμετρικές ιδιότητες. Ύλη (βασικά μάζα) θεωρούμε το φαινόμενο της καμπύλωσης του χωροχρόνου πέρα από ένα οριακό σημείο "κλίσης", που αποτελεί και όριο της δικής μας δυνατότητας να αντιλαμβανόμαστε την γεωμετρική καμπύλωση αυτή ως "ύλη".
Δεν παρατηρήθηκε ποτέ το κενό και δεν πρόκειται ποτέ να παρατηρηθεί, αφού αυτό θα σήμαινε πλήρη απουσία ιδιοτήτων, δηλαδή ...παραφυσική δραστηριότητα. Εκείνο που παρατηρείται και θα συνεχίσει να παρατηρείται είναι η "αραίωση" της ύλης επάνω στο χωροχρονικό πλέγμα, δηλαδή τα "στίγματα" της εμφάνισης των άνω του ορίου κλίσεων του χωροχρόνου, στο συνολικό πλέγμα.

τι σαχλαμάρες λες πάλι ρε φουκαρα ...

https://en.wikipedia.org/wiki/Vacuum

όλα σ'αυτόν τον κόσμο είναι κβαντωμένα, διακριτα πακέτα (κβάντα) μεσα σε κενό. Το ηλ. φορτίο μεταφέρεται σε πακετάκια ηλεκτρονίων (δεν υπαρχει μικρότερη ποσότητα φορτίου απ'το ηλεκτρόνιο), η ενέργεια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε πακετάκια φωτονίων κλπ.

[nik_killthemall]

Το αναγκάζει να παρεκκλίνει η καμπύλωση, που οφείλεται στην ύπαρξη μάζας. Η σχηματοποίηση είναι εκλαΐκευση. Στον επιστημονικό κόσμο όλα αυτά εκφράζονται μαθηματικά.

Εννοείς πως ένα σημείο του χωροχρονικου συνεχούς (x,y,z,t) παρουσία μιας μάζας m στη γειτονιά του, θα αποκτήσει νέα "θέση" ( x(m) , y(m) , z(m) , t(m) ) ?

[Spiros252]

@nrg Το (β) δημιουργούνται νέα κουτάκια.

Και υπάρχουν όντως "κουτάκια".

[Λαχουρένιος]

Επειδη ειμαι ασχετος και ισως επειδη διαβασα διαγωνια καποια ποστ, δεν καταλαβα τι παιζει, μπορει καποιος να εξηγησει τι ειναι αυτο που αυξανεται ή ποια αποσταση μεγαλωνει και διαστελλεται το συμπαν?

[stavmanr]

Επειδη ειμαι ασχετος και ισως επειδη διαβασα διαγωνια καποια ποστ, δεν καταλαβα τι παιζει, μπορει καποιος να εξηγησει τι ειναι αυτο που αυξανεται ή ποια αποσταση μεγαλωνει και διαστελλεται το συμπαν?

Το σεντόνι του κρεβατιού σου έχει ένα συγκεκριμένο μήκος και πλάτος. Όταν ξαπλώνεις, το σεντόνι "ξεχειλώνει" υπό το βάρος σου. Δηλαδή, αυξάνεται το μήκος και το πλάτος του (χονδρικά). Αυτό μεταφράζεται σε αραίωση της πλέξης του. Ενώ μέχρι πριν να ξαπλώσεις, η πλέξη του (το "μάτι" ανάμεσα στις κλωστές) ήταν πχ. ανά 0,2mm, αφού ξαπλώσεις γίνεται ανά 0,4mm. Κι αυτό είναι εν τέλει άσχετο με το αν το είχες επίπεδα στρωμένο (πχ. κρεβάτι), ή σε καμπύλο αντικείμενο (πχ. κάλυμμα πολυθρόνας). Το βάρος σου επάνω του συνιστά "ξεχείλωμα" της επιφάνειας.

Έστω ότι είσαι ένα ... ακάρεο, δηλαδή ένα εντομάκι που μπορεί κι αντιλαμβάνεται μόνο το επίπεδο του σεντονιού. Περπατάς ξέγνοιαστος επάνω στα νήματα της πλέξης του δισδιάστατου σεντονιού. Ξαφνικά μία μεταλλική σφαίρα προσγειώνεται στο σεντόνι. Νιώθεις κάτι να σε τραβά (το σεντόνι έχει καμπυλωθεί και είναι κατηφορικό). Εσύ ως διδιάστατο ακάρεο, δεν αντιλαμβάνεσαι καμπύλωση του σεντονιού. Για εσένα, απλά, υπάρχει μία δύναμη που σε σπρώχνει προς μία κατεύθυνση. Αυτό το ονομάζεις "βαρύτητα". Όσο μεγαλύτερο το βαθούλωμα στο σεντόνι, τόσο μεγαλύτερη αισθάνεσαι τη δύναμη που σε σπρώχνει. Όταν αυτή η καμπυλότητα ξεπεράσει ένα όριο, στο οποίο δεν συγκρατείται τίποτα επάνω στο σεντόνι, τότε μιλάμε για "μαύρη τρύπα" για τα ακάρεό μας.

Κάπως έτσι θα αντιλαμβάνονταν το διδιάστατο "ακάρεο ερευνητής" τον τριδιάστατο "χωροχρόνο". Αν προσπαθήσεις να δημιουργήσεις την αναλογία αυτή ως τριδιάστατο ακαρεάκι, σε τετραδιάστατο χωροχρόνο, έχεις σχηματοποιήσει τη σύγχρονη θεώρηση της τέταρτης διάστασης.